Νεοτερα

Μήπως η καύλα έχει σχέση με την Ανάσταση;

Από ΒΑΘΥ , Σάββατο, 19 Απριλίου 2014 | 8:54 μ.μ.


Πηγή: Περικλής Κοροβέσης - "Εφημερίδα Συντακτών"

 Aς αρχίσουμε με μια κακιά λέξη. Την «καύλα». Είναι από ns λέξεις που δεν πρέπει να λέγονται γιατί θεωρούνται χυδαίες, πρόστυχες και υβριστικές. Και opcos, ελάχιστοι γνωρίζουν την αρχική σημασία αυτής της λέξης, που αναφέρεται στην αρχαιοελληνική γραμματεία. Καυλός σημαίνει βλαστός. Και για να παίξουμε λίγο με τις λέξεις. Η μεγάλη οικογένεια των Βλαστών, αν ήταν καθαρευουσιάνοι, θα την έλεγαν οικογένεια Καυλών. Αυτή η λέξη πέρασε στα λατινικά και έγινε CAULIS, που έχει παρεμφερή σημασία (κοτσάνι). Από αυτή τη ρίζα βγήκαν δεκάδες λέξεις, όπως το ρήμα καυλώ που σημαίνει σχηματίζω βλαστό, το επάγγελμα καυλοπώλης που σημαίνει μανάβης, και ακόμα έγινε χειρουργικό εργαλείο με το όνομα καυλοκλυστήρ. Για περισσότερα, ανοίξτε ένα οποιοδήποτε λεξικό.
Εκ μεταφοράς αυτή η λέξη που ανήκε στη φύση, πέρασε στον άνθρωπο και υποδηλώνει ερωτική επιθυμία. Και από εδώ ενοχοποιήθηκε από τους πουριτανούς που είναι κατά της ζωής. Αυτοί οι εραστές του θανάτου δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πως, έστω και λεκτικά, ο άνθρωπος ξαναγύρισε στη φύση και έγινε μέλος του οικοσυστήματος. Αυτή η κακιά λέξη επανέρχεται και γίνεται αξιοπρεπής με το LIBIDO του Φρόιντ. Αν ο Φρόιντ ήξερε καλύτερα αρχαία ελληνικά, θα είχε επινοήσει τον όρο «CAULA» και θα πηγαίναμε όλοι για ψυχανάλυση, πληρώνονταε βέβαια για να ξαναβρούμε τη χαμένη μας καύλα. Δηλαδή την επιθυμία ζωής.

Xρονιάρες μέρες. Εβδομάδα των παθών. Και μπροστά μας η Ανάσταση. Μήπως η καύλα έχει σχέση με την Ανάσταση; Μοιάζει σαν προβοκάτσια. Για να δούμε, είναι έτσι; Μήπως υπάρχουν δύο χριστιανισμοί; Evας των αυτοκρατόρων και έναε άλλος του λαού; Εννοώ αυτόν της αδελφότητας και όχι αυτόν της εξουσίας. Οταν ο Συμεών ο νέος θεολόγος μιλάει για τον φαλλό Χριστού, μήπως εννοεί μια ανάσταση της ζωής; Μην τυχόν η ζωή είναι αθάνατη; Εμείς μπορεί σαν κύτταρα της ζωής να πεθαίνουμε. Αλλά τα ζωντανά κύτταρα πολλαπλασιάζονται με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτά που πεθαίνουν.

Στο ινδικό έπος «Μαχαμπαράτα» υπάρχει το αθάνατο παιδί, που εξηγεί πως δεν υπάρχει θάνατος. Αν πεθάνει το δέντρο, δεν χάνεται το δάσos. Και στη θέση του θα βγει ένας άλλος βλαστός. Απλά όλοι κάνουμε μια διαδρομή, που κάποτε θα τελειώσει. Αλλά πίσω μας ακολουθούν πολλοί άλλοι. Η ζωή είναι η μόνη δύναμη που έχουμε. Aυτός που λέει πως δεν γίνεται τίποτα, μας παίρνει το οξυγόνο μας.

Η Ανάσταση και η Επανάσταση είναι συγγενικέε έννοιες. As φανταστούμε ένα Πάσχα που θα γιορτάζουμε την αιώνια ζωή και θα τη διεκδικούμε για μας, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας. Να γιορτάζουμε το Πάσχα, σαν μέρα απελευθέρωσης από τη μικρή μας ζωή, μια υπέρβαση του ασήμαντου και του φθαρτού προς την αιωνιότητα. Αλλά οι παπάδες είναι όργανα «του κράτους και της βίας», κατά την έκφραση του Αισχύλου, στον Προμηθέα Δεσμώτη.

Είδαμε ποτέ καμιά διαμαρτυρία της Εκκλησίας για τα βασανιστήρια που είναι μια καθιερωμένη και επίσημη πρακτική του ελληνικού κράτους; Από τον Παπαδόπουλο μέχρι τους Σαμαρά και Βενιζέλο η καρδιά «της τάξης και του νόμου» σε κάποιους δύσκολους τομείς χτυπάει στον ίδιο ρυθμό. Και σκοτώνει.

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως όλοι οι παπάδες, οι αστυνομικοί ή οι στρατιωτικοί είναι ίδιοι. Πάνω-κάτω είναι στην ίδια αναλογία που είναι όλη η ελληνική κοινωνία. Η διαφορά οφείλεται στην ιεραρχία. Αν κάποιος αστυνομικός μιλήσει, όπως μιλάμε εδώ στην «Εφ.Συν.», δεν είναι σίγουρο πως την άλλη μέρα θα έχει τη δουλειά του. «Γιατί τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Και σε αυτό το πνεύμα, δεν αποκλείεται να δούμε κάποια μέρα στα Εξάρχεια ένα σύνθημα που να λέει: «Μπάτσοι όλου του κόσμου, βρείτε το χωριό που γεννηθήκατε. Μη χτυπάτε τους δικούς σας».

Αυτές οι σκέψειε ήταν σημειώσεις για μια εκδήλωση στο Κιάτο, τη Μεγάλη Τρίτη, με αφορμή το τροπάριο της Κασιανής. Αλλά ο παναγιότατος Μητροπολίτη Κορίνθου δεν βρήκε την εκδήλωση του γούστου του και έτσι ματαιώθηκε. As είναι καλά ο άνθρωπος.
Μου έδωσε ένα θέμα για τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Παλινωδίες του ΚΚΕ

Πηγή: Δημήτρης Γρηγορόπουλος - "Πριν"

Το κίνημα φορέας αλλαγών - Αστοχη κριτική σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Το ΚΚΕ επικεντρώνει τη δραστηριότητα του στην προεκλογική μάχη, σε μιαν απεγνωσμένη επιχείρηση να ανακτήσει ή και να αυξήσει τις δυνάμεις του. Αυτή η επιχείρηση έχει χαρακτηριστικά εμφυλιοπολεμικής αριστερής διαμάχης, ταυτίζοντας ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, που αν και εκφράζουν δύο τύπους αστικής διαχείρισης δεν παύουν να έχουν διαφορές (αριστερή πτέρυγα και κοινωνική βάση) όχι αδιάφορες για τη ριζοσπαστική Αριστερά.

Την κριτική έχουν οξύνει στο έπακρο και προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, φοβούμενοι δύο αλληλένδετες προοπτικές: Την αποκάλυψη του ρεφορμιστικού άμεσου προγράμματος τους και της συμβιβαστικής προς το σύστημα τακτικής των αγώνων ήπιας έντασης αγκαλιά με τους καθεστωτικούς συνδικαλιστές, αλλά και τη δυνατότητα προσχώρησης αγωνιστών απ' το χώρο του στην αντικαπιταλιστική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Το πρόβλημα δεν είναι η ενδοαριστερή κριτική, αναπόφευκτη εξάλλου και υπό όρους γόνιμη, αλλά ο χαρακτήρας αυτής της κριτικής. Η κριτική του ΚΚΕ στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαρακτηρίζεται από την ακραία στρέβλωση έως την αθέμιτη συκοφαντία.
Όσον αφορά την κριτική καθαυτή το ΚΚΕ εγκλωβίζεται στην πάγια ιδεοληψία του ότι στο πλαίσιο του καπιταλισμού μόνον οικονομικές και επιμέρους εργασιακές διεκδικήσεις είναι πραγματώσιμες, ενώ μεταρρυθμίσεις δομικές που πλήττουν το σύστημα είναι εφικτές μόνο με τη νίκη του σοσιαλισμού.

Κατά το ΚΚΕ το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ανερμάτιστο και ουτοπικό, αφού δεν συνδέεται με τη λαϊκή εξουσία και δεν είναι δυνατό να υλοποιηθεί από μιαν αστική ή «αριστερή» κυβέρνηση. Το ερώτημα, αναπάντητο υποτίθεται απ' την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι ποιος θα κάνει πράξη αυτό το πρόγραμμα. Το υποκείμενο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής όμως είναι προσδιορισμένο απ' την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι το εργατικό λαϊκό κίνημα. Το ΚΚΕ μέσα απ' τη ρεφορμιστική οππκή του θεωρεί ουτοπική αυτή τη δυνατότητα του κινήματος.

Η δυνατότητα όμως του επαναστατικού υποκειμένου να κατακτήσει ριζικές αλλαγές πριν από την επανάσταση αποτελεί θεωρητικό και ιστορικό κεκτημένο του μαρξισμού. Στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο οι Μαρξ και Ένγκελς προσδιορίζουν δέσμη ουσιαστικών αλλαγών στην αρχή της ανατρεπηκής διαδικασίας, που εξελίσσονται στη συνέχεια στην ολοκληρωτική ανατροπή του καπιταλισμού. Στην Καταστροφή που μας απειλεί ο Λένιν προσδιορίζει μέτρα που δεν είναι ακόμη σοσιαλισμός, αλλά δεν είναι πλέον και καπιταλισμός. Εντούτοις και σ' όλο το ιστορικό γίγνεσθαι της καπιταλιστικής κοινωνίας το εργατικό - λαϊκό κίνημα είναι η ατμομηχανή των αγώνων και των κατακτήσεων στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Το κοινωνικοπολιτικό κίνημα της εργατικής τάξης με τους αγώνες εξαναγκάζει ης αστικές κυβερνήσεις σε σημαντικές παραχωρήσεις. 

Οι νέεοι αντιλαϊκοί σχεδιασμοί τους να μείνουν στα χαρτιά

 Το καλά ενημερωμένο κυβερνητικό «Βήμα» κάνει λόγο ότι έρχεται  ασφαλιστικός τυφώνας που σαρώνει τα τελευταία υπολείμματα του υφιστάμενου καθεστώτος παροχών του ασφαλιστικού συστήματος. Το αναθεωρημένο Μνημόνιο το οποίο υιοθέτησε η ελληνική κυβέρνηση στην τελευταία συμφωνία συρρικνώνει τις συνταξιοδοτικές παροχές (κύριες και επικουρικές), περικόπτει έσοδα από το ασφαλιστικά ταμεία, κάτι που ήδη προβλέπεται από ψηφισμένους νόμους.

Σύμφωνα πάντα με το «Βήμα» το αναθεωρημένο μνημόνιο προβλέπει ότι οι επικουρικές συντάξεις θα μειωθούν από τον Ιούλιο με την καθιέρωση ατομικών μερίδων ασφάλισης και της ρήτρας «μηδενικού ελλείμματος» στα Ταμεία και θα ακολουθήσουν περικοπές στις παροχές μετοχικών ταμείων και φορέων πρόνοιας, ενώ το φθινόπωρο θα πραγματοποιηθούν αναλογιστικές μελέτες και θα θεσμοθετηθούν όσα μέτρα κριθούν αναγκαία ώστε να ισχύσουν το 2015.

Σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό όμως, όλοι αυτοί οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί μπορεί να μείνουν στα χαρτιά, βασικά αν ο λαός ο οποίος έχει ξεπεράσει τα όρια αντοχής του βγει στο προσκήνιο.

Ετσι δουλεύει το αστικό σύστημα και οι θεσμοί του

Δεν θα κουραστούμε να το επαναλαμβάνουμε: Το αστικό τους κοινοβούλιο δεν είναι παρά μια βιομηχανία παραγωγής σκανδάλων. Είτε για να ικανοποιούνται τα συμφέροντα της αστικής τάξης συνολικότερα, είτε για να ξελασπώνουν τα «παιδιά του συστήματος», όταν οι λαμογιές τους βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Όπως διαβάζουμε σε Κυριακάτικη εφημερίδα –στην Realnews- πάλι σε ένα άσχετο σχέδιο νόμου που αφορούσε «τουριστικά πλοία και άλλες διατάξεις» πέρασε από την κυβερνητική πλειοψηφία ένα «φωτογραφικό» άρθρο που οδηγεί στον «δρόμο της απαλλαγής για τα μέλη των διοικήσεων της Εταιρείας  Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα εναντίων των οποίων ασκήθηκε δίωξη με την κατηγορία της απιστίας σε συνδυασμό με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου», όπως αναφέρει το δημοσίευμα που επικαλεστήκαμε.

Για μια άλλη φορά δηλαδή έχουμε την «κυβερνητική «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» να ξεπλένει κατηγορουμένους, αλλά και ήδη προφυλακισμένους που πήραν μίζες, καταχράστηκαν ή διασπάθισαν δημόσιο χρήμα.

Τίποτα το ιδιαίτερο δηλαδή. Ετσι δουλεύει ο καπιταλισμός και οι θεσμοί του.

Οικονομικά "θαύματα" ευρωαπατεώνων

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ - "Πριν"  

Αφωνος μένει ο ελληνικός λαός από τα... «οικονομικά θαύματα» που κάνουν κατά κόρον και κατά συρροήν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και το σκυλολόι τους. Άλαλα τα χείλη των ασεβών! Ως και τους... ευρωπαίους συνεταίρους τους (!) στην κομπίνα ρίχνουν τα «δικά μας» παιδιά! Καράφλιασαν μέχρι και οι απατεώνες της EE, όταν διαπίστωσαν πώς τους είχαν δουλέψει τα κυβερνητικά λαμόγια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πασάροντάς τους φουσκωμένα στοιχεία γι' αυτό το διαβόητο «ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα» που έχει γίνει σημαία των ευρωαπατεώνων, ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο ασήμαντο οικονομικό μέγεθος που ούτε καν αναφέρεται στους συνοπτικούς πίνακες της Γιούροστατ, της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας!

Πόσο είναι το πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας μας, λοιπόν; Η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι είναι 3,4 δισ. ευρώ. Μάλιστα. Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι η Γιούροστατ θα ανακοινώσει την ερχόμενη εβδομάδα που θα βγάλει τα επίσημα στοιχεία της για όλες τις χώρες της EE ότι η Ελλάδα έχει πλεόνασμα; Όχι, βέβαια! Έλλειμμα θα ανακοινώσει η Γιούροστατ! Πόσο έλλειμμα; Το πραγματικό δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας υπολογίζεται στο... 12,7% του ΑΕΠ ΓΙΑ ΤΟ 2013! Λίγο πάνω από το 23,1 δισεκατομμύρια ευρώ - πολύ χειρότερα δηλαδή από το 2012, όταν ήταν 8,9% του ΑΕΠ και 17,2 δισ. ευρώ.

Χειρότερα ακόμη και από το 2011 που το έλλειμμα ανερχόταν στο 9,6% του ΑΕΠ και το 2010 που ήταν 10,9% του ΑΕΠ. Φέτος περιμένουμε κι εμείς να δούμε αν η Γιούροστατ θα ανακοινώσει έλλειμμα 12,7% του ΑΕΠ ή έλλειμμα... 2,5% του ΑΕΠ! Γιατί υπάρχει αυτή η κολοσσιαία διαφορά ανάμεσα στα δύο ποσοστά; Το κράτος φέτος ξόδεψε το τεράστιο ποσό των 19,2 δισεκατομμυρίων ευρώ για να στηρίξει τις ελληνικές τράπεζες, τις οποίες το ίδιο είχε καταστρέψει πέρυσι με το «κούρεμα»! Θέλουμε να δούμε λοιπόν αν η Γιούροστατ θα μετρήσει αυτά τα λεφτά στο έλλειμμα, όπως οφείλει να κάνει, ή αν υπάρχει γενική απόφαση της EE να μη μετρούν τα λεφτά που δίνουν στους τραπεζίτες για να μην ξεσηκωθούν οι λαοί της Ευρώπης εναντίον των ηγετών τους που δίνουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια στις τράπεζες και λιώνουν στη λιτότητα τους πληθυσμούς τους για να μαζέψουν τα λεφτά!

Για να πάμε όμως παρακάτω, επαναλαμβάνουμε ότι η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε πρωτογενές πλεόνασμα 3,4 δισ. ευρώ. Μάλιστα. Γιατί όμως η τρόικα και το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσαν ότι περίμεναν πλεόνασμα... 2,4 δισεκατομμύρια, ένα δισεκατομμύριο λιγότερο δηλαδή; Και γιατί, καθώς η ΕΛΣΤΑΤ έψαχνε τα στοιχεία για να βγάλει το πρωτογενές πλεόνασμα των 3,4 δισεκατομμυρίων, αποκαλύφθηκε ταυτόχρονα ότι το πρωτογενές πλεόνασμα που μετράει η τρόικα και το υπουργείο Οικονομικών είναι μόνο... 1,4 (!) δισεκατομμύριο ευρώ; Διότι απλούστατα οι απατεώνες της ελληνικής κυβέρνησης είχαν μετρήσει 480 εκατομμύρια μερίσματος της Τράπεζας της Ελλάδος στο 2013, ενώ έπρεπε να τα μετρήσουν στο 2014! Επίσης επειδή είχαν μετρήσει 480 εκατομμύρια έσοδα του ΕΟΠΥΥ στο 2013, ενώ έπρεπε να τα μετρήσουν στο 2011 και στο 2012! 
Τέλος, επειδή είχαν κρύψει μια «τρύπα» 100 εκατομμυρίων στους δήμους! Οπότε 480 εκατομμύρια συν 400 εκατομμύρια συν 100 εκατομμύρια, νάτο το δισεκατομμύριο με το οποίο είχαν φουσκώσει ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος το πρωτογενές πλεόνασμά τους μήπως και ξεγελάσουν τον κοσμάκη και πά-ρουν καμιά ψήφο παραπάνω στις ευρωεκλογές!

Στο μεταξύ, το δημόσιο χρέος καλπάζει ασυγκράτητο. Ήταν 129,7% το 2009, όταν μας είπαν ότι χρεοκοπήσαμε. Με το που μας «έσωσε» με το Μνημόνιο ο Γιωργάκης Παπανδρέου το 2010, το χρέος εκτινάχθηκε στο 148,3% του ΑΕΠ! «Σωσμένοι» από την αρχή του χρόνου το 2011, είδαμε το χρέος να απογειώνεται στο 170,3%! «Κουρεύοντάς» το κατά 53% το 2012, το είδαμε να πέφτει όχι στο 85%-90%, αλλά στο... 157,2% του ΑΕΠ! Κι εκεί που προσπαθούσαμε να καταλάβουμε πώς γίνεται το μισό του 170 να είναι το... 157 (!), παρατηρήσαμε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας να κάνει... γκελ το 2013 και να πηδάει στο 175,1% του ΑΕΠ, όπως μας πληροφόρησε η ΕΛΣΤΑΤ.

Όσο για το ίδιο το ΑΕΠ της χώρας μας, συνεχίζεται η κατρακύλα του χωρίς σταματημό.Ήταν το 2009 στα 231 δισ. ευρώ. Το 2010 έπεσε στα 222 δισεκατομμύρια και το 2011 κατακρημνίστηκε στο 208,5 δισεκατομμύρια. Ακόμη μεγαλύτερος ήταν ο καταποντισμός του το 2012, όταν συρρικνώθηκε στα 193 δισεκατομμύρια. Νέα βουτιά το 2013, όταν το ΑΕΠ καταβαραθρώθηκε στα 182 δισεκατομμύρια, όπως ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ και αναμένεται να επιβεβαιώσει στις 23 Απριλίου η Γιούροστατ. Πενήντα δισεκατομμύρια ευρώ απώλεια του ΑΕΠ μέσα σε τέσσερα χρόνια - ποσοστό 21%! Κατά τα άλλα, ο Σαμαράς πανηγυρίζει επειδή του... «δάνεισαν οι αγορές» 3 δισεκατομμύρια και υποκρίνεται ότι δήθεν... «τέλος τα Μνημόνια», την ώρα που ετοιμάζει το νέο Μνημόνιο για μετά τις ευρωεκλογές.

Ευτυχώς, ό,τι προπαγανδιστικό πόλεμο κι αν κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, όλα δείχνουν ότι πολύ δύσκολα θα επιβιώσει, εξαιτίας του αναμενόμενου συντριπτικού εις βάρος της αποτελέσματος των ευρωεκλογών. Πρώτιστο είναι φυσικά η απαλλαγή από τη «μνημονιακή πανούκλα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά σε καμιά περίπτωση κάτι τέτοιο δεν αρκεί για το λαό μας. Το παν είναι να μη συνεχιστεί η ίδια περίπου πολιτική με άλλους πρωταγωνιστές. Και η εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις ευρωεκλογές συνιστά ουσιώδη παράγοντα οργάνωσης της μαζικής πάλης εναντίον της συνέχισης της ευρωλιτότητας.

Η πρώτη «μονταζιέρα»

Πηγή: «Ιος» – Εφημερίδα των Συντακτών»

Αν κάτι διαφοροποιεί τις μνημονιακές κυβερνήσεις Σαμαρά-Βενιζέλου από τις αμιγώς πασοκικές προκατόχους τους, αυτό είναι κυρίως η επιθετική χρήση του προπαγανδιστικού μηχανισμού που έχει στηθεί γύρω από την «ομάδα αλήθειας» του κ. Μουρούτη -τη γνωστή και ως «μονταζιέρα», μετά το συκοφαντικό πετσόκομμα κάποιων δηλώσεων του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ.  Δεν πρόκειται για φαινόμενο πρωτόγνωρο αλλά, απεναντίας, για πρακτική με πλούσιο παρελθόν στα μητρώα της ελληνικής Δεξιάς.

Δεν αναφερόμαστε μόνο στην πρόσφατη εξαετία 2004-2009, όταν η επικοινωνιακή διαχείριση της επικαιρότητας συνιστούσε σχεδόν την αποκλειστική μέριμνα των κυβερνήσεων Καραμανλή-Ρουσόπουλου (όπως αποκαλύπτει η ημιεπίσημη εξιστόρησή της από τον δημοσιογράφο Μανόλη Κοττάκη). Ούτε φυσικά στη χούντα, αφού -παρά τις εκλεκτικές συγγένειες στο ιδεολογικό πεδίο- η διαφορά ανάμεσα σ” ένα ανελεύθερο στρατοκρατικό καθεστώς και μια αυταρχική κοινοβουλευτική κυβέρνηση παραμένει χαώδης.

Το κοντινότερο ιστορικό προηγούμενο για όσα ζούμε, στο πεδίο της πολιτικής διαχείρισης, αποτελεί η οκταετία της ΕΡΕ (1955- 63) και κυρίως οι μηχανισμοί «ψυχολογικού πολέμου» που οικοδομήθηκαν τότε, ως συστατικό στοιχείο του καραμανλικού παρακράτους, μετά την ανάδειξη της ΕΔΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση τον Μάιο του 1958• Χάρη στα αρχεία δύο πρωταγωνιστών του εγχειρήματος, του υπουργού Εργασίας Αριστείδη Δημητράτου και του υφυπουργού Προεδρίας Τρύφωνα Τριανταφυλλάκου, προσβάσιμα στο ΕΛΙΑ, διαθέτουμε πλέον αρκετά καλή εικόνα των επιτελικών σχεδιασμών που απέβλεπαν στον δραστικό περιορισμό της επιρροής της Αριστεράς ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ο Κώστας Λαπαβίτσας για το ευρωψηφοδέλτιο του Σύριζα

Το παρακάτω κείμενο μας έστειλε ο οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας:

Καταρχήν τα γεγονότα. Εδώ και αρκετές εβδομάδες με πλησίασαν περισσότερες της μιας πλευρές του ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να επιδιώξουν τη συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο των ευρωεκλογών ως συνεργαζόμενου. Μετά από πολλή σκέψη, δέχθηκα. Να τονίσω ότι ήρθα σε διάλογο για το θέμα και με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως είναι πλέον γνωστό, οι εσωκομματικές διεργασίες κατέληξαν στο να μη συμπεριληφθώ στο ψηφοδέλτιο.

Και τώρα για την πολιτική ουσία. Πιστεύω ότι στην Ελλάδα σήμερα είναι απαραίτητος ένας ξεκάθαρος ριζοσπαστισμός που δε θα τρέμει μπροστά στα εκβιαστικά διλήμματα του ευρώ, θα είναι έτοιμος για μονομερείς δράσεις,  θα έχει πειστικό πρόγραμμα ανάπτυξης προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων και θα ξεκόβει αποφασιστικά από τα φθαρμένα ονόματα του παρελθόντος. Μόνο οι δυνάμεις της Αριστεράς μπορούν να τα προσφέρουν όλα αυτά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα στο οποίο ακουμπάνε οι ελπίδες του ελληνικού λαού - κυρίως των εργατικών και μικρομεσαίων στρωμάτων - για να ξεφύγει η χώρα από τα μνημονιακά ερείπια. Μπορεί να παίξει ρόλο ιστορικό. Συμφώνησα στην επιδίωξη συμμετοχής μου στο ψηφοδέλτιο επειδή πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τα ριζοσπαστικά στοιχεία που χρειάζεται ο τόπος.

Η επικοινωνιακή διαχείριση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι φυσικά σημαντική, γιατί το μνημονιακό στρατόπεδο έχει ήδη βάλει σε λειτουργία τους μηχανισμούς υπερβολής, ψεύδους και σπίλωσης. Πολύ μεγαλύτερη σημασία έχει όμως η σκληρή κοινωνική πραγματικότητα και, πάνω από όλα, η εμπιστοσύνη και ο ενθουσιασμός των λαϊκών στρωμάτων. Θα είναι μεγάλο σφάλμα να υποσταλεί η σημαία του ριζοσπαστισμού, καθώς βαδίζουμε προς τις εκλογές.

Περί θρησκευτικής πίστης

Του Γιώργου Αλεξάτου

Η πίστη στη δυνατότητα της επιστήμης να απαντήσει ως και στα βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου δεν έχει καμιά σχέση με τον μαρξισμό και δέχτηκε αμείλικτο χτύπημα με την ανακάλυψη του ασυνείδητου από τον Φρόιντ. Πρόκειται για μια αντίληψη που χαρακτήριζε τον αστικό διαφωτισμό, παίρνοντας την πιο σαφή μορφή της με τον θετικισμό του 19ου αιώνα.

Όπως και κάθε άλλη πίστη είναι σεβαστή, αλλά ως μαρξιστής ξεκινάω από την κριτική του Μαρξ στον Φόιερμπαχ, που νόμιζε κι αυτός ότι το ξεπέρασμα των δεινών της ανθρωπότητας θα συντελούνταν με την απαλλαγή από τη θρησκεία.

Ο Μαρξ απάντησε πως η θρησκεία θα παραμένει καταφύγιο των ανθρώπων όσο αυτοί νιώθουν κοινωνικά ανασφαλείς και καθήκον των επαναστατών είναι ο αγώνας για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Γι' αυτό και ο Λένιν έλεγε πως ακόμη κι ένας παπάς μπορεί να είναι μέλος του κόμματος αν αποδέχεται το πρόγραμμά του, γι' αυτό είχαμε και 4.000 ιερωμένους στο ΕΑΜ, γι' αυτό και τα επαναστατικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής συνδέονται με τη Θεολογία της Απελευθέρωσης κ.λπ.

Επιπλέον, από τον Μαρξ, τον Λένιν, τον Γκράμσι, τον Αλτουσέρ κ.ά., μάθαμε ότι ο άνθρωπος είναι ον κατεξοχήν ιδεολογικό. Και καθώς μάθαμε και από τον Φρόιντ ότι το ασυνείδητο δεν μπορούμε να το γνωρίσουμε, παρά μόνο να συμφιλιωθούμε μαζί του, είναι μάταιο να νομίζουμε πως με αποδείξεις της δικής μας πίστης πως δεν υπάρχει Θεός θα πείσουμε τους πιστούς να αποβάλουν τη δική τους πίστη.

Τέλος, άλλο ο αγώνας για τον χωρισμό κράτους-εκκλησίας και άλλο ο διαχωρισμός των εργαζομένων σε θρησκευόμενους και άθεους. Ο πρώτος αγώνας ενώνει, καθώς και οι πιστοί σε μεγάλο ποσοστό απαιτούν τον χωρισμό. Ο δεύτερος υπονομεύει τον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο.
Καλό Πάσχα σε όλους και όλες!

Oργιο Μαυρογιαλουροτισμού (Βίντεο)

Η άθλια συγκυβέρνηση, κοινωνικής καταστροφής Σαμαρά-Βενιζέλου έχει επιδοθεί τις τελευταίες μέρες σε ένα όργιο Μαυρογιαλουροτισμού.
Μοναδική της επιδίωξη η βέβαιη ήττα της στις ευρωεκλογές να μην πάρει τις διαστάσεις πανωλεθρίας.

 Βλέπουμε λοιπόν τους κυβερνητικούς απατεώνες απ’ την μια και με πρόσχημα την «μείωση του κράτους» να απολύουν καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες των 500 ευρώ και τώρα εν όψει εκλογών να υπόσχονται θέσεις σε δεκάδες χιλιάδες άνεργους πολίτες.

 Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Όπως ακούμε στο βίντεο που παραθέτουμε η κυβέρνηση ετοιμάζει ρύθμιση σύμφωνα με την οποία όσοι έχουν στην κατοχή τους καταπατημένες δημόσιες εκτάσεις, και αυθαίρετες βίλες πληρώνουν κάτι «ψιλά» και είναι νόμιμοι.

 Είναι αδίσταχτοι οι τύποι.

Υ.Γ. Να συμφωνήσουμε με την ρήση του γ.γ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα που στο Κυριακάτικο «Εθνος» δηλώνει: «Η Ανάσταση θα έλθει με Επανάσταση του λαού».

Ενας νικηφόρος εργατικός αγώνας που προσφέρεται για να βγουν συμπεράσματα.

Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014 | 7:09 μ.μ.

Του Σεϊτ Αλντογκάν 

Στην πόλη Κιουταχία, της Τουρκίας, η κυβέρνηση παραχώρησε το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος σε ιδιώτη καπιταλιστή. Σχεδόν άμεσα ο νέος ιδιοκτήτης του εργοστασίου προχώρησε στην απόλυση 109 εργατών.

Η αντίδραση του σωματείου των εργαζομένων ήταν ακαριαία. Σταμάτησαν την λειτουργία του εργοστασίου και μαζί με τις οικογένειες τους κατέλαβαν το εργοστάσιο, απαιτώντας την επαναπρόσληψη των απολυμένων.

Η κυβέρνηση για να υπερασπίσει τα συμφέροντα του καπιταλιστή, στον οποίο πούλησε το εργοστάσιο στέλνει αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις για να σπάσει την κατάληψη.
Δίνονται μάχες σώμα με σώμα μεταξύ απεργών και αστυνομικών.
Οι εργάτες ταμπουρώνονται μέσα στο εργοστάσιο το οποίο δεν λειτουργεί και όλη η περιοχή είναι βυθισμένη στο σκοτάδι.

Μετά απ’ αυτή την εξέλιξη ο νέος εργοδότης στον οποίον κατέληξε αυτή η ιδιωτικοποίηση, υποχωρεί και δεσμεύτηκε να ξαναπροσλάβει τους απολυμένους.
Αυτή την στιγμή οι εργάτες εξακολουθούν να έχουν καταλάβει το εργοστάσιο, περιμένουν να ξαναγυρίσουν στην δουλειά τους οι απολυμένοι συνάδελφοι, για να το ξαναθέσουν σε λειτουργία.

Περιττό να πούμε ότι έβαλαν φωτιά στο αστυνομικό φυλάκιο που υπήρχε στην πύλη του εργοστασίου, κατέστρεψαν κάποια αυτοκίνητα του νέου τους αφεντικού, έσπασαν στην κυριολεξία στο ξύλο κάποιους αστυνομικούς, πριν επέμβει ο στρατός για να μπορεί να ελέγξει την κατάσταση.

Bu video Adobe Flash Player'ın son sürümünü gerektirmektedir.

Adobe Flash Player'ın son sürümünü indirin.

Ακολουθώντας πιστά το κύρυγμα του Ευαγγελίου ο δεσπότης Αμβρόσιος


Το έχουμε ξαναγράφει. Ο δεσπότης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, ο θαυμαστής του δολοφόνου Ντερντιλή και των ναζιστών της Χ.Α χειρίζεται με την ίδια μαεστρία τον λόγο του όπως χειριζόταν τον βούρδουλα της εξουσίας την εποχή που ήταν χωροφύλακας, και γνωστό φερέφωνο των γερμανοτσολιάδων στην κατοχή. Πριν καιρό ζητούσε να αφοριστεί το "κυριαρχημένο από τον διάολο υποκείμενο" που λέγεται Διαμαντόπουλος.

Σήμερα ζητάει κάτι ανάλογο για τον Νίκο Δήμου ενώ ταυτόχρονα «παρακαλάει τόν Θεό νά σαπίσει τό στόμα του!», όπως γράφει στο μπλοκ του.

Έμπλεος με αγάπη για τον συνάνθρωπο του, ο δεσπότης, ακολουθεί πιστά κάποιες απόψεις που αποδίδονται στον Χριστό απ’ τους Ευαγγελιστές, όπως π.χ οι παρακάτω:

«Μη νομίσετε ότι ήλθα να επιβάλω ειρήνη στον κόσμο. Δεν ήρθα να επιβάλω ειρήνη αλλά μάχαιρα. Ηρθα να χωρίσω πατέρα και γιο, μητέρα και κόρη, πεθερά και νύφη. Οποιος αγαπάει τον πατέρα του και τη μητέρα του περισσότερο από μένα είναι ανάξιος. Το ίδιο όποιος αγαπάει γιο και θυγατέρα» (κατά Ματθαίον ι’ 34-38)

«Νομίζετε πώς ήρθα να προσφέρω ειρήνη στη γη; Όχι, σας λέγω, αλλά διχόνοια. Σε κάθε οικογένεια οι πέντε πρέπει να είναι διαχωρισμένοι, οι τρεις κατά των δύο και οι δύο κατά των τριών. Πρέπει να υπάρχει αντίθεση ανάμεσα στον πατέρα και τον υιό, τον υιό κατά του πατρός, ανάμεσα στην κόρη και την μητέρα, ανάμεσα στην πεθερά και την νύφη, τη νύφη κατά της πεθεράς. (Κατά Λουκάν ιβ’ 51-53)

Τσίπρας ή ...τανκς

 Σχόλιο του Γραφείου Τύπου για άρθρο του αρχηγού της αξ.αντιπολίτευσης:

Ως άλλος Κ. Καραμανλής ο Α. Τσίπρας σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών προσπαθεί να ορίσει το δίλημμα των εκλογών: στις εκλογές υπάρχουν δύο επιλογές: ή Σαμαράς –Βενιζέλος –Μέρκελ ή ΣΥΡΙΖΑ. Με το άρθρο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει το προεκλογικό του δίλημμα στην απόγνωση των εργαζομένων και στο φόβο ότι η επιβίωση της κυβέρνησης θα φέρει ακόμα περισσότερα δεινά, αποφεύγοντας βέβαια να τοποθετηθεί στην ουσία για το καίριο ερωτήμα της περιόδου που δεν είναι άλλο από το αν εντός του ευρώ και της ΕΕ μπορεί να υπάρξει άλλος δρόμος για την έξοδο από την κρίση.

Στην πραγματικότητα όλο το άρθρο του Α. Τσίπρα είναι η αναπαραγωγή των γνωστών αυταπατών του ΣΥΡΙΖΑ για την «ΕΕ των λαών», αλλά και μια προσπάθεια να «πείσει» τους κύκλους της ΕΕ ότι η πολιτική τους λειτουργεί ως «χορηγός τους ευρωσκεπτικισμού και της  νεοναζιστικής απειλής».

Ξεχνάει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι η ΕΕ είναι ένας υπερεθνικός ιμπεριαλιστικός μηχανισμός που θωρακίζει την εξουσία του κεφαλαίου και ότι η πολιτική που ασκείται δεν είναι παρέκκλιση, αλλά το πολιτικό DNA της ΕΕ και αναγκαία συνθήκη για να διατηρηθεί η φυλακή του ευρώ. Η ΕΕ δημιουργήθηκε για να είναι στρατηγείο της επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων και όχι για να φέρει κοντά τους λαούς της Ευρώπης και γι’ αυτό δεν έχει ξεστρατίσει από το ρόλο της, αλλά τον υπηρετεί σε όλη του την έκταση.

Σήμερα όποιος αποδέχεται το χρέος και τη φυλακή του ευρώ, όποιος αρνείται να δει τον ταξικό χαρακτήρα της ΕΕ και των πολιτικών της, δεν μπορεί να προτείνει στην πραγματικότητα μία άλλη πολιτική για την έξοδο από την κρίση. Ας προσέχει λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί όσο προσπαθεί να εξευγενίσει το κτήνος που λέγεται ευρώ και ΕΕ στο τέλος μπορεί και να του μοιάσει…

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει και ενάντια στην κυβέρνηση Σαμαρά –Βενιζέλου, και ενάντια στη Μέρκελ και την ΕΕ. Όσο και αν σκυλιάζουν οι καθεστωτικές δυνάμεις ότι οποιαδήποτε ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ θα οδηγήσει στην καταστροφή, για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η μεγαλύτερη καταστροφή θα είναι να παραμείνουμε στην ΕΕ, να συνεχίσουμε σε αυτό τον δρόμο. Αντίθετα, η έξοδος από το ευρώ και η αποδέσμευση από την ΕΕ θα ανακόψει μια πορεία καταστροφής, θα κατοχυρώσει ξανά τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία, θα επιτρέψει στην εργαζόμενη πλειοψηφία να μπει μπροστά και να αξιοποιήσει, με βάση τον δικό της δημοκρατικό κοινωνικό σχεδιασμό, τις συλλογικές παραγωγικές δυνατότητες του τόπου προς όφελός της.

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ερώτημα είναι αν το ρεύμα των αγώνων της αντι-ευρώ και αντι-ΕΕ πάλης θα βγει ενισχυμένο στις ευρωεκλογές, ανοίγοντας νέους δρόμους για το κίνημα και τους εργαζομένους και το δίλημμα έχει τεθεί: με το ευρώ και την ΕΕ ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων ή με τον αγώνα για έξοδο από το ευρώ και αποδέσμευση για την ΕΕ για έναν άλλο δρόμο στην ελληνική κοινωνία και για μια έξοδο από την κρίση στην υπηρεσία των αναγκών του εργαζόμενου λαού; Και σε αυτό το δίλημμα αργά ή γρήγορα θα κληθούν να απαντήσουν όλοι…

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ας μην μας σερβίρουν ο Θεοδωράκης και οι συν αυτό φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Παιδί του «μιντιακού σωλήνα» και εννοούμενος του Κώστα Σημίτη –ξεκίνησε την δημοσιογραφική του πορεία με την εκπομπή «Πρωταγωνιστές» το 2000 στην τότε ΝΕΤ, με παρέμβαση, όπως φημολογείται,  του τότε πρωθυπουργού- ο Σταύρος Θεοδωράκης, μας παρουσιάζεται με συνέντευξη του σε βδομαδιάτικο έντυπο σαν να προέρχεται από παρθενογέννηση.

Δεν θα αναφερθούμε στις παπαριές που λέει ότι δημιούργησε το «Ποτάμι» για να ανταποκριθεί στα αδιέξοδα των ανθρώπων που συναντούσε στα τηλεοπτικά του ρεπορτάζ  και οι οποίοι του έθεταν το αγωνιώδης ερώτημα «έχουμε άλλη λύση;» σχετικά με το τι θα ψηφίσουν στις εκλογές. Σιγά μην πιστέψει κανένας ότι «αυθόρμητα και με ενθουσιασμό», οργανώθηκε ένα κόμμα, στήθηκε μηχανισμός, πλησίασαν τον καινούργιο «εθνοσωτήρα» μας, προσωπικότητες απ’ όλη την Ελλάδα και συστρατεύτηκαν μαζί του, στο πολιτικό εγχείρημα του.

Αραγε αυθόρμητα υπήρξαν και ξένοι παράγοντες και στήριξαν το «Ποτάμι», όπως και «Πολυεθνικές που έχουν επενδύσει ήδη στο κόμμα μας» όπως είπε σε τηλεοπτική εκπομπή το πρώην στέλεχος του πολιτικού μορφώματος του Σ. Θεοδωράκη, Νίκος Δήμου;

Δεν είμαστε όλοι λωτοφάγοι και στοιχειώδη μνήμη έχουμε. Ο Σ. Θεοδωράκης είχε έντονη πολιτική δραστηριότητα και πριν ακόμα αποφασίσει - ή πιθανόν πριν κάποια κέντρα του αναθέσουν τον ρόλο του αχυράνθρωπου- να μας παρουσιαστεί πολιτικός αρχηγός. Τόσο σαν δημοσιογράφος ο ίδιος –πέρα από τηλεοπτικός παρουσιαστής χρημάτισε για ένα φεγγάρι και διευθυντής του περιοδικού ΚΛΙΚ-  όσο και μέσα από την ιστοσελίδα του  protagon.

 Ηταν ο ίδιος που επέλεξε σαν εξώφυλλο του ΚΛΙΚ την αμερικανική σημαία, και στις σελίδες του περιοδικού ανάμεσα σε ημίγυμνες «μανταμίτσες» έγραψε αναλύσεις δικαιολογώντας τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς το 1999 στην Γιουγκοσλαβία κάνοντας λόγο για «ανθρωπιστική βοήθεια» ενώ είχε μιλήσει για τον «ύποπτο ρόλο των Ελλήνων ανταποκριτών», σ’ αυτή την νατοϊκή επέμβαση κάτι που προκάλεσε την πειθαρχική του δίωξη από την ΕΣΗΕΑ. Αλλά και πολύ πιο πρόσφατα δεν είχε στηρίξει την ταξική –μνημονική πολιτική της κοινωνικής καταστροφής υποστηρίζοντας ότι «η Ελλάδα είχε ένα πρόβλημα που δεν μπορούσε να το λύσει μόνη της και έπρεπε να βοηθηθεί από τους εταίρους της και το ΔΝΤ;».

Επίσης και μέσα από την ιστοσελίδα που διευθύνει δεν έχει δώσει χώρο να προβάλλονται οι πιο αντιδραστικές πολλές φορές και αποκρουστικές συντηρητικές απόψεις;  Ξεχάσαμε την εθνικιστική αρθρογραφία του Τάκη Μίχα; Τα εμέσματα της Λένας Διβάνη για τον θάνατο –την δολοφονία μάλλον- ενός παιδιού που δεν είχε να πληρώσει εισιτήριο σε λεωφορείο; Τα κείμενα της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ με ύμνους στην μνημονική πολιτική και τόσα άλλα;

Ας μην μας σερβίρουν ο Θεοδωράκης και οι συν αυτό φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Σε απεργία πείνας 50 κρατούμενοι στη Διεύθυνση Ασφαλείας Θεσσαλονίκης

Για το άθλιο, κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμενο «σωφρονιστικό σύστημα» έχουμε αναφερθεί πολλές φορές.  Δεν είναι όμως μόνο οι φυλακές που θεωρούνται αποθήκες ανθρώπων. Όπως μας πληροφορεί επιστολή που έδωσαν στην δημοσιότητα οι  50 κρατούμενοι στη Διεύθυνση Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, που εδώ και τρεις μέρες έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας, και εκεί η κατάσταση είναι κάτι παραππάνω από δραματική.

Παραθέτουμε την ανακοίνωση-καταγγελία τους:  

«Γιατί απεργούμε και διαμαρτυρόμαστε:

1)      Το Υπουργείο Δικαιοσύνης μας κρατάει παράνομα από 4 έως 8 μήνες στα κρατητήρια, που έχουν προδιαγραφές να φιλοξενούν κρατούμενους μέχρι 72 ώρες. Χωρίς προαυλισμό,  με κάκιστες συνθήκες υγιεινής, κακής διατροφής, με μηδενική ιατρική παρακολούθηση. Κρατούμαστε παρανόμως σε χώρους κρατητηρίων για μήνες χωρίς να δούμε το φως του ηλίου.

2)      Στον ίδιο χώρο που είναι οι υπόλοιποι κρατούμενοι υπάρχουν και οροθετικοί, λόγω των άσχημων συνθηκών υγιεινής υπάρχει κίνδυνος να μεταδοθούν ανίατες ασθένειες και στους υπολοίπους κρατουμένους καθώς και στους υπαλλήλους της Δ.Α.θ.

3)      Οι δικαστικές αρχές προφυλακίζουν ή μοιράζουν ποινές απερίσκεπτα, με περίσσια ευκολία χωρίς να ενδιαφέρονται για το τι θα απογίνουν αυτοί οι άνθρωποι. Δίχως να λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι τα σωφρονιστικά ιδρύματα της χώρας έχουν ήδη παραπάνω κρατουμένους απ’ ότι θα έπρεπε. Χωρίς να νοιάζονται για το πού θα καταλήξουν αυτοί οι άνθρωποι, σε ποιά κρατητήρια και με ποιές συνθήκες υγιεινής, διατροφής και διαβίωσης υποτίθεται ότι τους στέλνουν να σωφρονιστούν.

4)      Οι αστυνομικές αρχές κάνουν ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό (και τους ευχαριστούμε γι αυτό)  μεταφέροντας με περιπολικά, στις 3 τα ξημερώματα, κρατουμένους από περιφερειακά κρατητήρια στην Δ.Α.Θ για να πλυθούν διότι δεν υπάρχουν μπάνια στα κρατητήρια και οι άνθρωποι αυτοί έχουν να κάνουν μπάνιο μήνες. Μεταφέρουν με περιπολικά ή υπηρεσιακά αυτοκίνητα άρρωστους κρατούμενους στα Νοσοκομεία για πρώτες βοήθειες. Αυτές όμως δεν είναι λύσεις στο πρόβλημα. Ζητάμε βοήθεια.

Πρέπει το Υπουργείο Δικαιοσύνης να δώσει λύσεις ΆΜΕΣΑ.

 Να προχωρήσει το νομοσχέδιο με τις εναλλακτικές ποινές κράτησης όπως τα βραχιόλια για κατ’ οίκον περιορισμό.
 Οι κρατούμενοι να μεταφερθούμε από τα κρατητήρια σε σωφρονιστικά ιδρύματα που προϋποθέτουν τις απαραίτητες συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης όπως δικαιούμαστε ως άνθρωποι και ως πολίτες της Ευρώπης.
Να σταματήσει πλέον το Υπουργείο Δικαιοσύνης να κρατά παράνομα ανθρώπινες ψυχές για μήνες στα κρατητήρια σε όλη τη χώρα».    

Εφυγε απ την ζωή ο σπουδαίος Κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (Βίντεο)

  "Μην κλαις επειδή τελείωσε. Χαμογέλα επειδή συνέβη" συνήθιζε να λέει. Όμως εκατομμύρια αναγνώστες του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχουν έναν και μόνο λόγο να κλαίνε σήμερα.

Ο νομπελίστας Κολομβιανός συγγραφέας έφυγε από τη ζωή. Έχουν όμως και πολλούς λόγους να χαμογελούν. Άφησε έργο πολύτιμο πίσω του, με κορυφαίο το εμβληματικό "Εκατό Χρόνια Μοναξιά" στο οποίο  ξετυλίγοντας το έπος των Μπουενδία που ζουν στην πόλη - ουτοπία του Μακόντο, φιλοτέχνησε την "τοιχογραφία" μιας εποχής και τη μοίρα ενός λαού. Αφηγήθηκε τη συχνά βίαιη ιστορία της πατρίδας του της Κολομβίας, αλλά και της Λατινικής Αμερικής και τελικά της ανθρωπότητας ολόκληρης.

Σαρανταεπτά χρόνια μετά την έκδοση του εμβληματικού "Εκατό χρόνια μοναξιά" και 32 μετά την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έκλεισε τα μάτια. Χτυπημένος από τον καρκίνο στους λεμφαδένες, τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την κυκλοφορία του τελευταίου του βιβλίου "Οι Θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου" (2004) ζούσε αποτραβηγμένος.

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες γεννήθηκε το 1928 στην Αρακατάκα, ένα παραλιακό χωριό της Κολομβίας, όπου μεγάλωσε κοντά στους παππούδες του από τη μεριά της μητέρας του.

Το 1947 άρχισε στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά τις σπουδές του στα νομικά και τις πολιτικές επιστήμες και τον ίδιο χρόνο η εφημερίδα Ελ Εσπεκταδόρ δημοσίευσε το πρώτο διήγημά του με τίτλο Η Τρίτη Παραίτηση. Το 1948 μετακόμισε στην Καρταχένα των Δυτικών Ινδιών κι εκεί άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Ελ Ουνιβερσάλ. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και εφημερίδες στην Αμερική και την Ευρώπη.

Το πρώτο μυθιστόρημά του, Τα Νεκρά Φύλλα, εκδόθηκε το 1955 και ακολούθησαν τα έργα Κακιά Ωρα, Ο Συνταγματάρχης δεν Εχει Κανέναν να του Γράψει και Η Κηδεία της Μεγάλης Μάμα.
Το 1967 κυκλοφόρησε το έργο Εκατό Χρόνια Μοναξιά, μυθιστόρημα που αποκόμισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές και κέρδισε το αναγνωστικό κοινό, καθιερώνοντας έτσι τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας.

Στο τεράστιο έργο του, που το 1982 του χάρισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, συμπεριλαμβάνονται και τα μυθιστορήματα: "Το Φθινόπωρο του Πατριάρχη", "Χρονικόν Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου", "Ο Ερωτας στα Χρόνια της Χολέρας", "Δώδεκα Διηγήματα Περιπλανώμενα" "Περί Ερωτος και Αλλων Δαιμονίων", "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου", "Το φως είναι σαν το νερό", "Το ευτυχισμένο καλοκαίρι της κυρίας Φορμπς", "Η είδηση μιας απαγωγής", "Ο στρατηγός μες στο λαβύρινθό του", "Η περιπέτεια του Μιγκέλ Λιττίν",  "Ο συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει", "Κακιά ώρα", "Εκατό χρόνια μοναξιά" κ.α.Επίσης, έχει γράψει άρθρα σε περιοδικά, βιβλία με διηγήματα και κινηματογραφικά σενάρια.

Τριήμερο εθνικό πένθος στη μνήμη του τιμημένου με Νόμπελ συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, κήρυξε σήμερα ο πρόεδρος της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος

"Για να αποτίσουμε φόρο τιμής στη μνήμη του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες κηρύσσω τριήμερο εθνικό πένθος", δήλωσε ο Σάντος στη διάρκεια ενός σύντομου τηλεοπτικού διαγγέλματος.
Ο κολομβιανός πρόεδρος ζήτησε επίσης "να κυματίζουν μεσίστιες οι σημαίες σε όλα τα δημόσια κτίρια». «Ελπίζουμε ότι οι Κολομβιανοί θα κάνουν το ίδιο στα σπίτια τους", επεσήμανε.

Πηγή: "Αυγή"

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger