Νεοτερα

Ο Ερντογιάν και το ΑΚΠ προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν μια φασιστική δικτατορία ενός προσώπου, ενός κόμματος.

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016 | 2:32 μ.μ.


EMEP: Βήμα – Βήμα· Στροφή Προς την Διχτατορία

Η αποτυχημένη προσπάθεια στρατιωτικού πραξικοπήματος που ενορχηστρώθηκε από το αποκαλούμενο “Κίνημα Gülen” - την φιλο-Αμερικάνικη Ισλαμική οργάνωση που μοιράστηκε την εξουσία μαζί με την κυβέρνηση του ΑΚΠ για 10 χρόνια – ονομάστηκε “δώρο από τον θεό”
από τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογιάν.

Αμέσως μετά το τσάκισμα του πραξικοπήματος ακολουθήθηκε κήρυξη του κράτους έκτακτης ανάγκης. (OHAL). Το OHAL έδωσε την δυνατότητα στην κυβέρνηση να παίρνει διοικητικές και πολιτικές αποφάσεις και να εισηγείται ρυθμιστικές νομοθεσίες χωρίς την ανάγκη δικαστικής και/ή
κοινοβουλευτικής έγκρισης.

Υπό την ηγεσία του Προέδρου Ταγίπ Ερντογιάν, η κυβέρνηση εξέδωσε έκτακτα διατάγματα (KHKs) τον ένα μετά το άλλο· οδηγώντας σε διαθεσιμότητα και απόλυση δεκάδες χιλιάδες αξιωματικούς του στρατού και της αστυνομίας, δικαστές, εισαγγελείς και δημοσίους υπαλλήλους.

Περίπου 40.000 κόσμος, συμπεριλαμβανομένης επίσης της σύλληψης ακαδημαϊκών και δασκάλων. Ο αριθμός των φυλακισμένων δημοσιογράφων ανέβηκε σε επίπεδο ρεκόρ των 140. Ταυτόχρονα, απελευθερώθηκαν 37 χιλιάδες μικροεγκληματίες επειδή δεν υπήρχε αρκετός χώρος στις φυλακές.

Ενώ η κυβέρνηση αρχικά ισχυρίστηκε ότι οι απολύσεις και οι συλλήψεις έγιναν μόνο ενάντια στους συνωμότες του πραξικοπήματος του κινήματος Gülen, αμέσως έγινε καθαρό ότι στόχος ήταν επίσης οι δημοκράτες και οι σοσιαλιστές. Με ένα μόνο διάταγμα, απολυθήκαν πάνω από 10 χιλιάδες εκπαιδευτικοί, όλοι μέλη του Eğitim-Sen (Συνδικάτο Εργαζομένων στην Εκπαίδευση και την Επιστήμη). Η μεγάλη πλειοψηφία τους ήταν δημοκράτες, σοσιαλιστές και υποστηρικτές του εθνικού
κινήματος των Κούρδων.

Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων και των ελευθεριών – παραδοσιακά ανεπαρκή στην Τούρκικη πολιτική δημοκρατία – αυξήθηκαν· αναστάλθηκαν οι αστικοί νόμοι και αντικαταστάθηκαν από την αυθαίρετη συμπεριφορά της εκτελεστικής εξουσίας της κυβέρνησης. Αντικαθιστώντας την νομιμότητα με το κράτος έκτακτης ανάγκης και του καθεστώτος διαταγμάτων έκτακτης ανάγκης και υποβιβάζοντας την δικαιοσύνη σε εκτελεστικό όργανο μέσω ειδικών δικαστηρίων και με διορισμό νέων δικαστών και εισαγγελέων, ο Ερντογιάν και το ΑΚΠ προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν μια φασιστική διχτατορία ενός προσώπου, ενός κόμματος.

Η κυβέρνηση έκδωσε αντισυνταγματικά και παράνομα διατάγματα, ενώ σύμφωνα με τον νόμο μπορούσε να εκδώσει τέτοια που είναι συνταγματικά και σχετίζονταν με τα γεγονότα που οδήγησαν στην κήρυξη κράτους έκτακτης ανάγκης. Με την βοήθεια αυτών των διαταγμάτων που στόχευαν
στους επικριτές του ΑΚΠ, απαγορευτήκαν οι διαδηλώσεις, έκλεισαν οι αντικαθεστωτικές εφημερίδες, τα περιοδικά, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί και τα τηλεοπτικά κανάλια· κατασχεθήκαν τα περιουσιακά στοιχεία τους και ο εξοπλισμός τους.

Εισέβαλε η αστυνομία στους δήμους που έχουν επικεφαλής το HDP, το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο με 40 βουλευτές και εκπροσωπώντας το Κουρδικό Δημοκρατικό Κίνημα και συνελήφθησαν πάνω από 20 δήμαρχοι. Διορίστηκαν διοικητικά συμβούλια στις θέσεις τους χωρίς
δημόσια ψηφοφορία.

Τελικά, ένα σύνολο 10 βουλευτών του HDP – συμπεριλαμβανομένων των προέδρων του κόμματος – φυλακίστηκαν. Την ίδια στιγμή, συνελήφθησαν επίσης 10 ανώτερα στελέχη της εφημερίδας Τζουμχουριέτ – που ιδρύθηκε 93 χρόνια πριν, με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας και πολιτικά προσκείμενη τα τελευταία χρόνια με την σοσιαλδημοκρατία.

Έντυπα που υπεράσπιζαν την επαναστατική γραμμή της εργατικής τάξης – όπως τα Hayatın Sesi TV, Evrensel Kültür (περιοδικό πολιτισμού και τέχνης), Özgürlük Dünyası (περιοδικό πολιτικής θεωρίας), Tiroj (δίγλωσσο Κουρδο-Τουρκικό περιοδικό πολιτισμού) ήταν ανάμεσα στους
τηλεοπτικούς σταθμούς και στα έντυπα που έκλεισαν από την κυβέρνηση.

Αντισυνταγματικά, χωρίς να σπάει την συνεργασία του με το ΑΚΠ για περίπου δυο χρόνια και συγκεντρώνοντας όλη την εκτελεστική εξουσία στα χέρια του, ο ντεφάκτο πρόεδρος Ερντογιάν προσπαθεί να αλλάξει το σύνταγμα σύμφωνα με την προαναφερθείσα κατάσταση και πιέζοντας για
προεδρικό σύστημα.

Επί πλέον, ενώ επιμένει σε εξωτερική πολιτική βασισμένη στον επεκτατισμό και τον φανατικό πόλεμο, φιλικός με τις Ισλαμικές τρομοκρατικές ομάδες, η υπό τον Ερντογιάν κυβέρνηση κάνει παραπέρα βήματα. Τα τελευταία πέντε χρόνια, υποστήριξε ακραίες Ισλαμικές συμμορίες στην Συρία και τις οργανώσεις τους, για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ.

Σε μια νέα προσπάθεια, η Τουρκιά εξαπέλυσε στρατιωτική επιχείρηση στην Βόρεια Συρία στα τέλη του καλοκαιριού, προχωρώντας αρχικά στην υποστήριξη μερικών χιλιάδων Ισλαμιστών τρομοκρατών ενόπλων. Η επέμβαση έγινε με πρόσχημα τον αγώνα ενάντια στον ΙΣΙΣ, αλλά ο κύριος στόχος της ήταν οι Σύριοι Κούρδοι. Η Τουρκία, μαζί με τις Ισλαμικές συμμορίες, ελέγχει / εισβάλει σε μια έκταση περίπου 2000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που εκτείνεται από τον Ευφράτη
ποταμό μέχρι το Κουρδικό καντόνι της Αφρίν, περιλαμβάνοντας πόλεις και
κωμοπόλεις όπως την Γιαραμπλούς. Σήμερα, η κυβέρνηση ακολουθεί την προπαγάνδα κατάχτησης της al-Bab. Όμως, μπήχτηκε ένα καρφί στον Τούρκικο τροχό λόγω της υποστήριξης των ΗΠΑ στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις – ο στυλοβάτης των οποίων είναι οι Κουρδικές Μονάδες Λαϊκής
Προστασίας ( YPG) – στην επιχείρηση για την απελευθέρωση της “πρωτεύουσας” του ΙΣΙΣ, Ράκα· και η υποστήριξη της Ρωσίας στο καθεστώς Άσαντ, στην προσπάθειά της να καταλάβει το al-Bab λόγω της στρατηγικής του σημασίας ως πύλης για το Χαλέπι.

Η κυβέρνηση ΑΚΠ, ενώ πολεμά τα PYD (Δημοκρατικό Ενιαίο Κόμμα Συρίας) συγκρούεται επίσης με την Ιρακινή κυβέρνηση λόγω της στρατιωτικής της παρουσίας στην Ιρακινή πόλη Μπασίκα· το Ιράκ ζητά την απόσυρση των Τουρκικών δυνάμεων. Η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία βομβαρδίζει τακτικά το Βόρειο Ιράκ, ισχυριζόμενη ότι επιτίθεται σε στρατόπεδα του ΠΚΚ.

Τα τελευταία χρόνια, η πολιτική της Τουρκίας σε σχέση με την Συρία και του Ιράκ άλλαξε πάρα πολύ· όπως επίσης είναι παγωμένες οι σχέσεις με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, λόγω της πεποίθησης της Τουρκίας ότι υποστήριξαν την προσπάθεια πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου.

Μετά την συμφωνία της Τουρκίας να σταματήσει την μετανάστευση από την Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν και η ΕΕ να πληρώσει στην Τουρκία τρία δισεκατομμύρια Ευρώ, όπως επίσης να δώσει στους Τούρκους πολίτες βίζα ελεύθερων μετακινήσεων μέσα στην ΕΕ, και οι δυο πλευρές δεν
κατάφεραν να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους και οι σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και την ΕΕ είναι τεταμένες. Η κυβέρνηση του ΑΚΠ ισχυρίζεται ότι θα περιμένει δυο μήνες παραπάνω πριν να ακυρώσει την συμφωνία και ότι θα προχωρήσει σε δημοψήφισμα για το αν θα γίνει μέλος της ΕΕ λόγω της κριτικής της στην Τουρκιά· η ΕΕ, επικαλούμενη την φυλάκιση δημοσιογράφων και άλλων, άρχισε να μιλά για σταμάτημα των συνομιλιών για την ιδιότητα μέλους της Τουρκίας.

Από την ίδρυσή της, η Τουρκία είχε στενές οικονομικές, εμπορικές και χρηματοπιστωτικές σχέσεις με την Δύση και πολύ ισχυρούς στρατιωτικούς δεσμούς με τις ΗΠΑ· για αυτό ακριβώς είναι αναμφίβολα πολύ δύσκολο για την Τουρκία ως μέλος του ΝΑΤΟ να αλλάξει τον “άξονά” της ή το
“αφεντικό” της. Όμως, ο Πρόεδρος Ερντογιάν, έχοντας επισκεφτεί πρόσφατα το Πακιστάν, δήλωσε ” ... γιατί όχι; Θα βοηθήσει την Τουρκιά να μην έχει πρόβλημα” με το ζήτημα να γίνει μέλος της Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης.

Εκτός από την πολιτική και τα βήματα που έγιναν από την κυβέρνηση του ΑΚΠ, ούτε η Τουρκική οικονομία δεν προχωρά στην σωστή κατεύθυνση. Ο ρυθμός ανάπτυξης μειώθηκε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αυξάνοντας το έλλειμμα και την ανεργία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η ανεργία είναι στο 11% αλλά ο πραγματικός αριθμός είναι μεγαλύτερος· Πρόσφατα το δολάριο αυξήθηκε 10 % έναντι της Τουρκικής Λίρας· σαν να υποτιμήθηκε η Τούρκικη Λίρα και έχασε 10 % της άξιας της.
Η κυβέρνηση μειώνει τα επιτόκια και αυξάνει την διαθέσιμη πίστωση σε μια προσπάθεια να τονώσει την οικονομία αλλά σε όλους τους τομείς βασιλεύει η αποτελμάτωση – κυρίως στους τομείς της οικοδομής και της κλωστοϋφαντουργίας. Σηκώνει το “κεφάλι” της η οικονομική κρίση που δεν
περιορίζεται και δεν αρχίζει αναγκαστικά από τον χρηματοπιστωτικό τομέα και αυτό είναι το μαλακό υπογάστριο του ΑΚΠ.

Παρά όλες τις απαγορεύσεις και την αστυνομική καταπίεση, συνεχίζονται οι απεργίες σε επίπεδα χώρων δουλειάς. Οι δυνάμεις της εκτελεστικής εξουσίας συνεχώς αυξάνονται· οι σπουδαστές διαδηλώνουν ενάντια στην απόφαση να διορίζονται οι πανεπιστημιακοί πρυτάνεις από τον Πρόεδρο.
Οι δικηγόροι και οι διανοούμενοι διαδηλώνουν για να καταδικάσουν την φυλάκιση των συναδέλφων τους. Προχωρά η ενότητα για την Δημοκρατία με τις συνιστώσες των δημοκρατικών, σοσιαλιστικών, σοσιαλδημοκρατικών και Κουρδικών κινημάτων, συμπεριλαμβανομένου του κόμματός μας για την
οργάνωση στη συνέχεια μιας σειράς συναντήσεων.

Εκδίδονται νέα περιοδικά στην θέση των άλλων.

Είναι το μέλλον της Τουρκίας να προχωρήσει σε μια φασιστική διχτατορία ενός ανθρώπου; O αγώνας για την δημοκρατία και την λευτεριά θα πλατύνει και θα δυναμώσει για να πραγματοποιήσει νέες επιτυχίες; αυτό θα το καθορίσουν οι διαστάσεις του αγώνα και το επίπεδο οργάνωσης.
Φυσικά η διεθνής υποστήριξη και αλληλεγγύη θα είναι μεγάλη βοήθεια για το τελική έκβαση του αγώνα.

Κόμμα Εργασίας (ΕΜΕΠ) Τουρκίας

Διεθνές Γραφείο

Μας στάλθηκε από εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

ΟΧΙ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΣΤΑ 18! Θα μετανιώσουν πικρά όσοι επιτίθενται στη νεολαία

Πηγή: Δίκτυο Σπάρτακος

Στράτευση στα 18 για τα εθνικά συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου
Ιδιωτικοποιήσεις και εξοπλισμοί για τα κέρδη των αφεντικών
Μετατροπή της νεολαίας σε χακί μισθοφόρο και αναλώσιμο σκλάβο
ΒΓΑΛΤΕ ΤΟ ΑΠ’ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ!

Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός οξύνεται, το κυπριακό βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, το Νέο Μνημόνιο, με τις ομαδικές απολύσεις, τους πλειστηριασμούς και άλλα πολλά επιτίθεται, και το θέμα της στράτευσης στα 18 ανοίγει ξανά.

Τα ΜΜΕ έχουν λυσσάξει για την επιθετικότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο, τη Θράκη, το Κυπριακό, και προετοιμάζουν το ιδεολογικό, με χαρακτηριστικό παράδειγμα άρθρο στο Protagon, που κατηγορεί τους «βουτυρομπεμπέδες» Έλληνες νεολαίους που η μαμά τους πλένει τα ρούχα και δεν θέλουν να στρατευτούν από τα 18.

Έχουν λυσσάξει, όχι απλώς για τη στράτευση στα 18, αλλά και μας καλούν να δώσουμε τη ζωή μας στο ενδεχόμενο ενός ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού για τη «πατρίδα μας», για να μπορεί δηλαδή να υπάρξει η πατρίδα των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των κάθε λογής επιχειρηματιών, με τη θυσία των ζωών μας και των ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά και ο Φιντέλ Κάστρο

Πηγή: του Βασίλη Λιόση - "Σύλλογος Γιάννης Κορδάτος"

Ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο από κόμματα και συλλογικότητες αξίζει αναφοράς προκειμένου να εξαχθούν μερικά πολιτικά συμπεράσματα. Μία ημέρα μετά το θάνατο της μεγαλύτερης –μέχρι και πριν από λίγες ημέρες–, εν ζωή επαναστατικής μορφής,  υπήρξαν οργανώσεις που είτε το πιστεύουμε είτε όχι, δεν έκαναν ούτε μία λιτή αναφορά. Το ΣΕΚ, η ΟΚΔΕ Σπάρτακος, η ΔΕΑ, το ΕΕΚ, το ΚΚΕ μλ και το ΜΛ ΚΚΕ, είχαν διάφορα άλλα θέματα (κάποιοι εξ αυτών ασχολήθηκαν για παράδειγμα με τους ρακοσυλλέκτες ή τη βία κατά των γυναικών), αλλά ο θάνατος του Φιντέλ ήταν σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Πώς να το χαρακτηρίσει κάποιος αυτό; Ολιγωρία, ιδεολογική αγκύλωση, βαθιά υποτίμηση;  Λαμβάνοντας υπόψη τις κατά καιρούς τοποθετήσεις αυτών των οργανώσεων, καταλήγει στην απάντηση «ιδεολογική αγκύλωση και δογματισμός». Εν πάση περιπτώσει, όποια απάντηση κι αν επιλεγεί το γενικότερο συμπέρασμα δεν διαφέρει δραματικά. Όταν δεν ασχολείσαι καν με την αναγγελία του θανάτου του θρυλικού Φιντέλ, δείχνεις εκτός από μικροψυχία, πως δεν έχεις καμία απολύτως γείωση με την κοινωνία, πως ζεις μέσα στο βερμπαλιστικό σου αριστερισμό, πως δεν κατανοείς πως η επιμονή, η υπομονή, η διαλεκτική σχέση τακτικής και στρατηγικής, είναι αυτά τα στοιχεία που μπορούν να οδηγήσουν στην «έφοδο στους ουρανούς».

Άλλωστε, ας θυμηθούμε το ανεκδιήγητο «Ο Τσε ήταν ρεφορμιστής με το όπλο στο χέρι». Έτσι, χαρακτήριζε η ΟΣΕ το μεγάλο επαναστάτη και υποθέτουμε ότι και το ΣΕΚ, η εξέλιξη της ΟΣΕ, έχει την ίδια γνώμη. Ειδικά για τις οργανώσεις τροτσκιστικής προέλευσης, το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι το επαναστατικό κίνημα της Κούβας, ότι ο Φιντέλ και ο Τσε, προσέγγισαν το ζήτημα της επανάστασης μέσα από το πατριωτικό ζήτημα. Το σύνθημα «πατρίδα ή θάνατος», υπήρξε ένα σημαντικό κλειδί για την επιτυχή έκβαση της κουβανέζικης επανάστασης. Ασφαλώς, δεν απορούμε από τη στάση αυτών των ομάδων. Στο κάτω κάτω τι να περιμένει κανείς αν φέρει στη μνήμη του το γεγονός πως ο τροτσκισμός της δεκαετίας του 1980 είχε ταχθεί αναφανδόν υπέρ του Λεχ Βαλέσα, ο οποίος στηρίχθηκε σθεναρά τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την καθολική εκκλησία.

Υ.Γ.: Σοβαρά ερωτηματικά εγείρει και η στάση του ΚΚΕ. Στην πρώτη σελίδα του κυριακάτικου «Ριζοσπάστη» η είδηση του θανάτου είναι σαφώς υποβαθμισμένη, ενώ η ανακοίνωση της ΚΕ βρίσκεται στην 31η σελίδα της εφημερίδας! Μάλιστα η ανακοίνωση είναι περισσότερο μια ιστορική ανασκόπηση, παρά μία εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων από τη διαδρομή του Φιντέλ. 

Προβολή ταινίας στα Χανιά: Senso, του Λουκίνο Βισκόντι

 Αναδημοσίευση από το Cretalive.gr

Ο πολιτιστικός σύλλογος «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ» δίνοντας για πέμπτη χρονιά το παρόν στα κινηματογραφικά δρώμενα της πόλης των Χανίων, συνεχίζει και αυτόν τον χειμώνα το «ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ» με σπάνιες ταινίες ποιότητας καταξιωμένων Ιταλών σκηνοθετών που θα προβάλλονται κάθε Κυριακή στις 20.00μ.μ. στη φιλόξενη αίθουσα ορόφου του Τ.Ε.Ε. Δυτικής Κρήτης (Νεάρχου 23, είσοδος από Γιαμπουδάκη).

Η πρώτη ταινία αυτού του αφιερώματος που θα προβληθεί την Κυριακή, 04 Δεκεμβρίου 2016 στις 20.00μ.μ. έχει την υπογραφή του διάσημου Ιταλού σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι και παίχτηκε στις ελληνικές αίθουσες με τον τίτλο «Έτσι τελείωσε μια μεγάλη αγάπη», ωστόσο είναι περισσότερο γνωστή σε όσους αγαπούν τον καλό κινηματογράφο ως «Senso», παραγωγής του 1954.

Η ταινία είναι ένα ιστορικό μελόδραμα αφηγημένο με κομψή, οπερετική μεγαλοπρέπεια, τον τόνο της οποίας υπαγορεύουν οι ρομαντικές νότες της «7ης Συμφωνίας» του Μπρούκνερ, η εθνική έξαρση του ιταλικού Risorgimento, τα ασυγκράτητα συναισθήματα του λυρικού θεάτρου και η έντονα δραματική χρήση του κινηματογραφικού χρώματος.

Έτος παραγωγής: 1954
Χώρα: Ιταλία
Διάρκεια: 118 λεπτά
Σκηνοθεσία: Luchino Visconti
Σενάριο: Camillo Boito, Luchino Visconti
Παίζουν: Farley Granger, Alida Valli, Heinz Moog

Η ταινία Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη (Πρωτότυπος Τίτλος Senso) γνωστή και ως «Λίβια, η Αδίστακτη Κόμμισα» είναι δράμα παραγωγής 1954 σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ευτυχείτε!

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος - Realnews

Ευτυχείτε! Το ΔΝΤ θα συνεχίσει, καθώς λέγεται, να συμμετέχει στο «ελληνικό πρόγραμμα». Ντρέπονται να πουν οι πανηγυριώτες  ότι αυτό σημαίνει νέο μνημόνιο με τα ΔΝΤ. που για να συνεχίσει να μας «σώζει» απαιτεί αναλυτική λίστα μέτρων. Νέων μέτρων. Τι χαρά! Θυμίζουμε, παρεμπιπτόντως: Το ΔΝΤ είναι αυτό που ζητά ομαδικές απολύσεις και μισθό κατώτερο κι απ’ τον κατώτατο...

Ευτυχείτε! Η τρόικα επεξεργάζεται, καθώς λέγεται, σενάριο «απομείωσης» του χρέους. Τι προβλέπει το σενάριο: Να γίνουν ρυθμίσεις που τυπικά θα εμφανίζονται σαν απομείωση του χρέους κατά 21,8 μονάδες μέχρι το 2060, «υπό την αίρεση  πάντα -όπως τονίζουν οι πηγές- πως η Ελλάδα θα εφαρμόσει πιστά το μνημόνιο». Τι χαρά! Μνημόνιο μέχρι το... 2060, λοιπόν, ώστε τότε η Ελλάδα να έχει, σύμφωνα με το σενάριο, ένα χρέος 104,9% του ΑΕΠ της. Δηλαδή, 45 μονάδες πάνω από τα περίφημα κριτήρια του Μάαστριχτ. Κι αυτό, μισό αιώνα μετά το διάγγελμα Παπανδρέου στο Καστελόριζο...

Ευτυχείτε! Από την προηγούμενη φορά που στήθηκαν χοροί στο όνομα της «αναδιάρθρωσης» του χρέους, με το PSI, το αποτέλεσμα ήταν: Να ξαφριστούν τα αποθεματικά ταμείων, νοσοκομείων και πανεπιστημίων, το χρέος να βρίσκεται στο 180% του ΑΕΠ και οι συντάξεις να έχουν κοπεί καμιά δεκαριά φορές.

Ευτυχείτε! Ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης αλληλοκατηγορούνται για το ποιος θα φέρει το 4ο μνημόνιο. Κατά τα λοιπά, είναι αυτοί που μαζί ψήφισαν το τρίτο και υπηρετούν τα δυο προηγούμενα...

Φ. Κάστρο: Φλογερός επαναστάτης ήταν και παρόμοιες επιδόσεις θα είχε σαν Λατίνος εραστής.

Του Γ. Γ.

Αυτές τις μέρες διάβασα αρκετά δημοσιεύματα για την Κούβα και τον Φιντέλ Κάστρο. Ενδιαφέρον είναι το  dvd – ντοκιμαντέρ «Cuban Story», που κυκλοφορεί με την «Εφημερίδα των Συντακτών» καθώς και το τετρασέλιδο σχετικό αφιέρωμα στο ίδιο έντυπο.
Το δισέλιδο επίσης δημοσίευμα της εφημερίδας «ΚΟΝΤΡΑ» που τιτλοφορείται «Η επανάσταση είχε πεθάνει πολύ πριν το Κάστρο» κάνει μια πολύ ιδιαίτερη προσέγγιση για το πώς διαμορφώθηκε η πολιτική κατάσταση στην Κούβα από την επικράτηση της επανάστασης μέχρι σήμερα. (Την Δευτέρα που θα «ανέβει» στην ιστοσελίδα της εφημερίδας, θα το αναπαράγουμε).

Επίσης διαβάζοντας κανείς το περιοδικό Hot Doc –κυκλοφορεί ένθετο στην εφημερίδα Documento- σχηματίζει μια επιφανειακή έστω άποψη για την Κούβα και την πολιτική και κοινωνική διαδρομή του Φιντέλ.

Προσωπικά δεν έμαθα πολλά πράγματα που δεν γνώριζα. Δεν αγνοούσα σε γενικές γραμμές και την πολυτάραχη ερωτική ζωή του Κάστρο όπως και ότι η αμερικανική δεξιά σκανδαλοθηρική εφημερίδα «New York Post» είχε γράψει κάποτε ότι ο πρώην ηγέτης της Κούβας «κοιμήθηκε με 35.000 γυναίκες» κάτι που ανακάλυψε «δικιά» μας κίτρινη πατσαβούρα και έγραψε μετά το θάνατο του ότι ο Φιντέλ είχε 35.000 ερωμένες.

Αυτό που δεν ήξερα και το πληροφορήθηκα απ’ το  Hot Doc είναι ότι «αποτελεί κρατικό μυστικό» το οικογενειακό άλμπουμ του Κάστρο στο οποίο συναντάμε «Αναρίθμητες ερωτικές περιπέτειες του Κάστρο με θαυμάστριες και συναγωνίστριες και παιδιά εκτός γάμου». Πιθανόν να είναι και παπαριά, αυτό το δημοσίευμα, αλλά αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα που είναι το πρόβλημα; Φλογερός επαναστάτης ήταν ο Φιντέλ και παρόμοιες επιδόσεις θα είχε σαν Λατίνος εραστής.

Εκλογές. Ε, και;

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016 | 7:58 μ.μ.

 Πηγή: «ΚΟΝΤΡΑ»

Οταν ο Τσίπρας λέει «αν δεν κλείσει η αξιολόγηση, θα γίνουν εκλογές και θα ‘ρθει ο Μητσστάκης να φέρει τέταρτο Μνημόνιο», δεν του ξεφεύγει. Πετάει μια απειλή. Προς την κοινοβουλευτική του ομάδα και όχι προς κανέναν άλλο.

Απειλή για τον ελληνικό λαό δεν μπορεί να είναι οι εκλογές. Ας λέει όσο θέλει ο Τσίπρας ότι θα ‘ρθει ο Μητσοτάκης με τέταρτο Μνημόνιο. Κανέναν δεν μπορεί να φοβίσει μ' αυτά. Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται. Ολοι ξέρουν πως Τσίπρας και Μητσοτάκης είναι εξίσου μνημονιακοί, οπότε «τι είχαμε τι χάσαμε». Για τον απλό κόσμο λέμε και όχι για τη μικρή μάζα των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάποιοι τόλμησαν να γράψουν ότι έτσι ο Τσίπρας απειλεί τους δανειστές, που ήδη αντιμετωπίζουν πονοκεφάλους με το Brexit, με την επαπειλούμενη πολιτική αστάθεια στην Ιταλία, με τον κίνδυνο να εκλεγεί η Λεπέν στη Γαλλία κτλ. Στα κυβερνητικά κτίρια στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες δεν κατοικούν ανόητοι ή ανενημέρωτοι, αλλά ιμπεριαλιστικές ηγεσίες που ξέρουν πολύ καλά ότι κίνδυνοι από εκλογές στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. Η μνημονιακή πλειοψηφία του καλοκαιριού του 2015 είναι εξίσου ισχυρή όσο και τότε και εναλλακτική λύση διακυβέρνησης υπάρχει: η ΝΔ με καινούργιο αρχηγό.

Οι ιμπεριαλιστές δανειστές δε φοβήθηκαν το 2014, όταν ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο επέσειαν τον κίνδυνο του επερχόμενου «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ. Οχι μόνο δε φοβήθηκαν, αλλά έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να επισυμβεί μια ώρα γρηγορότερα η διαγραφόμενη ως βέβαιη κυβερνητική αλλαγή, όντας σίγουροι ότι αργά ή γρήγορα και ο ΣΥΡΙΖΑ Θα προσαρμοστεί στο μνημονιακό «πρωτόκολλο». Οπως αποδείχτηκε πλέον, αυτή η πραγματιστική προσέγγιση του γερμανογαλλικού άξονα ήταν πολλαπλά ωφέλιμη για το σύστημα, καθώς μέσα σ' ένα εξάμηνο το μνημονιακό μέτωπο διευρύνθηκε και από τ' αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) και από τα δεξιά (ΑΝΕΛ). Γιατί να φοβηθούν τώρα, που δεν αντιμετωπίζουν ούτε καν θεωρητικό αντιμνημονιακό κίνδυνο;

Υπάρχει μόνο μια περίπτωση που ο Τσίπρας θα έκανε εκλογές. Αν επέλεγε μια ηρωική έξοδο, όπως ο Καραμανλής το φθινόπωρο του 2009. Ομως ο Καραμανλής ήξερε πως σε λίγους μήνες θα έπεφτε, λόγω αδυναμίας εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας, ενώ και σε προσωπικό επίπεδο είχε αποφασίσει να «την κάνει». Ο Τσίπρας εκλογές δεν έχει άμεσα μπροστά του (ούτε καν ευρωεκλογές ή τοπικές εκλογές), ενώ ο ίδιος και η παρέα του δε δείχνουν διάθεση να αποσυρθούν από το προσκήνιο.

Πάντως, επειδή σε συνθήκες πολιτικής κρίσης πάντοτε ελλοχεύει ο κίνδυνος ενός εκλογικού «ατυχήματος», η Φώφη έσπευσε να αναθερμάνει τη συζήτηση περί οικουμενικής κυβέρνησης, «ξεχνώντας» να επαναλάβει το «φύγετε» που πριν από μερικούς μήνες (την περίοδο που ψηφιζόταν ο εκλογικός νόμος) έλεγε στους Τσιπραίους. Ακόμα κι αν χαθεί η δεδηλωμένη που έχει η σημερινή κυβέρνηση, είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε να σχηματιστεί μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία από τη σημερινή Βουλή, είναι το μήνυμα που στέλνει το Π ΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ.

Για εσωτερική κατανάλωση είναι η εκλογολογία που πυροδότησε ο ίδιος ο Τσίπρας. Κι αυτό κάθε άλλο παρά πρωτοτυπία συνιστά. Κάθε πρωθυπουργός που θέλει να μαντρώσει την κοινοβουλευτική του ομάδα, σε συνθήκες που δημοσκοπικά το κόμμα δείχνει να αποδυναμώνεται, κουνάει ως απειλή το χαρτί των εκλογών.

Ομως, ακόμα κι αν δεν ήταν ένα πολιτικάντικο «χαρτί» του Τσίπρα, ακόμα κι αν προκηρύσσονταν εκλογές αύριο το πρωί, γιατί αυτό θα έπρεπε να ενδιαφέρει τον ελληνικό λαό; Η (μη) αξία της ψήφου του έχει φανεί κατ' επανάληψη, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Το καθεστώς της κινεζοποίησης, που καταπλακώνει τους ανθρώπους της δουλειάς δεν φεύγει με εκλογές. Ξέρουμε όλοι πολύ καλά πλέον, πώς μπορεί να φύγει. Το θέμα είναι να πάρουμε τις αποφάσεις μας.

Πόσο κοντά είμαστε σε ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο;

Πηγή: Του Σταύρου Παναγιώτου – «Δρόμος της Αριστεράς»

Συνεχής κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας – πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα και ιθύνοντες της Ε.Ε σιωπούν, ενώ ο Καμμένος θέλει φιέστες στο Καστελόριζο

Οι συχνές, σχεδόν καθημερινές, επιθετικές δηλώσεις και προκλήσεις της Τουρκίας σε Αιγαίο και Κύπρο αποτελούν έκφραση ενός συστηματικού σχεδίου της τουρκικής διπλωματίας. Ο Ερντογάν, έχοντας πλήρη συναίσθηση της υποχωρητικότητας της ελληνικής πλευράς και των οικονομικών αδιεξόδων της χώρας, επιχειρεί, όχι απλά να στείλει μηνύματα αδιαλλαξίας, αλλά να δημιουργήσει τετελεσμένα και να πετύχει τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για τη χώρα του σε μια ταραγμένη και ασταθή περίοδο. Στην πολιτική του, πολλές φορές ακραία και εμπρηστική, υπολογίζει τους τριγμούς του παγκόσμιου συστήματος μετά την εκλογή Τραμπ σε αυτή την πρώτη μεταβατική περίοδο, αλλά και τους σημαντικούς πονοκεφάλους των μεγάλων κέντρων της Ε.Ε. Ασκεί πολιτική σε πολλαπλά επίπεδα με πολλαπλούς στόχους. Ανοίγει μέτωπα και κάνει οπισθοχωρήσεις διατηρώντας στο ακέραιο τις βασικές στρατηγικές επιδιώξεις της πολιτικής του.

Δηλώνει, επιχειρώντας να αναδειχθεί σε ηγέτη του διάσπαρτου σουνιτισμού, ότι στόχος της παρουσίας του τουρκικού στρατού στη Συρία είναι η ανατροπή του Άσαντ παρά τις περί του αντιθέτου δεσμεύσεις του ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ξεχειλίζουν από υποκρισία οι κυβερνητικές αναφορές περί υπεράσπισης του «τηλεφωνικού απορρήτου»

Του Γ. Γ.

Σε «ξένα κέντρα με εγχώριους συνεργάτες» πέφτουν οι υποψίες των ελληνικών αρχών για τις περίεργες συνακροάσεις στο τηλεφωνικό κέντρο του ΚΚΕ, αναφέρει το ρεπορτάζ της εφημερίδας των Συντακτών, ενώ σε συνέντευξη του στην ίδια εφημερίδα ο γ.γ της Κ.Ε του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας χαρακτηρίζει την υπόθεση «πολύ σοβαρή» και ζητάει από την κυβέρνηση «να την ερευνήσει, να βρεθούν οι υπαίτιοι και να εξασφαλίσει την προστασία του απορρήτου των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων».
«Η κυβέρνηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες οφείλουν να δώσουν καθαρές απαντήσεις για το «κέντρο» αυτών των παρακολουθήσεων», προσθέτει στην συνέντευξη του ο Δ. Κουτσούμπας.

Εμείς θα ξεφύγουμε από την συγκεκριμένη περίπτωση. Το «σπορ» των τηλεφωνικών υποκλοπών είναι διαχρονικό και μόνιμο. Τα όσα κατά καιρούς αποκαλύπτονται δεν είναι παρά σταγόνα στον ωκεανό. Οσοι/ες έχουμε μια κάποια ηλικία θυμόμαστε τις εποχές του Θεοφάνη Τόμπρα (1981 – 1989) –τότε που οι φυλλάδες «Το Καλάμι» του μακαρίτη Νίκου Κακαουνάκη και «Αυριανή» του Μάκη Κουρή, είχαν κάνει τις τηλεφωνικές υποκλοπές καθημερινό ανάγνωσμα.
Αργότερα επί κυβέρνησης Μητσοτάκη βγήκαν στον αφρό οι λαμογιές Μαυρίκη - Γρυλάκη και ακολούθησε στην πορεία η αποκάλυψη ότι η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα παρακολουθούσε το τηλέφωνο του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. (θυμάστε την αυτοκτονία (;) του στελέχους της VODAFON, Γιώργου Τσαλικίδη όταν αποκαλύφθηκε το σύστημα παρακολούθησης στελεχών της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας;). Κι αυτό το σκάνδαλο κουκουλώθηκε από τον τότε εισαγγελέα Ι. Διώτη και τον διοικητή της ΕΥΠ Δ. Παπαγγελόπουλο.

Υποκλοπές τηλεφωνικών συνδιαλέξεων γινόταν γίνονται και θα γίνονται. Θεωρούμε αφέλεια να ζητάς από την κυβέρνηση «να εξασφαλίσει την προστασία του απορρήτου των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων». Για να μην επαναλαμβάνουμε αυτά που ήδη έχουμε γράψει ρίχτε μια ματιά σ’ αυτή μας την ανάρτηση.

Εδώ να κάνουμε μια παρένθεση και να αναφέρουμε ότι ο ληστρικά φορολογούμενος λαός έχει πληρώσει πακτωλό εκατομμυρίων ευρώ ώστε οι κατασταλτικοί μηχανισμοί να προμηθευτούν τον κατάλληλο ηλεκτρονικό εξοπλισμό … για να μας παρακολουθούν.
Από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 τότε που πρωτοέκαναν στην εμφάνισή τους τα Αμερικανικά περίφημα «βαλιτσάκια» της ΕΥΠ, αργότερα επί Σαμαρά που πληρώσαμε άλλα 8 εκατομμύρια ευρώ για την «αναβάθμιση του τεχνολογικού εξοπλισμούς «Αντιτρομοκρατικής» και «ΕΥΠ» με τελευταία «παρτίδα» τον Νοέμβρη του 2015 με πρωθυπουργό τον Τσίπρα. Τότε σχετικά δημοσιεύματα ανέφεραν ότι η ΕΥΠ απέκτησε υπερσύγχρονο εξοπλισμό «και πραγματοποιεί πλέον πάσης φύσεως υποκλοπές σε σταθερά και κινητά τηλέφωνα, σε διαδικτυακές επικοινωνίες, ίσως δε –όπως φημολογείται – και στα δίκτυα των Ενόπλων Δυνάμεων».

Να συμπληρώσουμε επίσης ότι από δημοσιογραφικά ρεπορτάζ είχε αποκαλυφθεί ότι υπάρχουν αυτονομημένα τμήματα πρακτόρων της ΕΥΠ που χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς της υπηρεσίας τους για να κάνουν τηλεφωνικές υποκλοπές και το υλικό που συγκεντρώνουν το χρησιμοποιούν για να εκβιάζουν ή να το πουλάνε, κάνοντας μπίζνες με το προϊόν υποκλοπών τους.

Πάντως αυτό που μας εντυπωσιάζει είναι το πόσο εύκολα «σκουριάζουν» -ποιο γρήγορα απ’ τα μυαλά των ασφαλιτών χειριστών του- και βραχυκυκλώνουν αυτά τα «υπερσύχρονα μηχανήματα» και γίνονται γνωστές οι λαμογιές των κατασταλτικών μηχανισμών. Και λογικά μπατσάδικη ιστορία είναι η παρακολούθηση του τηλεφωνικού κέντρου του ΚΚΕ. Ενας ιδιώτης δεν θα είχε λόγο να το κάνει.

Από την άλλη είναι εντελώς υποκριτικό το ενδιαφέρον της κυβέρνησης που μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου ο Δ. Τζανακόπουλου δηλώνει ότι «η Κυβέρνηση θα εξαντλήσει κάθε επιχειρησιακό, θεσμικό και νομικό περιθώριο για τη διερεύνησή» των καταγγελιών του ΚΚΕ. Και το λέμε αυτό γιατί η κυβέρνηση σφύριξε αδιάφορα όταν πριν αρκετούς μήνες η συνδικαλιστική παράταξη Αγωνιστική Συσπείρωση Εργαζομένων του ΟΤΕ είχε κάνει συγκλονιστικές καταγγελίες πάνω στις οποίες βασίστηκε ο Λεωνίδας Βατικιώτης και έγραψε ένα αποκαλυπτικό άρθρο στο περιοδικό «Επίκαιρα»

Σύμφωνα, λοιπόν μ’ αυτό το δημοσίευμα με πρόσχημα την εξοικονόμηση κόστους της επιχείρησης ο ΟΤΕ προχωράει σε ένα πρόγραμμα με την επωνυμία Consolidation Project το οποίο προβλέπει τις εργασίες συντήρησης του τηλεφωνικού δικτύου να τις αναλάβουν ιδιώτες εργολάβοι.

Συνέπεια αυτής της απόφασης της διοίκησης του ΟΤΕ θα είναι «οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις να εξελιχθούν σε ένα ευρέως διαδεδομένο σπορ» όπως σημειώνει το δημοσίευμα το οποίο τονίζει: «Σε λίγο καιρό ο κάθε επιχειρηματίας που θα θέλει να μάθει τι σχεδιάζει ο ανταγωνιστής του, ο κάθε πολιτικός που θα θέλει να ξέρει τα σχέδια των αντιπάλων του, ο κάθε πολίτης που θα θέλει να καταγράψει μια συνομιλία κάποιου άλλου προσώπου για να μάθει έτσι πιθανές ερωτικές, επαγγελματικές ή προσωπικές του επαφές και στάσεις ζωής δεν θα χρειάζεται παρά να βρει έναν από τους εκατοντάδες ανειδίκευτους, κακοπληρωμένους και ευκαιριακούς στην πλειονότητά τους εργαζόμενους που θα έχουν πρόσβαση στα ΚΑΦΑΟ του ΟΤΕ, να τους δώσει ένα ή δύο κατοστάρικα και να του κάνουν τη δουλειά! Πολύ σύντομα θα έχει ένα cd με ό,τι θέλει να ακούσει. Τόσο απλά…».

Γι’ αυτό λέμε ότι ξεχειλίζουν από υποκρισία οι αναφορές περί υπεράσπισης του «τηλεφωνικού απορρήτου»

3/12/1944: "ΔΟ-ΛΟ-ΦΟ-ΝΕ ΠΑ-ΠΑΝ-ΔΡΕ-ΟΥ"

 Από το αφιέρωμα μας για τα "Δεκεμβριανά" του 1944 παραθέτουμε το δημοσίευμα του "Ριζοσπάστη" της 5 Δεκέμβρη

Ο μοιραίος άνθρωπος που αιματοκύλισε προχτές τόσο φριχτά τον αθηναϊκό λαό εξακολουθεί να παραμένει πρωθυπουργός. Η «κυβέρνηση» του, πνέοντας τά λοίσθια, δεν ντρέπεται να συμπληρώνεται. Και εν ονόματι του. . . έθνους κηρύσσει μέσον του κ. Σκόμπυ το φασιστικό νόμο. Την πενιχρή λευτεριά που δοκίμασε δυο μήνες μονάχα ο λαός προσπαθούν τώρα να την πνίξουν, να τον βάλουν σε βαριά δεσμά χειρότερα από του Μανιαδάκη. Ο ασυνείδητος φιλόδοξος και μωρός «πρωθυπουργός» με καταπληχτική πώρωση ηθική εξαπολύει τον εμφύλιο πόλεμο.

Τί αντιπροσωπεύει ο κ. Παπανδρέου που ανέκαθεν υπήρξεν ο αποδιοπομπαίος τράγος στην πολιτική ζωή του τόπου και πάντοτε αρχηγός ενός ανύπαρκτου κόμματος με περισσότερους τίτλους παρά οπαδούς; Έξ ονόματος πιανού έθνους σπρώχνει το λαό στην άβυσσο του εμφυλίου πολέμου;
Το συλλαλητήριο αυτό, το ύπουλα επιτετραμμένο και υστέρα απαγορευμένο συλλαλητήριο της Κυριακής, υπήρξε μια ηφαιστειακή ηρωική έκρηξη του αθηναϊκού και πειραϊκού λαού. Η άφθονη αιμάτινη σπονδή που το συνόδευσε, υπήρξε ένας μεγάλος αρραβώνας πλατύτατων λαϊκών στρωμάτων, πολύ πλατύτερων από το ΕΑΜ, με την δημοκρατική ιδέα, με την ηθική αξιοπρέπεια, με τη λατρεία της ανεξαρτησίας της χώρας μας. Η χτεσινή κηδεία, η επιβεβλημένη και δραματική αυτή παρέλαση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που τη συγκλόνιζε η αδυσώπητη κραυγή  «ΔΟ – ΛΟ – ΦΟ – ΝΕ ΠΑ – ΠΑΝ – ΔΡΕ – ΟΥ», υπήρξε και η οριστική πολιτική και εθνική κηδεία του θλιβερού «πρωθυπουργού».

Η πρωτοφανή; αναντίρρητη κι απόλυτη επιτυχία της παλλαϊκής απεργίας στην “Αθήνα και στον Πειραιά συμπύκνωσε σε μια τεράστια δύναμη, την αποφασιστική θέληση του λαού. Στη Θεσσαλονίκη διαδηλώνουν 250.000 άνθρωποι κατά του Παπανδρέου. Στη Δράμα 30.000, στο Αγρίνιο 40.000. Ολόκληρη η ύπαιθρος φλέγεται από τον πόθο της λευτεριάς. Και από το μίσος εναντίον του φασισμού και του εκπροσώπου του Παπανδρέου. Σ” όλη την “Ελλάδα η “Εθνοφυλακή συγχωνεύεται με την Εθνική πολιτοφυλακή. Στην “Αθήνα oι αστυφύλακες παραδίνουν τα όπλα τους στο λαό.

Τί μένει στον κ. Παπανδρέου και στην άθλια κυβέρνηση του; Μένουν oι χωροφύλακες, μένουν οι τσολιάδες που τους κατεβάζει στην Ομόνοια, μένουν οι μπουραντάδες, μένουν οι πεμπτοφαλαγγίτες και οι δ ο σ ί λ ο γ ο ι. Μένει ο σύμβουλος του Στυλιανός Γονατάς. Μένει ο φασίστας «δημοκράτης» Κατσώτας, Μένουν οι «αγγλόφιλοι» κ.κ. Σπηλιωτόπουλος καί Έβερτ.

Με τέτοια προσόντα ο κ. Παπανδρέου πάει για θλιβερός πρωθυπουργός ενός αξιοθρήνητου προτεκτοράτου. Αυτόν τον άνθρωπο και αυτή τη γυμνή από κάθε ίχνος λαϊκής επιρροής κυβέρνηση διάλεξαν οι κ.κ. Αήπερ καί Σκόμπυ για να της δώσουν την ηθική και υλική ενίσχυση που τους δίνουν.
Αλλά ο ελληνικός λαός δεν αποτελείται από κάφρους. Είναι ελεύθερος λαός. Δεν θέλει κανενός είδους ξένη επέμβαση και κανενός είδους προτεκτοράτο. Θα σαρώσει το δολοφόνο Παπανδρέου και θα αποκτήσει κυβέρνηση πραγματικής εθνικής ενότητας για να λύσει μόνος του και απερίσπαστος τα εσωτερικά του ζητήματα.

…Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!…

Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει.

Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο, εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο.

Η μέρα αποβραδίς ήτανε βροχερή. Ήτανε μια νύχτα βαριά από γεγονότα. Ο λαός είχε οχτώ χρόνια να πει: «Θα γίνει το δικό μου!» Οι δολοφόνοι τροχίζανε τα σπαθιά τους, ο λαός ετοίμαζε τη φωνή του.

Αύριο θα μιλήσουμε κι οι δυο. Είναι χιλιάδες χρόνια τώρα που η φωνή του λαού ακούεται, φτάνει να μην είναι παράφωνη.

Όλοι κοιμηθήκαμε σίγουροι και αποφασισμένοι. Ούτε στιγμή από κανενός το μυαλό δεν πέρασε ο δισταγμός. Ούτε στιγμή δεν ταλαντεύτηκε η ψυχή.

-Αύριο λοιπόν.

Ήτανε μια νύχτα που στα σπλάχνα της επώαζε τη θύελλα. Μέσα στους δρόμους της ψυχής άρχιζαν υπόκωφοι οι βρυχηθμοί του ανήμερου εκείνου θηρίου, που λέγεται «προδομένος άνθρωπος».
Ο Λαός είναι λίμνη, δεν είναι ωκεανός, όμως -αλί στον που θα την ταράξει. Πρέπει νάναι ή τρελός ή κακούργος. Κι αλλοίμονο! ο δικός μας ήταν κι απ’ τα δυο.

Όμως ας ξαναγυρίσουμε στη νύχτα, σ’ αυτή τη νύχτα του μεγάλου διλήμματος.    

Στους κρύους δρόμους κυλούσαν ύπουλες οι σκιές του κακού.

Ένας ψηλός ολέθριος άνθρωπος σηκώθηκε να πάει στο κρεβάτι του γράφοντας πάνω στο φάκελο της συνείδησής του τη λέξη Σφαγή.

Όλη τη νύχτα έβρεχε. Η ψυχή ήταν μουσκεμένη από ιδρώτα και δάκρυα.

Ολονυχτίς οι καμπάνες χτυπούσαν το σηκωμό του γένους. «Η πατρίδα σε κίνδυνο». Ολονυχτίς. 

Αύριο θα κατεβαίναμε όλοι, γιατί όλοι ήμασταν ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Οι Μουσουλμάνοι του Δημοκρατικού Στρατού - Καπετάν Κεμάλ, ο Σύντροφος

Μια άγνωστη πτυχή της Αντίστασης: Οι Μουσουλμάνοι του Δημοκρατικού Στρατού

Επιμέλεια: Πάλλας Βαγγέλης (δημοσιογράφος)

    Δεκαοχτώ Φεβρουαρίου 1949. Ο εμφύλιος πόλεμος μαίνεται… Και στις οροσειρές της Ροδόπης, κάπου ανάμεσα σε Οργάνη και Σμιγάδα, οπού δρα η 7η Μεραρχία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), συνέρχεται το δεύτερο συνέδριο της Δημοκρατικής Ένωσης Μουσουλμάνων (ΔΕΜ)…
    Ένα κομμάτι της μειονότητας στη Θράκη συμμετέχει ενεργά στον αγώνα του ΔΣΕ, «Χέρκες σιλάχ Μπασινά Χέρσεϊ, Ζαφέρ Ουρουνά» (Όλοι στα όπλα – Όλα για τη νίκη), είναι το κάλεσμα του συνεδρίου προς τη μειονότητα…
   Πέρασαν περίπου 60 χρόνια από τότε. Και φέρνουνε σήμερα στη δημοσιότητα, για πρώτη φορά, ιστορικά ντοκουμέντα από το εν λόγω συνέδριο και τη συμμέτοχη της μειονότητας στον αγώνα του ΔΣΕ.
    Δέκα Μαρτίου 1949. «Σερμπέστ Γιουνανιστάντ Μπιρ Γιερ» (Κάπου στην Ελεύθερη Ελλάδα…). Η εφημεριδούλα «Σαβάς» («Αγώνας» – «Πόλεμος») όργανο της ΔΕΜ, που κυκλοφορεί στις ελεύθερες περιοχές της Ροδόπης, γράψει στο 13ο φύλλο της: «Μουσουλμάν Ντεμοκράτ Μπιρλιγινίν ικιντζί  Τοπλαντουσουνούν Καραρλαρί, Ολαγάνουστου Μπασινλαντί» (Οι αποφάσεις του 2ου συνεδρίου της Μουσουλμανικής Δημοκρατικής Ένωσης, που δημοσιεύθηκαν έκτακτα):
    «Κατά την 18ην και 19ην Φεβρουαρίου 1949 εγένετο συνέλευσις, καθ’ ην απεφασίσθη όπως το Μουσουλμανικόν στοιχείον συνέχιση τον αγώνα κατά της φασιστικής Ελλάδος και του Αγγλικού και Αμερικανικού ιμπεριαλισμού… Καθ’ όσον η νίκη του Δημοκρατικού Στρατού είναι και νίκη του Μουσουλμανικού στοιχείου…
    »…Η παρούσα συνέλευσις είναι απαρχή μιας γενικωτέρας, καθ’ ην θα εκλεγούν ικανότεροι και μάλλον μορφωμένοι άνθρωποι, οι οποίοι θα δώσουν ώθησιν προς αρτιωτέραν μόρφωσιν της νεολαίας…
    …Κατά την συνέλευσιν εχαιρέτησε τους συνέδρους ο σύντροφος Σουλού Χουσεΐν. Ευθύς αμέσως εψάλησαν εις την τουρκικήν και ελληνικήν αγωνιστικά τραγούδια.
     Εκρατήθη ενός λεπτού σιωπή διό τους πεσόντας… Το προεδρείον απετελέσθη εκ των συντρόφων: Σουλού Χουσεΐν, Οσμάν Εμίν, Καραμάν Μεχμέτ, Ρουζγούτς Μεχμέτ, Καντίρ Χουσεΐν, Χαψούζ Χασάν και Χασάν, αξιωματικού του Δημοκρατικού Στρατού…»,
    Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γιώργου Γκακούλια, τότε πολιτικού επιτρόπου της 7ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, περίπου 400 μαχητές της μειονότητας, κυρίως από τα Πομακοχώρια της ορεινής Ροδόπης και της Ξάνθης, πολέμησαν από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού, δίπλα στους Έλληνες συντρόφους τους.
    Οι περισσότεροι από αυτούς έπεσαν ηρωικά στις μάχες σε περιοχές του Νομού Δράμας. Γύρω στους 60 επιζήσαντες, μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, πέρασαν στη Βουλγαρία, όπου έζησαν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής.
     Το συνέδριο τίμησε τους ηρωικούς νεκρούς του αγώνα με ενός λεπτού σιγή και το πένθιμο εμβατήριο… Στη συζήτηση που ακολούθησε πήραν μέρος οι περισσότεροι αντιπρόσωποι… Το συνέδριο χαιρέτισαν: ο λοχαγός του Δημοκρατικού Στρατού σύντροφος Κλεομένης, από το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας ο σύντροφος Τσιαπακίδης, από τη Λαϊκή Πολιτοφυλακή η συντρόφισσα Γελούδη, από το Επαρχιακό Συμβούλιο Κομοτηνής ο σύντροφος Χολίδης. Μίλησαν επίσης οι σύντροφοι Φίλιππος Παπαδόπουλος, Βασίλης Ασίκης και ο αντιπρόσωπος της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης στην περιοχή Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης Τ. Γριμπάς…

Προκήρυξη στη μειονότητα


    »Το συνέδριο ενέκρινε την έκδοση προκήρυξης προς τον Μουσουλμανικό λαό της Ελλάδας και χαιρετιστήρια: Προς την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ, την 7η Μεραρχία του ΔΣΕ και προς τους Μουσουλμάνους όλου του κόσμου.
    …Εξέλεξε επίσης Κεντρική Επιτροπή από 21 τακτικά και 5 αναπληρωματικά μέλη, Εκτελεστική Επιτροπή από 7 τακτικά και δύο αναπληρωματικά μέλη και ολοκληρώθηκε με ζητωκραυγές και τραγούδια του αγώνα στην τουρκική γλώσσα…
    »Το 2ο συνέδριο της ΔΕΜ έδωκε την ευκαιρία να φανούν για άλλη μια φορά οι άρρηκτοι δεσμοί ανάμεσα στον Ελληνικό λαό και τη Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης…».
    Ένα βασικό απόσπασμα από την προκήρυξη που εξέδωσε το συνέδριο προς τη μειονότητα, αναφέρει τα εξής:
     «Μουσουλμάν Καρντασλάρ -αδέλφια Μουσουλμάνοι…
    Το 2ον συνέδριον της Μουσουλμανικής Δημοκρατικής Ενώσεως σας στέλνει τους αδελφικούς χαιρετισμούς…
     Το συνέδριον μας γίνεται καθ’ ην στιγμήν ο Δημοκρατικός Στρατός διά του ηρωισμού του καταφέρνει ισχυρά κτυπήματα εναντίον των Μοναρχοφασιστών εχθρών…
     Ας είναι δι’ αυτό παράδειγμα η Καρδίτσα, η Νάουσα και το Καρπενήσι…
    Ο   ηρωικός   Δημοκρατικός Στρατός κράτησε εις τας χείρας του γερά επί 19 ημέρας το Καρπενήσι. Μετά το Καρπενήσι επετέθη εναντίον της Φλωρίνης, των Σερρών και άλλων πόλεων και αφού απώθησε τα εχθρικός δυνάμεις, εισήλθεν εις αυτάς.
    Εις την Πελοπόννησον εξουδετέρωσεν τα πολεμικός ενεργείας του εχθρού και τα τερτίπια του Αμερικανού υπό το όνομα Βαν Φλιτ…
    …Ενώ λοιπόν ο Δημοκρατικός Στρατός και ο Ελληνικός λαός, με τον φοβερόν αγώνα των έχουν κερδίσει τοιαύτας νικάς, η Δημοκρατική μας Κυβέρνησις, διά να δώση τέλος εις την ελληνικήν αυτήν υπόθεσιν, εξακολουθεί πάλιν διά δικαίων και δημοκρατικών βάσεων να προτείνη όπως έλθει εις ειρηνικήν συνεννόησιν…».
     Και η προκήρυξη προς τη μειονότητα καταλήγει ως εξής:
    «Το πρόγραμμα μας ως πρώτην απαίτησιν έχει να αγωνισθώμεν υπό την ηγεσίαν της
Δημοκρατικής Κυβερνήσεως εναντίον των Μοναρχοφασιστών. Πρέπει να βοηθήσωμεν περισσότερον τον ηρωικόν Δημοκρατικόν Στρατόν. Και τα παιδιά μας αγωνίζονται ηρωικώς εις τα τάξεις αυτού. Είναι μέγα καθήκον μας να βοηθήσωμεν διά να φθάσωμεν εις την τελειωτική νίκην, διά την Λαϊκήν Δημοκρατίαν της Ελλάδος, διά να ημπορέσωμεν να προοδεύσωμεν και να διέλθωμεν μίαν χαρούμενην ζωήν μαζί και ίσοι με τον Ελληνικόν λαόν…
Πασασίν Μουσουλμάν Ντεμοκράτ Μπιρλιγί (Ζήτω η Μουσουλμανική Δημοκρατική Ένωση), Πασασίν Τζουμχουριέτ Χιουκιουμετιμίζ (Ζήτω η Δημοκρατική Κυβέρνηση), Πασασίν Γιουτζέ Τζουμχουριέτ Ορντουσουνόν Γκενέλ Κομουτανλουγού (Ζήτω το αρχηγείο του Δημοκρατικού Στρατού), Πασασίν Χαλκ Ντεμοκρασισινίν Ζαφερί (Ζήτω η νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας)…».

     Στο χαιρετιστήριο που έστειλε το συνέδριο της ΔΕΜ προς το γενικό αρχηγείο του Δημοκρατικού Στρατού, μεταξύ άλλων αναφέρει:
    «…Η Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης θα συνεχίσει με πιο πολύ ζήλο και δραστηριότητα να βοηθά το ιερό έργο του Δημοκρατικού Στρατού για τον Ελληνικό λαό και τις εθνικές μειονότητες, της απολύτρωσης τους από το μοναρχοφασισμό και την αμερικανική κατοχή…
     Για τη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας που εξασφαλίζει την Ειρήνη, την ευημερία και την πρόοδο σ’ όλους τους εργαζόμενους που κατοικούν στην Ελλάδα, ανεξάρτητα από εθνότητα και θρησκεία…».
     Όπως προκύπτει από τα ντοκουμέντα του συνεδρίου, οι μαχητές της μειονότητας κατάφεραν με μύριες δυσκολίες να εκδίδουν την εφημεριδούλα «Χαβάς», όργανο της ΔΕΜ.

Και ραδιόφωνο

    Είχαν στήσει επιπλέον και ραδιοσταθμό, το «Ράντιο Χαμπέρ» λερι» (Ραδιοφωνικά Νέα), στην προσπάθεια τους να ενημερώνουν τη μειονότητα για τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού.
    Για τη συμμετοχή τους στον άνισο αυτό αγώνα υπέστησαν τα πάνδεινα. Υπέστησαν κάθε είδους λεηλασίες, πολλές χιλιάδες ξεσπιτώθηκαν, τους έκαψαν τα χωριά τους… Καταδικάστηκαν από το μισαλλόδοξο μετεμφυλιακό κράτος, όπως και ολόκληρη η ελληνική ύπαιθρος, στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Έγραψαν όμως τη δική τους σελίδα στη ματωμένη σύγχρονη ιστορία τούτης της χώρας.
    Κι όπως σε ανύποπτο χρόνο είχε γράψει ο Ναζίμ Χικμέτ:
«…τους γάντζους της σκαλιάς τους,/τους αγκιστρώσανε στ’ αστέρια…/και στα κάφκαλα πατώντας των/ νεκρών τους, στον ήλιο ανέβηκαν…».
    Η εφημεριδούλα «Σαβάς» (Αγώνας – Πόλεμος), όργανο της Μουσουλμανικής Δημοκρατικής Ένωσης, εκδοθείσα στις 10 Μαρτίου 1949 «κάπου στην ελεύθερη Ελλάδα», αναφέρεται στο 2ο Συνέδριο της Ένωσης
     Ήταν αρχές Απριλίου του 1947, κι ο 32άχρονος τότε Μιχρί Μπελί, άρτι αποφυλακισθείς από τις τουρκικές Φυλακές για την κομμουνιστική του δράση, έπαιρνε τη μεγάλη απόφαση…
    Στις 5 Απριλίου έφτασε στα βουνά της Ροδόπης. Τούρκος αυτός, κατετάγη ως εθελοντής στο Δημοκρατικό Στρατό, προκειμένου να πολεμήσει- στο πλευρό των Ελλήνων συντρόφων του…
    Απλός αντάρτης στην αρχή, ανεδείχθη αργότερα στο βαθμό του ταγματάρχη του Δημοκρατικού Στρατού, ως διοικητής του «Οθωμανικού Τάγματος». Υπό τις διαταγές του πολέμησαν Έλληνες, Τούρκοι, Πομάκοι, Γκαγκοούζοι και Αθίγγανοι…
     Γεννημένος το 1915 στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης, ο Μιχρί Μπελί βρέθηκε από το 1936 έως το 1940 για σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες.
     Δουλεύοντας παράνομα με τους μαύρους του Μισισιπή για την ίδρυση του Συνδικάτου Εργατών Γης και στα ναυτεργατικά συνδικάτα του Σαν Φρανσίσκο, γαλουχήθηκε με τις αριστερές ιδέες.
     Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη, ήρθε σε επαφή με το παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα και εργάστηκε για την ίδρυση της Ένωσης Προοδευτικής Νεολαίας Τουρκίας. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 1943-1944 διετέλεσε βοηθός καθηγητή στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης.
    Το φθινόπωρο του 1944 συνελήφθη με 50 συντρόφους του και καταδικάστηκε από το στρατοδικείο οε φυλάκιση δύο χρόνων.
     Σήμερα ζει με τη γυναίκα του Σεβίμ μεταξύ Ελβετίας και Κωνσταντινούπολης.
    Στις 6 Φεβρουαρίου 1998 ο Μπελί συνελήφθη στην Κωνσταντινούπολη και οδηγήθηκε ενώπιον του δικαστηρίου Κρατικής Ασφάλειας στην Άγκυρα, με την κατηγορία ότι «παρότρυνε το λαό σε εχθρικές ενέργειες κατά του τουρκικού κράτους». Δυο μέρες αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, αλλά εάν του απαγγελθεί επίσημη κατηγορία, κινδυνεύει με ποινή φυλάκισης μέχρι 4,5 χρόνια.
     Ο σεμνός αυτός αγωνιστής, άριστος γνώστης της ελληνικής γλώσσας και γραφής, έγραψε τα 1983 το ανέκδοτο στη χώρα μας Βιβλίο «Αυτά που είπε ο Ρήγας – Στιγμές από τον Εμφύλιο Πόλεμο», όπου περιγράφει όσα συγκλονιστικά έζησε, πολεμώντας από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού, «Ριγκασίν Ντεντιγί – Ιτς Σαβάς Ανιλερί», είναι ο τίτλος του Βιβλίου στα τουρκικά. Στην Τουρκία το εν λόγω Βιβλίο εξεδόθη το 1988 και έκανε τρεις εκδόσεις.
    Μας είπε για τους μειονοτικούς που συμμετείχαν στον αγώνα, στα βουνά της Ροδόπης. Για τη δραστηριότητα που ανέπτυξε ο ίδιος. Γι’ αυτά που τον ένωσαν με τους Έλληνες συντρόφους του. Για τις ανθρώπινες μα και ηρωικές στιγμές που έζησε πολεμώντας.
     Για τη μοναδική χλαίνη, που μοιράζονταν με τον καπετάν Λασσάνη…
     Για όλα όσα έγραψε στο βιβλίο του…
    «Σαν Τούρκοι επαναστάτες, νιώθαμε τον απελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού. Δεν ήταν όμως αυτό μονάχα που μ’ έκανε να καταταγώ εθελοντής στο Δημοκρατικό Στρατό…
    Ήταν κι ο θαυμασμός για την ηρωική αντίσταση του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής…
     »Κι επιπλέον τα αισθήματα φιλίας, αγάπης και αλληλεγγύης προς το λαό της Ελλάδας…».
    Τα ελληνικά του παραμένουν άπταιστα.
   «Κι όταν οι Έλληνες σύντροφοι βάλθηκαν να ψάχνουν έναν Τούρκο με την αναγκαία κατάρτιση, ώστε να συμβάλει στην πολιτική δράση της περιοχής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, η επιθυμία τους συνέπεσε με τη δική μου.
    »…Έτσι πήρα το δρόμο για τα βουνά της Ελλάδας, αναλαμβάνοντας στρατιωτικά καθήκοντα στην αντιπροσωπεία Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης».
    Για τη συμμετοχή της μειονότητας, κυρίως από την ορεινή Ροδόπη; στο Δημοκρατικό Στρατό, ο Μιχρί Μπελί λέει:
     «Οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης είχαν δεινοπαθήσει από τους Βούλγαρους εισβολείς κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν φυσικό λοιπόν να συμπαθούν το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ. Κι όταν η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση είχε κηρύξει γενική επιστράτευση, αποτέλεσαν την πλειονότητα των φαντάρων. Εγώ ήμουν διοικητής του Οθωμανικού Τάγματος με το ψευδώνυμο «Κεμάλ»… Έδρα του τάγματος ήταν το χειμώνα η Σμιγάδα και το καλοκαίρι το Αλάντεπε…».
    Θυμάται τον Χουσέΐν απ’ τον Εχίνο Ξάνθης και τη γυναίκα του, που μπήκαν εθελοντικά στο Δημοκρατικό Στρατό:
     «Παρά το γεγονός ότι οι μουσουλμάνες δεν συμμετείχαν στον αγώνα, η γυναίκα τού Χουσέΐν περπατούσε από χωριό σε χωριό και μιλούσε στους μουσουλμάνους για το Δημοκρατικό Στρατό…».
     Θυμάται ακόμη το σοβαρό τραυματισμό του στις 7 Ιουλίου του ‘47, βόρεια της Κομοτηνής:
    -Είχα τραυματιστεί βαριά… Ένας Έλληνας σύντροφος μου και μια θαρραλέα κοπέλα, Ασπίδα την έλεγαν θαρρώ, με κουβάλησαν ώρες ολόκληρες στους ώμους τους, μέχρι τα βουλγαρικά σύνορα, όπου με παρέδωσαν στους Βούλγαρους συντρόφους Αυτοί με πήγαν στο νσοκομείο του Χάσκοβο κι από εκεί στη Σόφια..».
    Ο Μιχρί Μπελί κάνει συχνές αναφορές στο ανθρώπινο μεγαλείο, στην αδελφοσύνη των λαών… Αναπολώντας τους αγώνες και τις θυσίες του ελληνικού λαού, γράφει στο βιβλίο του:
    «Λίγα χώματα ποτίστηκαν με το αίμα των αγωνιστών της λευτεριάς, όσο το χώμα της Ελλάδας…
    «…Τούτες τις μνήμες χρειάστηκε να τις κρατήσω πολλά χρόνια κρυμμένες στο βάθος του μυαλού μου, της καρδιάς μου, ανομολόγητες, χωρίς να τις μοιράζομαι με κανέναν…»
    Πέρασαν 60 τόσα χρόνια από τότε,.. Το Σεπτέμβριο του 2009 ο Μιχρί Μπελί και η Σεβίμ, η συντρόφισσα του στη ζωή και τον αγώνα, ξαναβρέθηκαν στη Ροδόπη.
     Σμιγάδα, Αλάντεπε, Χλόη, Οργάνη… Ο Τούρκος Επαναστάτης βαδίζει και πάλι στους τόπους που έγραψε ιστορία, ψηλαφώντας τα ματωμένα του ίχνη…
     Συναντάται με τα παιδιά και τα εγγόνια των μουσουλμάνων συναγωνιστών του. Αγκαλιάζεται με τον Αχμέτ, εγγονό του Μεχμέτ Τσαβούς. Κι όταν κατεβαίνει οπό την ορεινή Ροδόπη, ξανασμίγει με τους Έλληνες συντρόφους του στην ομάδα των «σαμποτέρ»…
    «…Τούτες οι θύμησες τον ξανανιώνουν… Τι κι αν είναι τώρα 83 χρόνων…

* Τα ντοκουμέντα αυτά που έρχονται στο φως σήμερα, όσον αφορά τη συμμετοχή της μειονότητας της Θράκης στον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, είναι ευγενική προσφορά της φιλολόγου Τόνιας Ομηρίδου – Θεοδωροπούλου, από το ιστορικό αρχείο του αείμνηστου πατέρα της, Δημοσθένη Ομηρίδη. Ο Δημοσθένης Ομηρίδης υπήρξε εκδότης της εφημερίδας «Πρωία» στη Δράμα, της πρώτης εφημερίδας που κυκλοφόρησε στην ακριτική πόλη κατά την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά.

Μιχρί Μπελί: «Καπετάν Κεμάλ,  
αναμνήσεις από τον ελληνικό εμφύλιο» 



της Μαρία Νικολάου
Μihri Belli

Μια ζωή σαν ταινία


    Ο Mihri Belli γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης το 1916. Γόνος αστικής οικογένειας, σπούδασε οικονομικά στο Ροβέρτειο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μισισίπι των ΗΠΑ. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και εργάστηκε στο ομώνυμο πανεπιστήμιο. Αναμείχθηκε ενεργά στην πολιτική, ιδρύοντας την Ένωση Προοδευτικής Νεολαίας. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Το 1946, ενώ ήταν εξόριστος, διέφυγε στην Ελλάδα. Εντάχθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό και πολέμησε ως καπετάνιος στα βουνά της Ροδόπης, όπου τραυματίστηκε σοβαρά. Με την αμνηστία του 1950 επέστρεψε στην Τουρκία και φυλακίστηκε ως ηγετικό στέλεχος του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος (1951-1958). Μετά την αποφυλάκισή του άρχισε να γράφει σε διάφορα αριστερά περιοδικά, με το ψευδώνυμο E. Tufekci. Έφυγε από την Τουρκία με το στρατιωτικό πραξικόπημα το 1971 και επέστρεψε το 1974. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του Τουρκικού Εργατικού Κόμματος. Το 1979 έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, από την οποία τραυματίστηκε σοβαρά. Με το πραξικόπημα του στρατηγού Εβρέν το 1980 έφυγε πάλι, στη Σουηδία αυτή τη φορά, όπου έζησε μέχρι το 1992, οπότε επέστρεψε στην πατρίδα του. Ζει με τη συγγραφέα Sevim Belli.

    Ο "καπετάν Κεμάλ" δεν ήταν "ένας νεαρός πρίγκηπας της Ανατολής, απόγονος του Σεβάχ του Θαλασσινού". Όμως, όπως και ο πρίγκιπας που είχε συγκινήσει τον Μάνο Χατζιδάκι, έτσι και ο Μιχρί Μπελί (Mihri Belli) "πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο". Ο τούρκος συγγραφέας, ακαδημαϊκός και πολιτικός, σε ηλικία 92 ετών σήμερα, καθισμένος απέναντί μου, ξεδιπλώνει με ηρεμία την πολυτάραχη ζωή του. Το πρόσωπο του Μιχρί Μπελί έχει πάνω του όλα τα σημάδια που αφήνει ο χρόνος. Και η έκφρασή του, ύστερα από κάθε καινούργια λέξη που βγαίνει αργά από τα χείλη του, σαν να την ζυγίζει καλά πρώτα, γεμίζει από τις μνήμες του παρελθόντος. Ο κ. Μπελί είναι ο μόνος τούρκος υπήκοος που είχε πολεμήσει στη διάρκεια του εμφυλίου, στο πλευρό των ελλήνων κομμουνιστών. Μας μιλά για τότε που τον έλεγαν "καπετάν Κεμάλ", για τη συγκρότηση και τη διοίκηση του "τάγματος Οθωμανών" του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

    -Τι σας έφερε στη Θράκη 58 χρόνια μετά την αποχώρησή σας από τις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού;      
   -Ήρθα στην Αλεξανδρούπολη, ανέβηκα στα Ορεινά της Ροδόπης. Γίνεται ένα ντοκιμαντέρ για μένα από τον Φώτο Λαμπρινό (σ.σ. σκηνοθέτης, υπεύθυνος ιστορικών κινηματογραφικών αρχείων ΕΡΤ Α.Ε). Μια μέρα ήρθαν και με βρήκαν από την Ελλάδα στην Κωνσταντινούπολη και μου πρότειναν να γυρίσουν σε φιλμ τη ζωή μου. "Εντάξει", είπα και αναρωτήθηκα από μέσα μου αν η ζωή μου είναι ενδιαφέρουσα.

    -Τι απάντηση δώσατε;

    -Αρχισα στην Αμερική την πολιτική μου δράση. Μετά συνέχισα στην Τουρκία και στην Ελλάδα... Στην Αμερική βρέθηκα στο πλευρό των μαύρων που αγωνίζονταν στο Μισισίπι για τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Ύστερα πήγα στο Σαν Φραντσίσκο, εργάστηκα για το Κομμουνιστικό Κόμμα, παίρνοντας μέρος σε πορείες, σε διαμαρτυρίες. Μετά επέστρεψα στην Τουρκία και άρχισα τη δράση μου με το κομμουνιστικό κόμμα. Έμεινα πολλά χρόνια φυλακή γι' αυτό. Ήρθα στην Ελλάδα, έμεινα δυόμισι χρόνια, στο πλευρό του Δημοκρατικού Στρατού. Συνάντησα ανθρώπους σαν τον Λασσάνη (σ.σ. τον δάσκαλο Θανάση Γκένιο, που μετείχε στην ανταρτική ομάδα "Οδυσσέας Ανδρούτσος"), τον Λάμπρο, τον Αχμέτ, που τους αγάπησα πολύ. Ναι, νομίζω ότι η ζωή μου είναι ενδιαφέρουσα.

    -Πότε ήρθατε πρώτη φορά στην Ελλάδα;

    -Ήταν το 1932-33, μαθητής τότε. Τα χρόνια εκείνα όλα τα κόμματα της Ελλάδας ήθελαν να έχουν φιλικές σχέσεις με την Τουρκία. Ο Βενιζέλος ήταν γνωστός σε όλους. Ήταν η περίοδος της αγάπης. Αυτή συνεχίστηκε και μετά τον πόλεμο. Επί γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα ο ελληνικός στρατός έδειξε μια ηρωική αντίσταση, που εντυπωσίασε όλους, ακόμη και μας τους Τούρκους. Αγαπήσαμε όλοι τον ελληνικό λαό που πολέμησε για την ανεξαρτησία του.
    -Σε εκδήλωση που έγινε τότε με έλληνες μαθητές, όλοι φώναξαν: "Ζήτω η Ελλάδα". Εγώ δεν φώναξα. Ήμουν εθνικιστής τότε. Αλλά αφού έμεινα 10 μέρες, 17 χρονών παλικαράκι, την αγάπησα την Ελλάδα. Και φεύγοντας, σε μια συνάντηση, φώναξα το "Ζήτω η Ελλάδα" πιο δυνατά από όλους. Δεν ήμουν πολιτικός, ένα νέο παιδί ήμουν, που ό,τι γνώριζε καλά και του άρεσε το αγαπούσε. Και η Ελλάδα είχε πολλά για να αγαπήσει κανείς.

    -Πώς βρεθήκατε στην ορεινή Ροδόπη το '47;

    -Τον Απρίλιο του 1947 βρέθηκα στα βουνά της Ελλάδας. Πριν, όταν άρχισε το αντάρτικο, ήμουν φυλακισμένος στην Τουρκία. Το 'σκασα και κατατάχτηκα στον Δημοκρατικό Στρατό. Στην αρχή, μου ανέθεσαν την ευθύνη έκδοσης μιας εφημερίδας. "Savas" ονομαζόταν. Ήμουν 31 ετών τότε. Στη συνέχεια έπιασα και τα όπλα. Ήμουν υπεύθυνος του οθωμανικού τάγματος. Το λέγαμε έτσι, γιατί είχε μέλη: Πομάκους, Τούρκους, Έλληνες κ.ά. Ανέφερε ένας τη λέξη "οθωμανικό" κι αυτό ήταν, έμεινε να το αποκαλούν και οι υπόλοιποι έτσι. Πολέμησα δυόμισι χρόνια, έφυγα το φθινόπωρο του 1949 από τις ορεινές περιοχές της Ξάνθης και της Κομοτηνής.

    -Φύγατε επειδή τραυματιστήκατε σοβαρά...

    -Το γένι μου κρύβει ένα σημάδι από εκείνον τον παλιό τραυματισμό που λέτε. Πολέμησα ως καπετάνιος στα βουνά, φυσικό ήταν να συμβεί.

    -Το "καπετάν Κεμάλ" πώς προέκυψε; Έτσι σας φώναζαν, από ό,τι μου είπαν, οι κάτοικοι του ορεινού όγκου...     -Ο Λάμπρος με είπε για πρώτη φορά καπετάν Κεμάλ. Ο Λάμπρος ήταν ένας Τούρκος της Ανατολής, από την Προύσα. Η μητρική του γλώσσα ήταν τα τουρκικά, αλλά ήταν χριστιανός και κομμουνιστής. Μια μέρα έλεγε για τον στίχο ενός ποιητή, όπου αναφερόταν και το όνομα Κεμάλ. Αυτό ήταν. Μου το κόλλησε ο Λάμπρος και μου 'μεινε.

    -Τον χάσατε εκείνο τον πόλεμο. Εκ των υστέρων τι λέτε, ήταν καλό ή κακό που είχε τέτοια κατάληξη;

    -Κακό!

    -Γιατί γίνατε αριστερός;

    -Κομμουνιστής έγινα γιατί είμαι πατριώτης.

    -Και σήμερα ισχύει αυτό που λέτε;

    -Σήμερα πιο πολύ.

    -Στην Τουρκία δεν είναι εύκολο να δηλώνει και να είναι κανείς αριστερός...     -Όχι, δεν είναι καθόλου εύκολο ακόμη και σήμερα. Είναι γεμάτες οι φυλακές με αριστερούς, με κομμουνιστές. Η Τουρκία δεν έχει δημοκρατία.

    -Γιατί μια τόσο μεγάλη χώρα φοβάται τους αριστερούς και τους φυλακίζει ακόμη και σήμερα, όπως λέτε;

    -Γιατί αυτά που πήρε ο καπιταλισμός από τον λαό θα τα πάρουν οι αριστεροί πίσω, αν αναλάβουν την εξουσία.

    -Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο ζήτημα στη χώρα σας;     -Το Κουρδικό. Νομίζω ότι ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν είχε καλές ιδέες. Πίστευα ότι ο Ταλαμπανί και ο Μπαρζανί, που συνεργάστηκαν με τους Αμερικάνους, έβλεπαν τον Οτσαλάν ως τον μεγαλύτερο φόβο τους. Έτσι έχασαν την ευκαιρία. Ο Οτσαλάν δεν ήθελε ένα ελεύθερο Κουρδιστάν, γιατί θα ήταν υποχείριο στα χέρια των Αμερικανών. Η ενδεδειγμένη λύση θα ήταν μια Τουρκία με ίδια δικαιώματα για τους Κούρδους, τους Λαζούς, τους Τσερκέζους και όλες τις άλλες μειονότητες.

    -Είστε αντίθετος στην είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση;
    -Είμαι εναντίον της Ε.Ε. γενικότερα. Στην Ευρώπη τρεις κάνουν κουμάντο, η Αγγλία, η Γαλλία και
Σκηνή από την ταινία "Καπετάν Κεμάλ, ο Σύντροφος".
η Γερμανία. Δεν λειτουργεί δημοκρατικά αλλά ιμπεριαλιστικά.

     -Η Ε.Ε. δεν είναι μονόδρομος;

    -Εμείς στα Βαλκάνια θα μπορούσαμε να έχουμε μια δική μας ένωση με τη συμμετοχή και της Μέσης Ανατολής. Επί οθωμανικής αυτοκρατορίας το σχήμα αυτό δοκιμάστηκε με τη συμβίωση πολλών διαφορετικών πληθυσμιακών ομάδων, με κάποιες λίγες ελευθερίες για Αρμένιους, Τούρκους και λοιπούς. Νομίζω ότι μια ένωση, όπως το οθωμανικό κράτος, σίγουρα πολύ πιο δημοκρατική, με ελευθερίες, δικαιώματα, δημοκρατία για όλους ανεξαιρέτως, χωρίς καμία καταπίεση, θα ήταν πολύ καλύτερη για όλους: τους Άραβες, τους Έλληνες, τους Αρμένιους κ.ά.

    -Τώρα δεν είναι αργά;

    -Αργά είναι...

    -Υπάρχει κάτι που θέλετε να κάνετε;

    -Έχουμε μια θρησκευτική κυβέρνηση, που θέλει να σαρώσει το κεμαλικό κράτος. Αυτό θέλω να σταματήσω. Κάνει κουμάντο ο στρατός. Για να εκλεγείς στο κοινοβούλιο, πρέπει να λάβεις 10%, πράγμα καθόλου δημοκρατικό. Αν λάβεις 9,9% δεν εκλέγεσαι. Ρύθμιση των στρατιωτικών είναι αυτή. Οι στρατιωτικοί κάνουν κουμάντο. Η Τουρκία είναι θρησκευτικό κράτος.

    -Φτάνοντας στα 92, τι συμπέρασμα βγάλατε. Υπάρχει Θεός;
    -Αν υπάρχει Θεός; Αν πιστεύω στον Θεό δηλαδή; Δεν με αγαπάει ο Θεός. Εσύ πιστεύεις; Πιστεύεις ότι θα πας στον Παράδεισο; Φοβάσαι και πιστεύεις; Από τι φοβάσαι; Τώρα άρχισα να ρωτάω εγώ και να περιμένω απαντήσεις από εσένα..

Δείτε ακόμα:

ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΕΜΑΛ 2001 (σειρά ντοκιμαντέρ “EKTOΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ”)


Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger