Νεοτερα

Χωρίς αιδώ οι παραβιάσεις του Συντάγματος και της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας

Από askordoulakos , Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015 | 11:38 μ.μ.




Του Γιώργου Κασιμάτη

Η ιστορία του Μάη της τετραετίας συνεχίζεται πανομοιότυπα. Η περίφημη (παράνομη και απάνθρωπη) «Συμφωνία» και πάλι δεν επικυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων -ούτε καν τέθηκε σε ψηφοφορία. Η ανεξάντλητη, όμως, ευρηματικότητα των παρανόμων όλων των εποχών βρήκε ένα νέο και πρωτοφανές εύρημα για τη «δημοκρατική» διακήρυξη της «επιβολής» της: Φορέθηκε η «Συμφωνία» «δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως» επίσημο «καπέλο» στο κεφάλι της Λαϊκής Αντιπροσωπείας, που αποτελεί το ύπατο όργανο αντιπροσώπευσης της Λαϊκής Κυριαρχίας -που δεν υπάρχει πια- και του Προέδρου της Δημοκρατίας, που αποτελεί το ύπατο όργανο έκδοσης και δημοσίευσης των νόμων -που δεν αποφασίζει πια η Ελλάδα.
Ποιο ήταν το εύρημα; Στην Ολομέλεια δεν τέθηκε η «Συμφωνία» για επικύρωση κατά το Σύνταγμα, γιατί είχε δηλώσει η ΑΝ.ΕΛ ότι δε θα την ψηφίσει και όλοι οι άλλοι δε θέλανε, προφανώς, να...αναλάβουν επίσημα την -όχι μόνο πολιτική- ευθύνη μιας τέτοιας πράξης που θίγει την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα του ανθρώπου. Έτσι, τη βάλανε στην πρώτη σελίδα της Εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ, Α, 80/16/7/20150), ως το γρανιτένιο πίνακα του Όρους Σινά με τις εντολές της Υπέρτατης Θέλησης, χωρίς υπογραφές θνητών, πάνω από το νόμο που ψήφισε η «κυρίαρχη» Βουλή των Ελλήνων και πάνω από τον τίτλο του Αρχηγού του Κράτους («Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας») που, κατά το Σύνταγμα, εκδίδει και δημοσιεύει τους νόμους της «κυρίαρχης» Νομοθετικής Εξουσίας.

Το κείμενο, μάλιστα, είναι στα αγγλικά και στα ελληνικά για να μην υπάρξει και καμία ερμηνεία αντίθετη με την ξένη θεία βούληση... Το νέο εύρημα μας άφησε άναυδους. Ρώτησα συναδέλφους μου, αν είδα καλά και αν εκείνοι έχουν ξαναδεί τέτοιο περιεχόμενο σε Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Μου απάντησαν ότι ναι, καλά είδα, και ότι δεν έχουν ξαναδεί. Μπορεί να κάνομε όλοι λάθος και να έχει ξανασυμβεί, αλλά σίγουρα μόνο παράνομα και από παράνομο καθεστώς θα έχει γίνει. Είναι γνωστό ότι στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης δημοσιεύονται οι νόμοι που ψηφίζει η Βουλή (στο Τεύχος Α΄) και άλλες πράξεις της Εκτελεστικής Εξουσίας, πάντοτε με την υπογραφή των αρμόδιων οργάνων της ή κρίσιμες για τη χώρα «αποφάσεις κυβερνήσεως» οι οποίες, με βάση την κοινοβουλευτική αρχή της δημοκρατίας συνηθίζεται να υποβάλλονται στην Ολομέλεια για έγκριση. Αλλά και σ’ αυτή τη σπάνια περίπτωση, πρέπει να εγκριθούν με ψηφοφορία της Βουλής και να είναι υπογεγραμμένες από την Κυβέρνηση.
 Επίσης, ούτε ως αιτιολογική ή εισηγητική έκθεση, που προβλέπει το Σύνταγμα, ούτε ως οποιαδήποτε άλλη μορφή δημόσιου εγγράφου μπορεί να θεωρηθεί χωρίς υπογραφή. Απλά, δημοσιεύεται ένα ξένο κείμενο, χωρίς υπογραφή εκπροσώπου της Ελληνικής Δημοκρατίας, ως ανεύθυνη διατύπωση θέσφατης για την Ελλάδα Βούλησης. 
Ποια άλλη επίσημη ομολογία κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας και επιβολής κατοχής θέλουμε;


Πηγή: «Iskra. gr»

Σεβαστέ μου Μανώλη Γλέζο ...

Γράφει ο mitsos175

«Μια διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν νίκη των αντιδραστικών δυνάμεων και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Όλοι αυτό περιμένουν και λαχταρούν και όλα τα media τα έχει πιάσει ο "πόνος", τι θα γίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ»
 

Μανώλης Γλέζος

Σύντροφε Μανώλη, στενοχωριέμαι πραγματικά, που θα σε λυπήσω, γιατί θαυμάζω τους αγώνες σου. Συμφωνώ με πολλά από αυτά που λες, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τελειώσει. Τελείωσε, γιατί έχασε το λόγο της ύπαρξης του. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και οι ΑΝΕΛ έγιναν κυβέρνηση, γιατί παρουσιάστηκαν αντίθετοι στα μνημόνια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Ο μόνος λόγος που παραμένει αυτή η κυβέρνηση είναι γιατί έχει τη στήριξη της αντιπολίτευσης! Και γι αυτό δεν φταίνε, όσοι διαφωνούν με τον αρχηγό, αλλά ο ίδιος ο πρωθυπουργός που έκανε μια στροφή 180 μοιρών μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, πουλώντας το ΟΧΙ της πλειοψηφίας.
Αλλά ούτε ένας "νέος" σχηματισμός που προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ θα έχει την ίδια δυναμική με αυτή που είχε ο Αλέξης τα προηγούμενα χρόνια. Για πάρα πολλούς λόγους.

Ο κόσμος είναι ιδιαίτερα καχύποπτος. Όλοι οι διαφωνούντες πριν τις εκλογές μιλούσαν ουσιαστικά για παραμονή στο ευρώ και ισχυρίζονταν, όπως κι όσοι από τι ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν το 3ο Μνημόνιο, πως υπήρχε λύση μέσα στην ΕΕ. Πολλοί λοιπόν πιστεύουν ότι τα κάνουν αυτά, για να σώσουν την πολιτική τους καριέρα. Θα πρέπει να αγωνιστούν πολύ ώστε να κερδίσουν τη χαμένη εμπιστοσύνη.

Αλλά η διάσπαση Μανώλη μου, δεν προέρχεται από την κορυφή, ιδιαίτερα σε ένα κόμμα εξουσίας, το γνωρίζεις πολύ καλά, σαν πιο έμπειρος από μένα. Ακόμα κι αν φύγουν πολλά μεγάλα στελέχη, όπως έγινε τότε με τη δημιουργία της ΔΗΜΑΡ, η ανοδική πορεία ενός κόμματος δεν ανακόπτεται, αν πείσει, ότι εκφράζει την πλειοψηφία. Αντίθετα, ακόμα κι αν μείνουν όλοι, ακόμα κι αν έρθουν κι άλλα στελέχη (οι ΑΝΕΛ είναι σε δίλημμα: να πάνε ΣΥΡΙΖΑ, να πάνε ΝΔ, ή να πάνε σπίτι τους μετά τις εκλογές) εφόσον ο κόσμος αποφασίσει να φύγει, αυτό είναι το τέλος.

Θα μου πεις, "δηλαδή αν γίνουν το φθινόπωρο εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει"; Πιθανότατα όχι, μάλλον θα βγει πάλι πρώτος, αν κι ο κόσμος σήμερα δεν θεωρείται πια δεδομένος.
Η ΝΔ έχει σοβαρό πρόβλημα, έχει στηρίξει όλα τα μνημόνια (και το ΣΥΡΙΖΑ), έχει εξοργίσει τους ψηφοφόρους, αν κι ο νέος μόνιμα προσωρινός πρόεδρος δεν βάρεσε ακόμα διάλυση, πράγμα, που ως τώρα θα είχε κάνει σίγουρα ο Σαμαράς.
Οι υπόλοιπες εναλλακτικές του μνημονίου απλά δεν υπάρχουν, αφού είναι παραλλαγή του ΠΑΣΟΚ με άλλα ονόματα (πχ Ποτάμι). Αλλά όσοι θέλουν μνημόνια είναι μόλις το 22,8% των εγγεγραμμένων. Από αυτούς θα αντλήσει ψήφους η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και κάμποσα άλλα μικρά κομματάκια.

Κι ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές εκεί θα στραφεί, αφού εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας οικονομικά ευκατάστατης, αλλά ηθικά χρεοκοπημένης μειοψηφίας. Είναι σίγουρα η αρχή του τέλους του Αλέξη Τσίπρα και της πρώτης φοράς μασκαρεμένης δεξιάς κυβέρνησης του. Αν και θα χρειαστεί λίγος καιρός να βρωμίσει το πτώμα, καθώς με την "τούμπα" είχαμε πολιτική αυτοκτονία, όπως έγινε με το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ κα.

Αν γίνουν σύντομα εκλογές, ίσως να τη γλυτώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, για λίγο, αφού δεν εφαρμόστηκαν ακόμα τα όσα ψήφισε, ώστε να μείνουμε στην ΕΕ και να μας αρμέγουν τα κανάλια, οι εφοπλιστές, οι τράπεζες κι οι λοιποί καρχαρίες. Για να σωθούν οι λίγοι φυσικά.

Από την άλλη, η μεγάλη πλειοψηφία που θέλει αλλαγή πολιτικής, αρχίζει να κατανοεί τα αδιέξοδα του ίδιου του συστήματος. Προς το παρόν δεν έχει κατασταλάξει κάπου, αλλά σίγουρα οργίζεται με όλα αυτά τα πονηρά που προσπαθούν να περάσουν. Σύντομα θα έρθει πολιτικός τυφώνας που θα σαρώσει τη σαπίλα του καπιταλισμού και του ευρώ τους. 

Οι τρεις εκδοχές θανάτου του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Η οργάνωση Κίνηση Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918 -1955 μας έστειλε το παρακάτω κείμενο.

Οι τρεις εκδοχές θανάτου του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ:

1. ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ και οι δυο αλληλοσυγκρουόμενες-αλληλοαναιρούμενες των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών: 2. «οξεία καρδιακή προσβολή» - 3. «αυτοκτονία»

Α. Οι 2 πρώτες εκδοχές θανάτου του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
Όταν στα μέσα του πρώτου δεκαήμερου του Αυγούστου 1973 ανακοινώθηκε απ’ τις σοβιετικές Αρχές και τη χρουστσωφική ηγεσία Φλωράκη ο θάνατος του Νίκου Ζαχαριάδη διατυπώνονται ευθύς εξαρχής δυο εκδοχές του θανάτου του: η μια, η πρώτη και επίσημη, των δημίων-δολοφόνων του της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη από «οξεία καρδιακή προσβολή»: «πέθανε την 1η Αυγούστου σε ηλικία 70 χρόνων από οξεία καρδιακή προσβολή ο Νίκος Ζαχαριάδης» (Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ) και η άλλη, η δεύτερη εκείνη της συντριπτικότατης πλειοψηφίας των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων (πάνω από 95%), οι οποίοι απ’ την πρώτη στιγμή απέρριψαν τα περί θανάτου του Ζαχαριάδη από «καρδιακή προσβολή» μυθεύματα της φασιστικής ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ και πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ απ’ τους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές (σοβιετικούς-έλληνες) στον τόπο της εξορίας του Σουργκούτ της Σιβηρίας.

Β. Η 3η περί «αυτοκτονίας» εκδοχή ή πως οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές και η σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Τσολάκη-Λουλέ-Κουκούλου κ.λπ. αυτοδιαψεύδονται:

1. Μετά από 17 ολόκληρα χρόνια απ’ την πρώτη «ανακοίνωση» των Σοβιετικών Αρχών, ο αντισυνταγματάρχης της ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ Αλεξάντρ Πετρούσιν, με σημείωμά του στην εφημερίδα «Τιουμένσκι Ισβέστια», έρχεται να διαψεύσει την πρώτη εκδοχή της ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ, δίνοντας τώρα μια τρίτη εκδοχή, εκείνη της «αυτοκτονίας»: «δεν πέθανε από καρδιακή προσβολή ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης – όπως ήταν μέχρι σήμερα γνωστό – αλλά αυτοκτόνησε δι’ απαγχονισμού, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας την 1η Αυγούστου του 1973, όπου και ζούσε εξόριστος, με το όνομα Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ» («Ρ», 9 Δεκέμβρη 1990).

Είναι φανερό ότι δύο εκδοχές θάνατου του Νίκου Ζαχαριάδη περί «καρδιακής προσβολής» - «αυτοκτονίας» των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-ελλήνων) είναι εκδοχές αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες και επομένως ψευδείς.

Οι προδοτικές σοσιαλδημοκρατικές κλίκες των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη, η δήμιοι του Νίκου Ζαχαριάδη, αυτοδιαψεύδονται. Πότε, λοιπόν, έλεγαν την αλήθεια το 1973 ή το 1990; Και στις δυο περιπτώσεις έλεγαν προφανώς ψέμματα για να σκεπάσουν το αποτρόπαιο έγκλημα της δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη που δεν αποτόλμησαν ούτε οι ναζιφασίστες χιτλερικοί εγκληματίες να διαπράξουν.

2. Η δεύτερη περί «αυτοκτονίας» εκδοχή των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-ελλήνων) δεν έχει έτσι κι αλλιώς καμία βάση επειδή: α) οι κομμουνιστές δεν αυτοκτονούν και ο Νίκος Ζαχαριάδης σε καμιά περίπτωση σαν κομμουνιστής ηγέτης δεν ήταν δυνατόν ν’ αυτοκτονήσει, επειδή δεν είχε ως φιλοσοφία του θεωρίες περί «αυτοκτονίας» αλλά αντίθετα είχε ως φιλοσοφία του τον επαναστατικό μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό δηλ. μια μαχητική φιλοσοφία της επαναστατικής ταξικής πάλης μα και επιπλέον ποτέ ο ίδιος δεν δίδασκε τους κομμουνιστές να αυτοκτονούν αλλά να αγωνίζονται ως το τέλος δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους στον επαναστατικό αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού β) ο Νίκος Ζαχαριάδης «αυτοκτόνησε» όσο και ο ήρωας του λαού μας, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Δημήτρης Παπαρήγας που η Ασφάλεια παρουσίασε τη δολοφονία του ως «αυτοκτονία» με το κορδόνι της πιτζάμας του, όπως ορθότατα και πολύ εύστοχα σημειώνει παραπάνω ο βετεράνος κομμουνιστής σύντροφος Νίκανδρος Κεπέσης.

Γ. Η δολοφονία του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ορθότατα η συντριπτικότατη πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων εκτιμούσε και εκτιμά, πίστευε και πιστεύει ότι οι φασίστες σοβιετικοί ρεβιζιονιστές της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας του Μπρέζνιεφ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ τον Νίκο Ζαχαριάδη, μετά από συμφωνία και απαίτηση της προδοτικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Φλωράκη-Λουλέ-Τσολάκη-Κουκούλου κ.λπ. για να διασωθεί η ύπαρξη του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (΄56), του οποίου η ύπαρξη και δράση απ’ τη μια εξυπηρετούσε-στήριζε την εξωτερική πολιτική της ρεβιζιονιστικής-καπιταλιστικής Σοβιετικής Ενωσης και απ’ την άλλη ήταν στην υπηρεσία των συμφερόντων της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης ως πρακτορείο της στις γραμμές του ελληνικού εργατικού κινήματος.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το στυγερό έγκλημα της δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη διαπράττεται παραμονές της πολιτικής «αλλαγής» στην Ελλάδα. Οι σοβιετικοί χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές γνώριζαν απ’ την συνεργασία τους με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές ότι επίκειται πολιτική «αλλαγή» στην Ελλάδα δηλ. παραμερισμός-αντικατάσταση της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας με μια αστική «δημοκρατική» κυβέρνηση. Για να εξασφαλιστεί ο «δημοκρατικός» μανδύας της νέας κυβέρνησης έπρεπε να νομιμοποιηθεί το ρεβιζιονιστικό «Κ»ΚΕ και να επιτραπεί οπωσδήποτε η επιστροφή των πρώην ανταρτών του ΔΣΕ, κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων στις ρεβιζιονιστικές-καπιταλιστικές χώρες.

Ηταν όμως επίσης γνωστό στους σοβιετικούς και έλληνες ρεβιζιονιστές της κλίκας των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη ότι η συντριπτικότατη πλειοψηφία (85-95%) των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων ήταν σταλινικοί-ζαχαριαδικοί και με την επιστροφή τους στην Ελλάδα θα έθεταν θέμα απελευθέρωσης του Νίκου Ζαχαριάδη απ’ την εξορία με καθημερινές διαδηλώσεις στη σοβιετική πρεσβεία και με διεθνή καμπάνια για την απελευθέρωσή του, οπότε οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, κάτω απ’ αυτή τη μεγάλη πίεση, ήταν υποχρεωμένοι να τον απελευθερώσουν για να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές της αντικομμουνιστικής κλίκας του Μπρέζνιεφ, στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων τις οποίες ούτε να παρεμποδίσουν μπορούσαν ούτε να ελέγξουν και γνωρίζοντας το μεγάλο κύρος του Νίκου Ζαχαριάδη στους έλληνες κομμουνιστές και στο εργατικό κίνημα, αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη και μέλος της ΕΕ της Γ΄ ΚΔ με τη σύμφωνη γνώμη-απαίτηση της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας Φλωράκη για τρεις λόγους και συγκεκριμένα επειδή η επιστροφή του Ζαχαριάδη στην πατρίδα του σήμαινε α) την αναπόφευκτη διάλυση των στηριγμάτων τους στην Ελλάδα δηλ. τη διάλυση των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ – «Κ»ΚΕ εσ. λόγω της μεγάλης του επιρροής στους έλληνες κομμουνιστές, β) την ανασύνταξη των κομμουνιστών και τη συγκρότηση επαναστατικού μαζικού ΚΚΕ, καθοδηγούμενο απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό με παράλληλη αυτονόητη διατήρηση του αντιφασιστικού-αντιϊμπεριαλιστικού κόμματος της ΕΔΑ (που οι ντόπιοι ρεβιζιονιστές διέλυσαν σκόπιμα με στόχο να πάρει τη θέση της το ακίνδυνο για την αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ), και επιπλέον γ) η δημιουργία-ύπαρξη επαναστατικού ΚΚΕ, που, σε συνεργασία με την τότε σοσιαλιστική Αλβανία, αποτελούσε σε κείνη την περίοδο σοβαρότατο κίνδυνο σ’ ολόκληρη την Ευρώπη για την τύχη του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού, για την ύπαρξη και δράση των σοβιετικών και ευρωπαίων ρεβιζιονιστών (οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές έτρεμαν την ηγετική φυσιογνωμία του Νίκου Ζαχαριάδη).

Επιπλέον την ορθότητα και πειστικότητα της 3ης εκδοχής του θανάτου δηλ. της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του Νίκου Ζαχαριάδη, την οποία συμμερίζεται ευθύς εξαρχής η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων ενισχύουν και τα παρακάτω:

Πρώτο, η ομολογία-δήλωση του Σταύρου Ζορμπαλά: «και ο Ζορμπαλάς, καθοδηγητής του ΚΜΕ (Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών), το 1980 ομολογεί: «πως θα μπορούσε να γίνει Κόμμα όταν θα βρισκόταν στην Ελλάδα ο Ζαχαριάδης;» (Δ. Βύσσιος: «Ανοιχτή επιστολή προς τον Μπορίς Νικολάγιεβιτς Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ (Ιανουάριος 1991)», αλλά και του Πάνου Δημητρίου: «σε κάθε περίπτωση το δίλημμα μόνο η έκθεση της ΚGB για το θάνατό του μπορεί να το λύσει» («Εθνος», 29/12/1990).

Δεύτερο, η σημαντικότατη μαρτυρία της δημοσιογράφου Βέρας Κουζνετσόβας (Σουργκούτ Σιβηρίας) σε συνέντευξή της στην εφημερίδα της «Αδέσμευτης Κίνησης Γυναικών» (Μάης 1994, σελ.17): «έφερα τον Γ. Μαύρο σε επαφή με αρμόδια πρόσωπα όπως το φρουρό του Ζαχαριάδη, τον ιατροδικαστή που έγραψε ψέματα μετά από πίεση ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης πέθανε από την καρδιά του. Ό τ α ν κ ο υ β έ ν τ ι α σ α μ ε τ ο ν ι α τ ρ ο δ ι κ α σ τ ή π α ρ α δ έ χ τ η κ ε ό τ ι δ ε ν υ π ή ρ χ ε κ α ρ δ ι α κ ή π ρ ο σ β ο λ ή α λ λ ά δ ο λ ο φ ο ν ί α».

Τρίτο, η δήλωση της διευθύντριας των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων Ν. Τομιλίνα, την άνοιξη του 2000 στη Θεσσαλονίκη: «η διευθύντρια των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων, που την άνοιξη του 2000 βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, αποκάλυψε ότι οι Ρώσοι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΕΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, και κυρίως ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ!…
Η Τομιλίνα είπε ότι τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες του θανάτου του «Αντικειμένου» έχουν διαβαθμιστεί ως «άκρως απόρρητα», και δεν επιτρέπεται η πρόσβασή τους μέχρις ότου αποχαρακτηριστούν…»
(Λευτέρης Αποστόλου: Νίκος Ζαχαριάδης, σελ.15, εκδ. «Φιλίστωρ», Αθήνα 2000).

Όμως ακριβώς εδώ προβάλει το μεγάλο και βασικό ερώτημα: αφού για τους σοβιετικούς-ρώσους το ζήτημα του θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη έχει οριστικά «κλείσει» με την δεύτερη περί «αυτοκτονίας» δική τους εκδοχή τότε γιατί δεν δίνουν στη δημοσιότητα εκείνο το τμήμα των Αρχείων που αφορούν τις συνθήκες θανάτου του; Γιατί τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται «άκρως απόρρητα» και δεν επιτρέπεται η πρόσβαση σ’ αυτά;

Επομένως είναι, λοιπόν, φανερό πως οι αντικομμουνιστές χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές και οι φασιστικές μυστικές τους υπηρεσίες παρά την παρέλευση τριών και πλέον δεκαετιών (1973-2006) και τη συνεχή «επεξεργασία» τους δεν μπορούν να προσδώσουν στα «Αρχεία» τους καμιά αληθοφάνεια σχετικά με τη δεύτερη ψευδή εκδοχή θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη δηλ. εκείνη της «αυτοκτονίας».

Και η παραπάνω δήλωση της διευθύντριας των σοβιετικών-ρώσικων αρχείων ενισχύει την πειστικότητα της εκδοχής των κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων δηλ. εκείνη της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του Νίκου Ζαχαριάδη, δολοφονία που έγινε απ’ τη χρουστσωφική Μπρεζνιεφική ηγεσία με τη «συναίνεση» του Χαρ. Φλωράκη ή «αν δεν της το ζήτησε εκείνος», όπως σημειώνει πρόσφατα και ο βετεράνος κομμουνιστής Νίκανδρος Κεπέσης για να καταλήξει: «όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη» (Νίκανδρος Κεπέσης: «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ. 45, Αθήνα 2006)

"Φυσικά και δεν θα υπακούσω!"

Του Γιώργου Αλεξάτου

Είναι περίεργος αυτός ο λαός και το ίδιο περίεργη και η Αριστερά του.

Να μην πούμε για την απελευθέρωσή του μέσα από Επανάσταση, γιατί θα μπλέξουμε με τους αμόρφωτους, που νομίζουν πως όλα τα έκαναν ξαφνικά οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις. Που είπαν, "βρε, δεν πάμε να φτιάξουμε ένα κράτος κάπου εκεί στο νότο των Βαλκανίων;"

Αυτός ο περίεργος λαός, έκανε κάτι μοναδικό, τα χρόνια που ο οδοστρωτήρας του φασισμού απειλούσε τη ζωή, την αξιοπρέπεια και τον πολιτισμό:
Μόνο αυτός, σε όλες τις κατεχόμενες ευρωπαϊκές χώρες, συνδύασε έναν ένοπλο αγώνα από έναν ισχυρό λαϊκό στρατό, με ένα γιγάντιο μαζικό λαϊκό κίνημα.

Ετούτος ο λαός -ο μόνος στην Ευρώπη που πολεμούσε για το δίκιο ολόκληρη τη δεκαετία του '40- είναι ο μοναδικός που εξεγέρθηκε μόλις στα έξι χρόνια της επιβολής δικτατορίας.

Είναι ο λαός που έβγαλε μια Αριστερά που, παρά τα λάθη και τις ανεπάρκειές της, έδωσε δείγματα γραφής.

Καθόλου περίεργο που όταν όλα κατέρρεαν παγκοσμίως, η πρώτη αντίσταση στην εγκατάλειψη της αναφοράς στον κομμουνισμό εκδηλώθηκε σ' αυτόν τον τόπο, από τους κομμουνιστές που αντιτάχθηκαν στη διάλυση του ΚΚΕ εσωτερικού, συγκροτώντας, το 1987, το ΚΚΕ Εσωτερικού / Ανανεωτική Αριστερά.

Κι όταν όλα εξευτελίζονταν σ' αυτόν τον τόπο και παγκοσμίως, ακούστηκε το "φυσικά και δεν θα υπακούσω" από τον γραμματέα της ΚΝΕ, Γιώργο Γράψα. Το 1989!

Σ' αυτόν τον τόπο, όπου από τις πρώτες μέρες υπαγωγής στην εξουσία των ΔΝΤ-Ε.Ε.- ΕΚΤ ξέσπασαν μεγαλειώδεις λαϊκοί αγώνες, αδιανόητοι για οποιοδήποτε άλλη χώρα που βρέθηκε σε ανάλογη κατάσταση, εδώ όπου πέντε χρόνια μετά ο λαός ψήφισε για την ανατροπή των μνημονιακών κυβερνήσεων και κατά 61,5% βροντοφώναξε το ΟΧΙ της αξιοπρέπειας, πάλι η Αριστερά θα πάρει τον λόγο.

Εκείνη που επιμένει να σέβεται την αριστερή της ταυτότητα. Εκείνη που επαναλαμβάνει το εγερτήριο σάλπισμα:
"Φυσικά και δεν θα υπακούσω!"

Τέλος συζήτησης

Αν όχι τώρα, πότε;

Από ΒΑΘΥ , Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015 | 8:11 μ.μ.

Πηγή: Θ. Μεγαλοοικονόμου* - "Εφημερίδα των Συντακτών"

Η μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα πιθανόν να εξέπληξε, κυρίως λόγω της ταχύτητας με την οποία συνέβη και του ολοκληρωτικού της χαρακτήρα, ακόμα και αυτούς που είχαν προβλέψει ότι αυτή η μετάλλαξη ήταν αναπόφευκτη και μέσα στη φύση της πολιτικής τους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι εκπρόσωποι του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου λειτουργούν με το «πιστόλι στον κρόταφο» και ένα κόμμα και η κυβέρνησή του της «Αριστεράς» θα έπρεπε να το ξέρουν πολύ καλά.

Αυτοί που σκόπιμα κράτησαν τις λαϊκές μάζες σε μια παθητική αναμονή επί πέντε μήνες, διαπραγματευόμενοι στις λογικές του «win-win» και λοιπών τεχνοκρατικών προταγμάτων, σαν να επρόκειτο για μια «πρακτική άσκηση» των πανεπιστημιακών τους παραδόσεων, θα έπρεπε να ξέρουν πολύ καλά ότι όλες οι δανειακές συμβάσεις του ΔΝΤ, σε δεκάδες χώρες, επιβλήθηκαν με εκβιασμούς και πραξικοπήματα και με τον εξής, πάντα, τριπλό στόχο: την πλήρη ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, την πλήρη διάλυση του Δημοσίου με την ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών και την παραμονή ενός απλώς «επιτελικού κράτους» και, τέλος, την κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους.

Ενα από τα δεκάδες παραδείγματα, η περίπτωση της Ν. Κορέας, το 1998, όταν η ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων με το ΔΝΤ συνέπιπτε με τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών, όπου δύο από τους τέσσερις κύριους υποψήφιους είχαν ταχθεί κατά των πολιτικών του ΔΝΤ. Τότε το ΔΝΤ αρνήθηκε να αποδεσμεύσει τη «δόση» αν και οι τέσσερις υποψήφιοι δεν δεσμεύονταν ότι θα ακολουθούσαν τους κανόνες της νέας συμφωνίας. Το αποτέλεσμα ήταν και οι τέσσερις υποψήφιοι να υπογράψουν σχετική δήλωση ότι θα στήριζαν τα μέτρα του ΔΝΤ - και έτσι η χώρα πήγε σε εκλογές.

Ως προς τους όρκους πίστης στο ευρώ, στην Ε.Ε., στην ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και λοιπά κουραφέξαλα, θα έπρεπε να ξέρουν ότι η Ε.Ε. δεν ιδρύθηκε για τους λαούς, αλλά για την ανταγωνιστικότητα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου απέναντι σε αυτό των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας. Με τη συμμετοχή της Ελλάδαw ως μέλους πρωτίστως για τη λειτουργία της ως απλώς συνοριακής χώρας της μεγάλης ιμπεριαλιστικής οικογένειας για την αποτροπή των ήδη από τότε προβλεπόμενων, λόγω των δικών τους πολιτικών, μαζικών πληθυσμιακών μετακινήσεων.

Θα έπρεπε να ξέρει ο Τσίπρας ότι η Ευρώπη του Μάαστριχτ, της Λισαβόνας και του ευρώ, όπως από τις αρχές της δεκαετίας του '90 τονιζόταν στο «Λευκό» και στο «Πράσινο Βιβλίο», βασίστηκε στη μεταβολή των εργασιακών σχέσεων μέσω της ελαστικοποίησης της εργασίας, ολοκληρωτικά προσαρμοσμένης στις ανάγκες του κεφαλαίου. Ο Σόιμπλε αυτά εφαρμόζει, αλλιώς δεν μπορεί να υπάρχει ευρώ και οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ το ξέρουν πολύ καλά, αλλά λειτουργώντας εντός του ευρώ, πέφτουν, εν τέλει, αναγκαστικά γονατιστοί στα πόδια του Σόιμπλε.

Είναι σαφές ότι αν το τρίτο, και χειρότερο, Μνημόνιο που υπέγραψε ο Σύριζα, το είχε υπογράψει η δικομματική Σαμαρά- Βενιζέλου, θα είχε υπάρξει ανεξέλεγκτη έκρηξη. Θα είχε «χυθεί αίμα». Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως «συστημική Αριστερά» που είναι, λειτούργησε στη λογική της εκτόνωσης του θυμού των λαϊκών μαζών και της χειραγώγησης των προσδοκιών που εκφράστηκαν στις εκλογές του Γενάρη και ακόμα πιο μαζικά και με ιδιαίτερη ένταση στο «όχι» της 5ης Ιουλίου.

Περιέπαιξε τις πλατιές λαϊκές μάζες διά μέσου της πάγιας πολιτικής της διασποράς «φόβου και αδιεξόδου» (ότι «δεν υπάρχει άλλη λύση»), όπου υποτίθεται ότι δίνεται η «μάχη» όλη αυτή την περίοδο, ο κόσμος αγωνιά, βιώνει τις ποικίλες παλινωδίες, δυσκολίες, απειλές, επικρεμάμενους κινδύνους, τον κάνουν να ζήσει τη «μέχρις εσχάτων» προσπάθεια και που, και αυτή, καταλήγει σε αδιέξοδο, καλείται να πει τη γνώμη του στο δημοψήφισμα και την επόμενη μέρα, αυτή η γνώμη του, το «όχι», γίνεται εν ψυχρώ από τον Τσίπρα «ναι», στο όνομα του ρεαλισμού και της παραμονής στο ευρώ, στην αιτία, δηλαδή, του κακού.

Με όλο το σκηνικό της κοινωνικής αναστάτωσης και του τρόμου, με τις τράπεζες κλειστές κ.λπ. «Αρα, δεν γίνεται αλλιώς». Ακόμα και το «όχι» γίνεται, από τους νεόκοπους διαχειριστές του «δόγματος του σοκ», στη βάση του οποίου λειτουργεί η «Ευρώπη» τους, στοιχείο το οποίο επιχειρείται να λειτουργήσει, εν τέλει, στη λογική της παραίτησης και της υποταγής. Και τα ΜΑΤ του λομπροζιανής κοπής εγκληματολόγου και υπουργού ΠΡΟΠΟ Πανούση καλούνται ξανά «επί το έργον».

Πόσο γρήγορα μπορούν νέοι, «αναδυόμενοι» ηγέτες της «Αριστεράς» να «καβαλήσουν το καλάμι» και από «αριστεροί» να επιδιώξουν να το παίξουν «εθνικοί ηγέτες»; Οταν μάλιστα ο ίδιος ο Τσίπρας γίνεται πρωταγωνιστής της διασποράς φόβου μιλώντας για iou στους συνταξιούχους κ.λπ., αν δεν γίνει δεκτό το τρίτο Μνημόνιο; Τι διαφορετικό έκανε ο Σαμαράς;

Λύση εναλλακτική υπάρχει, όχι απλή και εύκολη, αλλά η μόνη που μπορεί να ανοίξει δρόμους και πραγματικά να δώσει ώθηση σε ριζικές αλλαγές και ανατροπές στην ίδια την Ευρώπη. Δεν είναι το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», αλλά «έξω από το σύστημα».

Το «όχι», όσο και αν προσπαθούν να το ακυρώσουν, είναι ακόμα παρόν στη συνείδηση του κόσμου. Αμεση διαγραφή όλου του χρέους, εθνικοποίηση τραπεζών και των μεγάλων στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων κάτω από εργατικό έλεγχο, έξω από την Ε.Ε., σε μια πραγματικά σοσιαλιστική προοπτική. «Αν όχι τώρα, πότε;»

*ψυχίατρος

Παραμύθι η ανάπτυξη μέσω «πακέτου Γιούνκερ»

Εδώ και περίπου ένα χρόνο, καλλιεργείται συστηματικά σύγχυση για το πραγματικό περιεχόμενο του περιβόητου «πακέτου Γιούνκερ» των 315 δισ. ευρώ. Ανάλογα με την πολιτική συγκυρία καταβάλλονται προσπάθειες για να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι στην Ελλάδα θα συρρεύσουν επιπρόσθετα 35 δισ. ευρώ για ανάπτυξη και δημιουργία θέσεων εργασίας. Τη σύγχυση για το ποιοι είναι οι στόχοι του «πακέτου» και ποιοι οι αποδέκτες του άρχισε να καλλιεργεί ο ίδιος ο Γιούνκερ, αμέσως μετά την εκλογή του στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ειδικά για την Ελλάδα καλλιεργούνταν και εξακολουθεί να καλλιεργείται σύγχυση για τη σχέση αυτού του «πακέτου» με το «πακέτο» που αφορά τα διαρθρωτικά προγράμματα και την Κοινή Αγροτική Πολιτική για την περίοδο 2014-2020.

Το πρωί της 13ης Ιούλη ο Α. Τσίπρας και η συγκυβέρνησή του βρέθηκαν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, με την επονείδιστη συμφωνία που υπέγραψε ο πρωθυπουργός στη σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης. Για να χρυσώσει το χάπι της νέας μνημονιακής συμφωνίας ο Τσίπρας ζήτησε, προφανώς, από τους Μέρκελ, Ολάντ και Γιούνκερ να συμπεριληφθεί στη δήλωση της Ευρωσυνόδου και μια αναφορά για δήθεν πρόσθετη χρηματοδότηση για ανάπτυξη και απασχόληση στην Ελλάδα. Ηθελε «σαν τρελός» αυτή την αναφορά, προκειμένου να γυρίσει στην Ελλάδα και να πει στον ελληνικό λαό ότι ναι μεν η συμφωνία είναι σκληρή και άδικη, όμως κέρδισε και κάτι σημαντικό για την ανάπτυξη, κρατώντας ζωντανή την ελπίδα. Φυσικά, οι ιμπεριαλιστές ηγέτες δεν είχαν λόγο να του αρνηθούν αυτή τη χάρη. Ετσι, στην ανακοίνωση-απόφαση της Ευρωσυνόδου διαβάζουμε και τα εξής: «Για να ενισχυθούν η ανάπτυξη και η δημιουργία θέσεων απασχόλησης στην Ελλάδα (εντός των προσεχών 3-5 ετών), η Επιτροπή θα συνεργαστεί στενά με τις ελληνικές αρχές για την κινητοποίηση ποσού έως 35 δισεκ. ευρώ (από διάφορα ενωσιακά προγράμματα) για τη χρηματοδότηση της επενδυτικής και οικονομικής δραστηριότητας, μεταξύ άλλων σε επίπεδο ΜΜΕ».

Μ’ ένα φραστικό τρικ, οι ιμπεριαλιστές ηγέτες επέτρεψαν στον Τσίπρα να εμφανίζει σαν «αναπτυξιακό πακέτο» πόρους αποφασισμένους ήδη τα προηγούμενα χρόνια για την Ελλάδα.  Είναι άλλο πράγμα τα λεγόμενα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ και η ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) και άλλο το περιβόητο «πακέτο Γιούνκερ». Με την αναφορά αυτή, όμως, αφήνεται να εννοηθεί ότι εξασφαλίστηκαν πρόσθετοι πόροι ύψους 35 δισ. ευρώ για την Ελλάδα, ενώ πρόκειται για τα κονδύλια από τα διαρθρωτικά ταμεία και την ΚΑΠ. Η συγκεκριμένη αναφορά δεν αντιπροσωπεύει τίποτα όσον αφορά την περιβόητη ανάπτυξη και απασχόληση στην Ελλάδα και μπήκε στην δήλωση καθαρά για λόγους κοινωνικής δημαγωγίας.

Για την επταετία 2014-2020, η χρηματοδότηση από τα διαρθρωτικά ταμεία και την ΚΑΠ ανέρχεται σε 35.969 εκατ. ευρώ. Ομως, δεν πάει όλο το ποσό των περίπου 36 δισ. ευρώ σε ανάπτυξη και απασχόληση, αλλά ένα μικρότερο μέρος, όπως μπορεί να διαπιστώσετε από τον πίνακα που δημοσιεύουμε.

Μόνο τα 3.691 εκατ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και τα 172 εκατ. ευρώ της Πρωτοβουλίας για την Ανάπτυξη Νέων πηγαίνουν είτε για την απασχόληση, είτε για επιδόματα ανεργίας, είτε για τα λεγόμενα προγράμματα κατάρτισης. Πρόκειται για τα προγράμματα που χρησιμοποιήθηκαν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και τώρα χρησιμοποιούνται από τη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου με στόχο τη λογιστική μείωση της ανεργίας, χωρίς να δημιουργούνται πραγματικά νέες θέσεις εργασίας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, το υπουργείο Εργασίας  είχε κάνει μια έρευνα για να διαπιστωθεί κατά πόσο αυτά τα προγράμματα συνέβαλαν στην αύξηση της απασχόλησης. Από την έρευνα διαπιστώθηκε ότι η επίδραση αυτών των προγραμμάτων στην απασχόληση ήταν ασήμαντη και γι’ αυτό η τότε πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εργασίας (Δ. Ρέππας) αρνήθηκε να δημοσιοποιήσει επίσημα την έρευνα, παρά τις συνεχείς οχλήσεις μας.

Τα 15.074 εκατ. ευρώ του ΕΓΤΕ (Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Εγγυήσεων) πηγαίνουν ως άμεσες ενισχύσεις στους αγρότες. Οι ενισχύσεις αυτές δεν οδηγούν σε ανάπτυξη, δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας, αλλά μόνο ενισχύουν το μικρό εισόδημά τους από την πώληση των αγροτικών προϊόντων.

Από μερικά από τα υπόλοιπα διαρθρωτικά ταμεία δημιουργούνται θέσεις εργασίας, όχι όμως κάτι το σημαντικό.

Πολλοί, ευρωλάγνοι παρουσιάζουν τη χρηματοδότηση απ’ αυτά τα ταμεία ως κάτι το σημαντικό για την ελληνική οικονομία και τον ελληνικό λαό, όμως τα πράγματα κάθε άλλο παρά έτσι είναι, όπως θα δούμε.

Μέχρι τον Ιούνη του 1980, η  χώρα μας είχε θετικό εμπορικό αγροτικό ισοζύγιο. Μετά την είσοδο στην ΕΕ, το εμπορικό αγροτικό ισοζύγιο άρχισε να γίνεται ελλειμματικό και το έλλειμμα έφθασε στα 3 δισ. ευρώ το χρόνο. Το έλλειμμα αυξήθηκε και στο συνολικό εμπορικό ισοζύγιο, ως αποτέλεσμα της ένταξης στην ΕΕ και της αποβιομηχάνισης της χώρας. Το αποτέλεσμα της αποσάθρωσης της παραγωγικής βάσης της Ελλάδας ήταν να γίνονται πολλές εισαγωγές από τη Γερμανία και τις άλλες ισχυρές καπιταλιστικές χώρες της ΕΕ, σε τιμές πολύ ψηλότερες από τις διεθνείς τιμές. Ετσι, ο ελληνικός λαός πληρώνει συνεχώς «φόρο αίματος» στο ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο, μέσω του εμπορικού ισοζυγίου. Αυτός ο «φόρος αίματος», αν τον μετρήσουμε σε δισ. ευρώ, είναι πολλές φορές μεγαλύτερος από τα ποσά που εισρέουν μέσω των διαρθρωτικών ταμείων και της ΚΑΠ.

Αυτή την προσέγγιση δεν την κάνουμε μόνο εμείς. Παραμονές των βουλευτικών εκλογών του Απρίλη του 2000, ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης συναντήθηκε στη Γερμανία με τον τότε καγκελάριο Γκ. Σρέντερ. Στη συνομιλία που είχαν, ο Σρέντερ ισχυρίστηκε ότι η Ελλάδα εισπράττει από τον κοινοτικό προϋπολογισμό περισσότερα απ’ αυτά που εισφέρει. Ο Σημίτης του απάντησε ότι αν κάνουμε μια λογιστική προσέγγιση, μέσω του εμπορικού ισοζυγίου, θα διαπιστωθεί ότι η Ελλάδα έχει εισφέρει περισσότερα απ’ αυτά που παίρνει μέσω των διαρθρωτικών ταμείων και του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ). Ο Σημίτης, βέβαια, ουδέποτε επανέλαβε αυτή την προσέγγιση στην Ελλάδα, καθ’ όλη την περίοδο της πολιτικής του καριέρας. Το ίδιο κάνουν, για ευνόητους λόγους, όλοι οι ευρωλάγνοι. Καλλιεργούν στον ελληνικό λαό την ψευδή συνείδηση του ευεργετούμενου, που πρέπει να χρωστάει και χάρη στους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.

Μέχρι τώρα έχουν «τρέξει» δύο προγραμματικές περίοδοι (2000-2006 και 2007-2013) και έγινε φανερό ότι από τα διαρθρωτικά ταμεία και την ΚΑΠ δεν είχαμε στην Ελλάδα καμία ουσιαστική ανάπτυξη και αύξηση της απασχόλησης. Και βέβαια, δεν πρόκειται να γίνει κάτι διαφορετικό στην τρέχουσα προγραμματική περίοδο (2014-2020).

Η σχετική αναφορά στο ανακοινωθέν-απόφαση της Ευρωσυνόδου αφήνει θολά να εννοηθεί ότι θα υπάρξει και άλλη χρηματοδότηση της Ελλάδας, εκτός από τα διαρθρωτικά ταμεία και την ΚΑΠ, και ότι αυτή η πρόσθετη χρηματοδότηση των 35 δισ. θα προέλθει από το «πακέτο Γιούνκερ». Οπως θα δούμε στη συνέχεια, όμως, με το «πακέτο Γιούνκερ» τέθηκαν άλλοι στόχοι από τους εμπνευστές του (τον Γιούνκερ και τους ηγέτες του γερμανογαλλικού άξονα). Μπορεί στην αρχή η Μέρκελ να είχε τις επιφυλάξεις της, αλλά στη συνέχεια, μετά την ικανοποίηση των γερμανικών απαιτήσεων, συμφώνησε με την πρόταση του Γιούνκερ. Ετσι, η πρόταση του Γιούνκερ έγινε ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στη συνέχεια σχέδιο Κανονισμού για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων (ΕΤΣΕ).

Σύμφωνα με την Κομισιόν, η ίδρυση του ΕΤΣΕ υπαγορεύτηκε από την ανάγκη για αύξηση των επενδύσεων στην ΕΕ, οι οποίες έχουν μειωθεί κατά 15% σε σχέση με το 2007, που ήταν η χρονιά με τις  μεγαλύτερες επενδύσεις. Από τους εμπνευστές της πρότασης κρίθηκε, ότι «οι στόχοι της προτεινόμενης δράσης δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη και δύναται συνεπώς να επιτευχθούν καλύτερα σε επίπεδο ΕΕ».

Στην αρχή, οι πόροι του ΕΤΣΕ θα προέρχονται από τον προϋπολογισμό της ΕΕ και από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ). Συγκεκριμένα, στον προϋπολογισμό της ΕΕ θα συσταθεί εγγύηση ύψους 16 δισ. ευρώ, ενώ από την ΕΤΕπ θα διατεθούν 5 δισ. ευρώ για την ενίσχυση του ταμείου. Η ΕΕ βάζει αυτή την εγγύηση προκειμένου να «δελεαστούν» μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, βασικά από τη Γαλλία και τη Γερμανία (αυτή είναι δική μας εκτίμηση, γιατί προφανώς γι’ αυτές τις εταιρίες θα συγκροτηθεί το ΕΤΣΕ), και ν’ αποφασίσουν να συμμετάσχουν σε επενδύσεις που θα τους υποδειχτούν από το ΕΤΣΕ.

Οι εμπνευστές της ίδρυσης του ΕΤΣΕ ισχυρίζονται ότι με αυτά τα 21 δισ. ευρώ θα δελεαστούν οι μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις και θα επενδύσουν 315 δισ. ευρώ, πολλαπλασιάζοντας έτσι κατά 15 φορές το αρχικό κεφάλαιο! Θα ξεστρατίζαμε από το στόχο μας αν εξετάζαμε τις προοπτικές συγκέντρωσης από το ΕΤΣΕ του 15πλάσιου του αρχικού του κεφαλαίου, μέσω προσέλκυσης ιδιωτών. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι να δείξουμε ότι το «πακέτο Γιούνκερ» θα χρησιμοποιηθεί από τις μεγάλες γαλλο-γερμανικές  καπιταλιστικές επιχειρήσεις για να κατασκευάσουν κάποια μεγάλα έργα, που θα τα επιλέξει το ΔΣ του ΕΤΣΕ με τη συνδρομή διάφορων συμβούλων και επιτροπών που θα συγκροτήσει. Θα είναι δε τόσο ασφυκτικός ο έλεγχος του ΕΤΣΕ, που καμία από τις αποφάσεις του ΔΣ του δε θα υλοποιείται αν δεν έχει εγκριθεί είτε από την Επιτροπή είτε από την ΕΤΕπ.

Οπως αναφέρεται στην Ανακοίνωση της Επιτροπής («Ενα Επενδυτικό Σχέδιο για την Ευρώπη», σελίδα 10), το ΕΤΣΕ «θα στηρίξει στρατηγικές  επενδύσεις ευρωπαϊκής σημασίας σε υποδομές». Θα πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά αφελής για να πιστέψει ότι αυτές οι στρατηγικές επενδύσεις ευρωπαϊκής σημασίας αφορούν την Ελλάδα. Θα στηριχτούν μόνο επενδύσεις που αφορούν τις υποδομές των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης και πρωτίστως του γερμανογαλλικού άξονα. Επενδύσεις που θα διεκπεραιώσουν μονοπωλιακοί όμιλοι αυτών των χωρών. Δεν αποκλείουμε να υπάρξει και κάποιο έργο ή επένδυση ευρωπαϊκής σημασίας που θα γίνει στην Ελλάδα, οπότε μπορεί να δημιουργηθούν κάποιες θέσεις εργασίας. Η επίδραση στον τομέα της απασχόλησης, όμως, θα είναι μικρής σημασίας.

Γίνεται λοιπόν φανερό, ότι δεν πρόκειται να δοθούν στην Ελλάδα επιπλέον 35 δισ. ευρώ, πέραν αυτών που αφορούν τα διαρθρωτικά ταμεία και την ΚΑΠ, όπως κατά καιρούς λέγεται από διάφορους και όπως εμμέσως πλην σαφώς υπονοείται στην ανακοίνωση-απόφαση της Ευρωσυνόδου στις 12-13 Ιούλη. Για λόγους καθαρά προπαγανδιστικούς πήραν τα κονδύλια που είναι ήδη εγκεκριμένα από τα διαρθρωτικά ταμεία και την ΚΑΠ για την τρέχουσα προγραμματική περίοδο (2014-2020) και τα παρουσίασαν ως δήθεν προϊόν της διαπραγμάτευσης. Το μοναδικό προϊόν αυτής της διαπραγμάτευσης είναι το Μνημόνιο-3.

Και αστικά έντυπα στην Ελλάδα έχουν σημειώσει πως τα 35 δισ. δεν είναι νέα κονδύλια, αλλά αυτά που έχουν ήδη εγκριθεί και «τρέχουν», όμως η σύγχυση συντηρείται, γιατί είναι λίγος ο κόσμος που διαβάζει τις οικονομικές σελίδες. Οταν ο Τσίπρας και τα άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ βγαίνουν και λένε ξεδιάντροπα, ότι δήθεν το δημοψήφισμα βοήθησε για να φτάσουν σε μια καλύτερη συμφωνία, η οποία περιλαμβάνει και αναπτυξιακά κονδύλια, όταν ο ακόμα πιο ξεδιάντροπος Γιούνκερ επαναλαμβάνει συνεχώς «έχω 35 δισ. στη διάθεση της Ελλάδας», δεν είναι και τόσο δύσκολο ένας κόσμος να φάει το παραμύθι και να ονειρεύεται ανάπτυξη, όπως ακριβώς ο πεινασμένος ονειρεύεται καρβέλια. Προς το παρόν, εκείνο που υπάρχει είναι μια νέα καπιταλιστική ύφεση για το 2015, η οποία μπορεί να ξεπεράσει το 4% και που σίγουρα δε θα γίνει ανάπτυξη (ούτε μεγέθους δεκαδικών της μονάδας) ούτε το 2016. Η ανεργία θα αυξηθεί και τα νέα χαράτσια που προστίθενται στα παλιά θα κάνουν ακόμη πιο εφιαλτική τη ζωή των λαϊκών οικογενειών.

ΚΟΝΤΡΑ: ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΦΥΛΛΟ (ΣΑΒΒΑΤΟ, 1/8/2015)

Ότι και να ψηφίζεις στο τέλος βγαίνει μνημόνιο!

«Αν ένας πολιτικός ανακάλυπτε ότι υπήρχαν κανίβαλοι στην περιφέρειά του, θα τους υποσχόταν ιεραπόστολους για δείπνο».

Χένρι Λούις Μένκεν -  Aμερικανός προπολεμικός δημοσιογράφος.

Εύστοχο το παρακάτω σχόλιο από την ιστοσελίδα iskra η ο οποία εκφράζει τις απόψεις της "Αριστερής Πλατφόρμας". Αξιοσημείωτο το ότι την ιδιότητα "αριστερός" που αποδίδει στον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα την βάζει μέσα σε εισαγωγικά:

Ότι και να ψηφίζεις στο τέλος βγαίνει μνημόνιο! 

Ο Γ. Παπανδρέου πήρε την ψήφο του ελληνικού λαού, λέγοντας ότι λεφτά υπάρχουν, για να καταλήξει μετά τις εκλογές να εγκαινιάσει το πρώτο μνημόνιο. 

Ο ‘’δειλός’’ Αντ. Σαμαράς κέρδισε τις εκλογές ως σφόδρα αντιμνημονιακός για να φορέσει στη χώρα καπέλο, πάλι με την επίκληση του ευρώ, το δεύτερο μνημόνιο. 

Τώρα ο ‘’αριστερός’’ και κινηματικά αντιμνημονιακός, πάλι με την επίκληση του ευρώ, Αλέξης Τσίπρας για χάρη της παραμονής της χώρας στο ευρώ πάει να φορτώσει στο λαό το τρίτο μνημόνιο. 

Το πολίτευμα της χώρας δεν είναι δημοκρατία. Πρέπει να ονομασθεί αυτό που πράγματι είναι: ωμή και αδίστακτη δικτατορία του ευρώ! Αυτή τη νέα γερμανο- ευρωπαϊκή δικτατορία πρέπει να ανατρέψουμε

Στο ανοιχτό όρυγμα των Σκουριών θάφτηκε η τιμή και η αξιοπιστία του Τσίπρα και της «πρώτη φορά αριστεράς» κυβέρνησής του;

Με τις δηλώσεις του, περί της προστασίας των 5.000 εργαζομένων στην «Ελληνικός Χρυσός», στην συνέντευξη που έδωσε, την Τετάρτη 29-7 στον Κ. Αρβανίτη στον ραδιοφωνικό σταθμό Κόκκινο, ξέφτισε και τις τελευταίες ελπίδες όσων ήλπιζαν ότι η κυβέρνησή του κι ο ίδιος, ως πρωθυπουργός, θα ήταν διαφορετικοί από τους προηγούμενους, τουλάχιστον ως προς την συνέπεια και την ηθική τους.

Δεν θα μείνουμε στο συνειδητό ψέμα (προέλευσης Άδωνη, Πάχτα, Μπόμπολα) περί 5.000 εργαζομένων, ούτε στο μικρότερο ψέμα των 2.000 που τους έκανε όταν πήγε να τα μαζέψει την επομένη, στην Κ.Ε. του κόμματός του, μετά την κατακραυγή που προκάλεσαν οι κατάπτυστες δηλώσεις του. Έχει όμως σημασία να επισημάνει κανείς ότι ο κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε ως προμετωπίδα τους εργαζόμενους με τον ίδιο τρόπο που το κάνει εδώ και καιρό η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι εκδικητική, ανέφερε. Ποιος του είπε πως το κίνημά μας θέλει την εκδίκηση από τους εργαζόμενους της εταιρείας, αυτούς που κι ο ίδιος χαρακτήριζε ως ομήρους της; Ας βρουν τρόπους να τους απασχολήσουν για να μην μείνουν άνεργοι, αν αυτό είναι το ζήτημα. Επιπλέον, ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι κοινωνικά δίκαιο είναι να μη χάσουν τις δουλειές τους τόσοι εργαζόμενοι. Αναρωτιόμαστε όμως, αφενός αν είναι κοινωνικά δίκαιο να τις χάσουν εκατοντάδες άλλοι, που θα πληγούν από τις καταστροφικές δραστηριότητες της εταιρείας. Αφετέρου, είναι απορίας άξιον αν μία κυβέρνηση της αριστεράς στηρίζει εργαζόμενους σε μία παράνομη και καταστροφική εταιρεία.

Εμείς, ως κίνημα, είχαμε, έχουμε και θα έχουμε μέχρι τέλους την τεκμηριωμένη θέση πως κάθε εξόρυξη στον Κάκαβο είναι καταστροφική και δεν θα μπούμε ποτέ σε διλήμματα και συνδιαλλαγές του τύπου: «ακυρώνουμε την μεταλλουργία, συνεχίζουμε την εξόρυξη στον Κάκαβο», που είναι άλλωστε και το σχέδιο της εταιρείας.

Το μεγάλο ηθικό ζήτημα είναι αλλού και το ξέρει πολύ καλά ο κ. Τσίπρας: Δεν μπορεί να καταστρέφεται ένας τόπος, μια οικονομία, μια κοινωνία, για να μην μείνουν άνεργοι κάποιοι εργαζόμενοι της εταιρείας που δέχτηκαν να πληρώνονται για να καταστρέψουν τον τόπο μας.

Νοιάστηκε το ίδιο για τους 350 αγωνιστές που διώκονται με βαριές κατηγορίες γιατί τόλμησαν να υπερασπιστούν τον τόπο τους; Δεν περίσσεψε στον κ. Τσίπρα μια στιγμή για να αναφερθεί στους διωκόμενους συναγωνιστές μας, οι κατηγορίες των οποίων προεκλογικά θεωρούνταν σχεδόν φρονηματικές.

Όσοι κάθεστε στο σπιτάκι σας, όσοι συνεργάζεστε με τους κατακτητές που ξεκοιλιάζουν και καταστρέφουν τον τόπο σας, θα έχετε πάντα μια κυβέρνηση να σας φροντίζει και να σας περιθάλπει. Όσοι αγωνίζεστε και θυσιάζετε τις ζωές σας, την ησυχία και την βόλη σας, θα είστε πάντα διωκόμενοι, απ’ όλες τις κυβερνήσεις. Κάποιοι θα σας χρησιμοποιούν για να γίνουν υπουργοί, πρωθυπουργοί και βουλευτάδες και μετά οι ίδιοι θα σας δικάζουν ως εγκληματίες. Αυτό είναι το παράδειγμα ζωής που προτείνετε; Αυτή είναι η ηθική της «πρώτη φορά αριστεράς» σας;

Δεν χρειάζεται να κάνουμε πολλές αναφορές στο τι έλεγε ο κ. Τσίπρας προεκλογικά, όταν ερχόταν στην περιοχή μας και μιλούσε στον κόσμο, όταν έλεγε πως η κυβέρνηση της αριστεράς θα σταματήσει την καταστροφή της Χαλκιδικής αμέσως μόλις γίνει κυβέρνηση. Ηχούν ακόμα στ’ αυτιά μας οι δεσμεύσεις του και στην Ιερισσό και στην Θεσσαλονίκη και στην Βουλή, στις προγραμματικές δηλώσεις. Ηχούν ακόμα στ’ αυτιά μας οι καταγγελίες των σημερινών υπουργών –όσο ήταν στην αντιπολίτευση- για το έγκλημα που σχεδίασαν και εκτελούσαν στην Χαλκιδική ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο και τον Πάχτα. Ηχεί ακόμα στα αυτιά μας η επίκληση -εκ μέρους του- των πολλών πορισμάτων της επιστημονικής κοινότητας που τεκμηρίωναν την οικολογική-οικονομική-κοινωνική καταστροφή της Χαλκιδικής απ’ αυτό το εξορυκτικό σχέδιο.

Για μας η επιλογή να συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι την οριστική μας δικαίωση είναι μονόδρομος. Οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό θα σημαίνει την καταστροφή του τόπου μας και των ζωών μας. και αυτό εμείς κ. Τσίπρα δεν το διαπραγματευόμαστε.

Ακούει κανείς;

Συντονιστικό Ιερισσού ενάντια στην εξόρυξη χρυσού

«Σχέδιο Β: αν το εθνικό νόμισμα είναι αντισυνταγματικό, εμείς είμαστε κατά του Συντάγματος»

 «Ο εξαιρετικός για την ηθική προσήλωση στις αρχές πρωθυπουργός Τσίπρας και ο εξαιρετικός για την επιστημονική αρτιότητα πρώην υπουργός οικονομικών Βαρουφάκης, μαζί με όλη την εξαιρετική ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, κατάφεραν μέσα σε έξι μήνες να φέρουν την Ελλάδα στην οξύτερη κρίση από την έναρξη της εποχής της τρόικα. Οδήγησαν  στο τρίτο μνημόνιο, πολύ πιο επαχθές και δουλικό και από τα δύο προηγούμενα.

Δεν έκαναν όμως μόνον αυτό. Την ίδια στιγμή με την παιδική χαρά αυτών των έξι μηνών, τους ερασιτεχνισμούς, τα άλλα αντ' άλλων, τα ψεύδη, τις συνεχείς απάτες ενάντια στο λαό με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα, τα επινοήματα τύπου χακάρισμα των ΑΦΜ, τις αποκαλύψεις για δήθεν αντιπερισπασμούς που γίνονταν μόνο σε εκπροσώπους των hedge funds, τα κατά πρωθυπουργικήν φαντασίαν «σχέδια άμυνας» που οδήγησαν σε αφάναστη  ταλαιπωρία και την απόγνωση τους πολίτες, την υιοθέτηση της πιο αντιδραστικής θεωρίας ότι είναι εθνικός κίνδυνος το εθνικό νόμισμα,  καταφέρνουν να προκαλέσουν κι ένα δεύτερο, ακόμα μεγαλύτερο κακό. Να εμφανίσουν ως γελοίο, αφερέγγυο και ολέθριο ένα εναλλακτικό σχέδιο που περιλαμβάνει την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Την εικόνα γελοιότητας που έρχεται από τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί το κατεστημένο, κι όχι μόνο με τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, να αξιοποιήσει για να  στερεώσει την θέση του για την παραμονή στο ευρώ, αναθαρρημένο από το γεγονός ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να ξαναφέρει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην κυβερνώσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Ελλάδας. Έφτασαν επώνυμοι δικηγόροι της Αθήνας να ζητούν, με νομικές ακροβασίες, η υποστήριξη στο εθνικό νόμισμα να θεωρείται ωμή παραβίαση του Συντάγματος και να τιμωρείται αυστηρά.

Το Σχέδιο Β, που πάντα απευθύνθηκε με ειλικρίνεια στην ελληνική κοινωνία, θα κάνει ότι μπορεί για να μη υλοποιηθεί η δεύτερη πράξη της προδοσίας των ιδεών της αριστεράς από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή μετά την υιοθέτηση του μνημονίου η διακωμώδηση και η απαξίωση κάθε αντιμνημονιακής επιλογής. Καλούμε τις άλλες αριστερές δυνάμεις με παρόμοιες προσεγγίσεις να αγωνισθούμε από κοινού. Καλούμε την Αριστερή Πλατφόρμα να προχωρήσει με τόλμη, να μη αφήσει να καλυφθεί με ένα νέφος αποδόμησης, φθοράς και σήψης που με επιτυχία δυστυχώς επιχειρεί να περιβάλλει αυτήν και τα στελέχη της η ηγεσία του  ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας πραγματικές αντιφάσεις της, όπως «όχι στο τρίτο μνημόνιο, ναι στην κυβέρνηση.

Όσο για τους διαπρεπείς νομικούς ένα πράγμα έχουμε να τους πούμε: Αν το εθνικό νόμισμα είναι αντισυνταγματικό, εμείς είμαστε κατά του Συντάγματος. Κοπιάστε λοιπόν. Τίποτε δεν θα μας σταματήσει μπροστά στην ανάγκη σωτηρίας της πατρίδας μας από την καταστροφή, του λαού μας από την στέρηση και τον εξευτελισμό».

Αθήνα, 31.7.15

Ν. Ζαχαριάδης: Το μεγαλείο να είσαι επαναστάτης, κομμουνιστής

Σαν σήμερα 1η Αυγούστου του 1973 φεύγει απ' την ζωή ο πρώην γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης. Οπως -πιθανόν- διαβάσετε στις παραπομπές που παραθέτουμε υπάρχουν διαματρικά αντίθετες απόψεις για την αιτία του θανάτου του. Αν αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε, δηλαδή.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν πέθανε από φυσιολογικά αίτια (καρδιά), όπως έγραψαν τότε στο πιστοποιητικό θανάτου του. Άλλωστε, και στην επικρατούσα εκδοχή της αυτοκτονίας, με τον τρόπο που αυτή έγινε, ισοδυναμεί στην ουσία με εξόντωση.

Ο Ν.  Ζαχαριάδης βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου διέμενε εξόριστος με την ασφυκτική παρακολούθηση επί 24ώρου βάσεως από τις σοβιετικές αρχές, οι οποίες, μάλιστα τον είχαν υποχρεώσει  να φέρει ταυτότητα με διαφορετικό όνομα: Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ.

Παρακάτω παραθέτουμε τόσες παραπομπές με σχετικές αναρτήσεις που περιτττεύει να αναφερθούμε εδώ για την προσωπικότητα αυτού του κομμουνιστή ηγέτη.

1 Αυγούστου 1973, "αποχωρεί" ο Νίκος Ζαχαριάδης

Το βιογραφικό του Νίκου Ζαχαριάδη και το «Μήνυμα από την άλλη μεριά»

Νίκος Ζαχαριάδης: Αδριανούπολη (ή Νικομήδεια) 27/4/1903 – Σοργκούτ 1/8/1973Το μεγαλείο να είσαι επαναστάτης, κομμουνιστής

«Κόκκινοι Δραπέτες»: Ο Θανάσης Κλάρας βοηθάει τον Ν. Ζαχαριάδη να αποδράσει από την Παλιά Στρατώνα

"Νίκος Ζαχαριάδης. Το κρυφό αρχείο της εξορίας"

Αποκαθήλωση ή αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη;

Δυο ενδιαδέροντα κείμενα για την προσωπικότητα του Νίκου Ζαχαριάδη

«Ο Πολύδωρος θυμάται…»: Στο Βόλο με το Νίκο Ζαχαριάδη

Αλέξης Πάρνης: «Γεια χαρά Νίκος. Η αλληλογραφία μου με τον Νίκο Ζαχαριάδη».

Ο Νίκος Ζαχαριάδης και η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ του 1934

Ν. Ζαχαριάδης - Ο Μαρξισμός-Λενινισμός στην Ελλάδα

Ν. Ζαχαριάδης - Αστικός πολιτικός κόσμος και "Δοσιλογισμός"

Το "ΟΧΙ" στον φασισμό και η προσωπικότητα του Νίκου Ζαχαριάδη

Ο πατέρας μου Νίκος Ζαχαριάδης Συνέντευξη του Σήφη Ζαχαριάδη στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο»

Νίκος Ζαχαριάδης: "Επιστροφή" από τη Σιβηρία! (Βίντεο)

Νίκος Ζαχαριάδης: Ολοι ξέρανε για την ιστορία, κανένας δεν μίλησε!

Χ. Φλωράκης και Ν. Ζαχαριάδης. Μια συζήτηση με τον ιστορικό Γ. Πετρόπουλο. Εδώ και εδώ

Το μεγαλείο να είσαι επαναστάτης, κομμουνιστής. Η αθλιότητα να είσαι ξεπουλημένο τομάρι εθνικόφρονας-στομαχόφρονας

Διάλογος για τον Ν. Ζαχαριάδη μέσα από τις στήλες της εδημερίδας "Πριν". Εδώ και εδώ 


Τελευταίο αντίο στον Αντάρτη Αλκιβιάδη Ζαμπακά

Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015 | 9:16 μ.μ.

Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 89 χρονών, ένας από του τελευταίους επιζώντες της Εθνικής Αντίστασης και συναγωνιστής του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ο Αλκιβιάδης Ζαμπακάς.

Ο Αλκιβιάδης Ζαμπακάς του Γεωργίου και της Μηλιάς, γεννήθηκε το 1926 στο Βαλτινό των Τρικάλων και δόθηκε από μικρός στον αγώνα ξεκινώντας με την οργάνωσή του στην ΕΠΟΝ στα χρόνια της Αντίστασης και στη συνέχεια στο ΚΚΕ.

Μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας ακολούθησε μαζί με άλλους συγχωριανούς του τον Άρη Βελουχιώτη, παρά την αντίθετη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Και πλήρωσε κι αυτός ακριβά το τίμημα της τήρησης του όρκου του ΕΛΑΣ, να μην παραδώσει το όπλο του πριν ο λαός γίνει νοικοκύρης στον τόπο του.

Κυνηγήθηκε από το κράτος της δεξιάς και της αντίδρασης, από τους φυγόμαχους και από το μετεμφυλιακό κράτος και πλήρωσε με φυλακές και εξορίες για 17 ολόκληρα χρόνια τους αγώνες του για λευτεριά, Εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη και λαϊκή κυριαρχία.

Φυλακίστηκε στις φυλακές των Τρικάλων, της Κέρκυρας, του Ιντζεδίν και αλλού. Συνελήφθη και φυλακίστηκε και από την δικτατορία.

Πρόσφατα εκατοντάδες Τρικαλινοί πολίτες πήραν την πρωτοβουλία για την απόδοση τιμής στον Άρη Βελουχιώτη, στο πλαίσιο εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από τον θάνατο του Άρη. Απόδοση τιμής που αρνήθηκε ο Δήμαρχος και η πλειοψηφία του ΔΣ του Δήμου Τρικκαίων.

Η Επιτροπή Τρικαλινών για την απόδοση τιμής στον Άρη Βελουχιώτη βιντεοσκόπησε την μαρτυρία του Αλκιβιάδη Ζαμπακά για την συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση και στο πλευρό του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, τον οποίο τιμούσε μέχρι τα στερνά του. Η μαρτυρία του αυτή, η οποία προβλήθηκε σε ανοιχτή εκδήλωση στις 5/6/2015 στην πλατεία Ρήγα Φεραίου, σαν φόρος τιμής στον αντάρτη Αλκιβιάδη Ζαμπακά, αποτελεί παρακαταθήκη για το κίνημα και όλους εμάς, για τους αγώνες που έρχονται, μέχρι να γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του.

Συλλυπούμαστε τους δικούς του ανθρώπους για την απώλεια τους.

Αντίο Αντάρτη, κομμουνιστή, επαναστάτη, Αλκιβιάδη Ζαμπακά! Οι αγώνες σου για λευτεριά, Εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη και λαϊκή και κυριαρχία, θα βρουν δικαίωση! 

Η Επιτροπή Τρικαλινών για την απόδοση τιμής στον Άρη Βελουχιώτη

Σημασία έχουν τα ίδια τα μέτρα και όχι πότε θα ψηφιστούν

Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις. Συνολικά 54 είναι τα μέλη των τεχνικών κλιμακίων της τρόικας, που κάνουν τη δουλειά της καταγραφής των στοιχείων και της διατύπωσης των σεναρίων, ώστε να αναλάβουν μετά οι (τέσσερις πλέον) τροϊκανοί τη δουλειά της διαπραγμάτευσης με τους υπουργούς. Αυτοί οι 54 τεχνοκράτες, κάμποσοι από τους οποίους είναι Ελληνες, ενώ οι περισσότεροι ασχολούνται από το 2010 μ’ αυτή τη δουλειά, ξέρουν πλέον πολύ καλά τι να ψάξουν, ξέρουν τη νομοθεσία, ξέρουν όλα τα λογιστικά δεδομένα της λεγόμενης γενικής κυβέρνησης. Κάνουν την ουσιαστική δουλειά, έτσι που οι προϊστάμενοί τους να διαμορφώσουν τις απαιτήσεις τους και να είναι σε θέση να απαντήσουν αμέσως σε κάθε ζήτημα που θα τεθεί από τη μεριά της κυβέρνησης.

Παρά ταύτα, τη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου απασχολεί το πού θα γίνονται οι διαπραγματεύσεις. Ο κυρ-Αλέκος ο Φλαμπουράρης έδωσε το καφενειακού τύπου τηλεοπτικού σόου του, λέγοντας ότι γίνεται προσφορά να σταλούν οι τροϊκανοί σε «ριζόρτ», όμως οι τροϊκανοί ήρθαν για δουλειά και όχι για μπάνια και έτσι τα δεκάδες δωμάτια που είχαν κλειστεί στο Καβούρι ακυρώθηκαν και οι τροϊκανοί εγκαταστάθηκαν στο Χίλτον. Επίσης, «δεν κερδήθηκε» αυτό που είπε ο κυρ-Αλέκος, δηλαδή οι τροϊκανοί να μην πηγαίνουν στα υπουργεία. Οπως ανακοίνωσε (με non paper) την Τρίτη το υπουργείο Οικονομικών, «οι συζητήσεις γίνονται στο χώρο διαμονής των θεσμών και όποτε χρειάστηκε εκπρόσωποι των θεσμών συναντήθηκαν με έλληνες αξιωματούχους στην Τράπεζα της Ελλάδος και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους». Δε χρειάζεται, προς το παρόν τουλάχιστον, να πάνε και πουθενά αλλού. Στο ΓΛΚ και στην ΤτΕ υπάρχουν όλα τα στοιχεία που χρειάζονται.

Οσο για τη διαπραγμάτευση, θα δούμε αν θα χρειαστεί να συναντηθούν με τους υπουργούς, όπως γινόταν παλιά. Ισως επιλεγεί η μέθοδος της διαπραγμάτευσης μόνο με την ομάδα του υπουργείου Οικονομικών, με την οποία έγινε και η μέχρι τα τώρα διαπραγμάτευση. Οι υπόλοιποι υπουργοί θα κληθούν απλά να βάλουν την υπογραφή τους κάτω από τα νομοσχέδια που θα ετοιμάσει ο Σαγιάς σύμφωνα με όσα θα έχει συμφωνήσει ο Τσακαλώτος.

Θέατρο

Τι σημασία έχουν, όμως, όλ’ αυτά;  Λέτε οι τεχνοκράτες της τρόικας να έχουν καμιά ιδιαίτερη όρεξη να τρέχουν από υπουργείο σε υπουργείο, να έχουν τις κάμερες καταπόδι τους και να τρώνε μούντζες από τους περαστικούς; Στυγνοί τεχνοκράτες είναι, όχι τηλεοπτικοί αστέρες. Από τη στιγμή που τα τεχνικά τους κλιμάκια μαζεύουν ελεύθερα όλα τα στοιχεία, αυτοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δέχονται τους έλληνες διαπραγματευτές στο «Χίλτον». Θα αισθάνονται και εντός έδρας μάλιστα. Κι αν χρειαστεί να μαζέψουν κι άλλα στοιχεία, θα ξαναστείλουν τους τεχνοκράτες βοηθούς τους εκεί που υπάρχουν τα στοιχεία. Κι όπως είπε κι ο κυρ-Αλέκος, αυτό το έχουμε συμφωνήσει και είμαστε υποχρεωμένοι να το τηρήσουμε.

Προς τι, λοιπόν, όλο αυτό το θέατρο, όταν οι τροϊκανοί θα κάνουν τη δουλειά τους με κάθε άνεση; Πρόκειται για τη δημιουργία μιας ακόμη ψευδούς εικόνας και σ’ όσους πιάσει. Αυτό είναι το δόγμα όλων των αστικών κυβερνήσεων, όταν στερούνται επιχειρημάτων ουσίας, και το εφαρμόζει με συνέπεια και ο ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύοντας ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» δεν είναι παρά μια επανάληψη της πασοκοδεξιάς ακόμα και στο στιλ του πολιτεύεσθαι. Τώρα τα καουμποϊλίκια της «σκληρής διαπραγμάτευσης» και της «δημιουργικής ασάφειας» δεν μπορούν να επαναληφθούν, η κυβέρνηση είναι πιασμένη γερά στο δόκανο των δανειστών, ο Τσίπρας έχει δεσμευτεί ενώπιον της ελληνικής αστικής τάξης ότι θα ολοκληρώσει το Μνημόνιο-3, θα πάρει το δάνειο, θα ψηφίσει όλα τα προαπαιτούμενα που θα ζητηθούν και μετά θα πάει σε εκλογές για να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο. Ετσι, το μόνο που έχουν σε επίπεδο προπαγάνδας είναι να πουν ότι επί των ημερών τους οι υπουργοί συναντιούνταν με την τρόικα στο «Χίλτον» και όχι στα υπουργεία τους.

Πολιτικός χρόνος

Το επόμενο πρόβλημα που ανέκυψε, δημιουργώντας ήδη ένα νέο ψευτοδίλημμα, είναι αν θα απαιτηθεί και τρίτο πακέτο προαπαιτούμενων μέτρων ή αν θα πρέπει το Μνημόνιο-3 να υπογραφεί χωρίς προαπαιτούμενα.

Από κυβερνητικές διαρροές έχει γίνει γνωστό ότι η τρόικα ζητάει να ψηφιστούν ως τρίτο πακέτο προαπαιτούμενων οι ρυθμίσεις για την κατάργηση της πρόωρης σύνταξης και η κατάργηση της φοροαπαλλαγής στο αγροτικό πετρέλαιο. Και ο Τσακαλώτος επαναλαμβάνει με καθημερινά non paper (τρία έχει εκδώσει μέχρι στιγμής), ότι τα δύο πακέτα προαπαιτούμενων που προέβλεπε η απόφαση του Eurosummit στις 13 Ιούλη έχουν νομοθετηθεί και νέα προαπαιτούμενα «δεν προκύπτουν ούτε από τη συμφωνία της Συνόδου Κορυφής [12.07.2015], ούτε από τις επιστολές του υπουργού Ευκλείδη Τσακαλώτου προς ESM, ούτε από τις έως σήμερα συζητήσεις με τους θεσμούς». Αφού δεν προκύπτει τρίτο πακέτο ούτε από τις «έως σήμερα συζητήσεις με τους θεσμούς», τότε γιατί χρειάστηκε, πριν καν καταφθάσουν στην Αθήνα τα γκεσέμια της τρόικας, να τηλεφωνήσει ο Τσίπρας στον Ολάντ και να ζητήσει τη βοήθειά του; Το τηλεφώνημα Τσίπρα στον Ολάντ γι’ αυτό το θέμα δεν προέκυψε από «ράδιο αρβύλα», αλλά από δηλώσεις «κυβερνητικής πηγής» στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η αναπληρώτρια εκπρόσωπος της Κομισιόν Μίνα Αντρέεβα έκανε την περασμένη Δευτέρα στις Βρυξέλλες μια δήλωση που θα τη ζήλευε η Πυθία. «Οι μεταρρυθμίσεις που ήταν αναγκαίες για την έναρξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ των θεσμών και των ελληνικών αρχών για το νέο πρόγραμμα στήριξης ολοκληρώθηκαν εγκαίρως και με συνολικά ικανοποιητικό τρόπο, βάσει της συμφωνίας της 12ης Ιουλίου», είπε. Αμέσως όμως έσπευσε να συμπληρώσει: «Θα απαιτηθεί να θεσμοθετηθούν κάποιες μεταρρυθμίσεις πριν την εκταμίευση της πρώτης δόσης από τον ESM». Μ’ άλλα λόγια, επιβεβαίωσε ότι υπάρχει θέμα τρίτου πακέτου μέτρων, όμως αυτά δε θα είναι προαπαιτούμενα για να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για το Μνημόνιο-3, αλλά προαπαιτούμενα για την εκταμίευση της πρώτης δόσης.

Μας δουλεύουν. Ολοι τους. Και η εκπρόσωπος της Κομισιόν και η κυβέρνηση. Ας δούμε τα δεδομένα. Πότε πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα το αυγουστιάτικο ομόλογο που διακρατεί η ΕΚΤ; Στις 20 Αυγούστου. Αρα, μέχρι τότε πρέπει να παρθούν δανεικά. ‘Η θα κλείσει η διαπραγμάτευση για το Μνημόνιο-3, οπότε για την εκταμίευση της πρώτης δόσης θα απαιτηθεί να νομοθετηθούν κάποια προαπαιτούμενα, όπως γίνεται με κάθε δόση, ή δε θα έχουν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις, οπότε θα χρειαστεί ένα ακόμη δάνειο-γέφυρα από τον EFSF, οπότε και πάλι θα απαιτηθεί να νομοθετηθούν κάποια προαπαιτούμενα. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση η τρόικα είναι αυτή που θα καθορίσει τα προαπαιτούμενα, οπότε τα προαπαιτούμενα θα είναι τα ίδια.

Γι’ αυτό λέμε ότι μας δουλεύουν. Κυρίως η κυβέρνηση. Ξέρει πολύ καλά ότι με τα δύο πρώτα πακέτα προαπαιτούμενων δεν της κάλυψαν τις δανειακές ανάγκες για Ιούλη και Αύγουστο, όπως έλεγε αρχικά ο Τσίπρας, αλλά μόνο για τον Ιούλη. Αρα, τον Αύγουστο θα της δώσουν δανεικά μόνο με τον όρο νέων προαπαιτούμενων. Ποτέ δε δόθηκε δόση χωρίς προαπαιτούμενα, ούτε τώρα πρόκειται να δοθεί. Η ίδια η κυβέρνηση έχει ήδη στην καβάντζα κάποια προαπαιτούμενα. Στην αρχική μορφή του πρώτου προαπαιτούμενου νομοσχέδιου, που διέρρευσε, υπήρχαν και οι διατάξεις για την κατάργηση της πρόωρης σύνταξης. Νομοτεχνικά κακογραμμένες, αλλά υπήρχαν. Συγκεκριμένα προβλεπόταν:

«Από 01.01.2023 τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος για τη λήψη πλήρους σύνταξης λόγω γήρατος για κάθε κατηγορία ασφαλισμένων των φορέων κοινωνικής ασφάλισης αρμοδιότητας Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης, το Δημόσιο και την Τράπεζα της Ελλάδος είναι το 62ο έτος της ηλικίας με 40 έτη ασφάλισης ή 12.000 ημέρες ασφάλισης και το 67ο έτος της ηλικίας με 15 έτη ή 4.500 ημέρες ασφάλισης (…) Τα προβλεπόμενα μέχρι 30.06.2015 μικρότερα από τα ανωτέρω όρια ηλικίας συνταξιοδότησης προσαρμόζονται σταδιακά και αυξάνονται, αρχής γενομένης από 01.07.2015 κατά 6 μήνες ανά έτος μέχρι και το έτος 2022».

Αφού, λοιπόν, το βασικότερο από τα προαπαιτούμενα του τρίτου πακέτου υπάρχει ήδη στην καβάντζα, προς τι η φασαρία; Η κυβέρνηση θέλει, καταρχάς, να κερδίσει λίγο πολιτικό χρόνο, καθώς βρίσκονται σε εξέλιξη και οι εσωτερικές διαδικασίες στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο και σπουδαιότερο, θέλει να «δέσει» ότι αυτά τα προαπαιτούμενα θα είναι για την υπογραφή του Μνημόνιου-3 και να μην της ζητούν επιπλέον προαπαιτούμενα για τη δόση του Αυγούστου. Ολο το παζάρι των επόμενων ημερών με την τρόικα θα αφορά τον περιορισμό του τρίτου πακέτου των προαπαιτούμενων σ’ αυτά τα δύο (κατάργηση πρόωρης σύνταξης και αγροτικό πετρέλαιο), ώστε να μην προσθέσει και άλλα η τρόικα. Τα άλλα θα μπουν στο Μνημόνιο-3 και η υλοποίησή τους θα γίνεται με κάθε αξιολόγηση (θα είναι πάλι τρίμηνες ή πιο συχνές;).

Για τον ελληνικό λαό, όμως, σημασία έχουν τα μέτρα αυτά καθεαυτά και όχι η διαδικασία μέσα από την οποία θα ψηφιστούν. Ενας μήνας νωρίτερα ή ένας μήνας αργότερα δεν έχει καμιά σημασία. Ας εστιάσουμε την προσοχή μας, λοιπόν, στο ίδιο το Μνημόνιο-3 και στον Αρμαγεδδώνα αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων που φέρνει, τα οποία θα προστεθούν στα μέτρα των δύο προηγούμενων Μνημονίων, και ας μη μασήσουμε στην προπαγάνδα.

Η Λαγκάρντ βάζει τέλος στο παιχνίδι των λέξεων με την «ιδιοκτησία του προγράμματος»

Η απόφαση του Eurosummit στις 12-13 Ιούλη δεν αφήνει καμιά αμφιβολία. Στην πρώτη κιόλας παράγραφό της σημειώνει: «Το Eurosummit τονίζει την κρισιμότητα της ανάγκης να επανοικοδομηθεί η εμπιστοσύνη με τις Ελληνικές Αρχές ως προϋπόθεση για πιθανή μελλοντική συμφωνία για ένα νέο πρόγραμμα με τον ΕΜΣ. Σ’ αυτό το πλαίσιο έχει βασική σημασία η ανάληψη ιδίας ευθύνης από τις ελληνικές αρχές, τις δε δεσμεύσεις πολιτικής πρέπει να ακολουθήσει η επιτυχής υλοποίησή τους».

Αυτή την απόφαση την έχει ψηφίσει ο Τσίπρας και η «ανάληψη ιδίας ευθύνης» είναι η περίφημη «ιδιοκτησία του προγράμματος». Για την ακρίβεια, πρόκειται για σκόπιμη παράφραση του αγγλικού κείμενου το οποίο δεν μιλά για «ανάληψη ιδίας ευθύνης», αλλά για «ιδιοκτησία». Το αγγλικό κείμενο είναι σαφέστατο: «In this context, the ownership by the Greek authorities is key». Κι επειδή το αγγλικό κείμενο είναι το μόνο νόμιμο, η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να το προσθέσει (και μάλιστα κουρελιάζοντας την προβλεπόμενη νομική διαδικασία) στο νόμο 4334/2015 (πρώτος νόμος με τα προαπαιτούμενα του Μνημόνιου-3).

Το αγγλικό κείμενο ουδέποτε κατατέθηκε στη Βουλή και ουδέποτε ψηφίστηκε. Κατατέθηκε μόνο η ελληνική μετάφραση. Στη συνέχεια, για να διευκολυνθεί το κόμμα του Καμμένου, το ανακοινωθέν-απόφαση του Eurosummit αφαιρέθηκε από το σώμα του νομοσχεδίου, όπου αποτελούσε το Αρθρο 1, και προστέθηκε στην Αιτιολογική Εκθεση. Η Αιτιολογική Εκθεση, όμως, δεν ψηφίζεται, ούτε αποτελεί τμήμα του νόμου, γεγονός που επεσήμανε χαιρέκακα ο Βενιζέλος παρεμβαίνοντας στη Βουλή και καρφώνοντας την κυβέρνηση στην τρόικα. Ετσι, προφανώς μετά από απαίτηση της τρόικας που δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, στο δρόμο από τη Βουλή προς το Εθνικό Τυπογραφείο, προστέθηκε στο ΦΕΚ και το αγγλικό κείμενο της απόφασης του Eurosummit (που ουδέποτε είχε κατατεθεί στη Βουλή) και η ελληνική μετάφραση (που μεταφέρθηκε και πάλι από την Αιτιολογική Εκθεση στο σώμα του νόμου, χωρίς όμως να πάρει αριθμό άρθρου!).

Παρολαυτά, τις επόμενες μέρες συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμη το παιχνίδι των λέξεων. Εγώ δεν πιστεύω σ’ αυτό το πρόγραμμα, αλλά δεσμεύτηκα να το εφαρμόσω, προκειμένου να αποσοβήσω τα χειρότερα, επαναλαμβάνει σαν χαλασμένο γραμμόφωνο ο Τσίπρας, απαντώντας στους Λαφαζανικούς που τον κατηγορούν ότι οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακή μετάλλαξη. Δεν είναι δυνατόν να είσαι πρωθυπουργός και να δηλώνεις ότι δεν πιστεύεις στο πρόγραμμα. Πώς θα το εφαρμόσουν οι υπουργοί σου, όταν δεν το πιστεύετε; σπεκουλάρει η αντιπολίτευση, χωρίς όμως και να ζητά εκλογές για να βγει μια κυβέρνηση που θα «πιστεύει» στο πρόγραμμα και θα αναλάβει την «ιδιοκτησία» του. Και το παιχνίδι των λέξεων συνεχίζεται, με τον ένα να προσπαθεί να παραμυθιάσει τον άλλο και όλους μαζί να παραμυθιάζουν τον ελληνικό λαό.

Με γαλλική φινέτσα η Κριστίν Λαγκάρντ έδωσε αποστομωτική απάντηση σε όλους τους πολιτικούς καραγκιόζηδες της Ελλάδας. «Αυτό που είναι κρίσιμο κατά τη γνώμη μου», είπε σε δηλώσεις της την περασμένη Τετάρτη, «είναι τι είναι διατεθειμένες να κάνουν οι ελληνικές Αρχές, όχι τα λόγια που θα χρησιμοποιήσουν και ο πολιτικός θόρυβος, που συχνά είναι απαραίτητος, αλλά τι θα κάνουν για να δείξουν ιδιοκτησία και αποφασιστικότητα».

Αυτή τη φορά η Λαγκάρντ μίλησε όχι ως διευθύντρια ενός τεχνοκρατικού ιμπεριαλιστικού οργανισμού, αλλά ως πολιτικό πρόσωπο (μην ξεχνάμε ότι έχει διατελέσει υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας και φιλοδοξεί κάποια στιγμή να διεκδικήσει και τη γαλλική προεδρία). Δείχνει κατανόηση για την ανάγκη του Τσίπρα να λέει διάφορα περί «μη ιδιοκτησίας του προγράμματος», προκειμένου να αντιμετωπίσει την πίεση που δέχεται από τα αριστερά του, και διαχωρίζει το πλασματικό πολιτικό παιχνίδι, το παιχνίδι της κοινωνικής δημαγωγίας, από την πρακτική πολιτική. Αν η κυβέρνηση ψηφίσει στη Βουλή και εφαρμόσει αυτά που θα συμφωνηθούν, εμείς είμαστε εντάξει, λέει η «σιδηρά κυρία» του ΔΝΤ.

Η δήλωσή της θα πρέπει να είναι διαθέσιμη για να επιδεικνύετε σ’ εκείνους τους συριζαίους που θα έχουν το θράσος να επαναλαμβάνουν το γνωστό παραμύθι περί «μη ιδιοκτησίας».

ΚΟΝΤΡΑ: ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.

Προτεραιότητα της κυβέρνησης η ενίσχυση των εφοπλιστών διαβεβαιώνει ο υπουργός Οικονομίας

Πηγή: 902

Τη διαβεβαίωση ότι «η διατήρηση και η ενίσχυση του υπό ελληνική σημαία στόλου και των ναυτιλιακών εταιρειών στην Ελλάδα, συνιστούν προτεραιότητα» παρείχε ο υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Σταθάκης, σε αντιπροσωπεία της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών κατά τη συνάντηση τους.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομίας, συζητήθηκαν «θέματα σχετικά με την ευρωπαϊκή πολιτική για τη ναυτιλία, καθώς και ζητήματα φορολογίας στο πλαίσιο της νέας συμφωνίας με τους δανειστές».

Η κυβέρνηση δηλώνει πως «η διατήρηση και η ενίσχυση του υπό ελληνική σημαία στόλου και των ναυτιλιακών εταιρειών στην Ελλάδα, συνιστούν προτεραιότητα του υπουργείου Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού και αποτελούν βασική προϋπόθεση για να παραμείνει η ελληνική ναυτιλία στις πρώτες θέσεις του κλάδου».

Στη συνάντηση με τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, Θεόδωρο Βενιάμη και Μιχάλη Χανδρή, συμμετείχαν ο υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού Γιώργος Σταθάκης, οι αναπληρωτές υπουργοί Ναυτιλίας Θεόδωρος Δρίτσας και Οικονομικών Τρύφωνας Αλεξιάδης και ο Γενικός Γραμματέας Ναυτιλίας Γιάννης Θεοτοκάς.

Μια "ωραία ατμόσφαιρα" στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ

Από ΒΑΘΥ , Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015 | 6:41 μ.μ.

Με τακτικισμούς και λεκτικές κορώνες –πρόθεση για σύγκλιση έκτακτου συνεδρίου, και δημοψήφισμα των μελών του ΣΥΡΙΖΑ- που είναι αμφίβολο αν θα υλοποιηθούν, προσπαθεί η ηγετική ομάδα του Σύριζα, μέσω των λεγομένων του Τσίπρα, να απεγκλωβιστεί από τις οργισμένες αντιδράσεις που έχει προκαλέσει στην ελληνική κοινωνία αλλά και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος η μεταστροφή σε βάρβαρη μνημονική πορεία του πάλε πότε ριζοσπαστικού αριστερού προφίλ του κόμματος της Κουμουνδούρου.

Μια ματιά στην σημερινή ειδησεογραφία «φωτογραφίζει» την πραγματικότητα.

Δεκάδες προσωπικότητες ανάμεσα τους ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Κασιμάτης, ο Βένιος Αγγελόπουλος, ο Κλεάνθης Γρίβας, ο Στάθης Κουβελάκης, κ.α δίνουν στην δημοσιότητα κείμενο-έκκληση που ζητούν να διακοπεί η μνημονιακή πορεία «καταστροφής και υποδούλωσης» της χώρας και να γίνει σεβαστή απ’ όλους η βούληση του ελληνικού λαού, όπως εκδηλώθηκε στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Η Ελλάδα, όπως αναφέρουν, αναφέρουν χαρακτηριστικά στο κείμενο τους χρησιμοποιείται ως «πειραματόζωο», για να δοκιμασθούν οι μέθοδοι καταστροφής του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Με ανακοίνωση της η Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Ιερισσού παρουσιάζεται «οργισμένη και λυπημένη» με τα όσα είπε στην χθεσινή του συνέντευξη ο Τσίπρας για το ζήτημα των Σκουριών της Χαλκιδικής τονίζοντας ότι «Ανακοινώνουμε ότι κανείς δεν θα πρέπει να μας θεωρεί δεδομένους, και να γίνει αντιληπτό ότι η συνάντησή μας με την αριστερά έγινε μέσα από αγώνες και όχι κωλοτούμπες και ξεπουλήματα».

Αιχμηρή και η απόφαση της Ο.Μ. Σύριζα, Κέντρου Θεσσαλονίκης που ανάμεσα στα άλλα υπογραμμίζει: «Η σκληρή πραγματικότητα δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αποδοχή και πολύ περισσότερο την υλοποίηση από μια αριστερή κυβέρνηση μιας μνημονιακής συμφωνίας με φρικιαστικά μέτρα που οδηγούν σε  βίαιη παραπέρα φτωχοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας,  στην απώλεια κάθε ίχνους Εθνικής κυριαρχίας και στραγγαλισμό της δημοκρατίας».

Την ίδια στιγμή 5 μέλη της Ν.Ε του ΣΥΡΙΖΑ Ηρακλείου παραιτούνται από μέλη του κόμματος γιατί όπως τονίζουν «αρνούμαστε να δεχτούμε ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το δρόμο των μνημονίων, της χρεοκοπίας και της ταπείνωσης. Το σίγουρο είναι ότι ο λαός μας θα ξαναβρεί τον δρόμο του και στις νέες συνθήκες και θα αντισταθεί, όπως έκανε επί μία πενταετία. Εμείς θα συνεχίσουμε να παλεύουμε όπως και όσο μπορούμε για να απελευθερωθεί η χώρα μας από τους δανειστές και τα μνημονιακά δεσμά».

Η «ωραία ατμόσφαιρα» στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑφάνηκε και στην συνεδρίαση της Κ.Ε του.

Υ.Γ. Να κάνουμε μια υπόθεση εργασίας και να πούμε ότι γίνεται ένα δημοψήφισμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, προσπερνώντας ποιο είναι το ερώτημα που θα τεθεί, και ότι οι επιλογές της ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζονται να έχουν θετική αποδοχή απ' την πλειοψηφία της κομματικής βάσης. Πιστεύει κανένας ότι οι διαφωνούντες θα αποδεχθούν το αποτέλεσμα και θα συνεργήσουν στην εφαρμοζόμενη πολιτική;

Η Zona Rossa συνεχίζει “κανονικά” στην ΕΡΤ3. Δείτε την

Γνωρίσαμε την εκπομπή μέσα από τον αγώνα της ΕΡΤ. Μας κρατούσε συντροφιά για περισσότερο από 15 μήνες δίνοντας φωνή στους καταπιεσμένους σε ολόκληρο τον κόσμο. Από τα στούντιο της κατηλειμμένης ΕΡΤ3 είχαν περάσει όλοι όσοι αγωνίζονται. Είχαν φωνή σε ώρα υψηλής τηλεθέασης άνθρωποι που δεν τους έχουμε ξαναδεί ποτέ στην τηλεόραση. Φωνές που φημώνονται.

Ταυτόχρονα, είδαμε αφιερώματα για όλες τις ξεχασμένες στιγμές της ανθρώπινησς ιστορίας αυτές που δεν θα διαβάσουμε ποτέ στα σχολεία. Ιστορίες για επαναστάσεις, και εκτελεσμένους αναρχικούς. Ήρθαμε σε επαφή με τις ιδέες της οικολογίας, ενημερωθήκαμε για καλλιτεχνικά δρώμενα και μάθαμε μερικές λεπτομέρειες για τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Ιστορίες που πολλοί θα ήθελαν να μην έχουν ακουστεί.Να έχουν χαθεί στην σιωπή της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Η Ζονα Ρόσα λοιπόν συνεχίζει.  Ας την στηρίξουμε. Και ας την βάλαν Πέμπτη 12μιση το βράδυ.

Μπορείτε να βρείτε όλες τις εκπομπές εδώ και το facebook εδώ



Αθλιότητα Τσίπρα.... "ξένοι προβοκάτορες" οι συλληφθέντες στις 15/7

Το απόσπασμα από τη συνέντευξη του Τσίπρα στο δημοσιογράφο Αρβανίτη, στο ραδιοσταθμό 105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Πηγή: left

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Κοιτώ και τους ακροατές εδώ που μου λένε και για τη βία της αστυνομίας, εδώ στην προκειμένη περίπτωση, με αφορμή αυτό που είπα για τις Σκουριές. Και με κυβέρνηση της Αριστεράς πέφτει ξύλο, κύριε Πρόεδρε, σπάνε και χέρια μερικές φορές.

ΤΣΙΠΡΑΣ: Εγώ ξέρω, δεν θα το αμφισβητήσω αυτό. Η διαφορά είναι ότι εδώ υπάρχει μια πολιτική ηγεσία με πολιτική βούληση, όπου υπάρχουν τέτοια φαινόμενα να μην τα κουκουλώνει να τα αναδεικνύει και να τιμωρεί ή να θέτει στην κρίση του νόμου αυτούς που διαπράττουν. Ο ρόλος του αστυνομικού δεν είναι ο ρόλος του να ξυλοκοπεί ή να δημιουργεί συνθήκες κατάλυσης της δημοκρατικής νομιμότητας μιας διαδήλωσης, όπως ζήσαμε σε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Εδώ θέλουμε να πούμε ότι έχουν γίνει σημαντικές τομές σε αυτή την κατεύθυνση.

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Εγώ ήμουν από τους ανθρώπους που πανηγύρισα εδώ όταν φύγαν τα κάγκελα απ` τη Βουλή, τα οποία τα ξαναείδα.

ΤΣΙΠΡΑΣ: Που τα είδατε τα κάγκελα. Ναι, αλλά λέτε μόνο τη μια πλευρά. Το γεγονός ότι μιλάτε για τα επεισόδια που έγιναν… κατ` αρχάς δεν υπήρχαν κάγκελα. Όλος ο κόσμος ήταν στο προαύλιο της Βουλής. Δημοσιογραφικά δεν πρέπει να λέμε πράγματα που δεν συνέβησαν. Τα γεγονότα δημοσιογραφικά καλύφθηκαν; Το γεγονός, δηλαδή, ότι υπήρξε μια συρροή από βόμβες που εξερράγησαν μπροστά στον κόσμο και κόντευε να καεί ο κόσμος; Και αυτοί που συνελήφθησαν γι` αυτό ήταν 15 αλλοδαποί; Αυτό αποτυπώθηκε πουθενά; Ή μόνο το ένα κομμάτι αποτυπώθηκε. Για να συνεννοηθούμε. Ποιο ήταν το μέγα πλήθος και το μέγα πάθος, λοιπόν, των 15 αλλοδαπών; Τι δουλειά είχαν 15 αλλοδαποί; Δεν ήταν μετανάστες στη χώρα. Δεν ξέρω αν ήταν εν πάση περιπτώσει προβοκάτορες κέντρων μυστικών υπηρεσιών, θα αποδειχθεί αυτό. Μπορεί να ήταν αλληλέγγυοι, δεν με ενδιαφέρει. Αλλά, με συγχωρείτε, γιατί δεν καταγράφετε και αυτό το γεγονός; Εδώ πρέπει να συνεννοηθούμε για κάποια πράγματα και πρέπει να καταλάβουμε ορισμένες ενέργειες και κινήσεις, αντικειμενικά λέω, όχι συνειδητά, λειτουργούν προβοκατόρικα. Και όταν λοιπόν, η δημοκρατική αστυνομία τι πρέπει να κάνει όταν υπάρχει ένας καταιγισμός βομβών μέσα σε μια διαδήλωση που κινδυνεύουν οι διαδηλωτές να καούν ζωντανοί. Πρέπει να το αφήσεις να εξελιχθεί μέχρις ότου καεί και σκοτωθεί άνθρωπος; Για σιγά τώρα, για να συνεννοηθούμε.

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Σας θυμώνω, βλέπω. Γιατί;

ΤΣΙΠΡΑΣ: Γιατί είμαι σε οικείο περιβάλλον και μου αρέσει να θυμώνω εδώ.

Διαβάστε επίσης:

Συλληφθέντες 15ης Ιουλίου: «Αριστερό» Μνημόνιο – «Αριστερή» Καταστολή -«Αριστερή» συκοφαντία.

Αυτονόητες θέσεις

Από ΒΑΘΥ , Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015 | 11:25 μ.μ.

Του Γιώργου Αλεξάτου

"Δεν γίνεται να παρουσιαζόμαστε εμείς ως αποστάτες από τις αξίες, ενώ οι άλλοι δρέπουν δάφνες ιδεολογικής καθαρότητας", είπε, μεταξύ άλλων, ο Βοναπαρτίσκος ο Ασήμαντος, αναφερόμενος σ' εκείνους τους συριζαίους που επιμένουν να διαφωνούν με τα μνημόνια και να μην τα περνούν στη Βουλή στηριζόμενοι στην ψήφο των Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και Μπόμπολα, να λένε τα ίδια όπως και πριν τις εκλογές για τις Σκουριές, να μην επευφημούν τα ΜΑΤ και να μην αναζητούν πράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών ανάμεσα στα θύματα της δολοφονικής βίας των ένστολων χρυσαυγιτών, κ.λπ., κ.λπ.

Είναι "ιδεολογική καθαρότητα" για τον μαρξιστικά αμόρφωτο Βοναπαρτίσκο, το να αντιτάσσεσαι στην κοινωνική καταστροφή και στη δολοφονική βία του κατασταλτικού μηχανισμού... "Ιδεολογική καθαρότητα" οι αυτονόητες θέσεις που ξεχωρίζουν τους αριστερούς από τους απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας...

Ο «λενινιστής» Τσίπρας και οι τσαρλατάνοι τύπου (Αλέξανδρου) Κερένσκι

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος - "Ημεροδρόμος"

 Μετά τον κ.Μειμαράκη (που τον στηρίζει), μετά τον κύριο Σταύρο Θεοδωράκη (που τον στηρίζει), μετά τον κύριο Στουρνάρα (που τον στηρίζει), μετά τους κκ.Βορίδη, Γεωργιάδη, Ψαριανό, Γιακουμάτο, Χαρδούβελη, Σαμαρά, Βενιζέλο (που τον στηρίζουν και ψηφίζουν μαζί του), μετά την κυρία Βούλτεψη – το μαλλί πως είναι;-  (που τον στηρίζει), ο κ.Τσίπρας επικαλέστηκε χτες και έναν ακόμα για να αποδείξει πόσο δίκιο έχει να ακολουθεί την πολιτική που ακολουθεί. Επικαλέστηκε τον… Λένιν.

«Οι συμβιβασμοί είναι στοιχείο και της επαναστατικής τακτικής. Το έγραψε και ο Λένιν στο βιβλίο του “Αριστερισμός, η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού”», είπε ο κ.Τσίπρας. Το είπε στην συνέντευξή στο ρ/σ «Στο Κόκκινο» για να δικαιολογήσει την φαντασμαγορικών διαστάσεων κωλοτούμπα του.

Λόγω του ότι η συνέντευξη ήταν ραδιοφωνική δεν ξέρουμε αν ο πρωθυπουργός, τη στιγμή που αναζήτησε την δικαίωση του στον… Λένιν, είχε κοκκινίσει μια στάλα από ντροπή. Προσωπικά αμφιβάλουμε.

Ο… επαναστάτης, λοιπόν, πρωθυπουργός, αυτός που θα καταργούσε σε ένα νόμο με ένα άρθρο τα Μνημόνια, αλλά τώρα φέρνει σε ένα νόμο με ένα άρθρο το τρίτο και χειρότερο Μνημόνιο, αυτός που δεν υπάρχει χαμερπής υπαλληλάκος της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας που να μην του φιλοτεχνεί προφίλ «αριστερού εθνάρχη», τι μας λέει; Ότι η προδοσία της αλήθειας και του δίκιου συνιστά συμβιβασμό… επαναστατικού τύπου!

Δυστυχώς για τον κ.Τσίπρα, αυτός που του «σφύριξε» το απόσπασμα από το βιβλίο του Λένιν, το οποίο και ανέφερε στη συνέντευξή του, είναι εξίσου αδιάβαστος με τον πρωθυπουργό.

Απόδειξη: Επειδή ο Λένιν κάτι είχε ακούσει για τους Κερένσκι (σσ: το μικρό όνομα του Κερένσκι ήταν «Αλέξανδρος»), τους πρώην, τους νυν και τους επόμενους Αλέξανδρους Κερένσκι, γι’ αυτό στον «Αριστερισμό», κάτω ακριβώς από το παράδειγμα με τους ληστές στο οποίο αναζήτησε καταφύγιο ο κ.Τσίπρας, ο Λένιν φροντίζει να ξεκαθαρίζει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που δίνει τα λεφτά του στον ληστή για να σώσει τη ζωή του και σε αυτόν που αποτελεί συνένοχο του ληστή.

Γράφει ο Λένιν:

«Φανταστείτε πως το αυτοκίνητο σας το σταμάτησαν οπλισμένοι ληστές. τους δίνετε τα λεφτά, το διαβατήριο, το πιστόλι, το αυτοκίνητο σας. Έτσι γλιτώνετε από την ευχάριστη συντροφιά με τους ληστές. Εδώ υπάρχει αναμφισβήτητα συμβιβασμός: “Do ut des” («σου δίνω» τα λεφτά, το όπλο, το αυτοκίνητο, “για να μου δόσεις” τη δυνατότητα να φύγω σώος και  άβλαβης). Είναι όμως δύσκολο να βρει κανείς άνθρωπο που να είναι στα καλά του και να λέει πως ένας παρόμοιος συμβιβασμός είναι “κατ” αρχήν απαράδεκτος”, ή να θεωρεί το πρόσωπο που έκανε έναν τέτοιο συμβιβασμό συνένοχο των ληστών (…)».

Οι… λενινιστικές γνώσεις του Κ.Τσίπρα σταματούν εκεί. Ας πει κάποιος στον κ.Τσίπρα, όμως, ότι αμέσως μετά, στην ακριβώς επόμενη παράγραφο, ο Λένιν φροντίζει να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στους συγγνωστούς και στους ασύγγνωστους συμβιβασμούς. Ανάμεσα στους παραδεκτούς και στους απαράδεκτους συμβιβασμούς. Τονίζει, δηλαδή, ότι υπάρχουν αυτοί που κάνουν συμβιβασμούς για να γλιτώσουν από τους ληστές, αλλά υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που βαφτίζουν συμβιβασμό την προδοσία, που κορδακίζονται στην πασαρέλα της εξαπάτησης ξεφωνίζοντας την ίδια τους τη γύμνια. «Να τότε όλοι αυτοί οι κύριοι (που) ενεργούσαν σαν συνένοχοι  των ληστών» σημειώνει ο Λένιν και συνεχίζει:

«Το συμπέρασμα είναι καθαρό: το να αρνιέσαι τους συμβιβασμούς “από άποψη αρχών”, το να αρνιέσαι γενικά οποιοδήποτε συμβιβασμό, αποτελεί παιδαριωδία, που είναι δύσκολο ακόμα και να την πάρει κανείς στα σοβαρά. Ο πολιτικός, που θέλει να είναι ωφέλιμος στο επαναστατικό προλεταριάτο, πρέπει να ξέρει να ξεχωρίζει τις συγκεκριμένες περιπτώσεις εκείνων ακριβώς των συμβιβασμών που είναι απαράδεκτοι, που εκφράζουν οπορτουνισμό και προδοσία, και να κατευθύνει όλη τη δύναμη της κριτικής του, όλη την αιχμή ενός αμείλικτου ξεσκεπάσματος κι ενός ανειρήνευτου πολέμου  ενάντια σ” αυτούς τους συγκεκριμένους συμβιβασμούς χωρίς να επιτρέπει στους πολύπειρους “καταφερτζήδες” σοσιαλιστές και  στους κοινοβουλευτικούς ιησουΐτες να ξεφεύγουν και να ξεγλιστρούν από τις ευθύνες με πραγματείες για “συμβιβασμούς γενικά”.”»

«Αμειλικτο ξεσκέπασμα» και «ανειρήνευτο πόλεμο» λοιπόν. Αυτή είναι η συμβουλή του Λένιν. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται οι «καταφερτζήδες». Οι εκπρόσωποι του οπορτουνισμού και της προδοσίας. Αυτοί που επιδίδονται σε πραγματείες για «συμβιβασμούς γενικά» ώστε – συνεχίζει ο Λένιν – να «ξεφεύγουν από τις ευθύνες για  την προδοσία που διέπραξαν, για το συμβιβασμό που έκαναν, ο οποίος είναι, τέτοιος που αποτελεί πραγματικά οπορτουνισμό, ατιμία και  προδοσία του χειρίστου είδους».

Προσθέτει ο Λένιν:

«Υπάρχουν συμβιβασμοί και  συμβιβασμοί. Πρέπει να ξέρεις να αναλύεις την κατάσταση και τους συγκεκριμένους όρους κάθε συμβιβασμού, ή κάθε ποικιλίας συμβιβασμών. Πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις τον άνθρωπο που έδωσε στους ληστές λεφτά και όπλο για να περιορίσει το κακό που θα έκαναν οι ληστές και να διευκολύνει τη σύλληψη και  την εκτέλεση τους, από τον άνθρωπο που δίνει στους ληστές λεφτά και όπλο για να πάρει μέρος στο μοίρασμα της λείας».

Και τρεις γραμμές παρακάτω, ο Λένιν επιμένει: Όποιος δεν κάνει αυτή τη διάκριση «θα ήταν απλούστατα τσαρλατάνος».

Ας έρθουμε, τώρα, στα δικά μας: Την ώρα που η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, η εγχώρια πλουτοκρατία, η κλεπτοκρατία, η τραπεζοκρατία και η μιντιακή σαπίλα των νταβατζήδων κανακεύουν την «ωριμότητα» του κυρίου πρωθυπουργού, ο επαναστάτης κ.Τσίπρας τι μας λέει;

Επικαλείται τον… Λένιν για να ισχυριστεί ότι «η αστάθεια μιας τέτοιας επαναστατικότητας, η στειρότητά της, η ιδιότητά της να μετατρέπεται γρήγορα σε υποταγή, σε απάθεια, σε φαντασιοπληξία, ακόμη και σε “μανιασμένο” ενθουσιασμό» (σσ: λόγια του Λένιν είναι κι αυτά στον «Αριστερισμό») αποτελούν… αριστερή (άμα τε και επαναστατική) τακτική!

Αλήθεια, χρειάζεται να είναι κανείς λενινιστής ή μήπως θα ήταν αρκετό να διαθέτει (έστω και λίγο) φιλότιμο ώστε – την ώρα που έχει διαπράξει αυτό που ο Λένιν αποκαλεί «ατιμία και προδοσία του χείριστου είδους» – να μην είναι και πολιτικός τσαρλατάνος;

Συλληφθέντες 15ης Ιουλίου: «Αριστερό» Μνημόνιο – «Αριστερή» Καταστολή -«Αριστερή» συκοφαντία.

Της Aντωνίας Λεγάκη

Άκουσε σήμερα το πανελλήνιο τον πρωθυπουργό να περιγράφει ότι δήθεν οι συλληφθεντες της 15ης Ιουλίου, ήταν ξένοι προβοκάτορες, εγκληματίες που προφανώς κάποιες ξένες δυνάμεις είχαν στείλει για να πετάνε μολότωφ στους ειρηνικούς διαδηλωτές(!), με σκοπό να πέσει η κυβέρνηση!!!

Είχα την τιμή να υπερασπιστώ τουλάχιστον δύο από τους δήθεν «αλλοδαπούς προβοκάτορες», κανείς από τους οποίους δεν κατηγορήθηκε ότι πέταγε μολότωφ στον κόσμο! Τον πρόεδρο του Συλλόγου Βιβλίου Χάρτου της μακρινής χώρας «Αττική» και έναν οπερατέρ που γυρνώντας από την εργασία του εντάχθηκε στο μπλοκ της ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να διαδηλώσει και βρέθηκε κατηγορούμενος και άμεσα άνεργος αφού οι «δυνάμεις ασφαλείας» του έσπασαν το χέρι που είναι απαραίτητο εργαλείο δουλειάς. Αθωώθηκαν αλλά δεν αποζημιώθηκαν…

Οι υπόλοιποι «εγκληματίες» ήταν ένας κοινωνικός λειτουργός μέλος του σωματείου του νοσοκομείου «Παμακάριστος», τέσσερεις εκπαιδευτικοί και ένας εργάτης αλβανός μετανάστης, γέννημα θρέμμα στην Ελλάδα, όλοι τους ενταγμένοι σε εργατικές, κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες από αυτές που ο πρωθυπουργός προεκλογικά κολάκευε πολιτικά, προς άγραν ψηφοφόρων.  Όλοι τους αγωνιστές, περήφανοι εκπρόσωποι των μαζικών αγώνων που εξανάγκασαν σε παραίτηση όλες τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Και προφανώς, γι’ αυτό, ανεπιθύμητοι…

Κατηγορούμενοι για πλημμελήματα, τέσσερεις από αυτούς αθωώθηκαν και τρείς καταδικάστηκαν για ήσσονος σημασίας πλημμελήματα, σε επίδειξη παραδειγματισμού για κάθε επίδοξο μελλοντικό διαδηλωτή και όχι γιατί αποδείχθηκαν οι κακοστημένες κατηγορίες των αστυνομικών που διέψευδαν ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί τον εαυτό τους…

Το πρωθυπουργικό σενάριο βέβαια, είχε ήδη γραφτεί από την Καθημερινή, στις 16 Ιουλίου (μία μέρα δηλ. μετά τις συλλήψεις), με σκοπό να δικαιολογηθεί μια αστυνομική γκάφα διεθνών διαστάσεων.: ήταν τόσο τυχαίες οι συλλήψεις της προηγούμενης ημέρας, που μεταξύ των συλληφθέντων βρίσκονταν και 6-7 τουρίστες (!) οι οποίοι αφού ταλαιπωρήθηκαν αρκετές ώρες στη ΓΑΔΑ και αφού επικοινώνησαν με τις πρεσβείες τους, αφέθηκαν φυσικά ελεύθεροι χωρίς απαγγελία κατηγοριών. Το γεγονός αυτό, στηλιτεύτηκε φυσικά από τους διπλωμάτες των ξένων χωρών, και η Καθημερινή του πάλαι ποτέ «διαπλεκόμενου» και σήμερα συμμάχου εφοπλιστή Αλαφούζου, ανέλαβε να ξελασπώσει την αστυνομία και να «ενημερώσει» τους πολίτες και κύριως τον πρωθυπουργό.. .

Δεν είδε ο Τσίπρας τις χιλιάδες υπογραφές κειμένων διαμαρτυρίας που κατατέθηκαν στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι. Δεν είδε τις χιλιάδες διεθνώς επιστολές διαμαρτυρίας.  Δεν είδε τα 175 ψηφίσματα διαμαρτυρίας, από σωματεία, συλλόγους και πολιτικές οργανώσεις έως και την ΑΔΕΔΥ, της μακρινής χώρας «Ελλάδα».

Αλλά κυρίως, αυτά που δεν είδε ο Τσίπρας είναι τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι συλληφθέντες, τα οποία ήδη καταδικάζει η Διεθνής Αμνηστία.και ήδη ταξιδεύουν στα διεθνή μέσα. Δεν είδε ο κ. πρωθυπουργός τους αστυνομικούς της ομάδας Δ, να επιβάλουν στους συλληφθέντες να στοιχηθούν (όπως στο στρατό) για να τους κοπανήσουν μετά τα χέρια και να σπάσουν έτσι το χέρι του οπερατέρ (ο οποίος αθωώθηκε).  Δεν είδε δέκα άνδρες των ΜΑΤ να κλωτσούν στο σώμα και στο κεφάλι τον κοινωνικό λειτουργό και, μετά από διαμαρτυρίες άλλων διαδηλωτών, να τον βάζουν μέσα στην κλούβα όπου καλούσαν τους συναδέλφους τους της ομάδας Δ και πήγαιναν ενας ένας να «διασκεδάσουν» κλωτσώντας έναν άνθρωπο λιπόθυμο. Δεν άκουσε τους άνδρες της ομάδας Δ να λένε «από το 2012 είχα να διασκεδάσω έτσι».  Δεν είδε το ξύλο που έπεφτε άφθονο σε όλους τους συλληφθέντες κατά τη διάρκεια της μεταγωγής τους στη ΓΑΔΑ.  Το μοναδικό «αστείο» είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν άκουσε τους άντρες της Δ να φωνάζουν υστερικά «ΣΥΡΙΖΑ ψήφισες ρε μουνί; Πάρε τώρα να ‘χεις»….

Δεν  είδε ο Τσίπρας τους μάρτυρες της ομάδας Δ να έρχονται στο δικαστήριο συνοδευόμενοι από αλληλέγγυους συναδέλφους τους που απειλούσαν μάρτυρες και κατηγορούμενους, ούτε μετά το τέλος της δίκης να φεύγουν με υψωμένες γροθιές! Σίγουρα δεν είδε και δεν κατάλαβε το πώς αυτές οι ομάδες μετατρέπονται σε τάγματα θανάτου, όχι επειδή δεν ελέγχονται από την πολιτεία, αλλά επειδή εκπαιδεύονται γι’ αυτό από την πολιτεία.

Εμείς όμως είδαμε, ακούσαμε, είμαστε και θα είμαστε εκεί. Εκεί που ο μαζικός λαϊκός αγώνας θα αντιπαλεύει και θα γκρεμίζει κάθε κυβέρνηση που τρέφει το φασισμό για να συντηρεί την  εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger