Νεοτερα

Νεροποντή στην Αθήνα, και μια ιστορία κομμουνιστικού δακτύλου

Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014 | 7:42 μ.μ.

Πηγή: vathikokkino.gr

Η σημερινή νεροποντή έφερε στη μνήμη παλιότερες εποχές. Τότε που ο διεθνής κομμουνισμός καιροφυλακτούσε για να προκαλέσει κάθε είδους καταστροφή στη χώρα.

Λίγες μέρες μετά τις διαβόητες εκλογές βίας και νοθείας του Οκτωβρίου 1961, τη νύχτα 5-6 Νοεμβρίου, κατακλυσμιαία βροχόπτωση προκάλεσε τεράστιας έκτασης καταστροφές και δεκάδες πνιγμούς από τους Άγιους Ανάργυρους μέχρι το Κερατσίνι, και ιδιαίτερα στο Περιστέρι.

Κεντρώα μεν, εθνικόφρων δε, η εφημερίδα «Μακεδονία» έθεσε σοβαρά το ερώτημα αν η καταστροφή αυτή οφειλόταν εμμέσως σε κομμουνιστικό δάκτυλο:

«Η εντύπωσις της κοινής γνώμης ότι πιθανώς η θεομηνία, η οποία έπληξε το λεκανοπέδιον της Αττικής με τον τραγικόν απολογισμόν των δεκάδων θυμάτων, είναι αποτέλεσμα των ατομικών εκρήξεων εις την Ρωσσίαν, δεν αποκλείεται παντελώς από τους αρμοδίους επιστημονικούς κύκλους…»

Κείμενο των Δ. Κουφοντίνα και Κ. Γουρνά

Οταν στο τέλος του καλοκαιριού το πολιτικό προσωπικό της συγκυβέρνησης, με τους γνωστούς παραληρηματικούς ακροδεξιούς, αποδοκίμαζε τη στάση της Αργεντινής στη διαμάχη της με βορειοαμερικάνικο fund, νομιμοποιούσε ουσιαστικά τη δυνατότητα αυτών των αρπακτικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων να επιβάλλονται στις εθνικές οικονομίες και να καθορίζουν τις τύχες των λαών. Υστερα από δύο μήνες ήρθε η ώρα να υποστούν οι ίδιοι έναν αντίστοιχο εκβιασμό, όταν τέτοια funds, που διακρατούν τίτλους και ομόλογα, προκάλεσαν την κατρακύλα του Χρηματιστηρίου και την άνοδο των περιθωρίων επιτοκίου των δεκαετών ΟΕΔ. Χρειάστηκαν μονάχα λίγες ώρες για να εγκαταλείψουν σαν βρεγμένες γάτες τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους για αποδέσμευση από το ΔΝΤ και το εναπομείναν πρόγραμμα και να υπακούσουν στις επιταγές της τρόικας για νέο συγκεκαλυμμένο μνημόνιο, με χρήματα μάλιστα τα οποία ήδη υπάγονται στο εκτελούμενο πρόγραμμα. Απέδειξαν για ακόμη μια φορά πόσο πιστοί παραμένουν στην πολιτική υποτακτικών που τους ανέδειξε στην εξουσία και πόσο ευθυγραμμισμένοι είναι με τη γερμανική πολιτική λιτότητας που κυριαρχεί στην Ευρώπη.

Κι ενώ η ακροδεξιά συμμορία ποζάρει αδιάντροπα την εθελοδουλεία της στις ευρωπαϊκές συνόδους, καταδικάζοντας τον ελληνικό λαό σε νέα φτώχεια και εξαθλίωση, στο εσωτερικό ετοιμάζονται για εκλογές μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας. Ξαναγυρίζουν στο αγαπημένο τους δόγμα «νόμος και τάξη» με στόχο να ψαρέψουν από τη μόνη δεξαμενή που τους απέμεινε, από τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. Επιδιώκουν να σβήσουν κάθε δυναμική κοινωνικής αντίστασης, να φιμώσουν και να εκδικηθούν τους αντικαθεστωτικούς πολιτικούς αντιπάλους τους. Από την ωμή παρέμβαση Κικίλια στην εκδίκαση της αίτησης του Σάββα Ξηρού, την αντίστοιχη απαγόρευση της τηλεφωνικής παρέμβασης του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση για τον ένοπλο αγώνα, μέχρι και τις συλλήψεις Πολύκαρπου Γεωργιάδη και Στέλλας Αντωνίου -την οποία και κακοποίησαν- για παραβίαση περιοριστικών όρων, το μήνυμα είναι σαφές. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης και η «αντιτρομοκρατία» είναι ο στυλοβάτης κάθε απόπειρας να επιβληθούν νέα μέτρα, νέα μνημόνια κατά του λαού. Σχεδιάζουν μια κοινωνία που θα τρέμει να βγει στο δρόμο, ένα μεγάλα Γκουαντάναμο -όπως αυτό που σπεύδουν να ολοκληρώσουν στο Δομοκό για να απομονώσουν τους πολιτικούς κρατούμενους- που θα εγγυάται την απρόσκοπτη εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης ολοκλήρωσης.

Τα σχέδιά τους δε θα περάσουν.
Να αντισταθούμε στην κρατική τρομοκρατία.

Δημήτρης Κουφοντίνας
Κώστας Γουρνάς
Φυλακές Κορυδαλλού
24-10-2014

Το παραπάνω κείμενο μας έστειλε η εφημερίδα "ΚΟΝΤΡΑ"

Ζήτω η κρίση! Λεφτά .. υπάρχουν - Το πρόβλημα βρίσκεται στην κατανομή

Πηγή: Λεωνίδας Βατικιώτης - "Επίκαιρα"

Ακόμη κι αν δεν υπήρχε, έπρεπε να εφευρεθεί! Η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008, πλήττοντας άλλες χώρες λιγότερο (ΗΠΑ) κι άλλες περισσότερο (ευρωπαϊκές), αποδείχτηκε η πιο αποτελεσματική μηχανή αύξησης των εισοδηματικών ανισοτήτων, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

Τα στοιχεία που έδωσε και φέτος στη δημοσιότητα η τράπεζα Credit Suisse είναι εντυπωσιακά. Ο παγκόσμιος πλούτος μέσα σε μόλις έναν χρόνο, από τα μέσα του 2013 ως τα μέσα του 2014, αυξήθηκε κατά 8,3%, όταν η αύξηση του ΑΕΠ το 2013 ήταν 3% και για φέτος προβλέπεται να αυξηθεί κατά 3,7%, σύμφωνα με το ΔΝΤ. Επομένως, επ' ουδενί η αύξηση του παραγόμενου προϊόντος δικαιολογεί την αύξηση του παγκόσμιου πλούτου σε ετήσια βάση κατά 21 τρις δολάρια, με αποτέλεσμα να φτάσει στα 263 τρις δολάρια - υπερδιπλάσιος από τον πλούτο που είχε καταγραφεί το 2000 και ανερχόταν στα 117 τρις. Εντύπωση προκαλεί επίσης το ότι η αύξηση του πλούτου το έτος 2013, κατά 21,9 τρις δολάρια, ξεπερνά τις απώλειες που καταγράφηκαν στη διάρκεια της κρίσης κι ανέρχονται σε 21,5 τρις! Παρελθόν αποτελεί, λοιπόν, η κρίση - τουλάχιστον για τους πλούσιους.

Εξετάζοντας τη συμμετοχή κάθε γεωγραφικής ηπείρου στην αύξηση, τα πρωτεία κρατούν οι ΗΠΑ, όπου ο πλούτος σε ετήσια βάση αυξήθηκε κατά 11,4% (αντιπροσωπεύοντας μερίδιο τηςτάξηςτου 34,7% ή 91 τρις δολάρια στον παγκόσμιο πλούτο), ενώ στη δεύτερη θέση έρχεται η Ευρώπη, όπου ο πλούτος αυξήθηκε κατά 10,6%, φτάνοντας τα 85,2 τρις δολάρια (32,4% του συνόλου). Η αύξηση που καταγράφεται στη συγκέντρωση πλούτου σε ΗΠΑ και Ευρώπη δικαιολογείται καθώς στα υπό εξέταση μεγέθη, μαζί με τις τιμές των ακινήτων, συμπεριλαμβάνονται οι τιμές των μετοχών, που έχουν εκτοξευτεί στη στρατόσφαιρα τα τελευταία χρόνια, δημιουργώντας πρωτοφανή φούσκα.

Έτσι όμως έχουμε και το προφίλ των κερδισμένων: είναι η ολιγαρχία του χρήματος, που μπορεί τα όριά της με την κλασική ολιγαρχία της μεταποίησης και του εμπορίου να είναι όλο και πιο «πορώδη» με το πέρασμα του χρόνου, τα οφέλη, ωστόσο, που δρέπει από τη σύγχρονη οικονομία είναι σημαντικά μεγαλύτερα όχι μόνο χρόνο με τον χρόνο, αλλά και έναντι των άλλων τομέων οικονομικής δραστηριότητας.

56.000 δολάρια σε κάθε ενήλικα ετησίως!

Αν επιμερίζαμε τον παγκόσμιο πλούτο στον πληθυσμός της γης, θα έβγαινε ότι στον κάθε ενήλικα αναλογούν 56.000 δολάρια ετησίως.
Ένα ποσό αρκετό για να εξαλειφθούν οριστικά η στέρηση και η πείνα. Ένα ποσό που βεβαιώνει επίσης ότι το πρόβλημα της ανθρωπότητας σήμερα δεν είναι η ανεπάρκεια τροφίμων• ούτε καν οι αναιμικοί ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ. «Λεφτά υπάρχουν», δείχνει πεντακάθαρα η έκθεση της Credit Suisse! Το πρόβλημα βρίσκεται στον τρόπο που κατανέμονται...

Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκονται οι ανισότητες, με τους μελετητές του ελβετικού κολοσσού να συμμετέχουν ενεργά στη συζήτηση που πυροδότησε το βιβλίο του Τομά Πικετί Capital in the Twenty-First Century (Harvard University Press), το οποίο θέτει στο επίκεντρο της ανάλυσής του την έξαρση των παγκόσμιων ανισοτήτων.

«Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα», λένε με τον τρόπο τους οι ερευνητές της ελβετικής τράπεζας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο λόγος του πλούτου προς το εισόδημα από το 2010 ως το 2014 ακολουθεί
σταθερά αυξητική πορεία, φτάνοντας το 6,5, όταν για έναν ολόκληρο αιώνα, από το 1900 ως το 2000, κινούνταν μεταξύ 4 και 5, με μοναδική εξαίρεση την κρίση του 1930. Στη μεταπολεμική περίοδο πρώτη φορά «σπάει» αυτό το όριο, αγγίζοντας το 6, κατά τη διάρκεια της κρίσης των ιντερνετικών μετοχών το 1999, όταν όλοι κέρδιζαν, αλλά, απ'ό,τι φαίνεται, μερικοί κέρδιζαν... κάτι παραπάνω.

Με βάση τα μερίδια που έχει στον πλούτο κάθε πληθυσμιακή ομάδα φαίνεται πως το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει λιγότερο από το 1 % του παγκόσμιου πλούτου.
Στο άλλο άκρο, το πλουσιότερο 10% έχει υπό την κατοχή του το 87% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το πλουσιότερο 1 % ελέγχει το 48,2%, δηλαδή σχεδόν τον μισό πλούτο!
Το 0,7% ελέγχει το 44% του παγκόσμιου πλούτου!

Δέος προκαλεί η ανισοκατανομή του πλούτου όπως αποτυπώνεται στη γνωστή πυραμίδα που χρησιμοποιείται για να απεικονίσει την κατανομή του πλούτου. Στη βάση της βρίσκεται το 69,8% του παγκόσμιου πληθυσμού (3,28 δισεκατομμύρια ενήλικες), που κερδίζει λιγότερο από 10.000 δολάρια και ελέγχει το 2,9% του παγκόσμιου πλούτου (7,6 τρις δολάρια).
Στον επάνω «όροφο», εν είδει μεσαίας τάξης, «κατοικεί» το 21,5% του παγκόσμιου πληθυσμού (1,01 δισεκατομμύρια άνθρωποι), που κερδίζει μεταξύ 10.000 και 100.000 δολαρίων και ελέγχει το 11,8% του πλούτου (31,1 τρις).

Στον πιο πάνω «όροφο» βρίσκεται το 7,9% του πληθυσμού (373 εκατομμύρια άνθρωποι), που κερδίζει μεταξύ 100.000 και 1 εκατ. δολαρίων και ελέγχει το 41,3% του πλούτου (108,6 τρις).

Η «ανάβαση» σταματά στην επόμενη εισοδηματική κατηγορία, που είναι η κορυφή της πυραμίδας. Εκεί «κατοικούν» οι υπερπλούσιοι, το 0,7% του πληθυσμού (35 εκατομμύρια άτομα) με εισόδημα άνω του 1 εκατ. ευρώ, οι οποίοι ελέγχουν το 44% του παγκόσμιου πλούτου (115,9 τρις δολάρια) και
είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι των σαρωτικών αλλαγών στη διεθνή οικονομία τα τελευταία χρόνια, οι οποίες συμβατικά αποδίδονται με τον όρο «παγκοσμιοποίηση». Ωστόσο, είναι και οι υπαίτιοι της εξαθλίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων. 

Ας μην ξεχνούμε ότι επί δεκαετίες νεοφιλελεύθεροι επιστήμονες και σχολιαστές υπό το σλόγκαν «μην ενοχοποιείτε τον πλούτο» ζητούσαν τη μείωση έως και την κατάργηση της προοδευτικής φορολογίας, με το επιχείρημα ότι έτσι ο πλούτος μπορεί να επενδυθεί και να δημιουργήσει γενικευμένη ευημερία.

Ο πλούτος έπαψε να φορολογείται κι αυτό που τον διαδέχτηκε δεν είναι μόνο τα άδεια κρατικά ταμεία που οδήγησαν στη διαρκή δημοσιονομική κρίση από τη δεκαετία του 70 και μετά. Οδήγησε επίσης στην εξαθλίωση, τη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής και την οικονομική αστάθεια, με τις καταρρεύσεις να προκαλούν αλυσιδωτές κρίσεις...


Πολύ πιο προκλητική είναι η αύξηση των ανισοτήτων που παρατηρείται στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας που επλήγησαν από την κρίση, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα. Παρότι το επίσημο αφήγημα θέλει όλα τα κοινωνικά στρώματα να υπέστησαν λίγο πολύ ανάλογες μειώσεις στα εισοδήματά τους, οι υφιστάμενες μετρήσεις -και, μάλιστα, από μια πηγή που μόνο για μεροληψία δεν μπορεί να κατηγορηθεί- δείχνουν ότι η οικονομική ελίτ, το «άνω» 10% του πληθυσμού, αύξησε τον πλούτο που κατέχει.

Επομένως η εκρηκτική ανεργία, η μείωση των μισθών και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων δεν είχαν μόνο χαμένους. Τα χρήματα που στερήθηκαν χιλιάδες λαϊκές οικογένειες, που δεν μπορούν
να πληρώσουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και δεν έχουν να φάνε, γέμισαν τους λογαριασμούς, εντός κι εκτός Ελλάδας, μιας ισχνής μειοψηφίας που φέτος περνάει πολύ καλύτερα ακόμη κι από το 2000, τη λεγάμενη «εποχή των παχιών αγελάδων». Γι' αυτούς «λεφτά υπάρχουν» και, μάλιστα, περισσότερα απ' ό,τι στο παρελθόν, χάρη στους νόμους που ψηφίζουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με την καθοδήγηση της τρόικας, κι έχουν κάθε λόγο να αναφωνούν «ζήτω η κρίση»!... 

Πέρα από τον εθνικισμό και την ξενοδουλεία (2)

Στο προηγούμενο φύλλο αναφερθήκαμε στην έλλειψη ταξικής προσέγγισης από το κουρδικό κίνημα (στην πλειοψηφία του), που ζητά «διεθνή επέμβαση» για να σωθούν οι Κούρδοι της Συρίας που μάχονται κατά των τζιχαντιστών στο Κομπάνι. Οι ηγέτες των Κούρδων της Συρίας, βέβαια, δεν είχαν πρόβλημα να πουν ανοιχτά, ότι αξίζουν περισσότερο από κάθε άλλον την αμερικάνικη στήριξη, με το γενικό στρατιωτικό διοικητή τους να απευθύνει προσωπική έκκληση στον Ομπάμα και τον Κέρι να αλλάξουν την πολιτική τους στο κουρδικό και να χτίσουν μία στενή και σταθερή σχέση με τους Κούρδους που είναι έτοιμοι να παίξουν σημαντικό ρόλο για τη δημοκρατία στη Συρία μετά την πτώση του Ασαντ!  Από κοντά το ΡΚΚ άρχισε τους λεονταρισμούς, με τον ιστορικό του ηγέτη Αμπντουλάχ Οτζαλάν να ζητά τουρκική παρέμβαση για να σωθούν οι Κούρδοι της Συρίας και οι «ειρηνευτικές» διαπραγματεύσεις. Η παντελής απουσία ταξικού και αντιϊμπεριαλιστικού λόγου (πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων) είναι εμφανής. Πώς όμως φτάσαμε ως εδώ;

Πρώτοι οι κομμουνιστές

Πολύ πριν την ίδρυση του ΡΚΚ (1978), τα εθνικά δικαιώματα των Κούρδων της Τουρκίας τα υπερασπίζονταν οι οργανώσεις μαρξιστικολενινιστικής αναφοράς. Σε κείμενο που γράφτηκε από τον ιδρυτή του TKP ML (Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας Μαρξιστικό Λενινιστικό, που ιδρύθηκε το 1972) Ιμπραΐμ Καϊπάκαγια, έξι χρόνια πριν από την ίδρυση του ΡΚΚ, διαβάζουμε: «Εμείς υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του κουρδικού έθνους. Επομένως, υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα να ιδρύσει ένα αυτόνομο κράτος. Εάν το δικαίωμα αυτό πραγματοποιηθεί και με ποιο τρόπο θα πραγματοποιηθεί, αυτό το αφήνουμε στο ίδιο το κουρδικό έθνος» (Ιμπραΐμ Καϊπάκαγια, Διαλεχτά Εργα: Το εθνικό πρόβλημα της Τουρκίας, Γενάρης 1972). Το TKP ML δέθετε και ένοπλη πτέρυγα (TIKKO – Εργατοαγροτικός Απελευθερωτικός Στρατός) με μακρά ιστορία αγώνων ενάντια στον τουρκικό φασισμό.

Το 1974, μία άλλη ομάδα επαναστατών ίδρυσε μια οργάνωση για την ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκίας. Η οργάνωση αυτή δυνάμωσε και λίγα χρόνια μετά ίδρυσε το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TDKP). Το κόμμα αυτό ιδρύθηκε σε συνθήκες φασιστικής χούντας (του στρατηγού Εβρέν) το 1980. Από τις αρχές της ίδρυσής του πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος. Ο 18χρονος Ερντάλ Ερέν, μέλος της νεολαίας του κόμματος, εκτελέστηκε από τη στρατιωτική χούντα δι’ απαγχονισμού.  Σε ένα απαράμιλλο δείγμα ηρωισμού, ο Ερντάλ κλότσησε την καρέκλα που τον κρατούσε τη στιγμή της εκτέλεσής του. Τα χρόνια που ακολούθησαν το TDKP απέκτησε σημαντική δύναμη στην περιοχή Ντέρσιμ της Ανατολικής Τουρκίας όπου κυριαρχεί το κουρδικό στοιχείο, πριν ακόμα κάνει την εμφάνισή του το ΡΚΚ.

Εθνικιστές με σοσιαλιστικό μανδύα

Ακριβώς επειδή οι οργανώσεις με μ-λ αναφορές είχαν μεγάλη επιρροή στην Τουρκία και το Κουρδιστάν τη δεκαετία του ’70 (η δεκαπενθήμερη εφημερίδα «Φωνή της Επανάστασης» του TDKP εξέδιδε γύρω στα 40.000 φύλλα πριν το πραξικόπημα του Εβρέν), οι εθνικιστές του ΡΚΚ παρουσιάστηκαν με σοσιαλιστικό και αντιιμπεριαλιστκό μανδύα. Αρκεί να δει κανείς το σήμα του ΡΚΚ (το είχε από την ίδρυσή του το 1978 μέχρι το 1995) για να καταλάβει: σφυροδρέπανο μέσα σε κίτρινο αστέρι και κόκκινο φόντο!


Ενώ το ΡΚΚ ιδρύθηκε το 1978, χρειάστηκαν έξι χρόνια (Αύγουστος 1984) για να δημιουργήσει το δικό του στρατό, το «Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό». Για πολλά χρόνια το κόμμα αυτό παρουσιαζόταν ως αγωνιστής ενάντια στους ιμπεριαλιστές και τους ρεφορμιστές και ως υπερασπιστής της επανάστασης στα κουρδικά εδάφη. Μιας επανάστασης που δεν ήρθε ποτέ, καθώς το ΡΚΚ απετέλεσε τον βραχίονα της κουρδικής αστικής τάξης. Εγινε αυτό για το οποίο ο Καϊπάκαγια προειδοποιούσε από το 1972: «Εμείς δεν πρέπει ν’ αγωνιστούμε μόνο ενάντια στις ανισότητες και τα προνόμια των τουρκικών αρχουσών τάξεων, όχι μόνο ενάντια στην καταπίεση και τις βιαιότητες, οι οποίες ασκούνται ενάντια στις εθνικές μειονότητες, αλλά επίσης και ενάντια στις εθνικιστικές τάσεις της αστικής τάξης και των φεουδαρχών των εθνικών μειονοτήτων. Αλλιώς, θα ενισχύσουμε έναν άλλο εθνικισμό, τον κουρδικό εθνικισμό» (ο.π.).

Αυτός ακριβός ο κουρδικός εθνικισμός, πέρα από κάθε ταξική οριοθέτηση, απέκτησε πολιτική υπόσταση με το ΡΚΚ. Ενα κόμμα που δε δίστασε να συνάψει άψογες σχέσεις με την ελληνική και κυπριακή  ασφάλεια, που κράτησαν πολλά χρόνια. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά ότι ως μέλος της συντακτικής ομάδας του επίσημου δημοσιογραφικού οργάνου του ΡΚΚ στην Ελλάδα («Η Φωνή του Κουρδιστάν») φερόταν ο υπολογαγός της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου Θεόφιλος Γεωργιάδης (εργαζόταν στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας, βλ. εδώ και δολοφονήθηκε από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες στη Λευκωσία το 1994).

Τραμπουκισμοί και δολοφονίες

Εκεί που δεν έπιανε το σοσιαλιστικό του προσωπείο, το ΡΚΚ βρήκε άλλο τρόπο: την αντιδραστική τρομοκρατία. Οι δολοφονικές επιθέσεις του ΡΚΚ έχουν καταγγελθεί από αρκετές οργανώσεις της τουρκικής και κουρδικής άκρας αριστεράς. Μία από αυτές ήταν το TDKP, που υπήρξε ένας από τους στόχους του ΡΚΚ. Το κόμμα αυτό εξέδιδε στην Ελλάδα το περιοδικό «Ελευθερία» και μέλη του έμεναν στο στρατόπεδο προσφύγων του Λαυρίου. Στο τεύχος Νο 6 (Νοέμβρης 1993) της «Ελευθερίας» διαβάζουμε τα εξής αποκαλυπτικά για τη δράση του ΡΚΚ :


«Στις 9 Οκτωβρίου στις πόλεις Ντέρσιμ, Χόζατ, έξι σύντροφοι που ανήκαν στην Οργάνωση Κουρδιστάν δολοφονήθηκαν από μία ενέδρα του ΡΚΚ. Δυο είναι βαριά τραυματισμένοι, ενώ δύο είναι όμηροι στα χέρια τους. Μεταξύ μας και του ΡΚΚ δεν υπάρχει καμία ένοπλη σύγκρουση. Το ΡΚΚ είχε έρθει σε προκαθορισμένο ραντεβού. Επειτα απ’ αυτήν την προκαθορισμένη συνάντηση, λέγοντας “εμείς φεύγουμε” αναχώρησαν. Σε λίγα λεπτά, ξαναγυρίζοντας, πυροβόλησαν τους συντρόφους μας, και με την αντίληψη “λάφυρα” μάζεψαν τα όπλα τους…».


Οι λόγοι αυτής της επαίσχυντης στάσης του ΡΚΚ αποκαλύπτονται αβίαστα αν διαβάσει κανείς τη συνέχεια της ανακοίνωσης:

«Στο Κουρδιστάν το ΡΚΚ κάνει ένοπλο αγώνα ενάντια στη φασιστική κατοχή με βάση αστικοεθνικιστική. Κατά την πολιτική γραμμή μας, το ΡΚΚ μ’ αυτή τη γραμμή δεν μπορεί να ελευθερώσει την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό του Κουρδιστάν… Το ΡΚΚ δεν παίρνει το εθνικό ζήτημα σαν ένα ζήτημα του ταξικού αγώνα. Γι’ αυτό το λόγο θεωρεί τις αναλύσεις των μαρξιστών για την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους του Κουρδιστάν προς μία εργατική αγροτική επανάσταση ως “διάλυση του εθνικού κινήματος”…  Με το ΡΚΚ έχουμε σοβαρές διαφορές και γι αυτό το λόγο βλέπουν τον αγώνα μας σαν ένα εμπόδιο μπροστά τους. Αναμφισβήτητα μεταξύ των μαρξιστών και μικροαστών εθνικιστών υπάρχει αντίθεση. Αλλά εμείς ποτέ δεν γίναμε εμπόδιο στην επαναστατική πολιτική δραστηριότητα του ΡΚΚ και σε καμιά άλλη οργάνωση… Το ΡΚΚ υποστηρίζει ότι “η κυριαρχία είναι δική μας” και όλοι είναι εξαρτημένοι απ’ αυτούς, γι’ αυτό πρέπει να δώσουν φόρους και φαντάρους στο ΡΚΚ. Για να πραγματοποιήσει αυτή την αντίληψη το μοναδικό μέσον που χρησιμοποιεί είναι η δύναμη των όπλων… Αλλος ένας λόγος για τις επιθέσεις του ΡΚΚ είναι ότι στην περιοχή Ντέρσιμ δεν κατάφερε μία πολιτική δραστηριότητα όπως έχει καταφέρει σε άλλα μέρη. Και ο ηγέτης του ΡΚΚ, Apo, πολλές φορές θεωρούσε το λαό αυτής της περιοχής “προδότες , σοσιαλσοβινιστές” και υποστηρίζει ότι σ’ αυτήν την περιοχή ισχύει ο κεμαλισμός. Εβγαλε αυτό το συμπέρασμα επειδή ο κόσμος αυτής της περιοχής οργανώνεται με ταξική βάση, δίνουν σημασία στην ενότητα του αγώνα των λαών, και ενάντια στην φασιστική δικτατορία έχουν μία επαναστατική, προοδευτική πολιτική γραμμή… Εμείς πολλές φορές τραβήξαμε την προσοχή του ΡΚΚ σ’ αυτά τα λάθη και το ειδοποιήσαμε φιλικά. Και το ΡΚΚ επιφανειακά μας τόνιζε ότι μας βλέπει σαν φίλους και μας έχει εμπιστοσύνη. Ομως η πρακτική τους δείχνει άλλα. Δολοφονεί συντρόφους με τη δικαιολογία ότι είναι προδότες, προβοκάτορες κτλ.».

Στο ίδιο περιοδικό αναφέρεται ότι πριν από τη δολοφονία των έξι κούρδων κομμουνιστών, το ΡΚΚ είχε δολοφονήσει έξι καθηγητές στις πόλεις Οβατζίκ και Πέρτεκ, όταν δεν αναγνώρισαν την απόφασή του να κλείσουν τα σχολεία! Οι καθηγητές αυτοί ήταν μέλη ενός δημοκρατικού συνδικάτου.

Παρά το δολοφονικό όργιο του ΡΚΚ, οι κομμουνιστικής αναφοράς οργανώσεις δεν επεδίωξαν τη σύγκρουση μαζί του. Στην ανακοίνωση που παραθέσαμε παραπάνω αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Δεν συμφέρει καμία οργάνωση, ούτε φυσικά και το κόμμα μας να έρθει σε σύγκρουση με το ΡΚΚ, γιατί είναι επιζήμιο για την επανάσταση και το λαό μας. Κάτι τέτοιο συμφέρει μόνο το κράτος… Δεν υποστηρίζουμε τις συγκρούσεις, το μόνο που θέλουμε είναι ν’ αγωνιστούμε μαζί».

Το αυτί των εθνικιστών του ΡΚΚ όμως δεν ίδρωσε. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, τα μεσάνυχτα της 26ης προς την 27η Σεπτέμβρη 1994, εκατό τραμπούκοι του ΡΚΚ επιτέθηκαν στους οπαδούς του TDKP στους κοιτώνες τους στο στρατόπεδο προσφύγων του Λαυρίου, μετά από μία συγκέντρωση των τελευταίων. Οι τραμπούκοι ακινητοποίησαν αυτούς που ήταν στο χώρο με την απειλή όπλων κι αφού εγκατέστησαν φρουρά στη σκάλα, άρχισαν να καταστρέφουν ό,τι υπήρχε μέσα στα δωμάτια και να ξυλοκοπούν τους οπαδούς του TDKP που βρίσκονταν μέσα, στέλνοντας στο νοσοκομείο επτά από αυτούς και τραυματίζοντας πιο ελαφρά άλλους 20. Μία μέρα μετά, έκαναν νέα επίθεση στα γραφεία της «Ελευθερίας» στην οδό Γλάδστωνος, στο κέντρο της Αθήνας. Ομάδα 30 τραμπούκων του ΡΚΚ επέδραμε μέρα μεσημέρι (στις 12) με λοστούς και καδρόνια μπροστά στα μάτια έκπληκτων περαστικών! Οι χυδαίοι εθνικιστές του ΡΚΚ είχαν φτάσει στο ανώτατο σημείο αποθράσυνσης, αφού είχαν την αμέριστη στήριξη του ελληνικού κράτους και των μηχανισμών του!

Οι επιθέσεις αυτές καταγγέλθηκαν τόσο από τους οπαδούς του TDKP όσο και από τους έλληνες συντρόφους τους (εφημερίδα «Οκτώβρης», αρ. φύλλου 181, 8/10/1994) και δημοσιοποιήθηκαν ακόμα και από τα αστικά ΜΜΕ. Παρολαυτά, το ΡΚΚ έκανε την πάπια. Οπως ανέφερε άλλη ανακοίνωση του TDKP λίγους μήνες αργότερα (24/1/1995), «το ΡΚΚ δήλωσε ότι τα αγνοεί και ότι… δεν υπάρχει η οργάνωσή μας»! Στην ίδια ανακοίνωση αναφέρεται: «Οι οργανώσεις μας δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα μόνο από τις τοπικές αρχές και τους πράκτορες του φασιστικού καθεστώτος της Τουρκίας, αλλά και από το ΡΚΚ (Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν). Απειλές, συκοφαντίες, τραμπουκισμοί, ακόμα και ένοπλες επιθέσεις βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη, όχι μόνο ενάντια σε μέλη και οπαδούς του κόμματός μας αλλά και άλλων οργανώσεων (πρόσφατα επιτέθηκαν σε οπαδούς της “Ντεβ Σολ” και του ΚΚΤ μ-λ)… Στην Ελλάδα, το ΡΚΚ έχει φτάσει την τρομοκρατία ενάντια σε μέλη και φίλους πολιτικών οργανώσεων σε αφάνταστο επίπεδο».

Η δράση του ΡΚΚ δεν έμεινε αναπάντητη. Ελληνες αλληλέγγυοι στους κούρδους κομμουνιστές επισκέφτηκαν το Λαύριο και έκαναν παράσταση διαμαρτυρίας, επισημαίνοντας στο ΡΚΚ ότι την επόμενη φορά που θα τολμήσει να επιτεθεί θα του απαντήσουν με τον ίδιο τρόπο. Τη στιγμή της παράστασης, οι ασφαλίτες συνομιλούσαν με οικειότητα με τα μέλη του ΡΚΚ δείχνοντας την αγαστή συνεργασία του με την ελληνική ασφάλεια!

Η λάσπη έγινε μπούμεραγκ

Μη μπορώντας να σταματήσει τη δράση των τουρκικών και κουρδικών επαναστατικών οργανώσεων, το ΡΚΚ επιδόθηκε στη γνωστή γκεμπελίστικη τακτική: ρίξε λάσπη και κάτι θα μείνει. Ομως η λάσπη έγινε μπούμερανγκ σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στην περίπτωση του Ριζά Οζλούτας που κατηγορήθηκε ως πράκτορας της ΜΙΤ που φτιάχνει πλαστά διαβατήρια στο προσφυγικό στρατόπεδο του Λαυρίου!

Ο Οζλούτας αναγκάστηκε να καταθέσει μήνυση κατά του δημοσιογράφου Μάνου Ηλιάδη, διευθυντή σύνταξης του περιοδικού «Αμυνα και Διπλωματία». Ο Ηλιάδης είχε γράψει επαίσχυντα πράγματα στο βιβλίο του «Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και η ΜΙΤ» τόσο για τον Οζλούτας όσο και για την οργάνωση που ανήκε, το TDKP. Τον κατηγόρησε για πράκτορα της ΜΙΤ που εξέδιδε πλαστά ελληνικά διαβατήρια από έλληνες τσιγκάνους και τα έδινε σε Τούρκους! Η πρόκληση παραήταν μεγάλη για να μείνει αναπάντητη! Στη δίκη που έγινε  στο Δ' Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών στις αρχές Δεκέμβρη 1999 (ένας από τους μάρτυρες κατηγορίας ήταν και ο συντάκτης της «Κόντρας», Πέτρος Γιώτης, ενώ συνήγοροι υπεράσπισης του Ηλιάδη ήταν οι Λυκουρέζος και… Βορίδης, του λεπενικού μορφώματος τότε), ο Ηλιάδης αναγκάστηκε να ανασκευάσει και να ζητήσει συγνώμη αφού άκουσε τη διήγηση της ιστορικής διαδρομής του Οζλούτας. Αξίζει να παραθέσουμε ένα μικρό απόσπασμα για να φανεί σε ποιους έριχνε λάσπη το ΡΚΚ: «Είμαι κούρδος πολιτικός πρόσφυγας. Δραστηριοποιήθηκα στην Τουρκία ως μέλος της αριστερής οργάνωσης Τουρκικό Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (TDKP) και συμμετείχα στον αγώνα της οργάνωσής μου για την αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών στην Τουρκία, την αναγνώριση των δικαιωμάτων του κουρδικού λαού και την κοινωνική απελευθέρωση. Το TDKP είναι μια από τις παλιότερες αριστερές οργανώσεις της Τουρκίας. Δρα τόσο στο Κουρδιστάν όσο και στην υπόλοιπη Τουρκία, έχει δώσει μέχρι σήμερα 600 νεκρούς στον αγώνα για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Εκατοντάδες στελέχη του έχουν συλληφθεί, βασανιστεί, δικαστεί και καταδικαστεί σε εκατοντάδες χρόνια φυλάκιση. Πολλοί απ' αυτούς βρίσκονται ακόμα στις φυλακές. Ακόμα και σήμερα το TDKP είναι εκτός νόμου και αποτελεί συνεχή στόχο των τουρκικών υπηρεσιών»

Ο Ηλιάδης τελικά αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι όσα αναφέρει για τον Οζλούτας στο βιβλίο του ήταν προϊόν πληροφοριών από το ΡΚΚ και δεσμεύτηκε το επίμαχο απόσπασμα του βιβλίου του να απαλειφθεί από κάθε επόμενη έκδοση (βλ. εδώ) επισφραγίζοντας την πλήρη κατάρρευση της σκευωρίας που πήγε να στήσει το ΡΚΚ κατά του TDKP.

Επαναστατικός αντιϊμπεριαλισμός

Η επικράτηση του αστικού εθνικισμού αντί της αντιϊμπεριαλιστικής πάλης σε εθνικοαπελευθερωτική βάση (πάλης όπως αυτή που γίνεται για παράδειγμα στην Παλαιστίνη) οδήγησε στην τραγελαφική κατάληξη του Οτζαλάν, που από «τουρκοφάγος» έγινε αρνάκι. Ο αστικός εθνικισμός χαρακτηρίζεται από την πλήρη έλλειψη αρχών των φορέων του, που δεν έχουν πρόβλημα να «πουλήσουν την ψυχή τους στο διάβολο» για να πραγματοποιήσουν τις εθνικιστικές τους επιδιώξεις. Γι’ αυτό και οι ηγέτες των Κούρδων της Συρίας, όπως αποκαλύψαμε στο προηγούμενο φύλλο, δε δίστασαν να ζητήσουν τη στήριξη των ΗΠΑ στον αγώνα τους για «μια δημοκρατική Συρία».

Μόνο όταν ο αστικός εθνικισμός ηττηθεί μέσα στα καταπιεζόμενα έθνη, δίνοντας τη θέση του στον επαναστατικό αντιϊμπεριαλισμό, θα πάψουν αυτά τα φαινόμενα. Αυτός ο αντιϊμπεριαλισμός θα γεννηθεί, όμως, όταν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα πάρουν ταξικά χαρακτηριστικά και δεν άγονται και φέρονται ανάλογα με τις επιδιώξεις των διαφόρων φατριών που τα λυμαίνονται.

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΚΟΝΤΡΑ», ΣΑΒΒΑΤΟ 25.10.2014

Ο πολιτισμός ενός φασιστοειδούς

Πηγή: vathikokkino.gr

«Το λέω στη δικιά σου μάνα όταν τη γαμάω από τον κώλο και τραγουδάει Πάριο».

Έτσι ακριβώς!

Δεν πρόκειται για τον Παναγιώταρο της Χρυσής Αυγής. Ούτε είναι κανένας αμόρφωτος ο Θανάσης Χειμωνάς.

Και σε σπίτι διανοουμένων μεγάλωσε και σπουδές φιλολογίας, κινηματογράφου και δημοσιογραφίας έκανε σε Γαλλία και Αγγλία, παρακαλώ. Είναι και συγγραφέας, της συνομοταξίας Τατσόπουλου, Χωμενίδη κ.ά., και ως εκ τούτου υπεύθυνος πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ.

Είναι ένας απ” αυτούς που ελεεινολογούν καθημερινά τους «αμόρφωτους» και τους «λαϊκιστές», που θα μείνουν πάντα Βαλκάνιοι και δεν θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη.

Για να μιλάμε όπως ο Παναγιώταρος και ο Χειμωνάς.

Συναυλία αλληλεγγύης στον "πεινασμένο υπουργό" Ντινόπουλο (Ηχητικό)

Πόσο πολιτικό παχύδερμο πρέπει να είναι κάποιος για να παραμένει γαντζωμένος στην κυβερνητική καρέκλα του όταν τον φτύνουν και λέει ότι ψιχαλίζει;
Πόσο κυνικός είναι ο πρωθυπουργός που κρατάει στην θέση του έναν υπουργό που έχει εκτεθεί σε βαθμό που να γίνεται περίγελος και από συνδικαλιστικά όργανα που υποτίθεται ανήκει;
Ο λόγος φυσικά για τον Αργύρη Ντινόπουλο.

Μετά το «άδειασμα» που του έκανε χτες, ο Ενιαίος Δημοσιογραφικός Οργανισμός Ασφάλισης και Περίθαλψης καταρρίπτοντας την προσπάθεια του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, έρχεται σήμερα ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ που όχι απλώς απαιτεί «πλήρη διαφάνεια σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα», αλλά στην τελική παίρνει στο δούλεμα τον υπουργό Εσωτερικών.

Απόσπασμα από την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ:

«Το φαινόμενο προβεβλημένων στελεχών της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, που επιχειρούν να διαφύγουν των υποχρεώσεών τους πρέπει να αντιμετωπισθεί στη ρίζα του. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εκείνους που ανερυθρίαστα και χωρίς κανένα δισταγμό επιβάλουν στην κοινωνία πρωτοφανούς σκληρότητας μέτρα, οδηγώντας στο περιθώριο και την εξαθλίωση εκατομμύρια πολιτών.

Με την ελπίδα ότι ο κ. Ντινόπουλος δεν θα αιτηθεί οικονομικό βοήθημα ανεργίας από την Ένωσή μας εν όψει των Χριστουγέννων διότι θα βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση να το απορρίψουμε, ζητούμε την άμεση διαλεύκανση της υπόθεσης και την απόδοση των ευθυνών όπου αναλογούν».

Μόνο στην πλάκα λοιπόν μπορεί να πάρει κανείς τους ισχυρισμούς Ντινόπουλου. Σ’ αυτή την κατεύθυνση και οι συντελεστές της ραδιοφωνικής εκπομπής «Ελληνοφρένεια» κυκλοφόρησαν διαφημιστικό σποτάκι για την «συναυλία αλληλεγγύης που διοργανώνουν» στον «υπουργό που πεινάει» Αργύρη Ντινόπουλο.

Παρουσίαση των έργων του Νίκου Ζαχαριάδη

Πηγή: "Εφημερίδα των Συντακτών"

Το δίτομο έργο με Απαντα τα δημοσιευόμενα κείμενα του Νίκου Ζαχαριάδη για την περίοδο 1940-1947, αλλά και άγνωστο ιστορικό υλικό θα παρουσιαστεί αύριο (Σάββατο, 18:30) σε εκδήλωση που θα γίνει στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης (οδός Σοφοκλή Βενιζέλου 146 και Μαρίνου Αντύπα) στην Ηλιούπολη.
         
Την εκδήλωση διοργανώνουν οι Εκδόσεις Καστανιώτη και ο Ομιλος Ηλιούπολης «Κώστας Βάρναλης» και για την έκδοση θα μιλήσουν: η Ανέκε Ιωαννάτου, φιλόλογος, γλωσσολόγος, ο Σήφης Ζαχαριάδης, γιος του Νίκου Ζαχαριάδη, οι Γιώργος Πετρόπουλος και Νίκος Χατζηδημητράκος, επιμελητές της έκδοσης.

Επίσης θα παραστεί και θα απαγγείλει ποιήματα ο στενός φίλος και σύντροφος του ιστορικού ηγέτη του ΚΚΕ, συγγραφέας-ποιητής Αλέξης Πάρνης. Θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Περικλής Καπετανόπουλος. Μετά τις ομιλίες θα ακολουθήσει ελεύθερη συζήτηση.

Ο πρώτος τόμος των έργων του Ν. Ζαχαριάδη με τίτλο «Ιστορικά διλήμματα – Ιστορικές απαντήσεις» καλύπτει την περίοδο 1940-1945 και ο δεύτερος, με τίτλο «Υπέρ βωμών και εστιών», τις χρονιές 1946 και 1947.

Στις σελίδες τους ο αναγνώστης βρίσκει άγνωστα και δυσεύρετα ιστορικά ντοκουμέντα για την πλέον ταραχώδη περίοδο στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, όπου το ΚΚΕ από ένα μικρό κόμμα αναδείχτηκε στην κύρια πολιτική δύναμη της χώρας.

Ταυτόχρονα υπάρχουν αναλυτικές πληροφορίες και άγνωστο ιστορικό υλικό γύρω από σημαντικά ιστορικά γεγονότα, όπως η δημιουργία από την ασφάλεια του ψεύτικου ΚΚΕ υπό τον Μανιαδάκη ή η προσπάθεια της δικτατορίας του Μεταξά να ελέγξει και να κατευθύνει τις δυνάμεις του ΚΚΕ στη δική της πολιτική, εν όψει του πολέμου με την Ιταλία του Μουσολίνι.

Επίσης, για πρώτη φορά αποκαθίσταται στην πληρότητά του το ιστορικό γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, καθώς έφτασε ώς τις μέρες μας με αλλοιώσεις. Τέλος, ο αναγνώστης -μέσα από τα κείμενα του Ν. Ζαχαριάδη- μπορεί να παρακολουθήσει μέρα με τη μέρα πώς μετά την απελευθέρωση φτάσαμε στον εμφύλιο πόλεμο και να βρει όλα τα ιστορικά στοιχεία για σημαντικές στιγμές αυτής της εξέλιξης, όπως η αποχή του ΚΚΕ, του ΕΑΜ και της ευρύτερης Αριστεράς από τις εκλογές του 1946.

Πολιτικές μεταγραφές από τον "λουστράκο της εξουσίας"

«Στον πολιτικό βούρκο οι φελλοί μπορούν να επιπλέουν» τιτλοφορούσαμε την ανάρτηση στην οποία αναφέραμε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Σταύρος Θεοδωράκης είχε δηλώσει ότι ο Τατσόπουλος και ο Ψαριανός είναι «άφθαρτοι πολιτικοί χωρίς παλαιοκομματική νοοτροπία και συνεπώς καλοδεχούμενοι να στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια του "Ποταμιού"».

Τώρα από δημοσίευμα μαθαίνουμε για τις μεγάλες «μεταγραφικές» επιτυχίες που αναμένεται να ανακοινωθούν από το «Ποτάμι». Πρώτη και καλύτερη της Αννας Διαμαντοπούλου και ακολουθεί ο Γιώργος Φλωρίδης και ο Αλέκος Παπαδόπουλος.
Σύμφωνα με τις ίδιες δημοσιογραφικές πληροφορίες στο πολιτικό κατασκεύασμα του Θοδωράκη εξετάζουν και τις περιπτώσεις του Γιάννη Ραγκούση και του Τάσου Γιαννίτση.

Νέο αέρα στην πολιτική μας φέρνει ο λουστράκος της εξουσίας όπως ακούμε να αποκαλεί τον Σταύρο Θεοδωράκη ο Λάκης Λαζόπουλος

Πρωθυπουργός της καρπαζιάς

Πηγή: Θανάσης Καρτερός - "Hot Doc"

Με τους πρωθυπουργούς ισχύει σε όλο τον κόσμο ένας κανόνας: Όταν τους καρπαζώνουν στο εξωτερικό, την πληρώνουν οι υπήκοοί τους στο εσωτερικό. Κανόνας που η ισχύς του αποδείχτηκε τελευταία, και μάλιστα με οδυνηρό τρόπο, στην περίπτωση της Ελλάδας και του Αντώνη Σαμαρά.

Ο πρωθυπουργός αποφάσισε να εξαγγείλει την έξωση του ΔΝΤ από τη χώρα και την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια. Και οι λεγόμενες αγορές καρπάζωσαν τον ίδιο και το σχέδιό του με τόσο βίαιο τρόπο, ώστε το ελληνικό χρηματιστήριο να βυθιστεί στο κραχ και τα ελληνικά ομόλογα να απογειωθούν στη στρατόσφαιρα. Εννοείται ότι στο βάθος αυτού του στραπάτσου υπάρχει αυτό που η ελληνική κυβέρνηση και η τρόικα έχουν κρυφό καμάρι, αλλά oι όπου γης οικονομολόγοι και οι αγορές το έχουν τούμπανο: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και μάλιστα εδώ και πολύ καιρό. Μπορεί να γίνεται μια τεράστια προσπάθεια από τους αυτουργούς των μνημονίων στο Βερολίνο, στη Φρανκφούρτη και στην Αθήνα, αυτή η αλήθεια να κρυφτεί. Μπορεί να τα καταφέρνουν με τη συνδρομή των ΜΜΕ, να κοροϊδεύουν τους Ευρωπαίους ότι τα λεφτά τους πιάνουν τόπο και η Ελλάδα ανακάμπτει. Αλλά οι καπιταλιστικές αγορές τρέφονται με αίμα και όχι με παραμύθια. Kαι τη στρουθοκάμηλο που κρύβει το κεφάλι της στην άμμο την κάνουν μια χαψιά.

Αυτή είναι η αλήθεια, σχετικά με την τελευταία κρίση. Η φούσκα έσκασε στα μούτρα όλων τους. Και έχουν σημασία τα πολιτικά συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει κανείς απ' αυτή την φάρσα που εξελίχθηκε σε άλλη μια πράξη της ελληνικής τραγωδίας. Για να καταλάβουμε ποιοι, πώς, με ποιο σχέδιο και ποια σοβαρότητα μας κυβερνούν. Διότι θα θυμάστε τις φιγούρες ότι βγαίνουμε οσονούπω στις αγορές.

Θα θυμάστε μάλιστα τη φιέστα πριν τις ευρωεκλογές ότι βγήκαμε στις αγορές. Όπως θα θυμάστε επίσης την παρέλαση της νίκης που στήθηκε πριν τη νίκη για την αποχώρηση της τρόικας και το τέλος του ΔΝΤ και των μνημονίων, νωρίτερα από ότι προβλεπόταν.

Δηλαδή, για να γίνει σαφές. Έχουμε μια κυβέρνηση που, προφανώς τρομαγμένη από το φάντασμα του επερχόμενου ΣΥΡΙΖΑ, τα έκανε όλα επικοινωνία. Όλα φιγούρα. Όλα προπαγάνδα. Και τελικώς όλα λαμπόγυαλο. Γιατί έριξε στη μάχη της πολιτικής της επιβίωσης το χαρτί της εξόδου από τα μνημόνια και της εισόδου στις αγορές.

Και έφαγε τέτοια πόρτα και τέτοια καρπαζιά, ώστε να το αισθανθούν όλοι οι Έλληνες το τράνταγμα. Αισθανόμενοι ταυτόχρονα και οι πιο αφελείς -ουδέν κακόν, αμιγές καλού- ότι δεν υπάρχει δυστυχώς κανένα success story, καμιά έξοδος στο φως, καμιά ανάκαμψη, καμιά απελευθέρωση από τα μνημόνια και την τρόικα.

Και ποιο ήταν το μάθημα για τον Σαμαρά; Ότι για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που τρομάζει τις αγορές. Kαι ποιο είναι το νέο success story του; Ότι θα βγούμε από τα μνημόνια, αλλά σιγά-σιγά, και αφού τα εφαρμόσουμε κατά γράμμα. Και θα μπούμε σε προληπτική πιστωτική γραμμή -τι ευφάνταστο όνομα για το νέο μνημόνιο!-μέχρι νεωτέρας.

Τουτέστιν: η θανατική ποινή θα αρθεί, αφού όμως ο κατάδικος εκτελεστεί. Τα υπόλοιπα αφορούν στη γελοιότητα μιας κυβέρνησης της καρπαζιάς κι ενός πρωθυπουργού της καρπαζιάς, που κέρδισαν τον τίτλο με το σπαθί τους. Και που διαχειρίζονται, δυστυχώς για μας, τις τύχες μας, στην πιο αβάσταχτη περίοδο με την πιο αβάσταχτη ελαφρότητα.

Μπάτσοι βασανίζουν την Στέλλα Αντωνίου. Τι καταγγέλει ο πατέρας της.

Κι ενώ σήμερα το πρωί έξω από τα δικαστήρια στην Τρίπολη οργανώνεται συγκέντρωση αλληλεγγύης στην κρατούμενη Στέλλα Αντωνίου, ο πατέρας της Μιχάλης με καταγγελίες στην εφημερίδα των Συντακτών επιβεβαιώνει τα όσα ανατριχιαστικά είδαν χτες το φως της δημοσιότητας για την κτηνώδη συμπεριφορά των μπάτσων με θύμα την κόρη του.

Σύμφωνα με την καταγγελία του, η κόρη του έπεσε θύμα βασανισμού και απόπειρας πνιγμού από εφτά «παλληκάρια» της «αντιτρομοκρατικής», μετά την άρνησή της να δώσει δείγμα DNA.

Να υπενθυμίσουμε ότι χτες  η γιατρός της Στέλλας Αντωνίου, Λίνα Βεργοπούλου, είχε κάνει σχετική καταγγελία τονίζοντας επίσης ότι πέρα από τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, η Σ. Αντωνίου πάσχει από ασθένεια που απαγορεύονται οι απότομες κινήσεις της κεφαλής, καθώς βάζει σε κίνδυνο την ζωή της.

Όταν οι μπάτσοι «την κρατούσαν για να της πάρουν τούφα από τα μαλλιά, ενώ της έκλεισαν τη μύτη και της πίεσαν τον λαιμό για να ανοίξει το στόμα της και να της πάρουν δείγμα», όπως καταγγέλλει ο πατέρας της κρατούμενης – για το «σοβαρό έγκλημα» της παραβίασης των περιοριστικών όρων που της είχαν επιβληθεί μετά την αποφυλάκισή της τον Ιούνιο του 2012- έχουμε έναν απάνθρωπο βασανισμό που βάζει σε άμεσο κίνδυνο την ζωής της Στέλλας Αντωνίου. 
Εχουμε ένα γεγονός που μας γυρίζει πίσω στα μαύρα χρόνια της πρόσφατης ιστορίας μας.
__________

Από το indymadia

 Μεταφέρθηκε στα δικαστήρια Τρίπολης η συντρόφισσα Στέλλα Αντωνίου

Η Στέλλα μεταφέρθηκε στα δικαστήρια Τρίπολης για να περάσει από αυτόφωρη διαδικασία λόγω υποτιθέμενης παραβίασης των περιοριστικών της όρων, κάτι που δεν ισχύει, καθώς στην συντρόφισσα δεν έχει επιβληθεί απαγόρευση εξόδου από την Αττική.

Η Στέλλα έχει υποστεί βασανισμούς από τα κοπρόσκυλα της "αντιτρομοκρατικής" υπηρεσίας, με σκοπό να της αποσπάσουν γεννετικό υλικό, κάτι που τελικά δεν κατάφεραν λόγω της σθεναρής αντίστασης της συντρόφισσας. Αυτή την ώρα βρίσκεται αλληλέγγυος κόσμος έξω από τα δικαστήρια, ενώ οι τσομπάνηδες με την στολή της αστυνομίας που έχουν καταφθάσει από τα γύρω χωριά, δεν επιτρέπουν στους αλληλέγγυους την είσοδο στα δικαστήρια...

Η Στέλλα παραμένει δυνατή!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΜΑΣ ΣΤΕΛΛΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Έσπειραν ισλαμοφασιστικούς ανέμους, θερίζουν ισλαμοφασιστικές θύελλες

Πηγή: vathikokkino.gr

Πώς αλλιώς θα γινόταν;

Όταν η Δύση εξόπλιζε την ισλαμοφασιστική συμμορία του ISIS, από κοινού με τους φανατικούς ουαχαμπίτες της Σαουδικής Αραβίας και των εμιράτων του Κόλπου, σπέρνοντας τον τρόμο στη Συρία, με σκοπό την ανατροπή του Άσαντ και την εγκαθίδρυση καθεστώτος φιλοϊμπεριαλιστικού και φιλοϊσραηλινού προσανατολισμού, δεν προέβλεπε ότι θα επαλαμβανόταν το ιστορικό προηγούμενο των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα;

Απλώς, οι δυτικοί ιθύνοντες σκέφτονταν να γίνει η βρόμικη δουλειά στη Συρία και μετά… βλέπουμε.

Βομβαρδίζουν τώρα τις θέσεις των ισλαμοφασιστών στο συριακό Κουρδιστάν, ενώ με τη σειρά τους οι ισλαμοφασίστες μεταφέρουν τον τρόμο στις δυτικές πρωτεύουσες. Χθες στον Καναδά, αύριο κάπου αλλού.

Έτσι είναι αυτά τα πράγματα… Δεν γίνεται πάντα να τα έχεις μονά ζυγά δικά σου…

Διαχωρίζει την θέση του από την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο Γ. Ρούσσης και απευθύνει προβληματισμούς προς αναποφάσιστους αριστερούς

Αρκετά  ενδιαφέρουσα η τοποθέτηση του Γιώργου Ρούσση που γίνεται μέσα από την ιστοσελίδα του Σχεδίου Β’ και εντυπωσιακή η κριτική που κάνει στην πλειοψηφία της ηγεσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο «λειτουργεί δυστυχώς σαν μικρογραφία του κουκουεδίστικου σεχταρισμού»

 Προβληματισμοί προς αναποφάσιστους αριστερούς

Είναι βέβαιο ότι η μεγάλη πλειοψηφία των αριστερών έχει αποφασίσει να ψηφίσει στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές τον ΣΥΡΙΖΑ . Είναι επίσης βέβαιο ότι αυτό το ρεύμα θα ισχυροποιείται όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές από την εντεινόμενη πόλωση ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, η οποία αντικειμενικά καλλιεργείται και από τον ισχύοντα απαράδεκτο, αντιδημοκρατικό, εκλογικό νόμο .

Παράλληλα εκτός των πιστών ψηφοφόρων των υπόλοιπων αριστερών σχηματισμών, οι οποίοι παρά τις ραγδαίες δεξιόστοφες μετακυλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες διενεργούνται σε παγκόσμια πρώτη πριν ακόμη αυτός κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία, τείνουν να συρρικνωθούν, σε βαθμό που σε λίγο θα μιλάμε για ορισμένους από αυτούς για στρατηγούς δίχως στρατό, υπάρχουν και αρκετοί αριστεροί, οι οποίοι είτε έχουν αποφασίσει να ψηφίσουν τους εν λόγω σχηματισμούς με κρύα καρδιά, είτε παραμένουν ακόμη αναποφάσιστοι .
Καταθέτω λοιπόν ορισμένους προβληματισμούς που με βασανίζουν καιρό τώρα, και οι οποίοι θα μπορούσαν να συμβάλουν σε μια τεκμηριωμένη λήψη αυτής της απόφασης , και κυρίως να συμβάλουν στη στάση που κατά την ταπεινή μου γνώμη οφείλουμε να τηρήσουμε την κρίσιμη μετά τις εκλογές περίοδο.

- Όσον αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ ξεκινάω από την εκτίμηση ότι και η πλέον αυστηρή κριτική απέναντι του δεν θα πρέπει να οδηγεί στην ισοπεδωτική θέση ότι το αν θα πρωτεύσει αυτός ή η ΝΔ στις εκλογές, δεν έχει καμία σημασία.

Αν μη τι άλλο θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη ότι μια πρωτιά της ΝΔ θα σηματοδοτήσει την επιβράβευση της μέχρι τώρα ακολουθούμενης αντιλαϊκής πολιτικής και συνεπώς θα οδηγήσει στη συνέχιση της και μάλιστα προς το χείριστο. Από την άλλη είναι βέβαιο ότι μια πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ αν μη τι άλλο θα αναταράξει τη σημερινή τελματώδη κατάσταση.

Επιπροσθέτως θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας και το πώς θα ερμηνευθεί από τους ξένους δυνάστες μας το ελληνικό εκλογικό αποτέλεσμα με δεδομένο ότι τα κριτήρια τους είναι παντελώς διαφορετικά από τα δικά μας.

Έτσι ο Τσίπρας φαντάζει για αυτούς κάτι σαν νέος Γκεβάρα , όπως άλλωστε το 1967 ο άνθρωπος των Ιγγλέζων Γεώργιος Παπανδρέου αντιμετωπίστηκε σαν κομμουνιστικός κίνδυνος , επειδή αρνήθηκε την πλήρη υποταγή του στα μέσω των ΗΠΑ βασιλικά κελεύσματα.

Υπό αυτό το πρίσμα η πλήρης υποταγή της σημερινής κυβέρνησης η οποία έχει δώσει στην πράξη τα διαπιστευτήρια της, είναι σαφώς προτιμότερη απ’ ότι ένας αμφιβόλων αντιδράσεων ΣΥΡΙΖΑ ,και αυτό παρά τις προσπάθειες του τελευταίου να αποσπάσει ένα έξωθεν πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης στην επικρατούσα τάξη πραγμάτων .
Προκύπτει το ερώτημα . Αυτά τα δεδομένα τεκμαίρουν την ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ ως το μη χείρον βέλτιστο και ως μια πιθανότητα αυτός να βελτιώσει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων;

Καταρχάς θα πρέπει να είναι σαφές ότι η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει και επιδοκιμασία της συνεχούς προς τα δεξιά υποχωρητικότητας του από την έτσι κι’ αλλιώς εντός των τειχών αρχική του πρόταση διεξόδου από την κρίση, επιδοκιμασία των ανίερων συμμαχιών που συνάπτει και των ακόμη χειρότερων που προαναγγέλλει . Και όλα αυτά κάθε άλλο παρά μπορούν να αντισταθμιστούν από την ύπαρξη στους κόλπους του της αριστερής πλατφόρμας, στο βαθμό που αυτή αρκείται να διατυπώνει και να καταγράφει ως μειοψηφικές τις αριστερότερες θέσεις της.

Εξίσου σημαντικό όμως είναι να λάβουμε υπόψη μας ότι μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ από μόνη της , όχι μόνον δεν λύνει κανένα πρόβλημα, αλλά μπορεί και να οδηγήσει σε βάθος χρόνου σε μια οδυνηρή ήττα και την επιστροφή της δεξιάς κάτω από ακόμη χειρότερους από τους σημερινούς όρους.

Εξηγούμαι . Η μεγάλη πλειονότητα των αριστερών εναποθέτουν δυστυχώς τις ελπίδες τους για μια φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση αποκλειστικά σε μια εκλογική νίκη . Αυτή η νοοτροπία οφείλεται στην μακρόχρονη επικράτηση-με ανισομερή ιστορική ευθύνη του συνόλου της κοινοβουλευτικής Αριστεράς και σήμερα ιδιαιτέρως του ΣΥΡΙΖΑ - μιας φιλελεύθερης αντίληψης η οποία αν δεν ταυτίζει την δημοκρατία με το εκλογικό δικαίωμα, ανάγει αυτό το τελευταίο και όχι την ευρύτερη λαϊκή συμμετοχή στα κοινά, τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις και την ταξική πάλη στον καθοριστικό παράγοντα της λαϊκής παρέμβασης .

Εν προκειμένω όμως η επικράτηση αυτής της αντίληψης είναι καταστροφική , διότι όχι μόνον μια συνολική πολιτική αλλαγή, αλλά ακόμη και η παραμικρή φιλολαϊκή μεταρρύθμιση είναι αδύνατον να επιτευχθεί δίχως σύγκρουση με τους κυρίαρχους.

Και για να είναι νικηφόρα αυτή η σύγκρουση για τις προοδευτικές δυνάμεις, δεν αρκεί μόνον η κατάκτηση μιας εκλογικής πλειοψηφίας, αλλά είναι αναγκαίο ένα ισχυρό οργανωμένο μετωπικό λαϊκό κίνημα ικανό να αποτρέψει τόσο την πλέον πιθανή , αν όχι βέβαιη, (όχι με βάση μια δίκη προθέσεων, αλλά με βάση την μέχρι τώρα πορεία του,) ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ , όσο και την αντίδραση της ντόπιας και ξένης αντίδρασης ακόμη και στην περίπτωση που αυτός θα επιχειρήσει να εφαρμόσει το ανεπαρκέστατο για την αντιμετώπιση της κρίσης πρόγραμμα που εξήγγειλε ο πρόεδρος του στην Θεσσαλονίκη.

Στο βαθμό που αυτό το κίνημα δεν υπάρχει και δεν επιχειρείται να ανδρωθεί, οι πανηγυρισμοί που θα προκαλέσει μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύουν να μετατραπούν σε θρήνους.


- Από την άλλη μια ψήφος στο ΚΚΕ, στη βάση συναισθηματικών δεσμών που πολλοί αριστεροί έχουν με αυτό χάρη κυρίως στην ηρωική ιστορία του και της εκτίμησης ότι αυτό αντιστέκεται με συνέπεια, και δεν έχει εγκαταλείψει την επαναστατική, σοσιαλιστική προοπτική, θα πρέπει να συνδυαστεί και με μια σημαντική αρνητική επίπτωση της εκλογικής του ενίσχυσης .

Αυτή θα σημάνει για την ηγεσία του , επιδοκιμασία εκτός από την γραφειοκρατική δομή και λειτουργία του και την απαράδεκτη-έως και απάνθρωπη- στάση του απέναντι σε όσους του ασκούν αριστερή κριτική , και όλων των άλλων αρνητικών πτυχών της πολιτικής του.

Ειδικότερα θα σημάνει επιδοκιμασία του τραγικού σεχταρισμού του, της εκ μέρους του αποκήρυξης του προηγούμενου αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού μετωπικού του προγράμματος, της εκ μέρους του άρνησης μια μεταβατικής, μετωπικής, αντισυστημικής, προοπτικής με θεμέλια της τη λαϊκή πλειοψηφία και ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, η οποία ανταποκρινόμενη στο επίπεδο της λαϊκής συνειδητότητας θα δίνει λύση στα άμεσα προβλήματα, θα ανυψώνει αυτό το επίπεδο, και θα διευκολύνει την υλοποίηση του σοσιαλισμού, και τέλος σημαίνει επιδοκιμασία του εκ μέρους του εκθειασμού της πλέον μελανής περιόδου του «υπαρκτού».

΄-Όσον αφορά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πιο ειδικά στο ΝΑΡ αν κάποιος αποφασίσει να την ψηφίσει για την πραγματική αγωνιστική, και μέχρι πρότινος μετωπική συμβολή τους, (απόδειξη η ίδια η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) , την εκ μέρους τους κριτική αντιμετώπιση του «υπαρκτού», την προσπάθεια τους να ανοίξουν θεωρητικά ζητήματα, θα πρέπει επίσης να λάβει υπόψη του ότι σήμερα η πλειοψηφία της ηγεσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ , ενάντια στην απόφαση της τελευταίας της Συνδιάσκεψης λειτουργεί δυστυχώς σαν μικρογραφία του κουκουεδίστικου σεχταρισμού , αρνούμενη τόσο την αναγκαιότητα μιας μεταβατικής αντισυστημικής αριστερής προοπτικής όσο και εκείνη μιας μετωπικής συμπόρευσης .

Επιπροσθέτως ψηφίζοντας ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιβραβεύεται η περίεργη συνέχιση της εκ μέρους της ανοχής ή ακόμη και της προβολής-με το να τους χρίζει υποψήφιους της- των εκφραστών των υπόγειων ή και ανοιχτά φιλοσυριζαϊκών ρευμάτων που λειτουργούν στους κόλπους της.

-Μια άλλη λύση που προκρίνουν ορισμένοι είναι ψήφο υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ με σταυροδότηση των υποψηφίων της αριστερής του πλατφόρμας, ή ψήφο υπέρ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με σταυροδότηση των υποψηφίων της που στηρίζουν μια μετωπική συμπόρευση . Κάτι ανάλογο δεν μπορεί να ισχύσει για το ΚΚΕ διότι η μονολιθικότητα του καθιστά απαγορευτική μια τέτοια στάση.

Αυτή η λύση παρόλο που εμφανίζεται να πετυχαίνει το συνδυασμό της συμμετοχής στις εκλογές με μια επιλογή η οποία δεν αποτελεί υποχώρηση αντιστοίχως απέναντι στην αντισυστημική ή την μετωπική θέση , εμπεριέχει με τη σειρά της ένα σημαντικό μειονέκτημα . Πέρα του ότι θα καταγραφεί ως ενίσχυση των εν λόγω σχηματισμών συνολικά, σηματοδοτεί την επιβράβευση της αντιφατικής έως ασυνεπούς στάσης των εν λόγω υποψηφίων και μάλλον ενισχύει τη διαιώνιση αυτής τους της στάσης.

-Απομένει η λύση της αποχής, του λευκού, ή του άκυρου η οποία φαντάζει για αρκετούς ως η πλέον συνεπής στάση. Πρόκειται για μια στάση η οποία εκτός των αναρχικών οι οποίοι αρνούνται γενικώς την συμμετοχή στην αστική πολιτική ζωή, μπορεί να υιοθετηθεί συγκυριακά, από όσους δεν τους εκφράζει κανένας από τους πολιτικούς σχηματισμούς που συμμετέχουν στις εκλογές και αρνούνται να αποδεχτούν την αρχή το μη χείρον βέλτιστο.

Από την άλλη όμως όσον αφορά στις συγκεκριμένες εκλογές αυτή η στάση σημαίνει άρνηση συμμετοχής στην κοινοβουλευτική μάχη απομάκρυνσης της απεχθούς σημερινής κυβέρνησης, άρνηση συμβολής σε ένα εκλογικό αποτέλεσμα το οποίο είναι πιθανό να αποτελέσει την απαρχή μιας γενικότερης προοδευτικής εξέλιξης .

- Τέλος υπάρχει η λύση της επιμονής την ύστατη έστω ώρα της συγκρότησης ενός εκλογικού μετώπου δυνάμεων της αριστεράς της ρήξης το οποίο θα έλθει να καλύψει τις προηγούμενες αποτυχίες συγκρότησης αυτού του μετώπου και να περισώσει από τον εκλογικό καταποντισμό τις συνιστώσες του.

Όμως ακόμη και αυτό το ελάχιστο βήμα, το οποίο στο παρά πέντε των εκλογών ευλόγως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καιροσκοπικό , αλλά αν μη τι άλλο θα πρόσφερε μια εκλογική επιλογή σ’ έναν αριστερό κόσμο , φαίνεται να απορρίπτεται από τον «σκληρό» πυρήνα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συνεπώς μάλλον δεν είναι δυνατόν να υλοποιηθεί πριν από τις εκλογές .

Ασχέτως όμως από το προσωπικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται οι αριστεροί αναποφάσιστοι και από τη λύση που θα δώσει ο καθένας σε αυτό, συνυπολογίζοντας τα υπέρ και τα κατά της ψήφου του, και με δεδομένο ότι εκτός από το ενδεχόμενο μιας προβοκατόρικης η και ανοιχτά αντιδημοκρατικής εκτροπής, την οποία η πείρα μας διδάσκει ότι ποτέ δεν πρέπει να αποκλείουμε ,το εκλογικό Συριζαϊκό τσουνάμι φαντάζει αναπόφευκτο. Τίθεται λοιπόν το πρόβλημα της στάσης που θα πρέπει να τηρήσουμε μετά μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Υποστηρίζω ότι ασχέτως από το τι θα πράξει ο καθένας μας στις εκλογές, επιβάλλεται να αρχίσουμε να χτίζουμε από τώρα το αναγκαίο αντισυστημικό μέτωπο, μόνο ικανό να μας σώσει όχι μόνον από την κρίση, αλλά και από μια μετεκλογική διάψευση των ελπίδων που θα την χρεωθεί σύμπασα η αριστερά και θα μας πάει πολλά χρόνια πίσω.

Ήδη δυνάμεις ανένταχτων αριστερών αλλά και μικρών αριστερών σχηματισμών επιδιώκουν κάτι τέτοιο από τα κάτω, στα πλαίσια της Αριστερής Μετωπικής Συμπόρευσης, η οποία και θα πρέπει να επικεντρωθεί στον μετωπικό της στόχο και στη συμβολή της στην επεξεργασία μιας όσο γίνεται πιο αναλυτικής αντισυστημικής διεξόδου από την κρίση. Και αυτή η προσπάθεια θα πρέπει να ενισχυθεί, ακόμη περισσότερο μετεκλογικά, να διευρυνθεί, να στραφεί προς την κοινωνία και προς όμορες δυνάμεις της Ευρώπης, να προσλάβει μια οργανωτική μορφή .

Προς αυτήν την κατεύθυνση καλούνται να συμβάλουν πέρα από τους ανένταχτους αριστερούς, οι οποίοι δεν συμμετέχουν ακόμη στη Συμπόρευση, και όσοι στηρίζουν είτε δημόσια, είτε σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις αυτό το μέτωπο, αλλά ταυτόχρονα συνεχίζουν να είναι ενταγμένοι σε πολιτικούς σχηματισμούς που το αρνούνται με την ελπίδα να αλλάξουν κάποτε υπέρ τους, τους εσωτερικούς συσχετισμούς τους. Αναφέρομαι στην αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ, που έστω και ανεπαρκώς σ’ ένα βαθμό προτάσσει τη σύγκρουση , στους κριτικά παραμένοντες στο ΚΚΕ, οι οποίο όμως συμφωνούν με τη συγκρότηση ενός αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού μετώπου, στις συνιστώσες ή ομάδες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που επιμένουν στην εφαρμογή της απόφασης της τελευταίας της Συνδιάσκεψης. Όλοι αυτοί θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι ρυθμοί της κοινωνικής εξέλιξης δεν είναι δυνατόν να υποτάσσονται στους ρυθμούς αβέβαιων έως και παντελώς αδύνατων ως προς την έκβαση τους εσωκομματικών διεργασιών .

Ας στηρίξουν λοιπόν όποιον θέλουν εκλογικά, αλλά παράλληλα καλούνται να συμμετέχουν και αυτοί σε μια μετεκλογική μετωπική αντισυστημική συμπόρευση , η οποία θα απαιτήσει να διαχωρίσουν τη θέση τους από τις ηγεσίες εκείνες που θα επιμένουν να την αρνούνται, θα απαιτήσει να πάψουν να πατάνε σε δυο βάρκες.

Αν δεν το πράξουν, με δεδομένο ότι εν προκειμένω θα πρόκειται για ένα Μέτωπο σωτηρίας από μια επικείμενη καταστροφική ήττα, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι θα συμβάλουν αντικειμενικά όπως και οι ηγεσίες τους σε αυτήν την ήττα.

Με την "μέθοδο του πνιγμού" οι μπάτσοι προσπάθησαν να πάρουν γεννετικό υλικό από την Στέλλα Αντωνίου (Ηχητικό)


Αν αληθεύουν –και δεν έχουμε κανένα λόγο να αμφιβάλουμε γ’ αυτό- οι καταγγελίες που έκανε η γιατρός της Στέλλας Αντωνίου, Λίνα Βεργοπούλου, οι μπάτσοι που υπηρετούν στο αστυνομικό τμήμα της Δημητσάνας Αρκαδίας εγκλημάτησαν θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή της κρατούμενης  -για παραβίαση των περιοριστικών όρων που της είχαν επιβληθεί μετά την αποφυλάκισή της τον Ιούνιο του 2012- Στέλλας Αντωνίου.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες –που έγιναν στον ρ/σ 105,5 στο Κόκκινο, απ’ όπου είναι και το ηχητικό που παραθέτουμε-  οι αστυνομικές αρχές του Α.Τ Δημητσάνας έχουν προσπαθήσει τουλάχιστον δύο φορές να αποσπάσουν με βίαιο τρόπο, με τη μέθοδο του πνιγμού, γενετικό υλικό από την κατηγορούμενη, καθώς η ίδια αρνείται να συνεργαστεί.

Η γιατρός καταγγέλλει το γεγονός, τονίζοντας ότι πέρα από τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, η κ. Αντωνίου πάσχει από ασθένεια που απαγορεύονται οι απότομες κινήσεις της κεφαλής, καθώς βάζει σε κίνδυνο την ζωή της.


Και από το Indymedia

 Βασανιστήρια από την αντιτρομοκρατική στην Στέλλα Αντωνίου

Ενημερώνουμε ό,τι :

Μετά από επικοινωνία με την συντρόφισσα Στέλλα Αντωνίου έχουμε την εξής ενημέρωση : 5 μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής έχουν προσπαθήσει 2 φορές να της πάρουν DNA. Αρχικά, πνίγοντάς την και κλείνοντας την μύτη της ώστε να ανοίξει το στόμα και με μπατονέτα να της αποσπάσουν φαρυγγικό επίχρησμα(DNA). Στην συνέχεια βίαια τραβώντας την από τα μαλλιά αποκολλούνται τρίχες από το κεφάλι της ενώ συγχρόνως  την ρίχνουνε από την καρέκλα που κάθεται,στο έδαφος. 

Λόγω του πνιγμού και της εν γένει βίαιης συμπεριφοράς έχουν σπάσει τα αγγεία κάτω από το μάτι της με αποτέλεσμα την αιμορραγία. Τα συγκεκριμένα βασανιστήρια είναι άκρως επικίνδυνα για κάθε άνθρωπο, πόσω μάλλον για την Στέλλα λόγω των προβλημάτων υγείας που έχει στο μάτι. Γιατρός επικοινώνησε με τον διοικητή του Α.Τ. Δημητσάνας Παπαζαφειρόπουλο ο οποίος της είπε ότι "η Στέλλα είναι μπροστά του και φαίνεται μια χαρά".

Για ότι συμβεί στην Στέλλα Αντωνίου υπεύθυνοι θα είναι ο διοικητής του Α.Τ. Δημητσάνας Παπαζαφειρόπουλος και η αντιτρομοκρατική.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΣΤΕΛΛΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ!

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24 ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΡΙΠΟΛΕΩΣ ΣΤΙΣ 9:00. 

Με σπασμένα τα φρένα ... Χωρίς "180" και χωρίς success story

Πηγή: Μενέλαος Γκίβαλος - "Επίκαιρα"

Αδιάψευστη απόδειξη της επερχόμενης κατάρρευσης τωυ κυβερνήσεων που υπηρέτησαν και υπηρετούν τις μνημονιακές πολιτικές αποτελούν οι «παλικαρισμοί», τα δήθεν δημοψηφίσματα, οι «ηρωικές έξοδοι» από τα Μνημόνια, η αποπομπή -περίπου- του ΔΝΤ, η ανεμπόδιστη έξοδος στις αγορές...

Πρώτος διδάξας, ο Γιώργος Παπανδρέου. Ήδη από την άνοιξη του 2011 -τελών εν απογνώσει- καλούσε τον Αντώνη Σαμαρά να... κυβερνήσει και λίγο αργότερα, σε μια έσχατη απόπειρα επιβίωσής του, πρότεινε -υστερόβουλα- το περίφημο δημοψήφισμα. Εκτίμησε ότι μέσα από μια συντονισμένη επιχείρηση κινδυνολογίας και τρομοκράτησης των πολιτών θα αποσπούσε τη θετική ψήφο ώστε να νομιμοποιήσει τη μνημονιακή επιλογή του και να αναπαραγάγει την εξουσία του. Επειδή όμως η Άνγκελα Μέρκελ και η χρηματοπιστωτική ολιγαρχία εκτίμησαν τα ακριβώς αντίθετα «απέπεμψαν» μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα τον Γ. Παπανδρέου με την ομόθυμη συμπαράσταση και συνέργεια του Ευάγγελου Βενιζέλου και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Είχε καταστεί πια άχρηστος και επιβλαβής...

Με αναγωγή στις ιστορικές αναλογίες της σημερινής συγκυρίας, τα κόμματα της συγκυβέρνησης και το "δίδυμο" Σαμαρά - Βενιζέλου επιχειρούν τη δική τους «απόδραση» προ της επερχόμενης κατάρρευσης. Στην πρώτη φάση, η «απόδραση» κινήθηκε στο ενδεχόμενο της προκήρυξης εκλογών μέσα στο φθινόπωρο (οι κυβερνητικοί παράγοντες είχαν, μάλιστα, προσδιορίσει και ημερομηνίες) με την ελπίδα ότι η διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν διαχειρίσιμη. Όμως οι δανειστές το απαγόρευσαν «διά ροπάλου»· η συγκυβέρνηση είχε και έχει πολλές μνημρνιακές υποχρεώσεις να εκπληρώσει: ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, 6.500 απολύσεις στο Δημόσιο, νέες μειώσεις συντάξεων και μισθών, ιδιωτικοποιήσεις και εκποιήσεις της εθνικής περιουσίας...

Η δεύτερη φάση είναι εκείνη της πλήρους απόγνωσης. Γιατί ο Αντώνης Σαμαράς διαμόρφωσε μια τεχνητή πολιτική κατασκευή, διακήρυξε μια ψευδεπίγραφη ρήξη, οργάνωσε μια εικονική απόδραση από τα Μνημόνια και το ΔΝΤ και ξανοίχτηκε στην «ανοιχτή θάλασσα» των αγορών προκειμένου να διασφαλίσει τη χρηματοδότηση της οικονομίας. Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα το «οικοδόμημα» του νέου success story κατέρρευσε ολοσχερώς. Αντί για «ηρωική έξοδο», ο Α. Σαμαράς και η συγκυβέρνηση χρεώθηκαν με νέο Μνημόνιο, με νέα μέτρα, με οιονεί επιτήρηση...

Ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό στις περιπτώσεις των Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαρά; Ότι οι ίδιοι και οι κυβερνήσεις τους, όπως και η κυβέρνηση του τραπεζίτη Λουκά Παπαδή-μου, δεν θεωρούνται αυτόνομες πολιτικές εξουσίες, αλλά εντολοδόχοι και πολιτικά υποχείρια των δανειστών και της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας. Κανένας δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Γι'αυτό και σε κάθε περίπτωση τους υπομιμνήσκουν τον πεπερασμένο, υποτελή τους ρόλο στις αποφάσεις...

Η κατάρρευση του μύθου της «ηρωικής εξόδου» ακυρώνει αυτόματα και τον μείζονα στόχο της συγκέντρωσης των 180 ψήφων για την εκλογή του νέου, μνημονιακού Προέδρου της Δημοκρατίας. Χάνεται συνεπώς και η τελευταία σανίδα σωτηρίας που αναζητούσαν η συγκυβέρνηση και το σύστημα των μνημονιακών συμφερόντων προκειμένου να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο.

Η διαπλοκή σε εταιρική - κομματική μορφή

Καθ' όλο το προηγούμενο διάστημα το αμαρτωλό «τρίγωνο» της διαπλοκής (τραπεζίτες - ΜΜΕ - μνημονιακή πολιτική εξουσία) αναδιαρθρώθηκε και -από πολλές πλευρές- ενισχύθηκε. Η «πριμοδότηση» των εργολάβων και προμηθευτών, η αθρόα δανειοδότηση των μνημονιακών ιδεολογικών μηχανισμών των ΜΜΕ, η πλήρης αδιαφορία ή και νομιμοποίηση της φοροδιαφυγής των μεγάλων συμφερόντων, ακόμα και η διά νόμου απαλλαγή από κάθε ευθύνη όσων εκποιούν τη δημόσια περιουσία συνθέτουν και αποτυπώνουν το πλέγμα των μηχανισμών μιας παραεξουσίας, ενός παρακράτους, που σε αγαστή συνεργασία με τη συγκυβέρνηση καταστρέφει συστηματικά την παραγωγική δομή της χώρας και διαλύει την κοινωνία και τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Κατά τα άλλα, εθίγησαν οι συγκυβερνώντες όταν διατυπώθηκε η υπόθεση ότι μπορεί να επιχειρηθεί εξαγορά ψήφων για τη συγκέντρωση των «180»... Ίσως για την Αποστασία του 1965 να μην γνωρίζει και πολλά ο Αντώνης Σαμαράς, όμως παραμένουν αναπάντητες οι καταγγελίες του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για την αποστασία του 1993, όταν ο Α. Σαμαράς οδήγησε σε πτώση την κυβέρνηση της ΝΔ...

Πάντως, από δω και πέρα οι «εξαγορές» και οι «αποστασίες» καθίστανται περιττές. Από σεβασμό στη διαφάνεια και στην αυτονομία του πολιτικού συστήματος, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μετατρέπουν με νόμο τα κόμματα σε εταιρικά υποχείρια των επιχειρηματικών συμφερόντων. Η διαπλοκή δεν χρειάζεται πλέον κομματικούς διαμεσολαβητές. Μπορεί η ίδια να ασκεί επίσημα την εκτελεστική εξουσία. 

Τέσσερα βίντεο με τον Γιώργο Μητσικώστα


Σε μεγάλα κέφια ο Γιώργος Μητσικώστας μας χάρισε στιγμές γέλιου στην τηλεοπτική του εκπομπή.  Ο σατιρικός καλλιτέχνης ήταν ανεπανάληπτος όταν παριστάνοντας τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και χρησιμοποιώντας την αθυροστομία του στιχουργού, «έστησε» συνέντευξη με τον δικηγόρο Αλέξη Κούγια.

Εκπληκτικός και στα άλλα τρία βίντεο που παραθέτουμε. Στο ένα υποδύεται τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη που γιορτάζει τα 96α γενέθλια του παρουσιαζόμενος στην εκπομπή «Πάμε πακέτο».
Στο άλλο βίντεο ο Γ. Μητσικώστας αναλαμβάνει τον ρόλο του Γιάννη Πρετεντέρη στην παρουσίαση της εκπομπής «Ανατροπή», ενώ η φρασεολογία και οι μορφασμοί του Νίκου Αλέφαντου πρωταγωνιστούν στο τέταρτο βίντεο.




 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger