Νεοτερα

«Σαρώνει το ΟΧΙ στα Χανιά».

Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015 | 11:02 μ.μ.


Την φωτογραφία που παραθέτουμε την τράβηξε με το κινητό του και την έστειλε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο αναγνώστης μας από τα Χανιά της Κρήτης. Η λεζάντα που την συνοδεύει γράφει: «Σαρώνει το ΟΧΙ στα Χανιά».

Να χαιρετήσουμε και τον φίλο μας απ’ τα Χανιά και να πούμε ότι στην Κρήτη έχουμε πολλούς αναγνώστες του μπλοκ μας και χαιρόμαστε γ’ αυτό.

Ομιλία Τσίπρα στο Σύνταγμα (Βίντεο)

Φανερά συγκινημένος, με δακρυσμένη φωνή θα λέγαμε ο Αλέξης Τσίπρας έκανε σήμερα μια ομιλία στο Σύνταγμα, που ακούμπησε την καρδιά των ακροατών του.

Στοχεύοντας κύρια στο συναίσθημα ο πρωθυπουργός είπε αυτά που ήθελε να ακούσει ο πάρα πολύς κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στο Σύνταγμα. Κάλεσε τους έλληνες πολίτες την Κυριακή στο δημοψήφισμα να επιλέξουν το «ΟΧΙ»  απορρίπτοντας «τα τελεσίγραφα» των ξένων, αδιαφορώντας ταυτόχρονα σε όσους προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο.

Απευθυνόμενος στους συγκεντρωμένους ο Α. Τσίπρας του παρότρυνε: «Να αποφασίσετε υπερήφανοι για ένα μικρό λαό που πολεμά χωρίς σπαθιά, αλλά με το έχει το δίκιο με το μέρος του» δηλώνοντας την πεποίθεση του ότι «Θα νικήσουμε. Κανείς δεν μπορεί να κρύψει ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Ό, τι και να γίνει, θα είμαστε νικητές. Οι απειλές ηττήθηκαν. Το ΟΧΙ θα γράψει ιστορία στην Ευρώπη της αλληλεγγύης».

Δεν χαρίζουμε τα ΟΧΙ που λέμε στους ιμπεριαλιστές και την πλουτοκρατία, σε αυτούς που είναι έτοιμοι να πουν τα ΝΑΙ σε νέες συμφωνίες !

Γράφει ο Δημήτρης Παυλίδης

Αν, οι διοργανωτές των σημερινών γιορτών του ΟΧΙ στο Σύνταγμα και στον Λευκό Πύργο, άκουγαν προσεκτικά την σημερινή πρωινή συνέντευξη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης στον ρ/σ “ στο Κόκκινο”, δεν θα είχαν καθόλου χαρούμενη διάθεση.

Ο Γιάννης Δραγασάκης, είναι γνωστό πως βρίσκεται στον στενό ηγετικό πυρήνα της κυβέρνησης, της ανασχηματισμένης διαπραγματευτικής ομάδας με τους - τάχα μου -θεσμούς και -όπως λέγεται- στον μικρό κύκλο εκείνων που πήραν την απόφαση να σταματήσουν προσωρινά τις επίσημες διαπραγματεύσεις και να προσφύγουν στο δημοψήφισμα. Επιπλέον -για τους νεότερους- ο Γιάννης Δραγασάκης έχει μια μακριά πολιτική πορεία. Αυτό έχει την αξία του ειδικά όταν υπάρχει μια επιμονή σε έναν ορισμένο προσανατολισμό. .

Από στέλεχος της γκορμπατσοφικης- φιλοευρωπαικής πτέρυγας του ΚΚΕ, βασικός υποστηρικτής του Τζανετακισμού και υπουργός στην -αλήστου μνήμης- οικουμενική Ζολώτα, παρολίγον ηγέτης του ΚΚΕ και διαχρονικά ηγετικός παράγοντας του Συνασπισμού και μετέπειτα του Σύριζα.
Ο Δραγασάκης υπήρξε συνεπής από τότε στην όχθη που διάλεξε, δεν αποτόλμησε ούτε μια προσχηματική αυτοκριτική για τις παλιές επιλογές και προχώρησε στους ίδιους δρόμους με παλιούς και νέους συνοδοιπόρους μέχρι που ξανά-ανέλαβε υπουργικά καθήκοντα. Αυτήν την φορά όχι σαν τσόντα, αλλά σαν ένας από τους βασικούς επιτελείς. Του οικονομικού κυβερνητικού κέντρου αφού αυτό πρώτα ξεσκαρταρίστηκε ακόμη και από εκείνες τις φωνές που είχαν ορισμένες ενστάσεις για την γραμμή που χαράχτηκε.

Ο Δραγασάκης περιέγραψε αδρά τις αντιφάσεις, τα αδιέξοδα αλλά και τις αληθινές προθέσεις-προσμονές του στενού κυβερνητικού επιτελείου δίνοντας - μια καλή εικόνα για το πως αυτό οδηγήθηκε στις τελευταίες -ριψοκίνδυνες αποφάσεις. Έχοντας βαθιά στο πολιτικό-θεωρητικό DNA τους όλες τις αυταπάτες για τον χαρακτήρα-ρόλο των ιμπεριαλιστών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της αστικής δημοκρατίας, της ελληνικής ολιγαρχίας κλπ θεώρησαν πως θα μπορούσαν να κερδίσουν μια συμφωνία, έστω και δύσκολα, την οποία θα μπορούσαν να την πουλήσουν τόσο στην ελληνική ολιγαρχική ελίτ όσο και στον λαό. Εξήγγειλαν μετά βεβαιότητας πως με το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου στην τσέπη θα τροποποιούσαν συσχετισμούς, θα άλλαζαν το μείγμα των πολιτικών, θα έπαιζαν με τις υπαρκτές αντιθέσεις μεταξύ ιμπεριαλιστικών κέντρων ( εντός και εκτός ΕΕ), θα στρίμωχναν το Βερολίνο και άλλα πολλά.

Όλες αυτές οι προσδοκίες διαψεύστηκαν και τα διαπραγματευτικά σχέδια χρεοκόπησαν. Από υποχώρηση σε υποχώρηση, διαβαίνοντας κόκκινες γραμμές και αλλάζοντας συνεχώς τακτικές βρέθηκαν στο τέλος με την πλάτη στον τοίχο. Όπως είπε και ο Τσακαλώτος ήρθαν αντιμέτωποι με μια συμφωνία που δεν θα μπορούσαν με κανονικούς όρους να περάσουν ούτε κομματικά ούτε κοινοβουλευτικά. Η επιλογή του δημοψηφίσματος δεν ήταν όμως μόνο μια προσπάθεια να μεταφέρουν το βάρος της απόφασης στον λαό. Μπλεγμένοι βαθιά στις αυταπάτες τους, πίστεψαν πως με την κήρυξη του θα πετύχαιναν ορισμένες παραχωρήσεις από τους ιμπεριαλιστές ακόμη και στην εβδομάδα που μεσολάβησε πριν την διεξαγωγή του.

Ήταν έτοιμοι ακόμη και αυτήν την ίδια την διεξαγωγή του να παζαρέψουν, όπως με μασημένα λόγια άφηναν να εννοηθεί τις πρώτες ώρες. Διαψεύστηκαν σχεδόν αυτοστιγμεί και με τον ίδιο οικτρό τρόπο. Όταν, δηλαδή, το Βερολίνο μαζί με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Γιούρογκρουπ τους ανάγκασαν να κλείσουν τις τράπεζες εμπρός στον κίνδυνο μιας ανεξέλεγκτης κατάρρευσης. Και ενώ όλα αυτά οδηγούν, για κάθε σοβαρό άνθρωπο, σε μερικά προφανή συμπεράσματα αυτοί συνεχίζουν να επιμένουν στην ίδια χρεοκοπημένη πολιτική.

Ζητάνε νέα λαϊκή εντολή και νομιμοποίηση για νέο κύκλο διαπραγμάτευσης. Αυτήν την φορά όχι αργόσυρτο αλλά ταχύρυθμο. Μέσα σε ένα 48ωρο υπόσχονται πως θα υπογράψουν συμφωνία!. Ο ανεκδιήγητος Βαρουφάκης θεωρεί πως αυτό θα γίνει σίγουρα και 100% και θα είναι μάλιστα και βιώσιμη συμφωνία! Και ο Τσακαλώτος ζητάει από τον ελληνικό λαό να ψηφίσει «όχι», για να του δώσει ξανά τη δύναμη για την μάχη προκειμένου “ να επιτύχουμε μια συμφωνία που θα είναι βιώσιμη, αλλά και αποτέλεσμα ενός δίκαιου συμβιβασμού” όπως είπε στην τελευταία συνέντευξη του.

Τι είδους συμφωνία σκέφτονται να υπογράψουν οι υποψήφιοι νικητές του κυριακάτικου δημοψηφίσματος κουβαλώντας στα σακίδια τους το ΟΧΙ – όπως ελπίζουν- όταν φτάσουν στις Βρυξέλλες; Ο Δραγασάκης δεν μάσησε τα λόγια του. Θα είναι μια συμφωνία με σκληρά μέτρα που θα στεναχωρήσει πολλούς και από εμάς, εξομολογήθηκε. Δηλαδή πολύ χειρότερη από αυτήν που ο Τσίπρας περιέγραψε και υπέγραψε με το κείμενο των 47+ σελίδων, προσθέτουμε εμείς, στην οποία η περίφημη ανακατανομή των βαρών ήταν ένα φύλλο συκής για την τελική εξόντωση των λαϊκών στρωμάτων, των φτωχών αγροτών, των μικρών επιχειρήσεων και των αυτοαπασχολούμενων. Αυτά στην καλύτερη περίπτωση και εφόσον το Βερολίνο και τα υπόλοιπα κέντρα αποφασίσουν να συνηγορήσουν και δεν τραβήξουν και άλλο το σχοινί. Το καλύτερο σενάριο δηλαδή που διαθέτει αυτήν την στιγμή η φαντασία και οι προσμονές του συγκεκριμένου κυβερνητικού επιτελείου.

 Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανέλαβε σε έκτακτες συνθήκες να διαπραγματευτεί για λογαριασμό της μεγαλοαστικής τάξης μια λιγότερη επώδυνη συμφωνία με τους ιμπεριαλιστικές-δανειστές. Γι αυτό αντιμετωπίστηκε στην πρώτη φάση σαν αναγκαίο κακό και έως και ευνοϊκά, από τις περισσότερες μερίδες και πλευρές του καθεστώτος στο εσωτερικό . Ταυτόχρονα εκπροσωπούσε -διαχειρίζονταν κατευναστικά και τις προσδοκίες-αγανάκτηση-οργή του λαού, που στα μάτια του είχε απαξιωθεί πλήρως το παλιό πολιτικό προσωπικό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
Μια ιδιότυπη και δύσκολη συγκυρία ανέδειξε το εν λόγω επιτελείο, βεβιασμένα, μαζί με τον Καμμένο στην κυβέρνηση (και όχι στην εξουσία όπως μας αποκάλυψε εμάς τους αδαείς σήμερα το πρωί ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης!).

Το εγχείρημα όμως για μια πιο ευνοϊκή και ελεήμονα αντιμετώπιση από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα απέτυχε. Απέτυχε για πολλούς διαφορετικούς λόγους που η ανάλυση τους αυτήν την στιγμή ξεφεύγει από τους σκοπούς αυτού του άρθρου. Απέτυχε κυρίως διότι στην ιστορική φάση που περνάμε το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός, μη έχοντας επικίνδυνους-ισχυρούς ταξικούς αντιπάλους συμπεριφέρονται σχεδόν ασύδοτα.
Τα θέλουν όλα και δεν κατανοούν τις προσμονές και τις δεήσεις για έλεος των επίμονων ρεφορμιστών. Μπλέχτηκε -επίσης- με τις σκληρές αντιθέσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων και ειδικά με την ηγεμονική αντιπαράθεση Βερολίνου-Ουάσιγκτον , τον προβοκατόρικο ρόλο του ΔΝΤ στην Ευρώπη, τις νέες εξωτερικές ιεραρχήσεις της Γερμανίας ειδικά μετά το ξέσπασμα της Ουκρανικής κρίσης , τον φόβο επέκτασης των αμφισβητήσεων και σε άλλα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης με μεγαλύτερο βάρος κλπ. Πιθανόν και με διαφορετικές γραμμές εντός της γερμανικής κυβέρνησης. Όλα αυτά θα τα δούμε πιο καθαρά στο επόμενο διάστημα.

Η χρεωκοπία όμως της γραμμής για μια πιο ήπια-φιλάνθρωπη προσαρμογή στις απαιτήσεις των δανειστών είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο. Χρεοκοπώντας η γραμμή , οι διαπραγματευτές έμειναν στον αέρα! Και δεν ήταν εκείνης της πάστας των προηγούμενων που θα γυρνούσαν εύκολα πίσω κουβαλώντας στις αποσκευές τους ένα πακέτο πιο βάρβαρο από τα προηγούμενα και θα λειτουργούσαν σαν κυβερνήτες παντός καιρού. Και να τους πέρασε από το μυαλό να το αποπειραθούν θα καταλάβαν γρήγορα πως τέτοιες μεταμορφώσεις δεν γίνονται εύκολα και ανώδυνα.

Έτσι στην “επιστροφή” προέκυψε το δημοψήφισμα. Μια σύνθεση απελπισίας, διάψευσης , τυχοδιωκτισμού αλλά και ταυτόχρονα αναζήτησης τρόπου για να ακολουθηθεί η ίδια γραμμή για να ξεκινήσουν νέα ταξίδια στις Βρυξέλλες.
Το δήθεν μηδένισμα του κοντέρ όπως είπε ο Φίλης αλλά τραβώντας και πάλι τον ίδιο αδιέξοδο και χρεοκοπημένο δρόμο. Αν υπήρχε έστω και ένα ψήγμα αφέλειας και αθωότητας σε όλα όσα έγιναν μέχρι τώρα από εδώ και πέρα δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. Η επιμονή στην ίδια γραμμή πρέπει να βάλει σε υποψία και τους πιο ανυποψίαστους και γιορτινούς οπαδούς του ΟΧΙ.

Όπως ήταν αναμενόμενο σε όσους δεν έχουν κάνει λοβοτομή και ξέρουν τι σημαίνει ιμπεριαλισμός και καπιταλιστές η επιλογή του δημοψηφίσματος λειτούργησε ως πυροκροτητής και συναγερμός.
Η μεγαλοαστική τάξη, τα ηγετικά τμήματα των μικρομεσαίων που ακόμη αναπνέουν και ελπίζουν σε κοινωνική άνοδο επί πτωμάτων, το παλιό χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό μαζί με ότι καινούργιο νούμερο κατέβασε το ποτάμι της αστικής χρεοκοπίας.

Ολοι σχεδόν οι μηχανισμοί, τα ΜΜΕ, η εκκλησία μαζί με όλα τα ρετάλια της -τάχα μου -διανόησης ξεσηκώθηκαν και συνασπίστηκαν. Σοβαροί και γελοίοι αγκαλιά ,κέντρα και παράκεντρα μαζί, ο Ρουβάς χέρι-χέρι με τον Ράμφο και ο Βέρτης με τον Μπέζο αγκαζέ, ενωμένοι σε ένα αξεδιάλυτο συνασπισμό, με μαέστρους και εντολείς τους ξένους αφέντες τους, κήρυξαν πανστρατιά για να σώσουν την Ελλάδα.!! Δηλαδή την εξουσία και τα προνόμια τους, τα κέρδη και τις επιχορηγήσεις τους και φυσικά τον δυτικό-ευρωπαϊκό προσανατολισμό (εξάρτηση) της χώρας.

Στον αντίποδα η ηγεσία της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, από έκπληξη σε έκπληξη και από διάψευση σε διάψευση θυμήθηκε τον λαό. Αυτόν που τον εκπαίδευσε-υπέδειξε να μείνει τόσο καιρό στην γωνία, να παρακολουθεί και να ελπίζει, να ψηφίζει και να αναθέτει. Τον καλεί τώρα και πάλι υποκριτικά να την υποστηρίξει. Σε τι και γιατί όμως:

Ο Δραγασάκης εκλαΐκευσε τον Τσίπρα που μίλησε χθες το βράδυ στην Χούκλη και στον Αντέννα. Και ο ένας και ο άλλος στην ουσία ζητάνε να πάρουν το ΟΧΙ του λαού για να το μετατρέψουν σε ένα μεγαλόπρεπο ΝΑΙ σε μια συμφωνία, που αυτοί τουλάχιστον από το βράδυ της Κυριακής θα είναι έτοιμοι να υπογράψουν. Στην καλύτερη περίπτωση θα είναι μια εξέλιξη μεγάλης διάψευσης για όλους εκείνους που ειλικρινά και άφοβα θα πάνε την Κυριακή να ψηφίσουν ΟΧΙ.

Αυτή είναι μια εκδοχή των πραγμάτων. Οι υπόλοιπες θα είναι το ίδιο αντιλαϊκές και πιο χειρότερες στον βαθμό που ο λαός μας βρίσκεται αφοπλισμένος, το λαϊκό κίνημα αποδιοργανωμένο και η λεγόμενη Αριστερά σε όλες τις παραλλαγές της, αναντίστοιχη των περιστάσεων, γεμάτη αυταπάτες η ανεδαφικές επαναστατικές προσμονές για το σήμερα, μέσω μεταβατικών προγραμμάτων.

Έτσι η αλλιώς η Δευτέρα θα είναι η αρχή μιας νέας πολύ δυσκολότερης φάσης για το λαϊκό και εργατικό κίνημα στην χώρα μας. Και αυτοί που θα ψηφίσουν ΟΧΙ και αρκετοί από αυτούς που φοβισμένοι και παρασυρμένοι θα ψηφίσουν ΝΑΙ, θα βρεθούν μπροστά σε μια νέα καταιγίδα μέτρων και πολιτικών ενάντια στην ζωή τους και στην ζωή των παιδιών τους.
Ανάμεσα τους, στους δρόμους των σκληρών αγώνων θα βρεθούν και όσοι, ξανά κόντρα στα κυρίαρχα ρεύματα και τους εκβιασμούς, προσπαθούν να πούνε την αλήθεια, να μην χαρίσουν τα ΟΧΙ τους σε χρεοκοπημένους διαπραγματευτές και αρνούνται να σπεύσουν στο κάλπικο δημοψήφισμα.

Δ.Παυλίδης

Για μια νίκη του "ΟΧΙ" με προοπτική

Γράφει ο Νίκος Νούλας

Πέρασαν ήδη τρεις μέρες από τότε που διατυπώθηκαν ορισμένες σκέψεις για τη συγκυρία (δες εδώ). Καθόλου μικρό χρονικό διάστημα, καθότι ο παροντικός χρόνος ρέει ορμητικά δημιουργώντας αλλεπάλληλα γεγονότα. Οπότε, το συγκεκριμένο κείμενο χρήζει "ενημέρωσης", δηλαδή ανάπτυξης των συλλογισμών του υπό το φως των νέων δεδομένων της υποκειμενικής και αντικειμενικής πραγματικότητας.

1. Η σημαντικότερη εξέλιξη είναι ότι έχει υπάρξει μετατόπιση του ερωτήματος του δημοψηφίσματος! Το ερώτημα σήμερα απέχει από το «συμφωνείτε ή όχι με τις προτάσεις των δανειστών», όπως πονηρά το διατύπωσε η ηγεσία του Σύριζα για να το διαχειριστεί, πιστεύει, κατά πώς τη βολεύει, δηλαδή για την επίτευξη έντιμου συμβιβασμού με την τρόικα και την ... εσωκομματική και την προϊούσα κοινωνική αντιπολίτευση. Ούτε, από την άλλη, είναι το «θέλετε η χώρα να παραμείνει στην Ευρωζώνη και την ΕΕ», όπως ισχυρίζεται το μνημονιακό μπλοκ  για να μετατοπίσει τη συζήτηση σε ένα ευνοϊκό, θεωρεί, για αυτό πεδίο, αυτό του λεγόμενου ευρωπαϊσμού.
Το ερώτημα του δημοψηφίσματος είναι «Θέλετε να πέσει η κυβέρνηση από την τρόικα και τους εσωτερικούς πολιτικούς και οικονομικούς συμμάχους της ;». Η πρόσφατη άρνηση των “εταίρων” στην πρόταση της κυβέρνησης για επανέναρξη διαπραγματεύσεων, σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες κινήσεις χρηματοοικονομικής ασφυξίας, επιβεβαιώνουν τη βασιμότητα του ισχυρισμού. Και σε αυτό το ερώτημα-δίλημμα η απάντηση πρέπει να είναι βροντερή: ΟΧΙ.

2. Ένα μέτωπο του “όχι” κυοφορείται στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας. Πλατύ. Πολιτικά περιλαμβάνει από θιασώτες της πρότασης των 47 σελίδων μέχρι οπαδούς της ρήξης με την Ευρωζώνη και την ΕΕ, από κινήματα πολιτών μέχρι αντιεξουσιαστές, από ιδεολογικά ρεύματα της αριστεράς έως ανεξαρτησιακούς δεξιούς. Κοινωνικά τείνει να συσπειρώσει ως πρωτοπορεία τα πλέον δυναμικά και προλεταριοποιημένα κομμάτια της κοινωνίας. Οργανωτικά δεν έχει δομές και έκφραση, οπότε θα ασκηθούν από τον ηγετικό σύριζα τα... νόμιμα δικαιώματα ιδιοκτησίας και κατάσχεσης του “όχι”. Άλλωστε αυτό δε συνέβη και με το αντιμνημονιακό – αντιτροϊκανό κίνημα; Επειδή μια τέτοια εξέλιξη δεν προοιωνίζεται θετικές εξελίξεις, ζητούμενο είναι η αυτόνομη κινηματική έκφραση.

3. Η επικράτηση του “όχι” στο δημοψήφισμα είναι ο πρώτος σημαντικός σταθμός.
Καθοριστικής σημασίας για τη συνέχιση ή μη του αγώνα, όχι όμως και για την τελική έκβασή του. Άλλωστε, το “όχι”, όπως έχω υποστηρίξει, μπορεί να ακολουθήσει διάφορες τροχιές: του συμβιβασμού (έντιμου ή “κιαρατά”), της ανερμάτιστης ρήξης, ή της αυτόνομης κινηματικής έκφρασης. Είμαι οπαδός του ... τρίτου δρόμου. Αλλά, υποτεθείσθω ότι νικάμε στο δημοψήφισμα και ότι, επιπροσθέτως, δε χάνουμε το βηματισμό μας στη συνέχεια. Τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα γιατί η χρονική στιγμή της αντιπαράθεσης είναι χείριστη. Οι γνωρίζοντες από στρατηγική τροϊκανοί επέλεξαν την ευνοϊκότερη γι’ αυτούς συγκυρία. Και τα τακτικιστικά σαΐνια (πλην, όμως, στρατηγικά “γίδια”) της ελληνικής κυβέρνησης νόμιζαν επί πέντε μήνες ότι αγοράζουν χρόνο! Και, ακόμα και τώρα, διαβεβαιώνουν για συμφωνία ακόμα και εντός 48 ωρών αν επικρατήσει το “όχι”. Αφελείς ευρωπαϊστές; Ή κυνικοί;(θα το εξετάσουμε παρακάτω, βλ σημείο 5). Πάντως, όποιος θέλει να συγκρουστεί πραγματικά, και όχι για την τιμή των όπλων, προετοιμάζεται και προετοιμάζει το λαό. Δεν αυτοϋπονομεύεται. Επιλέγει καλύτερη στιγμή από αυτή της νομισματικής ασφυξίας, του τέλους του προγράμματος και της αποδιάρθρωσης της παραγωγής. Όταν, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, αντιμετωπίσει την ασύμμετρη επίθεση από τα μμε, δηλαδή το πραξικόπημα στην ενημέρωση (άρα και στη Δημοκρατία), δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια σαν καθωσπρέπει κύριος να ηθικολογεί επικαλούμενος τη δεοντολογία.

4. Έχουν ενδιαφέρον διάφοροι παραλληλισμοί με ιστορικά γεγονότα. Οι του “όχι” επικαλούνται συχνά το 1821 και το 1940. Οι του “ναι” το 1897 και το 1920. Όλα έχουν ενδιαφέρον, ειδικά για όσους θέλουν να βγάζουν συμπεράσματα από το παρελθόν για να μην επαναλαμβάνουν λάθη ιστορικής σημασίας. Τι δείχνουν όλα αυτά; Ότι η κίνηση μαζών είναι αναγκαία, όχι όμως ικανή συνθήκη για τη δημιουργία ενός νικηφόρου ή ενός προοδευτικού κινήματος. Αυτό που δίνει πρόσημο σε ένα κίνημα είναι οι στόχοι που βάζει για τον εαυτό του, το περιεχόμενό του, η δυναμική του, τα αποτελέσματα που τείνει να γεννήσει.
Και εδώ δύο παραδείγματα από το κομουνιστικό κίνημα: α) Οι κομουνιστές αντιτάχθηκαν στο ρεύμα της μετά τη συνθήκη των σεβρών εποχής που ήθελε εκστρατεία ως την κόκκινη μηλιά. Ήταν μειοψηφία. Το πλήρωσαν με εκτελεστικά αποσπάσματα στο πολεμικό μέτωπο. β) Η προηγούμενη φορά στην ιστορία που ένα κίνημα στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν “διαπραγματευτικό χαρτί” ήταν οι αντάρτες του δημοκρατικού στρατού. Τότε η Σοβιετική Ένωση ήθελε μεν ένα κίνημα σε μια δυτική χώρα για να πιέζει τις μεγάλες δυνάμεις, δεν ήθελε όμως την πλήρη ανάπτυξή αυτού του κινήματος...
Αυτά (και άλλα πολλά που μπορεί να ειπωθούν) λέγονται, όχι για να γεμίσουμε επιφυλάξεις. Αλλά για να μετασχηματιστεί ο ενθουσιασμός σε σύνεση, δηλαδή σε στρατηγική· και να γίνει η στρατηγική μας όπλο στον παρατεταμένο αγώνα στον οποίο μπαίνουμε. Όταν ξέρεις ότι θα πρέπει να βουτήξεις στο μαυροπέλαγο χρειάζεται θάρρος για να το αποφασίσεις (εκτός κι αν είσαι ολότελα απεγνωσμένος)· χρειάζεται όμως και φρόνηση να σκεφτείς να λάβεις κάποια, έστω στοιχειώδη, μέτρα.

5. Μόνο έτσι θα αντιπαρατεθούμε στον ωμό τακτικισμό. Και ας μην αυταπατόμαστε ότι η τακτικιστική λαϊκιστική ηγεσία του σύριζα άλλαξε σκεπτικό. Απεναντίας, είναι βάσιμο να υποθέσουμε ότι κυριαρχούν δεύτερες και τρίτες σκέψεις κομματικής και προσωπικής διάσωσης στη νέα φουρτούνα. Σενάρια που παίζουν: Ανακουφιστική(;) νίκη του “ναι”, ηρωική έξοδος, παραμονή στο παιχνίδι με διατήρηση αξιοπρέπειας και κομματικής ενότητας. Νίκη του “ναι” και σχηματισμός μεταβατικών σχημάτων (με ή χωρίς συμμετοχή του σύριζα). Νίκη του “όχι” και ξανά χυλόπιτα από τους “θεσμούς”, παράταση της ρευστότητας, κοινωνική αποδιοργάνωση. Διευκρίνιση:Το σενάριο νίκη του “όχι” και έντιμος συμβιβασμός για μένα απλά δεν υπάρχει. (Πολλά ακόμα σενάρια μπορεί να δημιουργήσει η ευφάνταστη πραγματική ζωή...) Άρα, επανερχόμαστε στη βασική διαπίστωση: Η επικράτηση του “όχι” στο δημοψήφισμα είναι ο πρώτος σημαντικός σταθμός. Καθοριστικής σημασίας για τη συνέχιση ή μη του αγώνα, όχι όμως και για την τελική έκβασή του. Την τελική έκβαση θα κρίνει ο συσχετισμός δύναμης μεταξύ τρόικας και λαϊκού κινήματος.

6. Και μια κουβέντα για το νέο ήθος, που αρχίζει να γίνεται διαδεδομένο έθος. Τόσο που φαίνεται σα να είναι κοινά παραδεκτό, ή τουλάχιστον αποδεκτό. Όχι σύντροφοι και συναγωνιστές δε “θα γαμήσουμε” κανέναν για να δει πώς το κάνουν οι αντιμνημονιακοί, ούτε θα “μας την παίξουν” οι μνημονιακές (που είναι και “σαβούρες” και θέλουν πολύ “σοβάτισμα”). Ούτε πανηγυρίζουμε που ο Κλέων “έφαγε” τη Ματσούκα από τον μνημονιακό, ούτε, ούτε, ούτε. Ούτε καλά να πάθουν τα “ζώα” που θα ψηφίσουν “ναι” ή αποχή. Γενικά δε γινόμαστε χυδαίοι και υβριστές. Γιατί, έτσι, μόνο τα κόμπλεξ μας βγάζουμε στη φόρα...

3 Ιουλίου 2015

Tο ΟΧΙ μας

Της Ειρήνης Νταουντάκη

Θυμάμαι σαν εφιάλτη εκείνο το ναι σε όλα, πριν 3 χρόνια στη Βουλή. Μια απέραντη ντροπή με πλημμύρισε για τους ανθρώπους που μας εκπροσωπούσαν στη Βουλή.

Ποια ήταν τα όλα που τότε σκύψαμε κεφάλι και δεχτήκαμε;  Τα είδαμε στο πέρασμα των επόμενων χρόνων, τα βιώσαμε όλοι στο πετσί μας. Είναι όλα εκείνα που σήμερα μας πνίγουν, μας φυλακίζουν, μας στερούν την όποια ελευθερία μας ανήκει, μας απογυμνώνουν από την όποια αξιοπρέπεια μας χρειάζεται για να ζήσουμε. Όλα αυτά που έφεραν τόσους ανθρώπους στην ανεργία, την επισφάλεια, την ανασφάλιστη εργασία, τη μετανάστευση, τη φτώχεια, την αυτοκτονία. Όλα ετούτα τα καθημερινά που ζούσαμε στο εργασιακό χώρο, όπου έχουν αδειάσει τα νοσοκομεία από εργαζόμενους, όπου ο φασισμός είχε γίνει καθημερινότητα και ο φόβος είχε αντικαταστήσει τα όνειρα. Κοντή μνήμη δεν έχουμε. Όλοι θυμόμαστε το πριν την 25η Γενάρη. Τα μαύρα χρόνια της χώρας μας, τα ιατρεία για τους ανασφάλιστους, τα συσσίτια για τους μη έχοντες, τους θανάτους, την θλίψη και την απαισιοδοξία των ανθρώπων μας στην έλλειψη προοπτικής και διεξόδου.

Δύσκολο να ζεις μα πιο δύσκολο να επιβιώνεις χωρίς αρχές, αξίες και ελπίδα.

Τι θα μας προσφέρει ένα καινούριο ναι σε όλα ; Αρκεί να κοιτάξουμε το χθες, να το πολλαπλασιάσουμε και θα έχουμε το αύριο. Αρκεί να θυμηθούμε τον ωμό εκβιασμό από την πλευρά των επικυρίαρχων της Ευρωζώνης, την απάνθρωπη οικονομική στρατηγική που εξευτελίζει κάθε ανθρώπινη και κοινωνική αξία και ακυρώνει κάθε έννοια ελευθερίας και δημοκρατίας, το σκληρό ''παιχνίδι' που παίζουν στη πλάτη ενός πληγωμένου κόσμου. Να θυμηθούμε τα κάγκελα στη Βουλή, τη βίαιη καταστολή κάθε διαμαρτυρίας, την προπαγάνδα του φόβου, την ανοχή του φασισμού, τις αυτοκτονίες, τις ομαδικές απολύσεις, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, το κυρίαρχο πελατειακό κατεστημένο, τις λιποθυμίες των παιδιών στα σχολεία, την υπερφορολόγηση και τα χαράτσια. Να θυμηθούμε την υποκρισία και τα ασύστολα ψεύδη από τα ντόπια πρωτοπαλίκαρα - υπηρέτες του Σόιμπλε και του Γιούνκερ, που μας εκθέτουν διεθνώς με την υποταγή και τη δουλικότητα. Αυθεντικοί ραγιάδες, στο πλευρό εξωτερικών οικονομικών συμφερόντων.

Είναι ώρα να τιμήσουμε τους νεκρούς της μνημονιακής 5ετίας, νεκρούς από απελπισία, αρρώστια, πείνα, ντροπή και κοινωνικό εξευτελισμό.  

Μας θέλουν υποταγμένους, νωθρούς, αμέτοχους, υποβόλιμους, ντροπιασμένους, κακορίζικους.

Τώρα, όμως, ήρθε για όλους μας η ώρα του ΟΧΙ. Ένα μεγάλο, περήφανο όχι που οδηγεί σ ένα τεράστιο ναι για τη ζωή, την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελεύθερη έκφραση. Ένα όχι που ταιριάζει στην ιστορία του όρθιου ανθρώπου που συνεχίζει να περπατά στην δυσκολία, να δημιουργεί και να χαίρεται, περήφανος που κατακτά τη ζωή του.

Ένα ΟΧΙ που θα ακουστεί στα πέρατα του σημερινού κόσμου και θα μείνει κεφάλαιο στην ιστορία του αύριο, ξεπλύνοντας το ντροπιαστικό ναι σε όλα και κάνοντας ακόμη μια φορά υπερήφανες τις γενιές που θα έρθουν.

Ειρήνη Νταουντάκη

Διευθύντρια Νεφρολογικού Τμήματος
Νοσοκομείου Ρεθύμνου

Δημοψήφισμα: Η ΕΕ σε ρόλο Μεγάλου Ιεροεξεταστή

Γράφει ο Γρ. Σουλτάνης 

Οι ευρωκράτες, με τη χρήση σύγχρονων τεχνικών ψυχολογικού πολέμου, προσδοκούν ότι οι έλληνες πολίτες θα συναινέσουν στην πλήρη κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας, στις δοτές κυβερνήσεις-μαριονέτες και στη λεηλασία της χώρας.

Με την αναπλαισίωση του ερωτήματος που θέτει το δημοψήφισμα-από όχι ή ναι στη συμφωνία, σε όχι ή ναι στην Ευρώπη-άθελά τους, οι δανειστές, προκάλεσαν την άνοδο ενός συνειδητού αντι-ευρωπαϊκού ρεύματος, επιτρέποντας στο μέσο έλληνα πολίτη να ξεπεράσει το μύθο της Ευρώπης-γεγονός που προοιωνίζει εξελίξεις σε βάθος χρόνου.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, η κρισιμότητα που παρουσιάζει το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου-έχοντας τη δική του δυναμική-, βρίσκεται στο ότι έχει φέρει στην επιφάνεια τα δομικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από τη μεταπολίτευση και μετά.
Γι αυτό και όσοι επιδιώκουν τα προβλήματα αυτά να βρίσκονται κάτω από το χαλί, μιλούν για διχόνοια και εθνικό διχασμό.

Την  άποψη αυτή συμμερίζονται και οι ευρωκράτες, οι οποίοι χρησιμοποιούν όλες τις τεχνικές ψυχολογικού πολέμου-εκτός από τον οικονομικό στραγγαλισμό-προκειμένου να εκβιάσουν τη συναίνεση του ελληνικού λαού στη γενοκτονία του και στη λεηλασία της χώρας.

Η πρόκληση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου προβλήματος στην ελληνική οικονομία και ο εκβιασμός των ελλήνων πολιτών, ήταν μέρος της τακτικής των δανειστών, μέσω της κωλυσιεργίας ως προς μια συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση.

Με την τακτική τους, αφενός εξώθησαν την ελληνική κυβέρνηση στο να εξαγγείλει το δημοψήφισμα στο μέσο της τουριστικής περιόδου, αφετέρου, εξανάγκασαν μέσω της πιστωτικής ασφυξίας, να επιβληθούν περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων και επιπλέον, αναπλαισίωσαν το ερώτημα του δημοψηφίσματος.

Το διευθυντήριο της ΕΕ, θεωρώντας βέβαιη την πτώση της κυβέρνησης, ήδη  σχεδιάζει το σχηματισμό κυβέρνησης ειδικού σκοπού, τύπου Παπαδήμου, που θα υπογράψει το τρίτο μνημόνιο και θα προωθήσει τις απαιτήσεις των δανειστών.

Το ασυνείδητο στην υπηρεσία των δανειστών

Η αναπλαισίωση του ερωτήματος της κυβέρνησης (ναι ή όχι στη συγκεκριμένη συμφωνία), από τους δανειστές, απέδωσε σε αυτό ένα εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο: αντί το ερώτημα να παραμείνει στο γήπεδο των διαπραγματεύσεων μετατέθηκε στην επικράτεια του ασυνειδήτου.
Το ναι ή το όχι-για τον ηγεμονικό λόγο των δανειστών και των εγχώριων πελατών τους-εξέλαβε το περιεχόμενο του όχι ή ναι στην Ευρώπη και το ευρώ.

Δηλαδή, ένα πιθανό όχι από μέρους του ελληνικού λαού, θα σήμαινε κατά τους ευρωκράτες, όχι στην βεβαιότητα και την ασφάλεια και ένα άνοιγμα στα αχαρτογράφητα νερά της ανασφάλειας.
Οι δανειστές, με αυτό τον τρόπο, παίζουν με το ασυνείδητο του μέσου έλληνα πολίτη.
Προσδοκούν ότι μέσω της διέγερσης του φόβου και της ανασφάλειας, ο μέσος πολίτης θα χάσει τη δυνατότητα της αντικειμενικής κρίσης και θα ενεργήσει ως ένα φοβισμένο ζώο που επιλέγει την ασφάλεια της φυλακής του από την αβεβαιότητα μιας ελεύθερης επιλογής.

Ο μέσος πολίτης υπό το κράτος του φόβου που παραλύει τη κριτική σκέψη, θα οδηγηθεί σε μια αυτόματη μηχανιστική αντίδραση με την απλοϊκή σκέψη που υποβάλλουν οι ευρωκράτες: «καλύτερα ένας μισθός ή μια σύνταξη των 300 ευρώ, παρά η πείνα και η καταστροφή».
(οι δανειστές-και ιδιαίτερα το ΔΝΤ- έχουν διδαχθεί πολλά από το μύθο του «μεγάλου ιεροεξεταστή» του Ντοστογιέφσκι).

Με την αναπλαισίωση  του ερωτήματος, εντούτοις, επιτεύχθηκε κάτι επίσης σημαντικό: η διέγερση του συλλογικού ενοχικού συνδρόμου που με τη σειρά του προκαλεί  συλλογικά συναισθήματα αυταπαξίωσης και αυτοαπόρριψης.

Οι ευρωκράτες γνωρίζουν ότι η ταυτότητα του μέσου έλληνα είναι τραυματική, αφού στην Ελλάδα ενδημεί το φαινόμενο της αυτοαποίκισης: το αποικιακό αφήγημα του ευρωκεντρισμού, ενισχυμένο από τις πειθαρχικές και προπαγανδιστικές τεχνικές του ευρωπαϊσμού που έχει ενστερνισθεί η εγχώρια παρασιτική αστική τάξη, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός συλλογικού Υπερεγώ που απαιτεί τη συμμόρφωση στις επιταγές των ευρωκρατών-η αντίσταση στο Υπερεγώ αυτό είναι ταυτόσημη με την αμφισβήτηση των γονεϊκών εντολών.

Το κρεσέντο ευρωπαϊσμού και πολιτικών φαντασμάτων που παρελαύνει αυτές τις μέρες, σημειολογικά, σημαίνει την πειθάρχηση στις εντολές των ευρωκρατών, αλλά και την υπόμνηση της ενοχής του να διαθέτει ένας λαός μια διαφορετική ταυτότητα από την υποτιθέμενη ευρωπαϊκή.

Συνεργάτες, υποστηρικτές και θύματα

Η συνεργασία του μεγαλύτερου τμήματος της εγχώριας αστικής τάξης με τους ευρωκράτες αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός.
Αυτό το τμήμα-η πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας-έχει συνδέσει τη τύχη του με το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, προπαγανδίζοντας την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, την οποία έχει αναγάγει σε «Μεγάλη Ιδέα του Έθνους»: απώλεια εθνικής κυριαρχίας, λεηλασία της χώρας και κινεζοποίηση του έλληνα εργαζόμενου.

Τους υποστηρικτές της ευρωκρατίας αποτελεί ένα μεγάλο τμήμα της κατώτερης αστικής και της μικροαστικής τάξης που εκτείνεται από υψηλόβαθμους υπαλλήλους του δημοσίου, ιδιώτες που διαβιούν με επιδοτήσεις της ΕΕ και εργαζόμενους, απόφοιτους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που λόγω των ΕΣΠΑ αισθάνονται ως υπάλληλοι της ΕΕ.

Τα θύματα της ευρωκρατίας αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των ελλήνων πολιτών, που, αν και δεν έχει συμμετάσχει στο παιχνίδι οικονομικής εξάρτησης από την ΕΕ, έχει υποστεί διαμόρφωση από την αποικιακή ιδεολογία του ευρωκεντρισμού και του εγχώριου ευρωπαϊσμού.
Αυτό το τμήμα, έχει αποδεχτεί το ιδεολόγημα του καταραμένου, διεφθαρμένου, ανίκανου έλληνα που μόνο με τον ενστερνισμό της ευρωπαϊκής ταυτότητας και την υποταγή στα κελεύσματα της ευρωκρατίας θα μπορέσει να δει στον ήλιο μοίρα.
Σε αυτούς τους πολίτες αποβλέπει η αήθης, λυσσαλέα και αδίστακτη προπαγάνδα των δανειστών και των εγχώριων συνεργατών τους.

Ανοίγοντας τους ασκούς του Αιόλου

Γίνεται φανερό σε όλο και περισσότερους πολίτες ότι η «Ευρώπη» είναι ένας μύθος που υπάρχει στη φαντασία και δεν ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα.
Επιπλέον, γίνεται φανερό ότι οι ευρωκράτες χρησιμοποιούν αυτό το μύθο ως εργαλείο υποταγής, αυτοαπαξίωσης και αυτουποτίμησης.

Αντίθετα από τους ισχυρισμούς της ντόπιας πολιτικο-οικονομικής ελίτ, η κοινωνική δυναμική της αντιπολίτευσης εξανεμίστηκε μέσα στα γραφειοκρατικά γρανάζια της ΕΕ, όπως και η ελληνική οικονομία καταστράφηκε στη ζώνη του ευρώ.
Η χώρα υποβαθμίστηκε σε καταναλωτική αποικία της ΕΕ, όπως και σε αποικία χρέους.

Ο μέσος έλληνας έχει διαπαιδαγωγηθεί στο να αισθάνεται πολιτισμικά ανάπηρος που ζει από την ελεημοσύνη των «εταίρων», με μια συλλογική ψυχολογία παρόμοια με αυτή της νεοαποικιακής Αφρικής.

Ακόμη και η κυβέρνηση έχει αναγκαστεί να δεχτεί ότι η αποτυχία της στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές οφείλεται στον αφελή ευρωπαϊσμό της ευρωπαϊκής αριστεράς που ερμηνεύει τα φαινόμενα αποκλειστικά με ταξικούς όρους, αγνοώντας τον ιμπεριαλισμό και την νεοαποικιοκρατία.

Αν και ο δημόσιος λόγος κυριαρχείται από τα συνθήματα των ευρωκρατών, είναι εμφανής η ανάδυση ενός αντιευρωπαϊκού ρεύματος που αν τροφοδοτηθεί με τη κατάλληλη ανάλυση θα πυροδοτήσει στο άμεσο μέλλον εξελίξεις καταλυτικές για τη χώρα· και αυτό, ανεξάρτητα από την έκβαση του δημοψηφίσματος.

Η αρχή του τέλους της ηγεμονίας του ευρωπαϊσμού στην Ελλάδα έχει ήδη ξεκινήσει· ένα τέλος που θα επιφέρει τη πολιτισμική αναγέννηση και που θα ανοίξει δρόμους σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο στον πολυπολικό κόσμο που διαμορφώνεται στον 21ο αιώνα.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι η πάλη με τα φαντάσματα-μεταφορικά και κυριολεκτικά- και τους μύθους που οδήγησαν τη χώρα στο να καταντήσει μια αποικία του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Δημοσκόπηση της GPO για το δημοψήφισμα (Βίντεο)

Ας κρατήσουμε στο αρχείο μας τα ευρήματα από την δημοσκόπηση της εταιρείας GPO που παρουσιάστηκε σήμερα από το Mega. Σύμφωνα μ’ αυτή το εκλογικό σώμα είναι κάθετα μοιρασμένο, ανάμεσα στο «ΝΑΙ» και το «ΟΧΙ» και οι πρωτιά θα εξαρτηθεί από την επιλογή που θα κάνουν οι πολίτες που σήμερα δηλώνουν αναποφάσιστοι.

Το «ΝΑΙ» έχει ένα οριακό προβάδισμα της τάξης του 0,4% συγκεντρώνοντας 44,1% έναντι του 43.7% του «ΟΧΙ».
Η αναμέτρηση θα εξελιχθεί σε ντέρμπι ακούμε να μας λέει ο πολιτικός αναλυτής Τάκης Θεοδωρικάκος και η κατάσταση ως προς την πρόθεση ψήφου είναι εντελώς ευμετάβλητη.

Να προσπεράσουμε τους προβοκατόρικους σχολιασμούς –αναμενόμενους- που έκανε ο Γιάννης Πρετεντέρης στα αποτελέσματα της δημοσκόπησης και να σταθούμε σε ένα άλλο εντυπωσιακό εύρημα. Δηλαδή στο ότι –σύμφωνα πάντα με τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης- περισσότεροι απ’ τους μισούς ψηφοφόρους του ΚΚΕ δεν θα ακολουθήσουν την κομματική γραμμή!

Φυσικά εμείς έχουμε πάντα ενστάσεις για την εγκυρότητα των ερευνών της λεγόμενης κοινής γνώμης και μόνο για αρχειακούς λόγους παραθέτουμε αυτά τα βίντεο.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ανάρτηση στην ιστοσελίδα "Κουτί της Πανδώρας" που τιτλοφορείται: "Διέρρευσε το σημείωμα στρατηγικής της ΝΔ για να πετύχουν το ΝΑΙ - Αποδεικνύει ότι στήνουν δημοσκοπήσεις"

"Ριζοσπάστης": Ιδιες οι προτάσεις κυβέρνησης και δανειστών (Βίντεο)

Πολύ ενδιαφέρον τα όσα ακούσαμε να μας λέει ο δημοσιογράφος Κώστας Παπακυριάκος –αν δεν κάνουμε λάθος είναι μέλος του ΚΚΕ και στο παρελθόν παρουσίαζε εκπομπή στο τηλεοπτικό κανάλι 902.

Επικαλούμενος δημοσίευμα του «Κυριακάτικου Ριζοσπάστη» μας λέει ότι ο Αλέξης Τσίπρας δυο μέρες μετά την αναγγελία του δημοψηφίσματος παρουσίασε νέα πρόταση στους «εταίρους» η οποία «είναι ίδια και απαράλλακτη με την πρόταση των «θεσμών».

«Ο ίδιος -σ.σ. Α. Τσίπρας- έχει ψηφίσει αυτό που ζητάει απ’ τον λαό να καταψηφίσει» ακούμε τον δημοσιογράφο να μας λέει στο βίντεο που παραθέτουμε, επικαλούμενος στοιχεία από το δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη».

Για να βρει κανείς διαφορές ανάμεσα στην κυβερνητική πρόταση και την πρόταση των δανειστών πρέπει να καταβάλλει πολύ μεγάλη προσπάθεια, υπογράμμισε ο δημοσιογράφος. Ολοκλήρωσε την τοποθέτησή του τονίζοντας ότι σ’ αυτό για το οποίο μας καλεί ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του να πούμε «ΟΧΙ» την Κυριακή , ο πρωθυπουργός έχει πει «ΝΑΙ» με την επιστολή που έστειλε στους «θεσμούς» πριν μερικές μέρες.

Die Linke: Οι Γερμανοί της αλληλεγγύης

Αποστολή στη Γερμανία: Ρένα Ακριτίδου Hot Doc

«Κορνηλία έλα! Μια Ελληνίδα». Παραμονή της απόφασης για το δημοψήφισμα στην Ελλάδα, είχα μόλις μπει στα γραφεία του αριστερού κόμματος  Die Linke, στον πεζόδρομο Norder Strasse του Φλένσμπουργκ – πόλης στο βορρά της Γερμανίας. Επί μέρες τα γραφεία ήταν κλειστά, εκείνη την μέρα είχε κίνηση. Εμφανίστηκε μια πολύ απλά ντυμένη, άβαφη γυναίκα, με ανοιχτή αγκαλιά! Ηταν η Κορνηλία Μέρινγκ, που, όπως με πληροφόρησαν, είναι βουλευτής του Die Linke στην ομοσπονδιακή γερμανική Βουλή, που μετείχε στη διαμαρτυρία, η οποία έκανε το γύρο του διαδικτύου, με πλακάτ αλληλεγγύης για την Ελλάδα.

Τη ρωτώ πόσο δύσκολο είναι να υποστηρίζεις την Ελλάδα, μέσα στη γερμανική Βουλή. «Δύσκολο», λέει, «γιατί πολλά μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου δεν γνωρίζουν την αλήθεια. Πιστεύουν ότι οι Ελληνες -κι όχι οι τράπεζες - πήραν τα χρήματα. Κι αυτά τα ψέματα, τα λέει η κυβέρνηση. Η θέση του κ. Σόιμπλε, είναι πολύ επικίνδυνη. Η Ελλάδα χρειάζεται χρόνο να επενδύσει στην οικονομική διαδικασία. Αν οι πιέσεις οδηγήσουν την Ελλάδα πίσω στη δραχμή, θα είναι καταστροφή και για την Ελλάδα και για τις χώρες της ΕΕ. Πρέπει να διορθωθούν τα πράγματα. Χωρίς περικοπές στους κοινωνικούς τομείς, με το να πληρώσουν
οι έχοντες περισσότερους φόρους... Όσοι λένε ναι στην Ευρώπη, πρέπει να εννοούν ναι σε μια τέτοια εξέλιξη».

Συντηρητικές ηγεσίες εν δράσει

Στο χώρο των γραφείων, ρητά της Ρόζας Λούξεμπουργκ, το περιοδικό «Clara», με πρωτοσέλιδο σκίτσο της Άνγκελα Μέρκελ να δηλώνει... «όλα υπό έλεγχο», φυλλάδια με ζητήματα για τα οποία αγωνίζεται το κόμμα. Η Μέρινγκ με κάλεσε στα εγκαίνια των ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Οχι στο μη χείρον βέλτιστον

Πηγή: Γιώργος Ρούσης * - "Εφημερίδα των Συντακτών"

Είναι εντυπωσιακό ότι τόσο το «ναι» όσο και το «όχι» στο δημοψήφισμα στο οποίο αποφάσισε η κυβέρνηση να μας οδηγήσει, ερμηνεύεται από τον καθένα όπως ο ίδιος θέλει. Στην πραγματικότητα όμως η μοναδική πραγματική ερμηνεία είναι εκείνη της ίδιας της κυβέρνησης, η οποία και επέλεξε να θέσει το ερώτημα όπως το έθεσε.

Αυτή λοιπόν, αφού προηγουμένως θεοποίησε τη λογική τού αμοιβαία επωφελούς συμβιβασμού με τους δυνάστες μας -που καταγράφηκε αρχικά με την επαίσχυντη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου- και την παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη και την Ε.Ε., έρχεται σήμερα να ζητήσει από τον λαό μας να αρνηθεί την πρόταση των δυναστών μας, η οποία ουσιαστικά λίγο απέχει από τη δική της πρόταση, για να συνεχίσει την εντός των τειχών διαπραγμάτευση από καλύτερη κατά τη γνώμη της θέση, λες και η τρόικα έδωσε μέχρι τώρα δείγματα σεβασμού της λαϊκής βούλησης.

Στην πραγματικότητα η προσφυγή στο δημοψήφισμα επελέγη τυχοδιωκτικά και ανεύθυνα από τον ΣΥΡΙΖΑ από τη μια για να ξεπεράσει τις αντιδράσεις των συμμάχων του, των ΑΝ.ΕΛΛ. σε δυο-τρία ζητήματα με τα οποία διαφωνούσαν και για να βγάλει από τη δύσκολη θέση την Αριστερή του Πλατφόρμα, από την άλλη για να επιβιώσει ο ίδιος πολιτικά ως Αριστερά, στίγμα με το οποίο και εκλέχτηκε.

Το να επιδιώκεις όμως να τα βρεις με τους λύκους μέσα στη φωλιά τους δεν μπορεί να το πετύχεις χορεύοντας μαζί τους, αλλά αν τους χορτάσεις με τις σάρκες του λαού σου.

Γι’ αυτό και ένα δημοψήφισμα που δεν θέτει θέμα εξόδου από τον λάκκο των λεόντων, όσο και αν πολλοί από εκείνους που στηρίζουν το «όχι» το συνδέουν με αυτήν, σε όποιο αποτέλεσμα κι αν καταλήξει θα είναι καταστροφικό για τον λαό μας.

Μάλιστα αυτή η επιλογή για προσφυγή στο δημοψήφισμα με δεδομένη τη μέχρι τώρα υποχωρητικότητα του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, με δεδομένη την κατάσταση της αβεβαιότητας και του φόβου την οποία από μόνη της ήταν δεδομένο ότι θα δημιουργήσει, με δεδομένη τη συνεχιζόμενη εμμονή όλου του ΣΥΡΙΖΑ σε συμφωνία με Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝ.ΕΛΛ., Χ.Α., και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για πάση θυσία παραμονή στην ευρωζώνη και την Ε.Ε., με δεδομένη την παντελή εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ έλλειψη προετοιμασίας της επόμενης μέρας ύστερα από μια ενδεχόμενη ρήξη, η οποία όπως δήλωναν τα κορυφαία στελέχη του ήταν εκτός της λογικής του, με δεδομένη τη μέχρι τώρα συστηματική υποτίμηση εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ της λαϊκής παρέμβασης, εμπεριέχει το ρίσκο να οδηγήσει στην επικράτηση του «ναι». Σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση οφείλει να παραιτηθεί και να αποτελέσει μια αριστερή παρένθεση, μια που δεν θα μπορεί να εφαρμόσει ένα μνημόνιο με το οποίο δηλώνει ότι διαφωνεί.

Αλλά με αυτά τα δεδομένα και μια επικράτηση του «όχι» σε αντίθεση απ’ ό,τι υποστηρίζει η πλειονότητα των αριστερών δυνάμεων, με εξαίρεση το ΚΚΕ, από μόνη της μάλλον σε μια γενικευμένη εθελοδουλία θα οδηγήσει παρά σε μια λαϊκή αντεπίθεση και προοδευτική πορεία, μια και στόχος της κυβέρνησης είναι να υιοθετήσει και να εφαρμόσει το αντιλαϊκό τρίτο μνημόνιο το οποίο η ίδια προτείνει.

Βεβαίως η επικράτηση του «ναι» δεν είναι ταυτόσημη με την επικράτηση του «όχι», όπως η Ν.Δ. δεν ταυτίζεται με τη Χ.Α., η Λεπέν με τον Σαρκοζί, ο ΣΥΡΙΖΑ με τη Ν.Δ… Αυτό όμως, όπως ορθώς έπραξε η ριζοσπαστική Αριστερά και στις βουλευτικές εκλογές, δεν πρέπει να μας οδηγεί στη λογική τού μη χείρον βέλτιστον και στη συμμαχία με τις τριτομνημονιακές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, και ακόμη χειρότερα στη συμμετοχή σε κοινές επιτροπές μαζί τους ή στην αντιμετώπιση του Τσίπρα λες και είναι ο νέος Αλιέντε, Τσάβες ή ακόμη ο Τσε που ζώστηκε τα όπλα του, όπως θέλουν να τον παρουσιάζουν ορισμένοι συριζαίοι.

Αντίθετα θα πρέπει και στην κάλπη αντιστοιχώντας το περιεχόμενο των θέσεων μας με τη μορφή έκφρασής τους να προτάξουμε το «όχι» σε κάθε νέο μνημόνιο από όπου κι αν προέρχεται, τη διαγραφή του χρέους, την έξοδο τώρα από την Ε.Ε.

Ολα αυτά με πλήρη σεβασμό των συντρόφων και φίλων οι οποίοι ανιδιοτελώς και όχι διότι έχουν κάποιο οικονομικό ή άλλο συμφέρον αποφάσισαν να συμπλεύσουν με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμώντας ότι έτσι προωθούν την κοινή μας υπόθεση.

* Ομότιμος καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

Η πιο άκαιρη επιλογή

Πηγή: Νίκος Τσιγώνιας - "Εποχή"

Το βράδυ που ο πρωθυπουργός έδινε στο λαό το λόγο προκηρύσσοντας δημοψήφισμα, αυτοί συγκεντρώνονταν καταγγέλλοντας μια ανύπαρκτη συμφωνία! Μέσα σε πέντε μήνες έκαναν τόσες καταγγελίες και συγκεντρώσεις εναντίον μιας αριστερής κυβέρνησης όσες δεν έκαναν στα πέντε χρόνια της αδυσώπητης για το λαό εφαρμογής των μνημονίων. Είπαν τόσα όχι στον Τσίπρα όσα δεν είχαν πει μαζεμένα στον Παπανδρέου, τον Παπαδήμο, τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο.

Τώρα ταυτίζουν ξεδιάντροπα την ψήφο στο όχι, την ψήφο που δίνει όλη η υπόλοιπη αριστερά, το όχι των φτωχών και των καταπιεσμένων με το ναι του Σαμαρά και του Σόιμπλε, της Μέρκελ και της Λαγκάρντ, του Βορίδη και του Άδωνη, του Πάγκαλου και του Θεοδωράκη.

Θα ψηφίσουν λέει άκυρο, γιατί τα θέλουν όλα τώρα. Τώρα προφανώς που οι συσχετισμοί το επιτρέπουν, τώρα τα θέλουν όλα. Φωνάζουν πυρ, παραμένοντας χιλιόμετρα μακριά από τις φλόγες. Θα ψηφίσουν άκυρο, οι εντελώς «άκυροι» με την απολύτως σαφή σημασία που αποδίδει στη λέξη η νεολαία. Γιατί αυτοί είναι οι έξυπνοι, γι’ αυτό μπορούν και αποκαλύπτουν το ρεφορμιστικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ελληνικός λαός είναι χαζός και δεν το βλέπει. Τα εκατομμύρια των αριστερών και προοδευτικών ανθρώπων που αγωνιούν σε ολόκληρο τον πλανήτη για να μείνει όρθια η κυβέρνηση της αριστεράς δεν το έχουν καταλάβει. Ο Μοράλες, ο Μαδούρο, ο Κάστρο, τα αριστερά, τα κομμουνιστικά κόμματα, ακόμα και οι αναρχικές ομάδες σε όλες τις ηπείρους είναι χαζοί και εξαπατημένοι από τον πανούργο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο μόνος που καταλαβαίνει είναι το ΚΚΕ. Ένα πράγμα είναι αδύνατον να εξηγήσει το ΚΚΕ. Πώς γίνεται ο συμβιβασμένος ΣΥΡΙΖΑ να δέχεται την πιο μανιασμένη επίθεση του συστήματος και εκείνοι οι ασυμβίβαστοι να δέχονται τα χάδια και τις φιλοφρονήσεις του. Τις προτροπές να συνεχίσουν στην ίδια σοβαρή τους πορεία. Μάλλον το σύστημα το κάνει για ξεκάρφωμα.

Δεν μασάμε τα λόγια μας. Στο ΚΚΕ έχουμε μια σπουδαία παράδοση, μια χρήσιμη δύναμη, νέους ανθρώπους, έναν κόσμο απαραίτητο στον αγώνα για την ανατροπή, εγκλωβισμένο όμως σε μια άγονη αντιπαράθεση εντός της αριστεράς. Από αυτή την αντιπαράθεση, οι μόνοι που επωφελούνται είναι η  Μέρκελ, ο Σαμαράς και το σύστημα.

Αρνούμαστε αυτή την άγονη αντιπαράθεση, για αυτό εκφράσαμε όλες τις κρίσιμες στιγμές ξεκάθαρη άποψη. Στηρίξαμε τις δυνάμεις του ΚΚΕ στο δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών. Όπου Λαϊκή Συσπείρωση ψηφίσαμε Λαϊκή Συσπείρωση, κόντρα στις δυνάμεις του μνημονίου και της διαπλοκής. Δεχτήκαμε και γι’ αυτό επίθεση! Το ΚΚΕ δεν παζαρεύει, μας απάντησαν με σφοδρότητα. Εμείς και τότε και τώρα τους λέμε:

Τέρμα τα κακόγουστα αστεία με τον κόσμο της αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει παζάρια. Οι ψήφοι των αριστερών δεν ανταλλάσσονται, δεν μετακινούνται, δεν εκχωρούνται με συμβολαιογραφικές πράξεις και προικοσύμφωνα. Όπως στις δημοτικές εκλογές, έτσι και τώρα οι αριστεροί θα βρουν το δρόμο τους. Εμείς εκφράζουμε την αυτονόητη αλληλεγγύη, που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στις δυνάμεις και τον κόσμο της αριστεράς. Και ας το καταλάβει καλά η ανιστόρητη ηγεσία του ΚΚΕ, οι δίαυλοι της επικοινωνίας ανάμεσα στους αριστερούς και τις αριστερές είναι ήδη ανοιχτοί. Όσο και αν την ξορκίζουν ως απειλή, η απαραίτητη για τους αγώνες αλληλεγγύη και ενότητα στη δράση είναι ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω. Τα σύνορα πλέον είναι ανοιχτά, οι ιδέες και οι άνθρωποι της αριστεράς κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Και ως ελεύθεροι άνθρωποι αρνούνται φυσικά να υποταχθούν στο σύστημα. Βλέπουν και πάλι το ίδιο έργο, την ηγεσία του ΚΚΕ απροσδόκητο στήριγμα στο βαριά άρρωστο και υπό κατάρρευση σύστημα σήμερα, όπως και τότε τον Δεκέμβρη του 2008, που εγκαταλείποντας τη θέση της αριστεράς τοποθετήθηκε απέναντι στη συγκλονιστική εξέγερση της νεολαίας.

Όμως, αυτή τη φορά ο κόσμος του ΚΚΕ δεν θα το ανεχτεί. Θα τους τιμωρήσει.  

Πόσο επίκαιρα είναι τα λόγια του μεγάλου κομμουνιστή παιδαγωγού Δ. Γληνού!

Θα μείνει έκπληκτος κανείς διαπιστώνοντας πόσο επίκαιρα είναι τα λόγια του μεγάλου κομμουνιστή παιδαγωγού Δημήτρη Γληνού που περιέχονται στο βιβλιαράκι «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 1942.

 -«(...) Απέναντι σ' αυτή τη φοβερή συμφορά, την άγρια μπάρα που ξέσπασε πάνω στη χώρα μας και καταβασανίζει το λαό μας, ποια είναι η στάση του λαού; Πώς αντιμετωπίζει ο λαός τα χτυπήματα που αναταράζουν όλη του τη ζωή; Από τη μια μεριά τα χτυπήματα της τυραννίας των ξένων καταχτητών, την αρπαγή του ψωμιού του, την ολόπλευρη στέρηση των μέσων της ζωής του, την αβεβαιότητα, τη μαύρη έγνοια που τον κατατρώγει την πάσαν ημέρα, το θάνατο που τον τριγυρίζει με χίλιες μορφές την κάθε στιγμή; Και από την άλλη μεριά τα χτυπήματα της προδοσίας, την άγρια και αχόρταγη μανία της κερδοσκοπίας, την αισχρή συνωμοσία των εκμεταλλευτών της δυστυχίας του;

»Από τη μια στιγμή στην άλλη, όλα τα στρώματα του λαού μας είδανε να αναποδογυρίζεται και να γκρεμίζεται γύρω τους το οικοδόμημα της ζωής τους. Ο εργάτης έχασε τη δουλειά του, βρέθηκε στο δρόμο απένταρος. Μα και όποιος είχε δουλειά, το μεροκάματό του έγινε με μιας μηδενικό των μηδενικών. Ό,τι κέρδιζε όλο το μήνα δεν του έφτανε πια για να ζήσει ούτε μιαν ημέρα. (...) Στην ίδια θέση βρέθηκαν όλοι οι μισθωτοί. Ο ιδιωτικός και ο δημόσιος υπάλληλος, ο τραγικός αυτός αιώνας ακροβάτης ανάμεσα στην πείνα και στην κοινωνική αξιοπρέπεια, έχασε κάθε ισορροπία (..,)   

Οι μικροί και μεσαίοι εισοδηματίες και πολλοί, γλυκά αποκοιμισμένοι απάνω στο μαλακό προσκέφαλο της εξασφαλισμένης ζωής, ξύπνησαν τραγικά μπροστά στο τρομαχτικό φάσμα της πείνας »(...) Και κανένας μας αληθινά δεν ξεγελιέται. Απέναντι σ' αυτή τη μαύρη δυστυχία, που μας έριξαν, και που ο μόνος σκοπός τους είναι να την μονιμοποιήσουν, μια και μόνη είναι η ψυχική στάση του λαού μας απ' άκρη σ' άκρη, εξόν από τους προδότες και τα τσακάλια. Μίσος άγριο κι' άρνηση απόλυτη! 

»Οι ξένοι καταχτητές και οι ντόπιοι αιματορουφηχτάδες ένα σκοπό έχουνε: Να μας λυγίσουνε τις ψυχές κάτω από τα χτυπήματα της συμφοράς, να σπάσουνε τα ζωτικά νεύρα της ζωής μας, να τσακίσουνε την ψυχική μας αντίσταση, να μας κάνουνε να δεχτούμε τη μαύρη μοίρα που μας ετοιμάζουνε, να μας ρίξουνε στην απελπισία και τη μοιρολατρεία.

»Μα ο λαός αυτός με την τρισχιλιόχρονη ιστορία, που πέρασε μέσα σε τόσες συμφορές χωρίς να χάσει ποτέ την ελπίδα και τη δύναμη της άρνησης απέναντι σε κάθε καταχτητή, δε θα λυγίσει και τώρα και δε θα απελπιστεί. Και τώρα ολόψυχα ενωμένος θα ριζώσει στο χώμα το ελληνικό και στην ιστορία την ελληνική, και με ατσαλωμένη την ψυχή θα αντιτάξει το «όχι», το «όχι» το οριστικό και αμετάκλητο. Και αυτό πραγματικά κάνει. »(...)

Όχι! Δεν υπάρχει συμβιβασμός και μοιρολατρική αποδοχή της σκλαβιάς. Ένας και μόνος δρόμος ανοίγεται μπροστά μας. Ο δρόμος της ενεργητικής αντίστασης, ο δρόμος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Αντίσταση ενεργητική. Παλλαϊκός αγώνας για την κατάχτηση την οριστική και την κατοχύρωση την οριστική της λευτεριάς. Αυτή είναι η ηρωική διάθεση του ελληνικού λαού μέσα στην αγωνία του. Η αγωνία του ελληνικού λαού είναι η αγωνία λαού που θέλει να ζήσει και θα ζήσει. Που θα παλέψει όλος μαζί ενωμένος, που θα παλέψει και θα νικήσει.

«Γιατί τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, νοιώθουμε όλοι ζωντανή μέσα μας την εγερτήρια κραυγή του Ρήγα του Φεραίου, που εμψύχωσε τους προγόνους μας του 21.

«Καλλίτερα μιας ώρας ελεύτερη ζωή Παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!»

Ζωή Κωνσταντοπούλου: Το τέλος του φόβου

Την προηγούμενη Παρασκευή, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την απόφασή του να δώσει τον λόγο στον λαό. Να προτείνει δημοψήφισμα για εκείνα για τα οποία οι πολίτες δεν ρωτήθηκαν ποτέ επί πέντε χρόνια. Και για εκείνα που οι δανειστές ζητούν να συμφωνηθούν στο όνομα της κοινωνίας, δεσμεύοντας πέντε γενιές και χρεώνοντας γεννημένα και αγέννητα μωρά με ένα χρέος που δεν είναι δικό τους. Η Βουλή, με μεγάλη πλειοψηφία, ενέκρινε την πρόταση δημοψηφίσματος. Και έτσι, για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά, ο λόγος δίνεται απευθείας στον λαό, να αποφασίσει για τη μοίρα του.

Είναι μία απόφαση ιστορική. Και μία διαδικασία υπαρξιακή.

Επί σαράντα χρόνια, το άρθρο 44 παρ. 2 του Συντάγματος, που προβλέπει την προκήρυξη δημοψηφίσματος, έμεινε ανενεργό, γιατί κανένας πρωθυπουργός, καμία κυβέρνηση και καμία κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν θέλησαν να εμπιστευτούν τον λαό, τους πολίτες, να αποφασίσουν για εκείνα που τους αφορούσαν. Ανέλαβαν να διακυβερνούν, να διαχειρίζονται τις μοίρες και τις ζωές, καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη, κατασπάραξαν το παρόν και το μέλλον, πρόδωσαν ελπίδες και προσδοκίες, κατέστρεψαν, αποδιοργάνωσαν και οδήγησαν σε οικονομικά αδιέξοδα τη χώρα, πολλοί με το αζημίωτο.

Σήμερα, για πρώτη φορά, μία κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά, με ξεκάθαρη εντολή και δέσμευση να οδηγήσει τη χώρα και την κοινωνία έξω από τη μνημονιακή δεσποτεία και να απαλλάξει τους πολίτες από τον ζυγό ενός χρέους παράνομου, αθέμιτου, απεχθούς και μη βιώσιμου, επιλέγει να εμπιστευτεί την κρίση και την επιλογή του λαού.Του επιστρέφει την εξουσία, που πηγάζει από αυτόν, υπάρχει υπέρ αυτού και ασκείται όπως ορίζει το Σύνταγμά μας.

Μία μεγαλειώδης επιλογή.

Που εκθέτει όσους δεν την έκαναν.

Και φοβίζει όσους ωφελήθηκαν από τη μακροχρόνια αντιποίηση της λαϊκής βούλησης, μέσω ερμηνειών που αντικατόπτριζαν τις δικές τους επιθυμίες, τα δικά τους συμφέροντα και το δικό τους κέρδος.

Όλοι αυτοί φοβούνται. Φοβούνται ότι η λαϊκή ετυμηγορία θα τους απογυμνώσει. Φοβούνται ότι θα χάσουν τα κεκτημένα τους. Αλλά και ότι θα χάσουν το επιχείρημα ότι «δεν υπάρχει άλλη επιλογή, δεν υπάρχει άλλος δράμος και δεν θα μπορούν πια με την επίκληση του μονοδρόμου να επιτυγχάνουν την κοινωνική υποταγή ή ανοχή σε αντικοινωνικές, αντιδημοκρατικές και ιδιοτελείς πολιτικές.

Και επειδή φοβούνται, προσπαθούν να εκφοβίσουν τον λαό. Να ανατρέψουν τη γνήσια διαδικασία έκφρασής του. Να επινοήσουν προσχήματα και να επιστρατεύσουν τεχνάσματα για να ματαιώσουν την ώρα της αλήθειας.

Δίνουν και παίρνουν οι ερπύστριες της μιντιακής προπαγάνδας. Δίνουν και παίρνουν τα φερέφωνα του μνημονιακού, τραπεζικού, χρηματοοικονομικού κατεστημένου. Δίνουν και παίρνουν οι εντεταλμένοι κονδυλοφόροι του παλαιοπολιτικού και φαύλου συστήματος εξουσίας και τα μίσθαρνα όργανα της διαπλοκής.

Ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο.

Και οι πολίτες αυτής της χώρας, αυτοί που δακρύζουν και συγκινούνται και εμψυχώνονται στη σκέψη των θυσιών των προγόνων που αντιστάθηκαν απέναντι στον ολόκληροτισμό, την απολυταρχία, τη δικτατορία, συνειδητοποιούν ότι αποτελεί ιστορικό, κοινωνικό, δημοκρατικό και πατριωτικό καθήκον να μη φοβηθούν: να ανοίξουν με την ψήφο του τον δρόμο για την ελπίδα και για μια αξιοβίωτη ζωή. Έναν δρόμο που θα είναι δύσκολος αλλά θα δικαιώσει τους δημοκρατικούς αγώνες όλων εκείνων που έδωσαν τη ζωή και τη ελευθερία τους για να ζήσουμε εμείς ελεύθεροι. Και θα απελευθερώσει λαούς και κοινωνίες πανευρωπαϊκά.

Ο δρόμος για το δημοψήφισμα έχει ανοίξει διάπλατα. Είναι δρόμος δημοκρατικής ανατροπής και αγωνιστικής διεκδίκησης. Θα τον περπατήσουμε με σημαίες και ταμπούρλα, με συνείδηση της ιστορικότητας της στιγμής και της ευθύνης, με πείσμα, με αισιοδοξία, κουβαλώντας στην ψυχή όσους έφυγαν και δεν πρόλαβαν να βαδίσουν μαζί μας.

Και στην πορεία αυτή, την ώρα που οι σειρήνες του «"ναι" στην υποταγή, "ναι" στη συνθλιβή, "ναι" στην υποδούλωση, "ναι" στην εκμετάλλευση, "ναι" στην καταδίκη των νέων και των επόμενων γενεών» θα σβήνουν. Στα αυτιά μας θα αντηχεί το σύνθημα που φωνάξαμε τόσες φορές μαζί:

«Εμπρός, λαέ, μην τους φοβηθείς, ήρθε η ώρα της ανατροπής».

Και θα είναι 5 Ιουλίου 2015.

Πηγή: "Επίκαιρα"

Δ. Κουτσούμπας: Δημοψήφισμα - παρωδία. Ο λαός να εκφραστεί με άκυρο, λευκό, αποχή


Σε συνέντευξη που έδωσε σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή ο γ.γ της Κ.Ε του ΚΚΕ χαρακτήρισε το δημοψήφισμα της Κυριακής «παρωδία» λέγοντας χαρακτηριστικά: « Δίνουμε τη μάχη να εξηγήσουμε στο λαό ότι αυτό το δημοψήφισμα είναι παρωδία – και δεν το λέμε περιπαιχτικά, γιατί ο λαός πάντα είναι καλό να λέει τη γνώμη του – αλλά δεν πιστεύουμε ότι μέσα σε τρεις μέρες μπορεί να γίνει ουσιαστική συζήτηση και μάλιστα με ερωτήματα, τα οποία στην ουσία δεν ισχύουν πλέον».

Ο λαός  «πρέπει να πάρει αποστάσεις και από τους μεν και από τους δε. Να καταδικάσει και την τρόικα και την απόφασή της – τους τρεις θεσμούς που λένε τώρα – και την κυβέρνηση. Να καταδικάσει και τις άλλες δυνάμεις που εξακολουθούν να έχουν τεράστιες ευθύνες, γιατί οδήγησαν τη χώρα και το λαό μας εδώ, με όλα τα προηγούμενα μνημόνια και τις πολιτικές τους οι οποίες βέβαια δεν μπορούν να ξεχαστούν σε μια βδομάδα», τόνισε ο Δ. Κουτσούμπας, προτείνοντας στο εκλογικό σώμα να επιλέξει το ψηφοδέλτιο που προτείνει το ΚΚΕ.

«Άκυρο θα είναι, -σ.σ το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ- αλλά όχι με ευθύνη δική μας» συμπλήρωσε ο γ.γ του ΚΚΕ επαναλαμβάνοντας την θέση του ΚΚΕ: «Εμείς λέμε ΌΧΙ στην πρόταση ΕΕ – ΕΚΤ – ΔΝΤ, ΌΧΙ στην πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, ΝΑΙ στην αποδέσμευση από την ΕΕ με το λαό πραγματικά στην εξουσία».

«Άκυρο, λευκό, αποχή πιστεύουμε θα είναι ένα πολύ δυναμικό ποσοστό και πρέπει έτσι να εκφραστεί ο ελληνικός λαός, δηλαδή να γυρίσει την πλάτη σε αυτό που του λένε όλα τα άλλα κόμματα», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Δ. Κουτσούμπας.

Ολόκληρη η συνέντευξη στην ιστοσελίδα 902

Το πραξικόπημα των δανειστών και η ρεβάνς του καθεστώτος

Πηγή: του Γιάννη Κιμπουρόπουλου -  «Δρόμος της Αριστεράς»

Τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού σε πρωτοφανή συντονισμό. Το «ΟΧΙ» εξελίσσεται στην πιο σημαντική αναμέτρηση με την τερατώδη συμμαχία των δανειστών

Κανονικά, η εμπειρία του 2012, οπότε όλες οι δυνάμεις της ευρωκρατίας επιστρατεύτηκαν σε πρωτοφανή εκστρατεία παρεμβάσεων για να αποτραπεί μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν επέτρεπε αιφνιδιασμό για την επανάληψη του σκηνικού αυτές τις μέρες, και μάλιστα σε πολλαπλάσιο βαθμό. Κι όμως, η κυβέρνηση έδειξε να αιφνιδιάζεται από το εύρος και την ένταση της εκστρατείας του «ναι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Είναι αλήθεια ότι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και το πολύμηνο διαπραγματευτικό θρίλερ προκάλεσε ισχυρό σοκ στο μνημονιακό μπλοκ και σε όλες τις δυνάμεις, πολιτικές, κοινωνικές, συνδικαλιστικές που το συγκροτούσαν την τελευταία πενταετία.

Το ίδιο ισχύει για τον σκληρό πυρήνα του καθεστώτος, που πέρασε μια περίοδο αμηχανίας, βολιδοσκόπησης, ακόμη και μέλιτος με τη νέα διακυβέρνηση. Και ενώ η τρόικα εσωτερικού εξέπεμπε μηνύματα αποσυσπείρωσης, η τρόικα εξωτερικού «διάβαζε» προσεκτικά επί πέντε μήνες την κυβέρνηση και τις ποικίλες εκπροσωπήσεις της. Εξάντλησε όσο χρόνο της έδινε η συμφωνία της 20ής Φεβρουάριου και στην εκπνοή της προθεσμίας της, όταν διαπίστωσε ότι η επαπειλούμενη ρήξη από την ελληνική πλευρά δεν ερχόταν, πέταξε αυτή το γάντι της  ρήξης στην κυβέρνηση, με το τελεσίγραφο και τις προτάσεις που ήταν αδύνατο να αποδεχθεί η κυβέρνηση, εκτός αν ήθελε να αυτοκτονήσει.

Απ’ αυτήν την άποψη η επιλογή του δημοψηφίσματος κατέστη σχεδόν μονόδρομος. Και, ανεξαρτήτως συνθηκών υπό τις οποίες επιλέχτηκε, πολιτικά και ηθικά ήταν η κορυφαία' στιγμή στη διαπραγματευτική στάση της κυβέρνησης.

Ανακλαστικά συσπείρωσης

Παρά το γεγονός ότι μεταξύ τρόικας εξωτερικού και εσωτερικού κατά τους τελευταίους μήνες δεν φαινόταν να υπάρχει σαφής κοινή στρατηγική, και οι δυο τις τελευταίες εβδομάδες και μέρες επέδειξαν πρωτοφανή ανακλαστικά συσπείρωσης και κινητοποίησης γύρω από τον κοινό τους στόχο: να κλείσει μια ώρα αρχύτερα η «αριστερή παρένθεση».

Τα δεδομένα είναι γνωστά και εξελίχθηκαν λες και κάθε συντελεστής υλοποιούσε μέρος ενός καλοστημένου σχεδίου.

Η ΕΚΤ, αφού επί εβδομάδες πριμοδότησε το αργόσυρτο bank run, ανέλαβε το βαρύ πυροβολικό με το οποίο έκλεισε τις τράπεζες. Το ΔΝΤ έσπευσε να πιστοποιήσει τη χρεοκοπία, αποκρύπτοντας ταυτόχρονα την έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους για μερικές κρίσιμες μέρες. Η Κομισιόν ανέλαβε το μηχανισμό παραπλάνησης, ψεύδους και προπαγάνδας υπέρ του «ναι». Η ηγεσία του ευρωκοινοβουλίου επέλεξε τον διπλό ρόλο του διαμεσολαβητή και του animateur της «φιλοευρωπαϊκής» καμπάνιας. To  Eurogroup κράτησε τον ρόλο του μπράβου που διεκπεραιώνει τον εκβιασμό.

Σχεδόν όλοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι καταστρατήγησαν κάθε έννοια συνταγματικού και διπλωματικού πρωτοκόλλου που απαγορεύει την παρέμβαση στη δημοκρατική διαδικασία κυρίαρχης χώρας μέλους της Ε.Ε. Παραβίασαν κάθε σχετική διάταξη των ευρωπαϊκών συνθηκών, επιβάλλοντας ως ερώτημα του δημοψηφίσματος το «μέσα ή έξω από την Ευρώπη». Αποκορύφωμα, η δήλωση Ντάισελμπλουμ ότι με «όχι» δεν υπάρχει προοπτική διαπραγμάτευσης.
Αυτό που ξεπερνάει κάθε προηγούμενο είναι η ανασυγκρότηση και κινητοποίηση του εσωτερικού καθεστώτος. Επιστρατεύτηκε το σύμπαν. Από τον αρχιεπίσκοπο μέχρι τον Ρουβά, από τον ΣΕΒ μέχρι το τελευταίο επαρχιακό επιμελητήριο, από τη ΓΣΕΕ μέχρι τα τελευταία απομεινάρια του εργατοπατερικού συνδικαλισμού, από τον Καραμανλή και τον Σημίτη μέχρι τον παραλίγο έγκλειστο Παπακωνσταντίνου και τον σχεδόν ξεχασμένο ΓΑΠ.

Σε υποδειγματική διάταξη συντονισμένου επικοινωνιακού πολέμου βρέθηκαν τα ΜΜΕ της διαπλοκής, κουρελιάζοντας κάθε έννοια δεοντολογίας, ενώ πολλοί εργοδότες έδωσαν στην υπόθεση μιαν αυθεντική διάσταση ταξικής πόλωσης, αφήνοντας απλήρωτους και εκβιάζοντας με απολύσεις τους εργαζόμενους. Φυσικά, οι συνήθεις παράγοντες του πολιτικού παρασκηνίου δεν παρέλειψαν την επιχείρηση διεμβολισμού και αποδυνάμωσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας, με βασικό και μάλλον εύκολο στόχο τους ΑΝΕΛ, όπως ακριβώς είχε συμβεί τον περασμένο Δεκέμβριο.

Μετωπική με το «τέρας»

Αυτή η τραγελαφική εικόνα, που φέρνει την ελληνική κοινωνία σε κατάσταση πρωτοφανούς τα τελευταία χρόνια πολιτικού στρες, αποτελεί ένα «πραξικόπημα» από την πλευρά των δανειστών και μια «ρεβάνς» από την πλευρά του εγχωρίου καθεστώτος, που στην πραγματικότητα δεν απειλήθηκε μέχρι στιγμής. Αλλά, ταυτόχρονα, έχει και τον χαρακτήρα μιας αληθινής εξέγερσης από την πλευρά των υποτελών τάξεων.

Η συσπείρωσή της την Κυριακή σε μια μεγάλη πλειοψηφία γύρω από το «όχι», με όλες τις παράλληλες αναγνώσεις του, είναι η πιο σημαντική μέχρι σήμερα αναμέτρησή της με την τερατώδη συμμαχία των δανειστών, η πρώτη μετωπική σύγκρουση με τη δικτατορία του ευρώ. Και μάλιστα εν γνώσει των οδυνηρών συνεπειών του νόμου...

Το πραγματικό νόημα του "ΟΧΙ"

Μια ενδιαφέρουσα θέση για το δημοψήφισμα παίρνει ο παλαίμαχος κομμουνιστής Βασίλης Καλαματιανός, μέλος του ΚΚΕ και πρώην μέλος του Π.Γ του κόμματος. Η τοποθέτησή του γίνεται μέσω της "Εφημερίδας των Συντακτών" και αναπαράγεται από την ιστοσελίδα iskra.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ «ΟΧΙ». 

Αυτές τις κρίσιμες ημέρες και ώρες δημιουργούνται σ’ όλους τους Έλληνες ερωτήματα, σκέψεις, πώς φτάσαμε εδώ, ποιοι ευθύνονται, τι θα γίνει μετά το δημοψήφισμα. Οι απαντήσεις ποικίλλουν ανάλογα με την οικονομική θέση, την πολιτική-κομματική τοποθέτηση και την ιδεολογία του καθενός. Αυτό είναι απόλυτα φυσικό.

Κατά τη δική μου, αντικειμενική θεωρώ, άποψη υπήρξαν σταθμοί, ενέργειες και χειρισμοί από τις κυβερνήσεις της χώρας που σηματοδότησαν τις σημερινές εξελίξεις. Η ένταξη και σύνδεση με την ΕΟΚ, το Μάαστριχτ, η ένταξη στην ΟΝΕ έγιναν για πολιτικούς λόγους (θωράκιση του καπιταλιστικού κοινωνικού συστήματος), αγνοώντας ή ανταλλάσσοντας την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Εκεί βρίσκονται οι βασικοί λόγοι καταστροφής βιομηχανικών κλάδων και της αγροτικής οικονομίας, του 1,5 εκατ. ανέργων.

Για όλα αυτά, το ΚΚΕ και η Κομμουνιστική Αριστερά αντιτάχθηκαν, ενημέρωσαν, κινητοποιήθηκαν, καταδίκασαν, προειδοποίησαν. Αυτές οι εκτιμήσεις και προειδοποιήσεις κατασυκοφαντήθηκαν, αγνοήθηκαν. Προστέθηκαν, ταυτόχρονα, επιπλέον μέτρα και πολιτικές με διορισμούς και προστασίες συντεχνιών απ’ όλες τις κυβερνήσεις και ταυτόχρονα καλλιεργήθηκα η αντίληψη του ατομικού βολέματος, της κομπίνας, του εύκολου κέρδους.
Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες δημιουργήθηκε εφησυχασμός, αντίληψη μόνιμης ευημερίας, ενώ μεγάλωνε η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση, η παραγωγική αποδιοργάνωση της χώρας. Όταν ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση, οι δυσκολίες αντιμετώπισης ήταν περισσότερες από άλλες χώρες. Επιπρόσθετα, οι ηγεσίες των κυβερνητικών κομμάτων ενδιαφέρονταν περισσότερο για εκλογική πελατεία παρά για την αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων και της κρίσης.

Ποιος δεν θυμάται τις παρεμβάσεις του Γ. Α. Παπανδρέου να μην μειωθούν οι μισθοί των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ κι ας μειωθούν οι επικουρικές και κάτω των 200 ευρώ ή άλλων για δικηγόρους και δικαστικούς. Αλλά και η σημερινή κυβέρνηση μπήκε στο χορό. Έκαναν τις καθαρίστριες κυβερνητικό μηχανισμό προπαγάνδας και ταυτόχρονα ντεκόρ: δεξιώσεις επί δεξιώσεων, κάμερες, τηλεοράσεις και παρέλαση κυβερνητικών παραγόντων.

Ο λαός μας καταδίκασε τα μνημόνια, την τρόικα, τις πολιτικές των κυβερνήσεων Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ διά της απαξίωσης όχι μαχητικά, μαζικά, αποφασιστικά όπως απαιτούσαν οι συνθήκες. Γι’ αυτό ευθύνονται πολλά. Και οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και όσοι απαξίωσαν το κίνημα της πλατείας, της «πατάτας» κ.λπ. αντί να μπουν σ’ αυτά και να επιδράσουν στην οργάνωση και τον προσανατολισμό τους. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα της πλήρους απαξίωσης των κυβερνητικών κομμάτων πρόβαλε ο νέος «Μεσσίας». Κατακεραυνώνοντας τους πάντες, έταξε τα πάντα. Ταυτόχρονα τον βόλευαν η παρουσία της τρόικας, τα κυβερνητικά μέτρα και η πρωθυπουργία Σαμαρά.

Στις 25 Γενάρη ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές μόνο με 36,5%, με ένα μέρος αυτού να οφείλεται σε αντίθεση με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Στο διάστημα των 5 μηνών διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. είδαμε τα πάντα. Αλλεπάλληλες μεταμορφώσεις, κόκκινες γραμμές στα μπουφάν, λεονταρισμούς αλλά και υμνολόγια στην Ε.Ε. για τις δημοκρατικές παραδόσεις, την αλληλεγγύη, τις αλλαγές που έρχονται. Και τι δεν ακούσαμε. Για την ουσία των διαπραγματεύσεων, για συμφωνία, κυριάρχησε η δημιουργική ασάφεια, τα παχιά λόγια για πολιτική συμφωνία και το τρενάρισμα χρονικά, φτάνοντας στο τέλος, πιστεύοντας, όπως φαίνεται, στον εκβιασμό των Ευρωπαίων και μερίδας του κόμματός τους.

Όταν απέτυχαν οι εκβιασμοί, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση προχώρησαν στο δημοψήφισμα με ένα ασαφές στην ουσία ερώτημα και όρκους πίστης στην Ε.Ε. για να εξασφαλίσουν ανοχή και πολύπλευρη υποστήριξη. Θεωρώ ότι ο κ. Τσίπρας και το οικονομικό κυβερνητικό επιτελείο μέτρησαν το μπόι τους λάθος ώρα. Ανεξάρτητα από αυτό, η ανεύθυνη πολιτική πρακτική Τσίπρα, οι κλειστές τράπεζες, έχουν δημιουργήσει μεγάλη ζημιά στην προοπτική ανάπτυξης αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού κινήματος.

Τώρα η άρνηση των Ευρωπαίων να υποχωρήσουν, η λήξη της συμφωνίας και η σαφής τοποθέτησή τους υπέρ του «ναι» διαμορφώνουν άλλα χαρακτηριστικά στις εξελίξεις πέρα από τις προθέσεις Τσίπρα, κυβέρνησης και το τυπικό ερώτημα είναι μέσα ή έξω από την ΟΝΕ και την Ε.Ε. και αυτό καλείται να απαντήσει ο καθένας. Άλλωστε ο συντονισμός Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, άρχουσας τάξης, ο μερικός παραμερισμός Σαμαρά και η δημιουργία υπερκομματικής βιτρίνας του ΝΑΙ δεν άφηναν περιθώρια για άλλες εκτιμήσεις.

Θεωρώ υποχρέωση μου να υπογραμμίσω ότι υπερψήφιση του ΝΑΙ θα σημαίνει ιδεολογική και πολιτική ήττα των κομμουνιστικών, αριστερών και προοδευτικών ιδεών και δυνάμεων. Συνεπώς, πετροβόλημα από τα πεζοδρόμια και κραυγές από τα κεραμίδια, έξω από το πλαίσιο της κύριας αντιπαράθεσης, δεν προσφέρουν στο λαϊκό επαναστατικό κίνημα.

Ας μη χαρίσουμε το ποσοστό του ΟΧΙ στον Τσίπρα και την κυβέρνησή του, γιατί δεν τους ανήκει. Όσοι είναι με την Ε.Ε., όπως ο Τσίπρας – Καμμένος – Χ.Α. δεν μπορεί να διεκδικούν το «ΟΧΙ στην Ε.Ε.».

Δεν χωρά αμφιβολία ότι μετά τη Δευτέρα θα διαμορφώνεται άλλη κατάσταση στη χώρα, σε σχέση και με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Θα υπάρξουν πολιτικά γεγονότα και ανακατατάξεις. Αυτό επιβάλλει να αλλάξουν θέσεις, σκέψεις και πρακτικές σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Οι δυνάμεις που με απασχολούν θετικά θεωρώ ότι κατ’ αρχήν πρέπει να κινηθούν στη λογική του ενιαίου εργατικού κινήματος για την αντιμετώπιση των ζωτικών προβλημάτων του λαού. Ταυτόχρονα, τα γεγονότα και οι συζητήσεις για την Ε.Ε. δημιουργούν δυνατότητες αλλά και την ανάγκη ενός συντονισμού δράσης ενάντια στην εξάρτηση για αποδέσμευση από την ΟΝΕ και την Ε.Ε. Τώρα, για μονομερή διαγραφή του χρέους και οικονομική ανασυγκρότηση σε όφελος του λαού. 

Ο κοινωνικός πόλεμος στο προσκήνιο. Τα στρατόπεδα έχουν συγκροτηθεί

 Γράφει ο Αλέξανδρος Καπακτσής 

Τα στρατόπεδα έχουν συγκροτηθεί.
Από τη μια μεριά ΟΛΕΣ οι μεγάλες εργοδοτικές οργανώσεις και οι διεθνείς σύμμαχοι τους  (η ΕΕ με το ιερατείο της και τις πολιτικές της, η ΕΚΤ με τα δεσμά και τα βρώμικα παιχνίδια της, το ΔΝΤ και οι μόνιμες αντιλαϊκές επιλογές του), το υπηρετικό προσωπικό τους, πολιτικό, συνδικαλιστικό, επιστημονικό και πολιτιστικό κλπ., με τα μέσα που διαθέτουν, ΜΜΕ, τράπεζες, οικονομική εξουσία.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα του μαύρου αυτού μετώπου: Έβγαλαν να κάνουν δηλώσεις όλους τους πρώην εν ζωή πρωθυπουργούς. Τον απέθαντο βρικόλακα Μητσοτάκη που με λιτότητα (0% + 0% = 14%), ιδιωτικοποιήσεις και "καθαρά χέρια" αύξησε το χρέος.

Τον αρχιερέα (κατά δήλωση Καραμανλή) της διαπλοκής Σημίτη όταν οι βαλίτσες και οι σακούλες με τα εκατομμύρια του λαδώματος πηγαινοέρχονταν πιο γρήγορα από τις αστικές συγκοινωνίες, τον εκσυγχρονιστή της μίζας και του λαδώματος.

Τον Κ. Καραμανλή που στη θητεία του εκτός των άλλων οι απάτες και οι λεηλασίες των ταμείων μας έλαβαν δομημένη μορφή και κεντρική καθοδήγηση. Και βέβαια το "παιδοβούβαλο", για να θυμηθούμε και την Μαλβίνα, δεν βρήκε κουβέντα να πει για το γδάρσιμο του λαού και τα δεινά του τα τελευταία πέντε χρόνια  και μίλησε για να μας συμβουλέψει τώρα χωρίς "να προσδοκά κανένα προσωπικό όφελος".

Για τον βλάκα και εγκληματία Γ. Παπανδρέου δεν χρειάζεται να αναφέρουμε τίποτα. Ότι και αν πει  κάποιος μέσα θα πέσει.

Έβγαλαν μπροστά τους "αγωνιστές" της ΓΣΕΕ, πυροσβέστες των αγώνων, εγκληματίες σε βάρος της εργατικής τάξης που δεν άρθρωσαν ποτέ λόγο για το πως θα βγούμε από την κρίση πληρώνοντας οι έχοντες. Μαζί τους και όλοι οι υπόλοιποι υποτακτικοί. Π.χ οι ΟΤΟΕτζήδες που σαν συνεννοημένοι από καιρό φοβούνταν για την "σωματική ακεραιότητα των τραπεζοϋπαλλήλων" για να περάσει το κλείσιμο των τραπεζών και όχι μόνο οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων όπως έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση που ακολούθησε τις συμβουλές Στουρνάρα (ΕΚΤ) και των τραπεζιτών και όχι την κοινή λογική. Που να τη βρουν άλλωστε όταν στράγγισαν τα ταμεία για να πληρώνουν δόσεις τέσσερις μήνες συνεχώς. Και να μη ξεχνάμε. Στραγγαλίζουν οι τράπεζες την οικονομία και τις λαϊκές ανάγκες όταν τις έχουμε μπουκώσει με 250 δις ρευστό και εγγυήσεις του δημοσίου και τις έχουν στα χέρια τους οι Σάλλες και οι Κωστόπουλοι αντί να είναι στη φυλακή

Και βέβαια τα κανάλια. Που έβαζαν και βάζουν πλάτες για τις δουλειές των αφεντικών τους. Που στήριξαν τα μνημόνια και τη λεηλασία των εργαζομένων. Που λύσσαξαν να κραυγάζουν για την καταστροφή που έρχεται, με απίστευτη λογοκρισία της άποψης των λαϊκών ανθρώπων, που ακόμη και η πορδή της Λαγκάρντ ή το ρέψιμο του Σόιμπλε είναι είδηση πρώτης γραμμής και πρέπει να επαναλαμβάνεται ανά τέταρτο. Έφτασαν στο σημείο να δίνουν δευτερόλεπτα στη συγκέντρωση του ΟΧΙ και δέκα λεπτά του ΝΑΙ. Δε λέμε για τον "αντικειμενικό" ΣΚΑΙ που ούτε την είδε καν.

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ λοιπόν συμπαραταγμένο. Με τη δύναμη πυρός του να βάλει προς κάθε αντίπαλο, να συμπαρασύρει τους μικροαστούς, να τρομοκρατεί τους αναποφάσιστους, να πιέζει αφόρητα με όλα τα μέσα τους εργαζόμενους.

Και από την άλλη μεριά το στρατόπεδο του όχι. Οι ταπεινοί και οι καταφρονεμένοι. Οι εργαζόμενοι που τους έκαναν τη ζωή κόλαση. Οι άνεργοι που έχουν εξοβελιστεί στα κοινωνικά τάρταρα. Οι συνταξιούχοι που υπομένουν στις ουρές με αξιοπρέπεια ξέροντας ποιοι τους έκοψαν τη δυνατότητα να κάνουν ακόμη και ένα μικρό δωράκι στο εγγόνι τους. Χρεωκοπημένοι επαγγελματοβιοτέχνες.

Μαζί τους οι λαϊκές οργανώσεις, τα ταξικά σωματεία, τα κινήματα αντίστασης, μικρές πολιτικές οργανώσεις και δυνάμεις που όχι μόνο δεν καλύπτονται από το εξαναγκασμένο, ψοφοδεές όχι της κυβέρνησης αλλά ξέρουν ότι από τη Δευτέρα θα έχουν ανοικτούς λογαριασμούς μαζί της.
 
Ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα η κυβέρνηση που πέντε μήνες τώρα διαπραγματεύεται με τα όρνια, οπισθοχωρώντας, μη παίρνοντας κανένα μέτρο να αφοπλίσει τον αντίπαλο (τράπεζες που είναι του λαού, κανάλια που χρωστούν της παναγιάς τα μάτια κλπ), αδειάζοντας τα ταμεία και πληρώνοντας δόσεις για να δείξει πόσο καλή και αξιοπρεπής είναι, μη τηρώντας τις προεκλογικές της υποχρεώσεις με το υποτυπώδες πρόγραμμα ανακούφισης και τη δέσμευση να διαπραγματευθεί ισχυρά μόνο για ένα πράγμα: Πόσο μεγάλο ποσοστό του χρέους θα κόψει.
 
Ανάμεσα στα δυο στρατόπεδα και η ηγεσία του ΚΚΕ. Που δεν έχει πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει πέντε χρόνια τώρα. Γιατί αν είχε πάρει και είχε πολιτικό πρόγραμμα αντίστοιχο των αντιθέσεων της ιστορικής στιγμής και ενωτική πολιτική ούτε κυβέρνηση της κλάψας θα είχαμε τώρα ούτε το εργατικό λαϊκό στρατόπεδο θα είχε αυτές τις αδυναμίες.

Ο λαός, οι εργαζόμενοι, παλεύουν στην ουσία μόνοι τους. Με το αλάθητο ένστικτο τους καταλαβαίνουν τι πρέπει να κάνουν. Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είν' ο ίδιος ο λαός.

Θα κερδίσει και αυτή τη μάχη. Και όλες τις μάχες που έρχονται...

«ΟΧΙ» η ψήφος του αγώνα, της αξιοπρέπειας, της ελπίδας!

Πηγή: Λεωνίδας Βατικιώτης – «Επίκαιρα»

Τουλάχιστον 60% θα κερδίσει στις κάλπες το «όχι» στη λιτότητα

Ιστορική μέρα θα είναι η ερχόμενη Κυριακή 5 Ιουλίου. Για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει αν θέλει το καθεστώς της άγριας λιτότητας που επιβλήθηκε πραξικοπηματικά και χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση ή όχι. Θα είναι μια μάχη πολύ πιο καθοριστική από τις εκλογές της 25ης Ιανουάριου λόγω του ασφυκτικού πολιτικού περιβάλλοντος που έχει έκτοτε δημιουργηθεί, όπως και λόγω του ότι από το Σαββάτο ακόμη βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρωτοφανούς αγριότητας για την Ελλάδα μιντιακό πραξικόπημα.

Λίγες μόλις ώρες μετά το διάγγελμα του πρωθυπουργού, η διαπλοκή έδειξε τα δόντια της με τους πιο διαφορετικούς τρόπους, με συνεχή πλάνα από τις ουρές στα ATM, τα σούπερ μάρκετ και τα βενζινάδικα, που πολύ σύντομα εξελίχθηκαν σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Τι κι αν δεν σημειώθηκαν πουθενά επεισόδια; Τι κι αν δεν υπήρξαν πουθενά σκηνές αγανάκτησης από τον κόσμο; Τι κι αν κανείς δεν έβριζε την κυβέρνηση, χρεώνοντάς της το πλαφόν στις αναλήψεις;

Οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί, που από το 2010 δεν καταδέχτηκαν ούτε μια φορά να στηθούν έξω από τις ουρές του ΟΑΕΔ για να καλύψουν με πλάνα τις ειδήσεις για αύξηση της ανεργίας (όποτε τις έλεγαν) ή έξω από τα συσσίτια των δήμων και των κοινωνικών οργανώσεων, εκεί που άνθρωποι πήγαιναν να φάνε γιατί δε είχαν να αγοράσουν ούτε ψωμί, αποκρύπτοντας κατά παράβαση κάθε δεοντολογίας την κοινωνική γενοκτονία, αίφνης... έσκυψαν πάνω από τα λαϊκά προβλήματα με ζωντανές μεταδόσεις, τζογάροντας πάνω στα πιο ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου. Κουβέντα, φυσικά, δεν ακούσαμε για τις εγκληματικές ευθύνες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σε ό,τι αφορά στις συνθήκες έλλειψης ρευστότητας, καθώς ο θεματοφύλακας του ευρώ μετέτρεψε σε πολιτικό εργαλείο και όργανο εκβιασμού ένα δικαίωμα -αυτό της νομισματικής κυκλοφορίας- που απλώς και μόνον της εκχωρήθηκε!

Βομβαρδισμός από φήμες

Η μιντιοκρατία, που όλα τα προηγούμενα χρόνια αυθαίρετα ή νομιμοφανώς αρνήθηκε να πληρώσει ακόμη κι αυτούς τους φόρους που της αναλογούν, κατά το κοινώς λεγόμενο «το σανίδωσε» και στη φημολογία, μεταδίδοντας ανύπαρκτες ειδήσεις, που το μόνο το οποίο κατάφερναν ήταν  να επιτείνουν το κλίμα φόβου και ανασφάλειας στην κοινωνία: από «αποκλειστικές πληροφορίες» για μείωση του πλαφόν των ημερήσιων αναλήψεων στα 20 ευρώ μέχρι πληροφορίες από τράπεζες για «στέγνωμά» τους και διακοπή ακόμη κι αυτών των μικρών ορίων αναλήψεων.

Αξίζει δε να αναφερθεί η πολύτιμη χείρα βοήθειας που προσέφεραν σε αυτό το πραξικόπημα επί της ενημέρωσης όλοι εκείνοι οι δημοσιογράφοι που από το 2010 αποτέλεσαν την πέμπτη φάλαγγα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των Μνημονίων. Η πληθωρική τους παρουσία όλες τις προηγούμενες μέρες στο γυαλί διέλυσε, μάλιστα, οποιαδήποτε ελπίδα υπήρχε να δώσει το ΔΝΤ στη δημοσιότητα τη λίστα με τους πεντακόσιους και πλέον Έλληνες (δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς και επιχειρηματίες) που παρακολούθησαν τα περίφημα σεμινάριά του, στα οποία αναφέρθηκε με αποκαλυπτικό τρόπο ο αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον οργανισμό τα κρίσιμα χρόνια 2010-2011, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, μιλώντας στη δημόσια ακρόαση της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους της Βουλής. Αν κυκλοφορήσει η λίστα, ποιοι θα βγάλουν την επόμενη και μεθεπόμενη βρώμικη δουλειά για χάρη των πιστωτών; Ποιοι θα μας πείθουν με τα πάντα... προφανή επιχειρήματά τους ότι η λιτότητα και η υποτέλεια είναι μονόδρομος; Ότι κάθε διεκδίκηση που έχει ίχνος έστω αξιοπρέπειας είναι τυχοδιωκτισμός; Εν ολίγοις, μια φορά φερέφωνο, για πάντα φερέφωνο...

Η μιντιοκρατία έδειξε επίσης τα δόντια της με την απόκρυψη του επίδικου του δημοψηφίσματος, κουρελιάζοντας έτσι κάθε έννοια αντικειμενικότητας. Κουβέντα για τις προτάσεις των θεσμών, ακόμη κι όταν η κυβέρνηση (εδέησε και), τις μετάφρασε. Πού ειπώθηκε ότι τα κονδύλια της κοινωνικής πολιτικής θα μειωθούν κατά 0,5% του ΑΕΠ μέχρι τον Οκτώβριο του 2015; Ποιο ρεπορτάζ περιέγραψε τη σαφή αναφορά της πρότασης για επιπρόσθετα έσοδα από τον ΦΠΑ ύψους 1% του ΑΕΠ, την εξοικονόμηση κονδυλίων ίδιου ύψους (1% του ΑΕΠ) από τις μειώσεις των συντάξεων, την κατάργηση των εκπτώσεων, «συμπεριλαμβανομένων των νησιών» όπως με σαφήνεια αναφέρεται;

Ποιος επισήμανε τη σταδιακή αύξηση όλων των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης (και όχι μόνο των πρόωρων) στα 67 έτη, τη σταδιακή εξάλειψη του ΕΚΑΣ μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου 2019, την αύξηση των εισφορών υγείας που καταβάλλουν οι συνταξιούχοι σε 6% και την επέκτασή τους στις επικουρικές συντάξεις, την αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης, τη μείωση στο μισό των επιδομάτων πετρελαίου; Ποιο ρεπορτάζ μίλησε για την αύξηση του συντελεστή φορολογίας ακινήτων σε περίπτωση που μειωθούν οι αντικειμενικές αξίες, την πλήρη υποχρεωτική συνταγογράφηση δραστικών ουσιών που θα υποβαθμίσει περαιτέρω τη φαρμακευτική περίθαλψη, την απαγόρευση οποιωνδήποτε παρεμβάσεων στην αγορά εργασίας που έχουν στόχο την ακύρωση των μνημονιακών νόμων ελαστικοποίησης, το μπαράζ των ιδιωτικοποιήσεων που προβλέπει και πολλά άλλα;

Αντί να αναφερθούν όλα αυτά, που ήταν γνωστά, επί μέρες η προσπάθεια ήταν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει πραγματικό ερώτημα για να τοποθετηθούμε θετικά ή αρνητικά στο δημοψήφισμα...

Ούτε «λευκή επιταγή»!

Η αλήθεια είναι ότι όλους τους προηγούμενους μήνες η κυβέρνηση είχε με δική της ευθύνη -έστω κατόπιν των ασύμμετρων πιέσεων που δέχτηκε- ξεθωριάσει τις «κόκκινες γραμμές» που η ίδια προεκλογικά διακήρυσσε και είχε θέσει. Πολύ χαρακτηριστικά, συμφώνησε στην ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων και του Ελληνικού, του ΟΛΠ και του ΟΛΘ.

Και δεν ήταν μόνο αυτές οι υποχωρήσεις που έκανε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη κιόλας μέρα που ενεπλάκη στις διαπραγματεύσεις, αποσύροντας οικειοθελώς θέσεις που εξακολουθούν να αποτελούν ουσιώδη συστατικά στοιχεία της φυσιογνωμίας του κόμματος, όπως, για παράδειγμα, το αίτημα της διαγραφής του χρέους. Διεκδίκηση που απέκτησε επιπλέον βάθος, εμβέλεια και νομιμοποίηση στην κοινωνία μετά την έκδοση από την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους του Προκαταρκτικού Πορίσματος, όπου θεμελιώνεται η δυνατότητα όχι απλώς και μόνον διαγραφής του δημόσιου χρέους, αλλά και μονομερούς διαγραφής του, στη βάση των κυριαρχικών δικαιωμάτων που διαθέτει κάθε κράτος.

Επομένως, το συντριπτικό «όχι» που θα βγάλουν οι κάλπες την Κυριακή, με όλες τις εκτιμήσεις να το υπολογίζουν στο 60% και πλέον, δεν είναι ούτε μπορεί να εκληφθεί ως «λευκή επιταγή» στην κυβέρνηση για την επαναφορά του απαράδεκτου κειμένου των 47 σελίδων, για παράδειγμα. Κι αυτό επειδή αν κάτι ναυάγησε όλους αυτούς τους μήνες είναι η... ιδιοφυής σύλληψη περί επιτυχούς έκβασης των διαπραγματεύσεων στη βάση των ακλόνητων επιχειρημάτων της ελληνικής πλευράς - θέση που υποτιμούσε τη σοβαρότητα των οικονομικών και πολιτικών διακυβεύσεων.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιστρέψει στο κείμενο των 47 σελίδων, αποδεχόμενη μια οποιαδήποτε συμφωνία, επειδή την Κυριακή 5 Ιουλίου τη νίκη θα της τη χαρίσουν τα πιο ριζοσπαστικά κοινωνικά στρώματα κι όχι οι «μεταγραφές» από τη ΔΗΜΑΡ. Όσοι θα πλήρωναν τον λογαριασμό των 47 σελίδων, ο κόσμος που γέμισε τις πλατείες, ο κόσμος της αξιοπρέπειας και της ελπίδας! Όλοι οι άλλοι από την κυβέρνηση που φοβούνται ακόμη και τώρα τη ρήξη ας περάσουν και επίσημα στο μπλοκ του «ναι», στο μπλοκ της διαφθοράς, των λαμογιών και της Siemens! 

Το κίνημα "Μένουμε Ευρώπη" διατρανώνει την εθελοδουλία του με πανό που γράφει: "Μένουμε σκλάβοι"

Αβίαστα βγαίνει το γέλιο διαβάζοντας την παρακάτω είδηση που αλιεύσαμε από το indymedia.

Σ’ αυτή παρακολουθούμε ένα φωτορεπορτάζ στο οποίο διαπιστώνουμε τους οπαδούς του «Μένουμε Ευρώπη» να διαδηλώνουν (χωρίς να το αντιλαμβάνονται)  την …. εθελοδουλία τους.

Ηταν μια πολύ έξυπνη κίνηση των αναρχικών και με δεδομένο ότι οι συμμετέχοντες σ’ αυτό το κίνημα δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους έφερε καταπληκτικά αποτελέσματα.

Παραθέτουμε την είδηση από την πηγή που αναφέραμε.

Στις 2/7, στην πλατεία Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη, ομάδα συντρόφων/ισσων πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στην φιέστα "ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ". Παρεισφρήσαμε στην συγκέντρωση τους με την ανάλογη γιάπικη αμφίεση και με περίσσιο δόλο "προτρέψαμε" τους παρευρισκόμενους να κρατήσουνε πάνω από τα κεφάλια τους, πανό 10 μέτρων που έγραφε: ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΚΛΑΒΟΙ (με μια ευρωπαϊκή και μια ελληνική σημαία να καίγονται βλ. φωτο) 



Η δράση αυτή ξεπέρασε κάθε προσδοκία αφού μετά την αποχώρηση μας, το πανό έμεινε αναρτημένο για πάνω από 20 λεπτά και καταχειροκτροτήθηκε με πάθος από τα φιλοευρωπαικά ζόμπι.  Η κρισιμότητα των καιρών επιτάσσει ετοιμότητα και εγρήγορση από τον κόσμο του αγώνα. Οφείλουμε, ο καθένας από το δικό του μετερίζι να οργανωθούμε και να δράσουμε. Να υψώσουμε αναχώματα απέναντι στην επέλαση κράτους και καπιταλισμού. Να μη ζήσουμε σαν σκλάβοι.

ΑΣΤΟΙ, ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΑΣ

ΕΙΤΕ ΜΕ ΕΥΡΩ, ΕΙΤΕ ΜΕ ΔΡΑΧΜΗ-ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ

Η ΕΡΤ3 επαναλειτουργεί, αλλά χωρίς τα χαρακτηριστικά του δίχρονου αγώνα εργαζομένων και αλληλέγγυων

Τα τελευταία δύο χρόνια οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι της Ελεύθερης Αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ3 έδωσαν έναν σκληρό αγώνα αξιοπρέπειας, αντίστασης, αλληλεγγύης, διεκδίκησης, δημοκρατίας και ακηδεμόνευτης ενημέρωσης.

Ο αγώνας αυτός πλαισιώθηκε από τη δυναμική κινημάτων και συλλογικοτήτων που με αλληλέγγυους πολίτες, μπροστά και πίσω από τις κάμερες, δημιούργησαν νέους δρόμους και περάσματα προς τη λειτουργία μιας αυτοδιαχειριζόμενης ραδιοτηλεόρασης και την παραγωγή μιας ενημέρωσης από τα κάτω. Στο ίδιο μήκος κύματος με τους ίδιους τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους και ακολουθώντας τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεών τους και τις αρχές που αυτοί διακήρυξαν όλο το προηγούμενο διάστημα, κυρίως με το κείμενο "Ποια ΕΡΤ θέλουμε".

Ελπίζουμε και φυσικά θα αγωνιστούμε όχι για μια επιστροφή στην "κανονικότητα", αλλά για αυτό που χαρακτηρίστηκε ως παγκόσμιο πρότυπο δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, αγωνιστικότητας και ενεργού συμμετοχής της κοινωνίας στην παραγόμενη ενημέρωση, ως ένα παράδειγμα στη βάση των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών και της αυτοδιαχείρισης.

Η συνέχιση του αγώνα για εμάς τους αλληλέγγυους δεν είναι σε καμιά περίπτωση ζήτημα προσωπικό, όπως θέλουν να το παρουσιάζουν κάποιοι για να ενεργοποιήσουν τα αντανακλαστικά του κοινωνικού αυτοματισμού, αλλά καθαρά πολιτικό.

Θα αγωνιστούμε για μια πραγματική δημόσια ραδιοτηλεόραση, που υπηρετεί την ακηδεμόνευτη ενημέρωση ως δημόσιο αγαθό και όχι ως εμπόρευμα ή μέσο προπαγάνδας. Μια ελεύθερη δημόσια ραδιοτηλεόραση φωνή της κοινωνίας και όχι της κάθε εξουσίας. Στο πλαίσιο των κατακτήσεων των ίδιων των εργαζομένων και του αλληλέγγυου κινήματος.

Σε αυτό το πνεύμα αναμένουμε ρυθμίσεις στο καταστατικό, το πρόγραμμα και το οργανόγραμμα της ΕΡΤ/ΕΡΤ3, οι οποίες να ενσωματώνουν τα χαρακτηριστικά της αυτοδιαχείρισης και τη συμμετοχή της κοινωνίας αυτά τα δύο χρόνια. Να αποτυπωθεί θεσμικά η κοινωνική διάσταση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης που θα όριζε και τη διαφορά της από τη ΝΕΡΙΤ ή οποιοδήποτε άλλο κρατικό-κυβερνητικό μόρφωμα.
Η αποτύπωση των χαρακτηριστικών του δίχρονου αγώνα στη νέα περίοδο λειτουργίας της ΕΡΤ3 ως δημόσιας ραδιοτηλεόρασης είναι ζήτημα συνέχειας της ώσμωσης με την κοινωνία και τα κινήματα διεκδίκησης, ιδιαίτερα των δημόσιων αγαθών και κοινών. Αποτελεί αντανάκλαση του ίδιου του κοινωνικού γίγνεσθαι και της επαναοικειοποίησης του δημόσιου χώρου.

Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να συνεχιστούν και να διευρυνθούν τα κοινωνικά μηνύματα και οι εκπομπές της αυτοδιαχείρισης με όλους τους συντελεστές τους (όπως π.χ. "Παιδεία σε κρίση", "Zona Rosa", "Κόσμος εν κινήσει"). Κάτι άλλωστε που έχει διατυπωθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους, αλλά και από 60 και πλέον σωματεία, συλλογικότητες και κινήματα με ψηφίσματα. Εμείς εμμένουμε σ' αυτή τη συλλογική απόφαση του εργατικού και κοινωνικού κινήματος.

Ιδιαίτερα αυτές τις κρίσιμες ώρες για τον ελληνικό λαό, ο οποίος καλείται να ορθώσει το βροντερό "όχι" στην υποταγή του και η φωνή του να ακουστεί (τουλάχιστον) από τη δημόσια ραδιοτηλεόραση, ο αγώνας για μια πραγματικά δημόσια, ανεξάρτητη και ανοιχτή στην κοινωνία ενημέρωση από την ΕΡΤ συνεχίζεται.

Καλούμε τις ενεργές δυνάμεις της κοινωνίας να διεκδικήσουν τον χώρο και τον χρόνο που δικαιωματικά τους αναλογεί στη δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Οι λειτουργικοί αλληλέγγυοι-ες της ΕΡΤ3

Απαιχτο βίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger