Νεοτερα

Την Kαλημέρα μας με ένα υπέροχο ζεϊμπέκικο άκουσμα σε μια υπέροχη χορευτική απόδοση.

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Κυριακή, 1 Μαΐου 2016 | 3:21 π.μ.

Την Καλημέρα μας με ένα πολύ «δυνατό» ζεϊμπέκικο άκουσμα που έγινε μεγάλη επιτυχία από την μοναδική φωνή του Στέλιου Καζαντίδη. Το «Βραδιάζει».

Στο βίντεο που παραθέτουμε δεν μας ενθουσιάζει η ερμηνεία του συγκεκριμένου τραγουδιού, αλλά υποκλινόμαστε στον τρόπο με τον οποίο το χορεύει ένας Ουκρανός πολίτης. Ο Ιβάν.
Δείχνει ότι «σέβεται» απόλυτα τα  όσα αποτυπώνουν οι στίχοι του, ότι είναι βίωμά του τα όσα εκπέμπει αυτή η μελωδία.

Είναι από τις στιγμές που δεν χορεύει το σώμα, αλλά η ψυχή όπως θα έγραφε ο Ηλίας Πετρόπουλος.

Αδικείται στην χώρα μας ο πρώην χωροφύλακας, γνωστό φερέφωνο των γερμανοτσολιάδων στην κατοχή, δεσπότης Αμβρόσιος

Από giorgis , Σάββατο, 30 Απριλίου 2016 | 10:59 μ.μ.

Του Γ. Γ.  

Τούτη η φάμπρικα με τις κατάρες και τους αφορισμούς  που εκτοξεύουν οι αρχιρασοφόροι, σε όποιους θεωρούν ότι δημιουργούν πρόβλημα στην επιχείρησή τους που εμπορεύεται ελπίδες μεταθανάτιες,  κρατάει κάτι αιώνες.
Φτάνουμε, λοιπόν από τον πατριάρχη Γρηγόριο τον E', -το άγαλμα του οποίου έχουμε και καμαρώνουμε στα Προπύλαια- ο οποίος όταν ξέσπασε η επανάσταση του 1821 έριχνε τα «θεία» βέλη του στους επαναστάτες τους οποίους «η εκκλησία τους έχει μισήσει ως μέλη σεσηπότα (σάπια) αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και μετά θάνατον άλυτοι και τυμπανιαίοι και τω αιώνιο αναθέματι» στα σημερινά «θεόπνευστα» τροπάρια του «άγιου» Καλαβρύτων Αμβρόσιου.

Βλέποντας το σχετικό βίντεο από το δελτίο ειδήσεων του Mega προσπέρασα τις εκκλήσεις του δεσπότη προς τον «Εσταυρωμένο Χριστό» «να σαπίσει το χέρι του Φίλη» -έχει έφεση να επιθυμεί «σαπίσματα» ο «άγιος». Πριν καιρό «παρακαλούσε τον Θεό να σαπίσει το στόμα», του Νίκου Δήμου-. Ούτε επικεντρώθηκα στις εκκλήσεις του να επέμβει ο «μεγαλοδύναμος» ώστε αυτοί που χτες θα έτρωγαν κρέατα «το κρέας να γίνει δηλητήριο μέσα τους, να τρυπήσει το στομάχι τους …».
Εδώ και χρόνια έχω σταματήσει να εντυπωσιάζομαι από τα μισαλλόδοξα, απάνθρωπα τροπάρια κάποιων «αγίων», όπως αποκαλούνται αναμεταξύ τους οι δεσποτάδες.

Αλλού θέλω να σταθώ. Όταν μια παριστάμενη γυναίκα σ’ αυτό το «χριστιανικό» κήρυγμα του δεσπότη αντέδρασε λέγοντας «αυτό δεν είναι αγάπη» ο «εκπρόσωπος του θεού» ήταν καταπέλτης με λεγόμενα στα οποία δεν χωρούσε αντίρρηση: «Την ξέρω εγώ την αγάπη καλύτερα από σένα! Εδωσα την ζωή μου στον Χριστό και τα νιάτα μου και την αγάπη μου προς τον Χριστό».
Το τροπάρι αυτό του αρχιρασοφόρου, σηκώνει κάποια συζήτηση.

Ψάξαμε, λοιπόν, τις δικές μας «γραφές» -το μπλοκ μας δηλαδή- για να επιβεβαιώσουμε τα λεγόμενα του Αμβρόσιου και να μην τον κατηγορήσουμε άδικα, «αμαρτάνοντας» μέρες που είναι.
Προηγουμένως ας θυμηθούμε πώς αποκαλούνται αναμεταξύ τους στην "Ιερά" Σύνοδο οι δεσποτάδες πριν δούμε τα «ευρήματα» μας.


Αρχικά μαθαίνουμε ότι ο Αμβρόσιος αφιέρωσε τα «νιάτα του στον Χριστό» με το να χειρίζεται τον βούρδουλα της εξουσίας την εποχή που ήταν χωροφύλακας, και γνωστό φερέφωνο των γερμανοτσολιάδων στην κατοχή για να καταλήξει χαϊδεμένο παιδί της χούντας του Παπαδόπουλου.

Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ένα πρωτοσέλιδο κείμενο που είχε δημοσιεύσει η εφημερίδα «Χριστιανική Δημοκρατία» του Νίκου Ψαρουδάκη. Εκεί υπήρχε ένα άρθρο καταπέλτης για τον δεσπότη Καλαβρύτων Αμβρόσιο.
Είχε τίτλο «Μητροπολίτης ασπάζεται βασανιστές» και περιέγραφε τον θαυμασμό που είχε ο Αμβρόσιος στους βασανιστές του ΕΑΤ-ΕΣΑ κατά την περίοδο της Απριλιανής δικτατορίας.

Επίσης να τονίσουμε ότι την αγάπη του για τον «θεάνθρωπο» την δείχνει με κάθε τρόπο, ακολουθώντας κατά γράμμα τις «εντολές του». Το διαπιστώνουμε στα κηρύγματα του, όταν μας λέει ότι «Οι μουσουλμάνοι εξ ορισμού είναι εγκληματίες και σε καιρό ειρήνης» και το επιβεβαιώνουμε με το παρακάτω απόσπασμα κηρύγματος του χριστιανού "ποιμενάρχη" από τον άμβωνα του ιστότοπου του:

Η ομοφυλοφιλία είναι εκτροπή από τους Νόμους της φύσεως! Είναι κοινωνικό κακούργημα! Είναι αμαρτία! Όσοι, λοιπόν, είτε την βιώνουν, είτε την υποστηρίζουν δεν είναι φυσιολογικοί άνθρωποι! Είναι αποβράσματα της Κοινωνίας! ...

Δυστυχώς, αδελφοί μου, σήμερα την Ελλάδα διοικούν και μερικά τέτοια ανθρωπάρια! Ασφαλώς αποτελούν μια μικρή μειοφηφία στο σύνολο των Μελών της Βουλής των Ελλήνων! Υπάρχουν όμως! Είναι μερικά αποβράσματα της Κοινωνίας, περιθωριακοί άνθρωποι, ελαττωματίες, εξευτελισμένοι, άνθρωποι του σκότους οι οποίοι τώρα πιά με την ευκαιρία της υπεροχής της αριστερής πτέρυγας σήκωσαν πια κεφάλι!... 

Σας συμβουλεύω: Μη τους πλησιάζετε! Μη τους ακούτε! Μη τους εμπιστεύεσθε! Είναι οι κολασμένοι της Κοινωνίας! .. Ε, λοιπόν, αυτούς τους ξεφτυλισμένους, φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Μαυρίστε τους! Δεν είναι άνθρωποι! Είναι εκτρώματα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχουν! Είναι άτομα με νοητική διαταραχή! Δυστυχώς, αυτοί είναι τρις-χειρότεροι και πολύ πιό επικίνδυνοι από κάποιους, που ζούν στα τρελλοκομεία! Μή διστάζετε, λοιπόν! Όταν καί όπου τους συναντάτε, φτύστε τους! Μη τους αφήνετε να σηκώνουν κεφάλι! Είναι επικίνδυνοι! 

Να μην παραλείψουμε επίσης να αναφέρουμε ότι εκτός από τον Χριστό στον οποίο πρόσφερε "τα νιάτα και την αγάπη του", ο δεσπότης Αμβρόσιος τα ίδια αισθήματα διακατέχεται ως προς τα μέλη της ναζιστική συμμορίας της Χ.Α, που μπορεί να είναι η "γλυκιά ελπίδα για τον απελπισμένο πολίτη»" καθώς και τον βασανιστή της χούντας Ντερντιλή τον οποίο θαυμάζει. (Τον έχει αποκαλέσει «πρότυπο γενεών», «Σωκράτη» και «Κολοκοτρώνη»)

Ο δεσπότης αυτός όσο καλά τα πηγαίνει στις αγιασμένες μπίζνες του άλλο τόσο αιχμηρούς είναι στα "εμπνευσμένα" αριστουργηματικά τροπάρια που κατασκευάζει όπως αυτό που ζητούσε να αφοριστεί το "κυριαρχημένο από τον διάολο υποκείμενο"> που λέγεται Διαμαντόπουλος (Εννοώντας τον πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ), ένα δείγμα κι αυτό, κατά τον δεσπότη, ότι «η Ελλάδα μας με αργά μεν, πλην όμως σταθερά, βήματα απομακρύνεται από τον δρόμο του Θεoύ και προσεγγίζει στο Κράτος του Διαβόλου»

Η ευρυμάθεια του συγκεκριμένου αρχιρασοφόρου φτάνει στο σημείο εκτός από να κηρύττει τον λόγο του "θεού" του να μας κάνει και ιστορικά μαθήματα του τύπου: "Στο Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Βλασίας Καλαβρύτων, στις 23 Ιουλίου του έτους 1948 έγινε μια σκληρή μάχη! Ήταν η περίοδος του συμμοριτοπόλεμου. (Σήμερα την λέγουν «περίοδο του εμφύλιου») Ήταν τότε που η Ελλάδα αγωνιζόταν για την εθνική της αξιοπρέπεια και ακεραιότητα.
Κάποιοι –οι συμμορίτες- κινούμενοι από εξωτερικούς παράγοντες, ήθελαν να προσδέσουν την Ελλάδα στο άρμα της Μόσχας, στο ανατολικό μπλοκ! Είχαν συστήσει την «Κυβέρνηση των Βουνών»! Και σήκωσαν τα όπλα κατά της Πατρίδας.. Σύνθημά τους και τραγούδι τους ήταν το «αδερφός τον αδερφό να σκοτώνει»!....".

Μετά απ' αυτά άντε να μην θυμηθείς το αναρχικό σύνθημα που λέει: "Οταν ο τελευταίος μπάτσος κρεμαστεί από τα έντερα του τελευταίου παπά, τότε ο λαός θα ευτυχήσει"

30/4/1975: Η Πτώση της Σαϊγκόν (2 Βίντεο)

Σήμερα συμπληρώνονται 38 χρόνια από την 30ή Απρίλη του 1975, τη μέρα που “έπεσε” η Σαϊγκόν, πρωτεύουσα τότε του Νοτίου Βιετνάμ-σημερινή Χο-Τσι-Μινχ.

Το σύνθημα «Γκιάπ-Γκιάπ –Χο-τσι-Μινχ» δονούσε τις δυτικές πρωτεύουσες στις δεκαετίες του 1960 και ’70.

Τότε που οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές καίγανε τον βιετναμέζικο λαό με τις βόμβες ναπάλμ.
Τις ναπάλμ που, μην ξεχνάμε, τις εγκαινίασαν και τις πρωτοδοκίμασαν στο δικό μας λαό, στο Γράμμο…

Οι αμερικάνοι φεύγοντας πήραν μαζί τους και κάποιους από τους συνεργάτες τους. Όμως καθώς δεν χωρούσαν όλοι, κρέμονταν σαν τσαμπιά και σπρωχνόντουσαν ποιος θα πρωτομπεί στα ελικόπτερα.

Επί δεκαετίες ολόκληρες ο λαός του Βιετνάμ πολέμησε με το όπλο στο χέρι ενάντια στο γαλλικό και στη συνέχεια τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Ο ηρωικός αγώνας του βιετναμέζικου λαού έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο σε μια εποχή μακρινή για αυτούς ίσως σήμερα, αλλά τόσο επίκαιρη…


Πηγή: Κείμενο που υπέγραφε ο kokkiniotis στην ιστοσελίδα μας

«Έπεσε για την Κοτζιά, την Πρωτομαγιά…»: Σιδέρης Ισιδωρόπουλος, 30/4/1976 (Βίντεο)

Σαν σήμερα πριν από 40 χρόνια, στη διάρκεια της δεύτερης “καραμανλικής οκταετίας”, ένας μικρός αγωνιστής της επαναστατικής αριστεράς έπεφτε κοντά στην οδό Πειραιώς χτυπημένος από αυτοκίνητο.

 Ο 16χρονος μαθητής Ισίδωρος (Σιδέρης) Ισιδωρόπουλος, μέλος της Κ.Ο. Μαχητής και της Μαθητικής Πρωτοπορίας, κολλούσε αφίσες για την –απαγορευμένη από την κυβέρνηση Καραμανλή- συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς του ’76 στην πλατεία Κοτζιά που οργάνωναν συνδικαλιστές και μέλη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς της εποχής. Η επίσημη αριστερά συγκεντρώθηκε στο Πεδίο του Άρεως.

Πλακώσανε οι μπάτσοι, τον κυνήγησαν να τον συλλάβουν και, στην προσπάθειά του να διαφύγει από τους διώκτες του παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Άφησε την τελευταία του πνοή την άλλη μέρα στο νοσοκομείο.

Συγκλονιστική ήταν η κηδεία του Σιδέρη. Έγινε στα Σούρμενα μέσα σε κλίμα συγκίνησης και αγωνιστικότητας. Η μορφή του πατέρα του Σιδέρη είναι ακόμη χαραγμένη έντονα στη μνήμη όσων έζησαν τα γεγονότα.

 Τρεις μέρες μετά η Κ.Ο. Μαχητής ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Η δική μας ανάσταση

Του Γ. Γ.

«Ο Ιησούς πεθαίνει λίγο - λίγο, η ζωή τον εγκαταλείπει, όταν ξαφνικά ανοίγει ο ουρανός πάνω από το κεφάλι του, απ' άκρη σε άκρη, κι εμφανίζεται ο Θεός, με το ντύσιμο που είχε στο καΐκι, και η φωνή του αντηχεί σε όλη τη γη καθώς λέει,

Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπητός, σε σένα έδωσα όλη μου την εύνοια.

Τότε ο Ιησούς κατάλαβε πως σύρθηκε στην πλάνη, όπως σέρνεται ο αμνός στη σφαγή, ότι η ζωή του χαράχτηκε για να πεθάνει έτσι από την αρχή της αρχής, και, όπως θυμήθηκε τον ποταμό αίματος και τον πόνο που θα γεννηθεί απ' αυτόν και θα πλημμυρίσει τη γη, κραύγασε προς τον ανοιχτό ουρανό, όπου ο Θεός χαμογελούσε,

Άνθρωποι, συγχωρήστε τον, γιατί δεν ξέρει τι κάνει»...

(Ζοζέ Σαραμάγκου - «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον», εκδόσεις «Καστανιώτη»)

Απ’ τα πιο συναρπαστικά μυθιστορήματα που έχουν γραφτεί είναι το παραπάνω του νομπελίστα κομμουνιστή και άθεου –κατά δήλωση του- Ζοζέ Σαραμάγκου. Κι αν ο Πορτογάλος διανοούμενος κατορθώνει να γράψει ένα καταπληκτικό, αντιδογματικό μυθιστόρημα, που ξεσήκωσε την μήνη του εγχώριου παπαδαριού του, και τον ανάγκασε να αυτοεξοριστεί περνώντας τα τελευταία χρόνια της ζωής του στα Κανάρια Νησιά, «δικός» μας Κυριάκος Σιμόπουλος με το βιβλίο του «Μυθοπλασία όλες οι θρησκείες της Οικουμένης», τεκμηριώνει εκτός των άλλων ότι τα περί ανάστασης του Χριστού αποτελούν μυθική παράδοση και όχι ιστορικό γεγονός.

Όπως και να είναι πάντως και ανεξάρτητα από τι γνώμη έχει ο καθένας για τις μεταφυσικές δοξασίες, δεν μπορεί να μην σχολιάσει το παραλήρημα μίσους που ακούσαμε από τον «εκπρόσωπο του θεού», «άγιο» -έτσι αποκαλούνται αναμεταξύ τους οι δεσποτάδες- Καλαβρύτων, Αμβρόσιο, ούτε να προσπεράσει την αηδία του «θρησκόληπτου» ναζιστικού οχετού που θα ξανακάνει την εμφάνισή του.

Να ολοκληρώσουμε με ένα κείμενο που έχει γράψει ο Γιώργος Ρούσης στην "Ελευθεροτυπία" 4/5/2013

Η δική μας ανάσταση

Για να επιτευχθεί η δική μας Ανάσταση, ως συλλογική ανατροπή – απελευθέρωση του ίδιου του λαού εν ζωή, είναι αναγκαίο να υπερβούμε τη δύναμη της συνήθειας και τη συνεπαγόμενη εθελοδουλία σε θεούς αλλά και σε άλλους ανθρώπους.

Θυμίζω ενδεικτικά ότι αυτές οι βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις έχουν αναδειχθεί με τον πιο γλαφυρό τρόπο, από την εποχή του Πλάτωνα μέχρι σήμερα, από σημαντικούς στοχαστές.

Ο Πλάτωνας, στην παραβολή του σπηλαίου των δεσμωτών, αναφέρεται στην τρομερή δυσκολία που θα συναντήσουν όσοι δουν την πραγματικότητα ως έχει, για να πείσουν εκείνους οι οποίοι έχουν εθιστεί να βλέπουν τα είδωλα της.

Διαπρεπείς ιστορικοί μάς επισημαίνουν ότι οι εξεγέρσεις του Σπάρτακου δεν στόχευαν στην κατάργηση του δουλοκτητικού συστήματος γενικά, αλλά στο να πάψουν να είναι δούλοι οι ίδιοι οι εξεγερμένοι.

Ο Λα Μποεσί το 16ο αιώνα αναφέρεται στην εθελοδουλία και στον «απεριόριστο αριθμό ανθρώπων οι οποίοι όχι μόνο υπακούουν, αλλά υπηρετούν, όχι μόνο κυβερνώνται αλλά τυραννούνται».

Ο Ντέιβιντ Χιουμ επισημαίνει ότι «εθιζόμαστε τόσο έντονα στην υπακοή και την υποταγή, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναζητούν να πληροφορηθούν περισσότερα για την προέλευση ή την αιτία της, παρά όσο για τις αρχές της βαρύτητας, της αδράνειας ή για τους πιο γενικούς νόμους της φύσης».

Ο Ρουσό κάνει λόγο για δειλία που διαιωνίζει τη σκλαβιά, για τους δούλους που χάνουν τα πάντα μέσα στα δεσμά τους, ακόμα και τον πόθο να ξεσκλαβωθούν, για ανθρώπους που αγαπούν τη σκλαβιά τους, όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα αγαπούσαν την αποκτήνωση τους.

Ο Ροβεσπιέρος και ο Μπαμπέφ μιλούν για τον αρνητικό ρόλο της μεγάλης δύναμης των προκαταλήψεων.

Ο Ένγκελς μας υπενθυμίζει ότι όταν στην Πρωσία καταργήθηκε η δουλοπαροικία και μαζί με αυτήν η υποχρέωση για τα αφεντικά να βοηθούν τα υποκείμενα τους στη μιζέρια τους, την αρρώστια και τα γηρατειά, οι αγρότες απηύθυναν έκκληση στο βασιλιά, ζητώντας του να διατηρήσει τη δουλοπαροικία.

Την ίδια αντίδραση είχαν και οι Ρώσοι κολίγοι μετά την απελευθέρωση τους από τον τσάρο Αλέξανδρο Β’ το 1864, όταν ελεύθεροι πια συνέχιζαν να κουρνιάζουν έξω από τα αρχοντικά των αφεντάδων τους.

Ο Μαρξ επισημαίνει ότι όπως «αυτός ο άνθρωπος είναι […] βασιλιάς μόνο γιατί άλλοι άνθρωποι φέρονται απέναντι του σαν υπήκοοι», έτσι και το κεφάλαιο θα συνεχίσει να βασιλεύει όσο το προλεταριάτο θα υπακούει στα κελεύσματα του και δεν θα εξεγείρεται.

Ο Μπακούνιν ερμηνεύει την απογοητευτική βραδύτητα της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας με τη δουλοπρέπεια, τη ρουτίνα, την έλλειψη πρωτοβουλίας και πνεύματος εξέγερσης που κυριαρχεί στα πνεύματα των ανθρώπων.

Ο Λένιν, πέρα από την επισήμανση της τρομερής δύναμης της συνήθειας, κάνει λόγο για ένα τμήμα του προλεταριάτου των αναπτυγμένων χωρών, που αντιδρούν σαν «ευχαριστημένοι σκλάβοι που απαρνούνται την ιδέα της εξάλειψης της σκλαβιάς», και συμφωνεί με τον Μπουχάριν όταν αυτός επισημαίνει ότι όσο «η εργατική τάξη στο σύνολο της […] ¨συγκατατίθεται¨σιωπηρά να εκπληρώνει την καπιταλιστική λειτουργία», ο καπιταλισμός θα συνεχίζει να κυριαρχεί.

Το ίδιο και ο Γκράμσι, όπως έχουμε ξαναγράψει, μας λέει ότι πρέπει να ξεπεράσουμε το σύνδρομο που είχε το αλογάκι Ντιαμαντίνο, το οποίο επειδή γεννήθηκε σε μια σκοτεινή στοά, του ήταν αδύνατο να φανταστεί ότι θα μπορούσε να ζήσει στο φως του ήλιου. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Βίλχελμ Ράιχ μιλά για το μίσος στο φως του ήλιου του «Ανθρωπάκου» του. Ο Νίτσε με τη σειρά του μας θυμίζει ότι πρέπει «να θελήσουμε ν’ αφανιστούμε για να μπορέσουμε να ξαναγίνουμε». Και ο Ερνστ Μπλοχ μιλά για τη συνήθεια σαν ναρκωτικό.

Τέλος, ο Ανδρέας Κάλβος, με τον πλέον έξοχο τρόπο, μας προειδοποιεί και μας προτρέπει: «Οσοι το χάλκεον χέρι/ βαρύ του φόβου αισθάνονται,/ζυγόν δουλείας, ας έχωσι/ θέλει αρετήν και τόλμην/ η ελευθερία».

Καλή κόκκινη Ανάσταση – Επανάσταση.

Σαν σήμερα το 2011 έφυγε απ’ την ζωή μια εμβληματική μορφή της Εθνικής μας Αντίστασης. Ο Λάκης Σάντας. Αφιέρωμα.

Σαν σήμερα το 2011 έφυγε απ’ την ζωή μια εμβληματική μορφή της Εθνικής μας Αντίστασης. Ο Λάκης Σάντας. Ο άνθρωπος που μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη στις 31 Μάη του 1941. Το μπλογκ μας κάνει ένα μικρό αφιέρωμα σ’ αυτόν τον ήρωα που η ανταμοιβή του από το μετεμφυλιακό κράτος ήταν φυλακές και εξορίες, όπως και οι υπόλοιποι αγωνιστές της Εθνικής μας αντίστασης.

Το κομμάτιασμα της χιτλερικής σημαίας κατατάραξε τους χιτλερικούς κατακτητές και τους συνεργάτες τους.
Στις 31 Μάη 1941 η γερμανική Κομαντατούρ εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
«Κατά τη νύκτα της 30ης προς την 31η Μαΐου υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ' αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου».

Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο τον Λάκη Σάντα να μας αφηγηθεί ένα μέρος από την ιστορία του (Το κείμενο είναι από τα αρχεία του Ηλία Πετρόπουλου. Αλλάξαμε μόνο τον τονισμό και την ορθογραφία):

Όταν το Μέτωπο της Μακεδονίας έσπασε και η Μπότα των Ναζὶ κατέβαινε και μας πλάκωνε στο στήθος, ἡ πρώτη μου σκέψη ήταν να φύγω με τα υποχωρούντα στρατεύματα για την Αίγυπτο για να συνεχίσω εκεί τον πόλεμο. Λογάριασα όμως χωρίς τα Στούκας τα οποία δεν άφησαν ούτε καρυδότσουφλο στον Σαρωνικό Κόλπο. Κι έτσι ανάμεσα στις φλόγες και στις βόμβες των Στούκας είδα να βυθίζονται οι ελπίδες μου για την Αίγυπτο κι έμεινα.

Μπήκαν στην Αθήνα μας μια Κυριακή κι έστησαν αμέσως την πολεμική τους σημαία σ’ έναν ψηλό κοντό πάνω στα Αθάνατα Μάρμαρα της Ακρόπολης.

Άπειρα μάτια Ελληνικά δάκρυσαν το πρωινό εκείνο, βλέποντας το σύμβολο των Ούννων να λερώνει το μοναδικό μνημείο του πολιτισμού ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Το Σύνταγμα της Καισαριανής

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016 | 11:00 μ.μ.

Πηγή: Μάριος Διονέλλης – «Δρόμος της Αριστεράς»

Τώρα που μιλάς με τον Τουσκ και τον Γιούνκερ και τη Μέρκελ και τα φέρνετε βόλτα για 3ο και 4ο και δεν ξέρω πόσα άλλα μνημόνια, δεν ξέρω αν σου μένει χρόνος να περάσεις από την Καισαριανή.
Πήγαινε εκεί στους νεκρούς του αγώνα να πεις τα νέα. Να πεις πως το «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος» έγινε «Το Σύνταγμα δεν το επιτρέπει, αλλά θα βρούμε λύσεις».

Πήγαινε να τους πεις πως δε θα το λένε «προληπτικό μνημόνιο» αλλά «μηχανισμό αυτόματης προσαρμογής» ή όπως αλλιώς σκεφτείς να το βαφτίσεις.

Πήγαινε σε αυτούς που άφηνες γαρύφαλλα να τους πεις ότι αυξάνεις  κι άλλο τον ΦΠΑ για τους φτωχούς, πως έχεις βάλει τον Πιτσιόρλα να ξεπουλήσει ό,τι μπορεί ακόμα να πουληθεί και πως ο Ευκλείδης, ο Σκουρλέτης και οι άλλοι συνωστίζονται στα σκαλιά του Χίλτον για να μας αποδείξουν πως άλλαξαν τα πράγματα αφού δεν πάει πια η Τρόικα στα υπουργεία.

Πήγαινε να τους ρωτήσεις αν προβλέπονται όλα αυτά από το Σύνταγμα. Όχι του Ντάισελμπλουμ το Σύνταγμα, που όλο και κάποιο παραθυράκι θα του αφήσει να τρυπώσει. Το άλλο το «Σύνταγμα». Της Καισαριανής, της καρδιάς των ανθρώπων που σε βλέπουν ακόμα να τα κάνεις όλα αυτά στο όνομα της Αριστεράς.  

Σχεδόν αντάρτικο πόλεων στο Παρίσι (Βίντεο)

Βλέπεις το βίντεο με την ανταπόκριση που έστειλε από την Γαλλία η Μαρία Δεναξά για το Mega και σε πιάνει κατάθλιψη.
«Γίνεται χαμός στο Παρίσι. Σχεδόν αντάρτικο πόλεων στο περιθώριο διαδηλώσεων κατά της εργασιακής μεταρρύθμισης» μας γράφει η ίδια στο twitter, συμπληρώνοντας ότι συγκρούσεις γίνονται και σε άλλες πόλεις σε Λυών, Νάντη, Ρεν.

Παρακολουθείς τις άγριες οδομαχίες μεταξύ διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής και φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι αν όντως ισχύει η θεωρία Λιακόπουλου. «Οτι μας ραντίζουν» δηλαδή. Πώς διαφορετικά να εξηγηθεί η αδράνεια και μοιρολατρία μας στον Γολγοθά που ανεβαίνουμε εδώ και χρόνια χωρίς την ελπίδα ... ανάστασης;

Μας «σούβλισαν» όλα τα εργατικά μας δικαιώματα, κατακρεούργησαν κάθε δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης, τσεκούρωσαν ανελέητα μισθούς και συντάξεις, κατεδάφισαν κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους κι εμείς ….  Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα, που λέει κι ο ποιητής.

Η αλληλεγγύη στην κατάληψη του CITY PLAZA και ο νεοφιλελεύθερος οχετός

Καθημερινά πληθαίνουν οι κινήσεις αλληλεγγύης από συλλογικότητες και άτομα στους πρόσφυγες και τους συμπαραστάτες τους στο CITY PLAZA.
Χαρακτηριστικό είναι το κείμενο του Νίκου Χαραλαμπόπουλου, μέλους της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης,  καθώς και της «Κίνησης Απελάστε τον Ρατσισμό», η οποία εκτός ότι δηλώνει την αμέριστη υποστήριξη της στην «κατάληψη στέγη σε ένα ξενοδοχείο που αραχνιάζει τα τελευταία έξι χρόνια» σε ανακοίνωσή της κάνει και μια επισήμανση που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη: «Ένας ακροδεξιός και νεοφιλελεύθερος οχετός, με λαγό το Πρώτο Θέμα και συνεπικούρηση Τζήμερων και μεγάλων ΜΜΕ επιχειρεί να στοχοποιήσει και να απομονώσει την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Οικονομικούς και Πολιτικούς πρόσφυγες που εδώ και λίγες μέρες έχει προχωρήσει στην κατάληψη του ξενοδοχείου CITYPLAZA στεγάζοντας δεκάδες οικογένειες προσφύγων».

Το τονίζουμε αυτό γιατί ένα δημοσιοκαφρικό σούργελο που παριστάνει την δημοσιολόγο σε φιλοσυριζέικη ιστοσελίδα είχε το θράσος να μας στείλει ηλεκτρονικό μήνυμα και να «απαιτήσει» να ζητήσουμε συγγνώμη «από τον άνθρωπο που κανιβαλίσατε πριν», εννοώντας την ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου.
Φυσικά εμείς σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε κάνει κάτι τέτοιο γι’ αυτό μείναμε με μια απορία εκτός του ότι δεν μπορεί να αντιληφθούμε από ποια ανάρτησή μας έβγαλε αυτό το συμπέρασμα: Η τύπισσα που αυτοχαρακτηρίζεται στο μήνυμα της «ακτιβίστρια που επί χρόνια δουλεύει εθελοντικά» εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία ή η ιδεοληψία της την οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς;
 Αν χρειαστεί θα επανέλθουμε σ’ αυτή την θλιβερή περίπτωση.

Ολοκληρώνουμε με ένα κειμενάκι του Μάριου Λώλου που αλιεύσαμε από το f/b

Τι είδα στο City Plaza. 

Είδα 211 ταλαιπωρημένους ανθρώπους με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους να έχουν βρει καταφύγιο . 
Είδα 107 παιδιά, να χαμογελούν και πάλι και το μόνο που να τα νοιάζει είναι να μην κλείσει ο παιδότοπος. 
Είδα αλληλέγγυους να προσπαθούν να καλύψουν όλες τις ανάγκες των προσφύγων , να καθαρίζουν, να μαγειρεύουν όλοι μαζί. 
Είδα μια πολυπολιτισμική πολυκατοικία που θα μπορούσε να δείχνει το δρόμο για αυτό που θέλουμε, το δρόμο της αλληλεγγύης και της συνύπαρξης 

Αν αυτός είναι "φωτισμένος ιεράρχης" ο σκοταδιστής ποιός είναι;

Του Γ. Γ.

 Δεν μας έχουν συνηθίσει εφημερίδες της Αριστεράς να παίρνουν συνεντεύξεις από δεσποτάδες και μάλιστα όχι απλώς να μιλούν με θερμά λόγια  γι’ αυτούς αλλά να κάνουν και εντελώς ανιστόρητες τοποθετήσεις. Και αναφερόμαστε στο σημερινό φύλο του «Δρόμου της Αριστεράς».
Παίρνει σήμερα συνέντευξη –και μάλιστα επιλέγοντας πολυτονική γραμματοσειρά- από τον δεσπότη Σισανίου και Σιατίστης Παύλο και ο συντάκτης του δημοσιεύματος –Τριαντάφυλλος Σερμέτης- δεν αρκείται να χαρακτηρίζει τον αρχιρασοφόρο «φωτισμένο ιεράρχη» ο οποίος εκφράζει «εμπεριστατωμένες απόψεις και συγκροτημένο λόγο».  Προχωράει και σε ένα «βαθυστόχαστο» συμπέρασμα. Εκτιμάει ότι ο συγκεκριμένος δεσπότης  «αναδεικνύει τη δυνατότητα που υπάρχει στην χώρα, μέσα από την Ορθόδοξη παράδοση και τον δυναμικό χριστιανικό λόγο, να δοθεί λύση στο αδιέξοδο της πατρίδας μας».
Μόνο ο Παπαθεμελής, άντε και ο Καζάκης, θα μπορούσε να κάνει αυτές τις διαπιστώσεις.

Τι είδους «φωτισμένες» αντιλήψεις είναι αυτές που θέλουν τον λαό μας υπεύθυνο για την καπιταλιστική βαρβαρότητα που βιώνει –σύμφωνα με τον παπά «Η κατανάλωση, το βόλεμα, ο ατομικισμός, το ρουσφέτι, η μετατροπή από υπεύθυνο πολίτη σε κομματικό εγκάθετο είναι μερικές από τις μεγάλες ευθύνες του λαού μας»- μόνο ο συντάκτης του δημοσιεύματος γνωρίζει.

Το σόι προοδευτικές αντιλήψεις είναι αυτές που ζητάνε «από την Πολιτεία» να αντιμετωπίσει «τους πράκτορες και ανθρώπους με διατεταγμένη αποστολή που κρύβονται πίσω από τους αληθινούς πρόσφυγες», εμείς δεν μπορεί να αντιληφθούμε.Ακριβώς τα ίδια λένε και οι ακροδεξιοί.

Και συνεχίζει το κήρυγμα του ο «ποιμένας»: «Είναι ευθύνη της Πολιτείας να διακριβώσει τα παιχνίδια που παίζονται με το Προσφυγικό, ποιοι τα παίζουν και τι στόχους έχουν. Ποιοι είναι οι περίφημοι "αλληλέγγυοι" που έχουν στόχο να δημιουργήσουν συρράξεις και ποιοι είναι αυτοί που έχουν επάγγελμα "εθελοντής" για να τους ξεχωρίσουμε από τους αληθινούς εθελοντές».
Μέσα στην χριστιανική αγάπη τα τροπάρια του δηλαδή. Δεν χρειάζεται να σας πούμε σε τί είδους ιστοσελίδες συναντάμε ακριβώς τις ίδιες διαπιστώσεις.

Και φυσικά ο «φωτισμένος» δεσπότης έχει έτοιμο και το σχετικό τροπάριο για το πώς θα βγούμε απ’ την κρίση: «Η διέξοδος θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί αν αντί να δεχόμαστε μνημόνια είχαμε αποφασίσει να γονατίσουμε όλοι μαζί, να μοιραστούμε αυτά που έχουμε, να δουλέψουμε για να παράγουμε περισσότερα. Η έξοδος είναι υπόθεση όλου του λαού που βασική προϋπόθεση έχει την ενότητα και ο μόνος παράγοντας ενότητας σήμερα είναι η Εκκλησία μας που ενώνει και στηρίζει».

Αν αυτοί είναι οι "φωτισμένοι ιεράρχες" κατά τον συντάκτη του «Δρόμου», οι σκοταδιστές ποιοι είναι;

Πολύ θα θέλαμε να ξέραμε τι θα απαντούσε σ’ αυτό τον δεσπότη ο θρυλικός Λευκαδίτης κομμουνιστής παπα-Στάθης Κτενάς. Επειδή αυτό δεν το γνωρίζουμε αφήνουμε τον Κ. Βάρναλη να εκφράσει τον "σεβασμό" του σ' αυτόν τον αρχιρασοφόρο και τους ομοίους του:


Η πρωτοπόρα γερμανίδα γλύπτρια και χαράκτρια Καίτε Κόλλβιτς (1867-1945)

Θεωρείται μια από τις σημαντικότερες γερμανίδες γλύπτριες και χαράκτριες του 19ου-20ού αιώνα.   

 

Η Käthe Kollwitz / Καίτε Κόλλβιτς (1867-1945), με τα μνημειώδη και διαχρονικά αντιπολεμικά έργα της, τις προσωπογραφίες και τις αυτοπροσωπογραφίες της, αποτύπωσε με συγκλονιστικό τρόπο τα θύματα της καταπίεσης, του πολέμου, της φτώχιας, της εκμετάλλευσης, και γενικότερα τις συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης αλλά και της ζωής απλών, καθημερινών γυναικών.

 

 

Η οικογένεια Σμιτ το 1880

 

Γεννήθηκε στο Καίνιγκσμπερκ της Ανατολικής Πρωσίας (τώρα Καλίνινγκραντ, Ρωσία) στις 8 Ιουλίου 1867. Η Κόλλβιτς ήταν κόρη του αρχιτέκτονα Καρλ και της Κατερίνας Σμιτ. Τα πρώτα μαθήματα τέχνης τα πήρε δίπλα στον Ρούντολφ Μάγερ (1845-1905), στο Κόνιγκσμπεργκ, το 1881. Συνέχισε τις σπουδές της το 1885 στη Σχολή Καλών Τεχνών Θηλέων στο Βερολίνο, κοντά στον Στάουφφερ-Μπερν, και το 1888 στο Μόναχο, με τον Λούντβιχ Χέρτεριχ.

 

 

Επηρεασμένη από τα χαρακτικά του Μαξ Κλίνγκερ, διάσημου ζωγράφου, χαράκτη και γλύπτη, αφοσιώθηκε στη χαρακτική, εγκαταλείποντας τη ζωγραφική μετά το 1890, περίοδος κατά την οποία παρήγαγε και τα πρώτα χαρακτικά, αλλά και τις πρώτες λιθογραφίες και, αργότερα, ξυλογραφίες της.

 

Η τάξη γυναικών του Λούντβιχ Χέρτεριχ στα 1889-1890

 

Το 1881 παντρεύτηκε τον γιατρό Καρλ Κόλλβιτς και μετακόμισε σε μια εργατική περιοχή του βόρειου Βερολίνου, στην οδό Βάισσενμπούργκερ (σήμερα οδός Καίτε Κόλλβιτς).

Την περίοδο αυτή η Καίτε ανέπτυξε έντονη κοινωνική συνείδηση. Το μαύρο όπως και το άσπρο χρώμα διεισδύουν στα έργα της, αντικατοπτρίζοντας την καταπίεση, αλλά παράλληλα και έναν εξεγερτικό χαρακτήρα. Η πρώτη της επιτυχία δεν άργησε να έρθει, με το χαρτοφυλάκιο των  χαρακτικών «Εξέγερση Υφαντές»

 

 

Τον Μάιο του 1892 η Καίτε έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί, έναν γιο, που τον ονόμασε Χανς. Σύντομα άρχισε να χρησιμοποιεί το γιο της ως μοντέλο, στον οποίο και αφιέρωσε δεκαοχτώ έργα της.

 

 

Το 1893 πήρε μέρος σε ομαδική έκθεση καλλιτεχνών του Βερολίνου, ενώ ένας κορυφαίος κριτικός τέχνης παραπονέθηκε ότι οι διοργανωτές είχαν επιτρέψει σε μια γυναίκα να εκθέσει έργα. Ωστόσο ένας άλλος κριτικός γράφει: «Μόνο σεβασμό για ένα σπουδαίο ταλέντο μιας νεαρής γυναίκας που ξεχωρίζει και ελαφρά τη καρδία δεν μπορεί κανείς να την απορρίψει, γιατί έχει σίγουρα πλούσιο καλλιτεχνικό μέλλον. Η κυρία Καίτε αντιλαμβάνεται τη φύση άμεσα και έντονα, με σαφείς καλοσχηματισμένες γραμμές. Προσελκύεται στο ασυνήθιστο φως και στις βαθιές αποχρώσεις του χρώματος. Η ικανότητά της είναι η επίδειξη μιας πρωτοπόρας τέχνης».

Την ίδια περίοδο ξεκινά να δουλεύει μια σειρά χαρακτικών επηρεασμένη από το «Ζερμινάλ» του Εμίλ Ζολά την οποία όμως και σταματά αργότερα όταν αποφασίζει να ξεκινήσει τους «Υφαντές».

 

 

Ο Φεβρουάριος του 1893 βρίσκει την Καίτε να παρακολουθεί την πρεμιέρα της παράστασης «DieWeber» (Οι Υφαντές), ενός δυναμικού έργου που απεικονίζει την εξέγερση των σιλεσιανών υφαντουργών, του 1844, του νομπελίστα συγγραφέα Γκέρχαρτ Γιόχαν Ρόμπερτ Χάουπτμαν. Το έργο πραγματεύεται πραγματικά ιστορικά γεγονότα, καθώς τον Ιούνιο του 1844 σημειώθηκαν ταραχές και εξεγέρσεις στην πρωσική επαρχία της Σιλεσίας κατά τη διάρκεια μιας βαθιάς οικονομικής ύφεσης. Μεγάλος αριθμός υφαντουργών επιτέθηκε σε αποθήκες και κατέστρεψε τα νέα μηχανήματα που χρησιμοποιούνταν στη βιομηχανία. Ο πρωσικός στρατός, στην προσπάθειά του να αποκαταστήσει την τάξη, βάζει φωτιά στο πλήθος, σκοτώνοντας έντεκα ανθρώπους και τραυματίζοντας πολλούς. Οι ηγέτες των υφαντών συνελήφθησαν, μαστιγώθηκαν και φυλακίστηκαν, ενώ για το γεγονός ο Καρλ Μαρξ γράφει ότι η «εξέγερση σηματοδότησε τη γέννηση του κινήματος των γερμανών εργαζομένων». Παρά την απαγόρευση της αστυνομίας του Βερολίνου, το έργο ανεβαίνει και σημειώνει μεγάλη επιτυχία. «Η παράσταση ήταν ένα ορόσημο στη δουλειά μου» δηλώνει αργότερα η Καίτε, και δημιουργεί μια ολόκληρη συλλογή έργων υπό τον τίτλο «Η εξέγερση των υφαντών». Ένας από τους πιο σημαντικούς γερμανούς καλλιτέχνες, ο Άντολφ Μένζελ ήταν τόσο εντυπωσιασμένος από το έργο της, ώστε πρότεινε ως μέλος της κριτικής επιτροπής να της απονεμηθεί το Χρυσό Μετάλλιο, ωστόσο ο Γουλιέλμος Β΄, που αποδοκίμαζε τις σοσιαλιστικές της συμπάθειες, άσκησε βέτο στην υποψηφιότητά της.

 


Το επόμενο έτος «Η εξέγερση των υφαντών» εκτέθηκε στο Μουσείο της Δρέσδης, ενώ η διευθύντρια του Μουσείου πρότεινε στον βασιλιά της Σαξονίας να της απονεμηθεί το χρυσό μετάλλιο. Ο μονάρχης συμφώνησε, και το 1899 της απένειμε ο ίδιος το βραβείο. Η ίδια έγραφε στο ημερολόγιό της: «Από τότε… εγώ μετρήθηκα μεταξύ των κύριων καλλιτεχνών της χώρας». Από την εφηβική της ηλικία κρατούσε ημερολόγιο και απαντούσε στην αλληλογραφία της, ενώ τα κείμενα που διασώθηκαν τα εξέδωσε μετά τον πόλεμο ο γιος της, Χανς Κόλλβιτς.

Το 1896 γεννάει και τον δεύτερο της γιο της, τον Πέτερ (σε ηλικία 18 ετών έχασε τη ζωή του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια τραγωδία που έμελλε να απεικονίζει στα έργα της, ως μοτίβο του πένθους για τον αδικοχαμένο της γιο, ώς τη χρονιά του θανάτου της).

 

Η Καίτε Κόλλβιτς σε φωτογραφία με τα δύο παιδιά της το 1909


Το καλοκαίρι του 1896 ο πατέρας της, Καρλ Σμιτ, ασθενεί βαριά και η Καίτε τού αφιερώνει ένα έργο για τα εβδομηκοστό έτος της ηλικίας του. «Ήταν ενθουσιασμένος Θυμάμαι ακόμη πως έτρεξε μέσα από το σπίτι καλώντας ξανά και ξανά τη μητέρα μου, για να δείτε λίγο τι είχε κάνει» γράφει στο ημερολόγιο της. Ο πατέρας της πεθαίνει την άνοιξη του 1897. Ο θάνατός του επηρεάζει βαθιά την τέχνη της: «Είχα πέσει σε κατάθλιψη επειδή δεν μπορούσα πλέον να του δώσω τη χαρά να δει το έργο μου να εκτίθενται δημοσίως» δηλώνει. Ωστόσο η φίλη της, Άννα Πλεν, αναλαμβάνει να εκθέσει τα έργα της «Η εξέγερση των υφαντών» στη μεγάλη έκθεση του Βερολίνου, έργα που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία και αρκετές πωλήσεις.

 

 

Η Καίτε συνεχίζει με μια άλλη σειρά χαρακτικών που είχαν ως θέμα τις σκληρές συνθήκες που βίωνε η εργατική τάξη στο Βερολίνο. «Το πραγματικό κίνητρο για την επιλογή των θεμάτων μου είναι σχεδόν αποκλειστικά η ζωή των εργατών. Μόνο τέτοια θέματα μου έδιναν έναν απλό και ανιδιοτελή τρόπο αυτό, που ένιωθα, να το αποτυπώνω… Η ευρεία ελευθερία κινήσεων στις χειρονομίες, οι κοινοί άνθρωποι, είχαν την ομορφιά, οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης μού ήταν αδιάφοροι και η αστική ζωή στο σύνολό της μου φαινόταν κενή. Το προλεταριάτο, από την άλλη, είχε ένα μεγαλείο στον τρόπο του, ένα εύρος στη ζωή». Το ενδιαφέρον τής κίνησε επίσης η ζωή των απλών γυναικών. Παρατηρώντας συχνά τις γυναίκες στην αίθουσα αναμονής του συζύγου της έλεγε: «Η γυναίκα της εργατικής τάξης μού δείχνει μέσα από την εμφάνισή της μια ασύμβατη συμπεριφορά. Η γυναίκα της εργατικής τάξης μού δείχνει τα χέρια της, τα πόδια και τα μαλλιά της. Εκείνη μού επιτρέπει να δω το σχήμα και τη μορφή του σώματός της μέσα από τα ρούχα της. Παρουσιάζει τον εαυτό της και την έκφραση των συναισθημάτων της ανοιχτά, χωρίς μεταμφιέσεις». Ένα έργο που ολοκληρώθηκε το 1900.

 

 

Στη συνέχεια διδάσκει στη Σχολή Καλών Τεχνών Θηλέων στο Βερολίνο (1898-1903). Ωστόσο, ποτέ δεν αισθάνθηκε άνετα μ’ αυτήν τη δουλειά: «Έπρεπε να δείξω στην τάξη πώς να φτιάχνουν ένα χαρακτικό. Η διδασκαλία μου είχε να κάνει με δικά μου έργα και εγώ ίδρωνα από αμηχανία καθώς άρχισα να ανασύρω τις πενιχρές προηγούμενες γνώσεις μου σε πρόθυμα κορίτσια που στέκονταν γύρω μου…».

 
Η καρμανιόλα

 

Το 1904, συνδυάζοντας ένα ταξίδι στο Παρίσι με μια επίσκεψη στην Académie Julian, διδάσκεται βασικές αρχές γλυπτικής, αφήνοντας ατέλειωτη μια σειρά από επτά χαρακτικά με τίτλο «Πόλεμος των Χωρικών» (έργο εμπνευσμένο από την βίαιη επανάσταση που έλαβε χώρα στη νότια Γερμανία κατά τα πρώτα χρόνια της Μεταρρύθμισης του 1525, όταν αγρότες-σκλάβοι πήραν τα όπλα εναντίον των φεουδαρχών και της Εκκλησίας). Η Καίτε ταυτίζεται με το χαρακτήρα της Μαύρης Άννας, μιας γυναίκας πρωταγωνίστριας της εξέγερσης. Στο Παρίσι συναντάει και τρεις από τους συμφοιτητές της στην Σχολή Καλών Τεχνών του Μονάχου, που είχαν εγκατασταθεί στη Γαλλία. Μία από τις συμφοιτήτριες της ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας με τον έντεκα χρονών γιο της, κάτι που κάνει την Κόλλβιτς να συγκινηθεί και να πάρει τον μικρό μαζί της, για να ζήσει στο Βερολίνο.

Ο Μαξ Κλίνγκερ χρησιμοποιεί την επιτυχία του για να βοηθήσει τους νεότερους καλλιτέχνες. Αυτό περιελάμβανε και το βραβείο της «VillaRomana». Αγόρασε μια βίλα στη Φλωρεντία, στην οποία καλούσε εξαιρετικά ταλαντούχους καλλιτέχνες (και τις οικογένειές τους) με δωρεάν το πρώτο έτος. Ευκαιρία που δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη η Καίτε, παίρνοντας μαζί και τον γιο της, Πέτερ, προκειμένου να τον βοηθήσει να αναρρώσει από φυματίωση. Το 1906 τής απονέμεται το βραβείο. Η Καίτε ξόδεψε το χρόνο της στη μελέτη τοιχογραφιών, γλυπτικής, αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής στην πόλη. Στο ημερολόγιό της αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Ιταλία δεν μπορούσε να εμπνευστεί και να δημιουργήσει κανένα έργο: «Οι τεράστιες γκαλερί προκαλούν με τα πομπώδη, μαζικά έργα σύγχυση, και έτσι έχω καταφύγει στις εκκλησίες, για καλύτερη τύχη. Υπάρχουν θαυμάσιες τοιχογραφίες στις εκκλησίες… Και, τέλος, εγώ πάλι είχα εισχωρήσει σε μουσεία – πινακοθήκες».

Με την επιστροφή της στη Γερμανία ολοκλήρωσε τη σειρά «Ο Πόλεμος των Χωρικών», έργα που υποστηρίζονται από τους κριτικούς καθώς είναι πρωτοποριακά στη Δυτική Τέχνη, με ένα από αυτά να απεικονίζει μια γυναίκα-θύμα σεξουαλικής κακοποίησης. Όταν η σειρά εκδόθηκε, το 1908, επιβεβαίωσε τον τίτλο της ως μιας από τις σημαντικότερες χαράκτριες της Ευρώπης.

 



Δες ένα χαρακτηριστικό video με μερικά από τα έργα της Käthe Kollwitz / Καίτε Κόλλβιτς



 

Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο δευτερότοκος γιος της Πέτερ κατατάσσεται στο στρατό παρά τις αντιρρήσεις της και τις συγκρούσεις τους. Η Καίτε ήταν θέσει και φύσει διεθνίστρια, κατά των πολέμων και πολέμιος της ηγεμονικής Γερμανίας. Σε μία από τις πρώτες μάχες ο Πέτερ σκοτώνεται. Όπως σημειώνει η ίδια στο ημερολόγιο της, «υπάρχει στη ζωή μας μια πληγή που δεν θα επουλωθεί ποτέ. Ούτε και πρέπει». Η απώλεια του Πέτερ και η ψυχική της περιπέτεια γίνονται έκτοτε το βασικό θέμα του έργου της. Έργα αντιπολεμικά, παθητικές καταστάσεις, όπως αυτές του πόνου, και αυτοπροσωπογραφίες της. Αγωνίστηκε για τον τερματισμό του πολέμου μέσα από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, όντας επίσης ενεργό μέλος του Γυναικείου Διεθνούς Συνδέσμου για την Ειρήνη και την Ελευθερία. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1915 και μετά τον πόλεμο ξεκίνησε μεγάλη εκστρατεία για την ειρήνη, τον αφοπλισμό και τη διεθνή συνεργασία. Η Κόλλβιτς ήταν δύσκολο να μην χρησιμοποιήσει την τέχνη της προκειμένου να αναδείξει τη θλίψη της. Έγραφε στο ημερολόγιό της: «Η στασιμότητα στη δουλειά μου συνδυάζεται με τον ερχομό της θλίψης. Αισθάνομαι την απογύμνωσή μου. Αρχίζω ένα έργο: Η μητέρα που αφήνει το νεκρό της γιο μέσα στα όπλα. Θα ήθελα να κάνω εκατό τέτοια έργα ακόμη. Δεν έχω να δώσω τίποτα άλλο πέρα αυτού… Ακόμα το ψάχνω».

 

Οι επιζώντες

 

Δεκέμβριος 1914, η Κόλλβιτς αποφασίζει τη δημιουργία ενός μνημείου για τον γιο της για να τιμήσει την «θυσία των νέων εθελοντών ». Οι αρκετές οι αποτυχημένες προσπάθειες της την αναγκάζουν να αφήσει το έργο στην άκρη προσωρινά, αλλά με τη δέσμευση ότι «θα έρθω πίσω, εγώ θα κάνω αυτή τη δουλειά για εσάς, για εσάς και τους άλλους» όπως είπε. Τον Οκτώβριο του 1916 έγραφε στο ημερολόγιό της: «Μπορώ να αισθάνομαι την παρουσία του Πέτρου. Με παρηγορεί το ότι με «βοηθάει» στη δουλειά μου». Δώδεκα χρόνια αργότερα, κράτησε τον λόγο της: τον Απρίλιο του 1931 το γλυπτό ήταν έτοιμο. Ένα έργο τέχνης με εξαιρετική δύναμη και συναίσθημα. Για χρόνια εργάστηκε στην απόλυτη σιωπή στερώντας ακόμα και από την οικογένεια της να παρακολουθεί την πρόοδο των εργασιών της. Το γλυπτό εκτέθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη του Βερολίνου και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Βέλγιο, όπου τοποθετήθηκε δίπλα στον τάφο του γιου της. Δεν υπάρχει πιο συγκινητικό μνημείο για όσους έχασαν παιδιά στον πόλεμο από αυτό το απλό πέτρινο γλυπτό των δύο γονέων, στα γόνατά τους, πριν από τον τάφο του γιου τους.

 

 

Το 1919 η Καίτε Κόλλβιτς γίνεται η πρώτη γυναίκα που εξελέγη σε θέση καθηγητή στην Πρωσική Ακαδημία των Τεχνών, θέση από όπου θα εκδιωχθεί το 1933 με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ενώ τα έργα της ως «εκφυλισμένα» αφαιρούνται από τις γκαλερί, την ίδια χρονιά φτιάχνει το χαρακτικό που είναι αφιερωμένο στον Κάρλ Λίμπκνεχτ.

 

 

Στο πλαίσιο της θέσης της, της δόθηκε ένα μεγάλο, πλήρως εξοπλισμένο, στούντιο. Στο νέο της στούντιο άρχισε να εργάζεται σε μια σειρά λιθογραφιών που ασχολήθηκε με τις επιπτώσεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στις γυναίκες.

 

 

Käthe Kollwitz- Beethoven 9ª sinfonía

 

Το 1920 παρήγαγε μια αυτοπροσωπογραφία «Η γυναίκα που έχασε την κρίση της». Αυτό αντικατοπτρίζει τη διάθεσή της εκείνη την εποχή. Έγραφε: «Είμαι απογοητευμένη από το μίσος που κυριαρχεί στον κόσμο και λαχταρώ το Σοσιαλισμό, που επιτρέπει στους ανθρώπους να ζήσουν. Ο κόσμος έχει δει αρκετές δολοφονίες, ψέματα και διαφθορά».

 

 

Στην ενεργό δράση θα επιστρέψει τη δεκαετία του 1930, με την άνοδο των ναζί και την έλευση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Καίτε θα ασχοληθεί επίμονα με τον πόλεμο, το θάνατο και τη δυστυχία, τη μητέρα και το παιδί. Η χαρακτική της ανταλλάσσεται με την γλυπτική της και αντίστροφα. Περίοδος αρκετά σκληρή για αυτήν.

 

 

Το 1933 ο Χίτλερ τη διώχνει από την ακαδημία, η δουλειά της χλευάζεται, ενώ η ίδια συλλαμβάνεται από την Γκεστάπο, που απαιτεί να κατονομάσει και άλλους αντιναζί καλλιτέχνες, κάτι που δεν κάνει παρά τις απειλές ότι θα σταλεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η ίδια παραμένει σιωπηλή και λόγω της ηλικίας της αφήνεται ελεύθερη.

 

Ψωμί

 
Ποτέ ξανά Πόλεμος

 

Το 1940 πεθαίνει και ο σύζυγος της. Δυο χρόνια μετά ο εγγονός της ο Πέτρος, που ονομάστηκε έτσι από τον θείο του που πέθανε στο Βέλγιο το 1914, σκοτώνεται στο ρωσικό μέτωπο το 1942.

 

 

Τον Ιανουάριο του 1942, η Καίτε παράγει την τελευταία λιθογραφία της, «Οι σπόροι για τη φύτευση δεν πρέπει να είναι το έδαφος». Έγραφε στο ημερολόγιό της: «Έχω τελειώσει την λιθογραφία μου… Αυτή τη φορά ο σπόρος για τη φύτευση -δεκαέξι χρονών αγόρια- όλα γύρω από τη μητέρα τους. Κοιτάζοντας έξω και κάτω από το παλτό της θέλει να ξεσπάσει, να τους κρατήσει μαζί και να φωνάξει -Όχι! Εσύ εδώ θα μείνεις!».

 

Οι σπόροι για τη φύτευση δεν πρέπει να είναι το έδαφος

 

Ένα χρόνο αργότερα τελειώνει και την τελευταία από τις ογδόντα τέσσερις αυτοπροσωπογραφίες της. Έργα εκπληκτικά που αποτυπώνουν την ψυχολογική κατάσταση της γυναίκας μέσα από τους πολέμους, τις απώλειες και την φτώχεια.

 

 

Το 1943 εγκαταλείπει το Βερολίνο, για ένα χωριό έξω από τη Δρέσδη, το Μόριτσμπουργκ, όπου είχε αναζητήσει καταφύγιο στο σπίτι ενός φίλου της λόγω των συμμαχικών βομβαρδισμών. Το σπίτι της, ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς της, οικογενειακές φωτογραφίες, επιστολές και αναμνηστικά του συζύγου των παιδιών της και των εγγονών της καταστράφηκαν. Έγραφε: «Ήταν το σπίτι μου για περισσότερο από πενήντα χρόνια, πέντε πρόσωπα τα οποία έχω αγαπήσει τόσο πολύ έχουν φύγει μακριά από αυτά τα δωμάτια για πάντα. Αναμνήσεις παντού… Μόνο μια ιδέα παραμένει και είναι στερεωμένη στην καρδιά…».

Την άνοιξη του 1945 η Κόλλβιτς ήξερε ότι θα πεθάνει. «Ο πόλεμος» έγραφε στην τελευταία επιστολή της «με συνοδεύει μέχρι το τέλος». Πέθανε στις 22 Απριλίου 1945, τρεις μέρες πριν από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η στάχτη της μεταφέρεται στο Βερολίνο και ενταφιάζεται στο κεντρικό νεκροταφείο Φρήντριχσφέλντε κάτω από το ανάγλυφο που είχε ετοιμάσει η ίδια.

Καμιά φορά τα βράδια, ένα πρόσωπο μας κοιτάει από τα βάθη ενός καθρέφτη. Και η τέχνη πρέπει να ‘ναι σαν και τούτον τον καθρέφτη Που μας αποκαλύπτει το ίδιο μας το πρόσωπο…

 

Αλληλεγγύη

 Αναδημοσίευση από το Redflecteur

Δες ακόμα: 

Video για τη ζωή και την τέχνη της Käthe Kollwitz / Καίτε Κόλλβιτς

 

 

 

Από τη Συρία στη Λιβύη και τελικά στο … Αιγαίο

Του Θέμη Τζήμα – «Επίκαιρα»

Η εύφλεκτη κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ο ρόλος του ΝΑΤΟ και η θέση της Αθήνας.
Με γρήγορους ρυθμούς, η γενικευμένη αλλαγή καθεστώτων και συνόρων στη Μέση Ανατολή επεκτείνεται προς το Αιγαίο και τα σύνορα της χώρας εξαιτίας των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας. Ο πρόεδρος Ομπάμα ανακοίνωσε από τη Γερμανία την ανάπτυξη 250 στελεχών των αμερικανικών Ειδικών Δυνάμεων στη Συρία, προς υποστήριξη δυνάμεων της συριακής αντιπολίτευσης στη μάχη τους εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν να αποκτήσουν μόνιμη παρουσία στην τεμαχισμένη Συρία, προκειμένου να ενισχύσουν τις φιλίες προς αυτές δυνάμεις ενόψει ενός διακανονισμού επί της χώρας και της λεγόμενης «πολιτικής λύσης».

Οι ΗΠΑ προς το παρόν φαίνεται να διάκεινται θετικά τόσο προς την κουρδική επιδίωξη για ομοσπονδιακό σύστημα στη Συρία -παρότι πρέπει κανείς να διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις για τη συνέχιση αυτής της πολιτικής- όσο και προς την αντιπολίτευση που επιδιώκει αλλαγή του καθεστώτος Άσαντ. Κατ' αυτό τον τρόπο διατηρούν τη στρατηγική (αν)ισορροπία τους με την Τουρκία.

Όχι πολύ μακριά από τη Συρία, η Λιβύη, έχοντας ήδη καταστεί αποτυχημένο κράτος, μετατρέπεται στο νέο μεσογειακό ορμητήριο του Ισλαμικού Κράτους, εγείροντας ζήτημα στρατιωτικής επέμβασης. Σε αντίθεση όμως με τη Συρία, όπου η μαχητικότητα του στρατού του Μπασάρ αλ Άσαντ και των Κούρδων παρέχει δυνάμεις επί του εδάφους ικανές να πολεμήσουν με αεροπορική κάλυψη ή με περιορισμένες μονάδες μόνο, από πλευράς της Ρωσίας και της Δύσης, στη Λιβύη τέτοιες δυνάμεις δεν υπάρχουν. Μια στρατιωτική επέμβαση θα έπρεπε να εξελιχθεί σε οργανωμένη επιχείρηση κατάληψης, που κάθε άλλο παρά εύκολη ή αναίμακτη υπόθεση είναι. Μια τέτοια επέμβαση μπορεί να έχει τεράστιες επιπτώσεις σε επίπεδο προσφυγικών ρευμάτων, όπως επίσης και περαιτέρω επέκτασης των πολέμων στη Μέση Ανατολή.

Στην πραγματικότητα, το ΝΑΤΟ καλείται να διαχειριστεί τα εξής καυτά μέτωπα:

• Τη λύση στη Συρία και τον συσχετισμό με τη Ρωσία.

• Τη δημιουργία de facto κουρδικού κράτους.

• Την επερχόμενη σύγκρουση στη Λιβύη.
• Και ίσως, στο βάθος, μια πιθανή περαιτέρω αποσταθεροποίηση στην Αίγυπτο, εφόσον η κατάσταση στη Μέση Ανατολή δεν ελεγχθεί.

Οι δύο πρώτες καταστάσεις αφορούν δε άμεσα στον αναθεωρητισμό του καθεστώτος Ερντογάν, που δεν θα κάνει εύκολα πίσω στην επιδίωξή του για δορυφοροποίηση της Συρίας και απομάκρυνση της Ρωσίας από την περιοχή ή, έστω, συρρίκνωση του ρόλου της.

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, ο έλεγχος του Αιγαίου από το ΝΑΤΟ καθίσταται στρατηγικά απαραίτητος για τις ΗΠΑ προκειμένου όχι βεβαίως να περιορίσουν τις προσφυγικές ροές -γι' αυτό αρκεί απλά η απόφαση της Τουρκίας να μην επιτρέπει στους διακινητές να αποπλέουν από τα παράλιά της-, αλλά για να έχει άμεση πρόσβαση στα θέατρα των συγκρούσεων, επιπλέον των χερσαίων αμερικανικών βάσεων στην περιοχή.

Η παρουσία του ΝΑΤΟ δεν είναι, ωστόσο, μια απλή επιχειρησιακή επιλογή, αλλά μια νατοϊκή ηγεμονία, που προσπαθεί να εξισορροπήσει στο Αιγαίο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, εντός της ελληνικής επικράτειας, συνιστώντας έτσι σταδιακή αποδοχή τμήματος όσων η Άγκυρα θεωρεί ότι πρέπει να αναθεωρηθούν προς όφελος της στην περιοχή.

Σε αυτό το πλαίσιο, και με δεδομένη την ευρω-γερμανική στάση προς το καθεστώς Ερντογάν, από τη μια τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα συρρικνώνονται στον βωμό των συμμάχων της χώρας (ΕΕ και ΗΠΑ), ενώ από την άλλη η Ελλάδα σύρεται σε ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις που θα την επιβαρύνουν πολλαπλώς. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει το εξής ζήτημα: οι συμμαχίες της μετατρέπονται σε βαρίδια στα πόδια της όσο περισσότερο βασίζεται σε αυτές. 

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger