Νεοτερα

Ενα απόσπασμα,του Τάσου Λειβαδίτη, αφιερωμένο σε όλους του "Λουίτζι" της Γάζας.

Από ΒΑΘΥ , Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014 | 7:19 μ.μ.

Ενα απόσπασμα,του Τάσου Λειβαδίτη, αφιερωμένο σε όλους του "Λουίτζι" της Γάζας.
Κρατάτε αδέρφια.

"Εκατό δισεκατομμύρια για υποβρύχια και κανόνια.
Διακόσια δισεκατομμύρια για αεροπλάνα και τανκς.
Τριακόσια δισεκατομμύρια για ντουφέκια, όλμους και πολυβόλα.
Μισό μεροκάματο στον κουμπαρά για το νοίκι.

Ύστερις, βέβαια
ύστερις πρέπει να στείλουμε τίποτις και στο Λουίτζι.
Πόσο θα υπογέρει κει κάτου, θα ξεπαγιάζει μες στο χιόνι μπορεί και να σκοτωθεί.
Τι κάθουμαι η άμοιρη και σκεύουμαι απόψε- κι όμως μπορεί να σκοτωθεί.
Θέλουμε ακόμα πετρέλαιο, ζάχαρη, λίγο καφέ και μισή πλάκα σαπούνι.

Α, ναι. Έχουμε και το γάλα του μωρού.
Θε μου, πως βήχει. Ο Γιατρός ήρθε μια φορά
μα σαν είδε πως δεν έχουμε να τον πλερώσουμε
δεν ματάρθε.

Α, Λουίτζι τυχερός είσε αδερφέ μου.
Από σήμερα θα περισσεύουν και μερικές δεκάρες στη φαμίλια σου.
Το μωρό δε θέλει πια γάλα Λουίτζι. Λουίτζι
-το μωρό πέθανε.".

Χρήστος Αβραμίδης

Σκηνές αντιτρομοκρατικής υστερίας στην Μυτιλήνη για την υπόθεση των τριών τούρκων αγωνιστών,

Γράφει ο Μιχάλης Τ.

Oι σκηνές αντιτρομοκρατικής υστερίας δεν είναι πια προνόμιο των Αθηνών.
Την  Τρίτη 22/7 έλαβε χώρα στη Μυτιλήνη η προανακριτική εξέταση μαρτύρων  του Ερκάν, της Φαντίκ και της Χάρικα, που κατηγορούνται, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, για συλλογή πληροφοριών και οικονομική ενίσχυσης τρομοκρατικής οργάνωσης, και συσχετίζονται, αόριστα και εν πολλοίς αυθαίρετα, με την υπόθεση της Χίου.

 Το όλο σκηνικό θύμιζε μικρογραφία του αντίστοιχου κατά τη σύλληψη της 17Ν. Με το περισσότερο επιχειρησιακό δυναμικό του νησιού παρών (οπκε, ασφάλεια, λιμενικό, κλιμάκιο αντιτρομοκρατικής) αλλά και ενισχύσεις από Χίο, η περιοχή των δικαστηρίων έμοιαζε υπό κατοχή.
Βέβαια πρέπει να επισημάνουμε ότι ταυτόχρονα με την ανακριτική διαδικασία εξελισσόταν και σύσκεψη στο Υπουργείο Αιγαίου (Νησιωτικής Πολιτικής) υπό τον υπουργό, παρουσία του δημάρχου Μυτιλήνης και του περιφερειάρχη Β.Αιγαίου.

Κάτω λοιπόν απ αυτές τις συνθήκες κλήθηκαν οι εφτά μάρτυρες υπεράσπισης από τον χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τον συνδικαλιστικό να καταθέσουν επικαλούμενοι το δικαίωμα των λαών στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη.
Στο πλευρό των Τούρκων βρέθηκαν και αρκετοί αλληλέγγυοι ,ενώ σε κάποιους δεν επιτράπηκε η είσοδος στο χώρο ανάκρισης παρ' ότι τους πήραν τα στοιχεία και τους φωτογράφισαν.

Τέλος με δελτίο τύπου η ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ Ε.Σ.Υ. ΛΕΣΒΟΥ εξέφρασε την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση της στους πρόσφυγες αγωνιστές.

Υ.Γ Η δίκη προσδιορίστηκε για τα τέλη του χρόνου

Ωραίο το μαλλί σου Σοφία (Βούλτεψη)

Ομολογούμε ότι κάποιες φορές αδυνατούμε να συγκρατήσουμε την πίεση που εκτοξεύει κατά ριπάς το αίμα στον εγκέφαλο.
Κατά το κοινώς λεγόμενο υπάρχουν στιγμές που κάποιοι άνθρωποι (όπως η κυρία Βούλτεψη εν προκειμένω) μας ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι.

 Είπε η κυρία Βούλτεψη, μιλώντας στον ΑΝΤ1 για την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας: 

«Φτάσαμε στο σημείο σήμερα να ταυτίζουμε τη χούντα με το μνημόνιο. Επειδή περάσαμε 40 χρόνια τεχνητής ευημερίας με δανεικά και πιστεύοντας ότι η Δημοκρατία είναι να διοριστούμε όλοι στο δημόσιο και να μην πληρώνουμε και φόρους, τώρα φτάσαμε στο σημείο να ταυτίζουμε τη χούντα με το μνημόνιο».

 Και εμείς την ακούμε. Ακούμε την εκπρόσωπο μιας κυβέρνησης

* Που κυβερνά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου,

* Που υπακούει σε ξένους.

* Που νομοθετεί το ξεπούλημα της περιουσίας και των πόρων της χώρας

 να μας λέει ότι

* για την κατάστασή μας, φταίμε εμείς ο λαός ως σύνολο

*ζήσαμε 40 χρόνια τεχνητής ευημερίας

* θέλαμε όλοι να διοριστούμε στο δημόσιο

* θέλαμε να μην πληρώνουμε φόρους

Αυτά μας λέει, όχι η κυρία Βούλτεψη ως πρόσωπο, αλλά η εκπρόσωπος μιας κυβέρνησης ενός κόμματος (της Νέας Δημοκρατίας) το οποίο:

* βρίσκεται στην εξουσία τα μισά απ αυτά τα 40 χρόνια της «τεχνητής ευημερίας»

* δεν έκανε τίποτε για να «ενημερώσει» τον κόσμο για επίπλαστη πραγματικότητα ευημερίας

* διόριζε, έταζε και ρουσφετολογούσε χαιδεύει ακόμη τους μεγαλο- φοροφυγάδες ενώ κυνηγά ανελέητα τους εργαζόμενους

Αυτά, μας λέει η κυρία Βούλτεψη ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης στην επέτειο της μεταπολίτευσης συμπληρώνοντας ότι:

* «Χούντα δεν είναι να σου κόβουν το μισθό και τη σύνταξη, χούντα είναι να μην έχεις ελευθερία, να έχει καταργηθεί το κοινοβούλιο, βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες, ξερονήσια, απαγόρευση συναθροίσεων, απεργιών, διαδηλώσεων»

Η κυρία Βούλτεψη προφανώς δεν έχει βρεθεί στη θέση των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων. Αν είχε βρεθεί τότε θα ήταν ίσως περισσότερο προσεκτική στην προσπάθειά της να ορίσει τι είναι και τι δεν είναι χούντα.

* Είναι άραγε δημοκρατική η διακυβέρνηση μέσα από προεδρικά διατάγματα και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου;

* Είναι δημοκρατική η απόφαση για την διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας και της παιδείας;

* Είναι δημοκρατική η απόφαση για το ξεπούλημα των πάντων (από τον ΟΠΑΠ! Και τη ΔΕΗ! μέχρι παραλίες και οικόπεδα);


Κατά τα λοιπά και για να μην μακρηγορούμε, είναι άραγε δημοκρατική η αντίληψη της κυβερνητικής εκπροσώπου που πριν το κόμμα της γίνει κυβέρνηση ήταν κατά του ξεπουλήματος της ΔΕΗ αλλά όταν το κόμμα της ήρθε στα πράγματα και αυτή βόλεψε τα ευαίσθητα οπίσθιά της στην υπουργική καρέκλα προβάλλει το ξεπούλημα ως εθνική ανάγκη;

 Με την κυρία Βούλτεψη ως υπουργό και ως άνθρωπο το μόνο πράγμα που θα μπορούσαμε να της πούμε, γιατί είναι ίσως και το μόνο που την ενδιαφέρει, είναι: Ωραίο το μαλλί σου Σοφία…
 


Πηγή: . Δηµητρης Μηλακας - "Ημεροδρόμος"

Όντως σήμερα είναι μέρα Γιορτής και Χαράς!

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Ημέρα Χαράς και Γιορτής σήμερα!

Αποκατάσταση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ μας σαν σήμερα, το 1974.

* εκατομμύρια άνεργοι

* χιλιάδες αυτόχειρες

* χιλιάδες άστεγοι και πεινασμένοι

* στρατόπεδα συγκέντρωσης, Αιγαίο η λίμνη των νεκρών μεταναστών

* εμπέδωση και επέλαση της κρατικής αυθαιρεσίας, βίας και καταστολής

* παραβιάσεις, διώξεις, συλλήψεις, βασανιστήρια, καταδίκες

* Λευκά Κελιά

* και... και ... και ...

Όντως σήμερα είναι μέρα Γιορτής και Χαράς!


Ο Σωτήρης Πέτρουλας, η ΠΑΝΔΗΚ και η αριστερή διαφωνία στη νεολαία της Αριστεράς στα 1962-67

Του Γιώργου Αλεξάτου

Η επέτειος της δολοφονίας του Σωτήρη Πέτρουλα έδωσε την αφορμή να γραφτούν διάφορα σχόλια και να γίνουν κάμποσες αναφορές στη μνήμη του, αλλά και στο νεολαιίστικο κίνημα των τελευταίων προδικτατορικών χρόνων, στην Αριστερά της εποχής κ.λπ., πολλά από τα οποία υποκρύπτουν είτε άγνοια είτε υποβάθμιση ή και -σκόπιμη ή μη- αποσιώπηση ιστορικών στοιχείων που χωρίς αυτά δεν είναι δυνατή κάποια στοιχειωδώς έγκυρη αναφορά. Η άγνοια, υποβάθμιση ή αποσιώπηση εντοπίζεται, κυρίως, στη σχέση του Πέτρουλα με το οργανωμένο αριστερό νεολαιίστικο κίνημα και τον τότε φορέα του, τη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη (ΔΝΛ).

Ο Πέτρουλας, εργαζόμενος μαθητής νυχτερινού Γυμνασίου, προερχόμενος από οικογένεια αριστερών αγωνιστών της Μάνης με μεγάλο αριθμό θυμάτων στα χρόνια της αντιεαμικής τρομοκρατίας, εντάσσεται στη Νεολαία ΕΔΑ και το 1962 συμμετέχει στη συγκρότηση της κίνησης Σοσιαλιστική Συνειδητοποίηση (ΣΟ.ΣΥΝ.), που λειτουργεί ως φράξια στο εσωτερικό της οργάνωσης. Η ΣΟ.ΣΥΝ., στελέχη της οποίας είναι οι Μάκης Παπούλιας, Παναγιώτης Γουλιέλμος, Γιώργος Βοϊκλής, οι μετέπειτα πανεπιστημιακοί Κώστας Βεργόπουλος, Κοσμάς Ψυχοπαίδης και Ηλίας Νικολακόπουλος, ο μετέπειτα εκδότης Γιώργος Χατζόπουλος κ.ά., συγκροτείται σε μια περίοδο κατά την οποία διαγράφονται στον ορίζοντα τα σημάδια μιας γενικευμένης κρίσης του διεθνούς και του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος.

Λίγα χρόνια μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το 1956, που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, τροφοδοτώντας την αμφισβήτηση της ορθότητας των κατευθύνσεων που δίνονταν από το κέντρο του διεθνούς κινήματος, όπως θεωρούνταν μέχρι τότε η Μόσχα, οι κινεζικές αντιδράσεις στην υιοθέτηση της νέας στρατηγικής του «ειρηνικού δρόμου για τον σοσιαλισμό» και της «ειρηνικής συνύπαρξης» με τον ιμπεριαλισμό, συναντούσαν τη νίκη των επαναστάσεων της Κούβας και της Αλγερίας, ενώ το Ιταλικό Κ.Κ., το μεγαλύτερο Κ.Κ. της Δυτικής Ευρώπης, μετατρεπόταν σε εργαστήριο θεωρητικών και πολιτικών επεξεργασιών που απομακρύνονταν από την ορθοδοξία του σοβιετικού μαρξισμού.

Καθώς από το 1958 έχουν διαλυθεί οι παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ και η ΕΠΟΝ, και το σύνολο των κομμουνιστών στο εσωτερικό της χώρας εντάσσεται στην ΕΔΑ, είναι οι οργανώσεις της και ιδιαίτερα αυτές της νεολαίας της που δέχονται τους τριγμούς από τη διεθνή αναταραχή, που συμπληρώνονται και από ερωτήματα σχετικά με το ελληνικό κίνημα και την προοπτική του. Ήδη, η αντικαταστατική απομάκρυνση της καθοδήγησης Ζαχαριάδη και η πραξικοπηματική επιβολή της νέας κομματικής ηγεσίας στις Κ.Ο. των ελλήνων πολιτικών προσφύγων στην ΕΣΣΔ και τις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, και η ευθυγράμμιση του ΚΚΕ με τις νέες στρατηγικές κατευθύνσεις του ΚΚΣΕ, είχαν προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις.

Εκτός από μεγάλο μέρος των εξόριστων του Αϊ-Στράτη, η ΣΟ.ΣΥΝ. θα είναι η πρώτη απόπειρα συγκρότησης της «αριστερής διαφωνίας», που όμως θα παραμείνει μέχρι τέλους στα όρια της κριτικής, χωρίς να μπορέσει να αρθρώσει συγκροτημένη αντιπρόταση. Με σαφή αντίθεση στη σοβιετική πολιτική της «ειρηνικής συνύπαρξης» και στη στρατηγική του «ειρηνικού δρόμου» που αποδέχτηκε επίσημα το ΚΚΕ με το 8ο Συνέδριο του 1961, εντοπίζει σοβαρό πρόβλημα ιδεολογικής και θεωρητικής συγκρότησης των νέων αγωνιστών. Έχοντας καταφέρει να ελέγξει τις μαθητικές οργανώσεις Αθήνας της Ν.ΕΔΑ (κυρίως αυτές των νυχτερινών σχολείων),  εκδίδει την εφημερίδα «Συνειδητή Αλλαγή», ως μαθητική, ο τίτλος της οποίας ήταν χαρακτηριστικός του προσανατολισμού της.

Επιμένοντας σ’ αυτή την κατεύθυνση, η ΣΟ.ΣΥΝ. θα αντιταχθεί το 1964 στη διάλυση της Ν.ΕΔΑ και τη συγχώνευσή της με την ευρύτερη Δημοκρατική Κίνηση Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης, εκτιμώντας πως μια οργάνωση περισσότερο χαλαρή θα συντελούσε στην ακόμη μεγαλύτερη αποσύνδεση της αγωνιζόμενης νεολαίας από την αναγκαία ιδεολογική συνειδητοποίηση. Εντούτοις, τα μέλη της θα συμμετάσχουν στη ΔΝΛ, από την ίδρυσή της τον Σεπτέμβριο 1964, αν και στη συνέχεια κάποια από τα κεντρικά στελέχη, όπως οι Παπούλιας και Χατζόπουλος, θα διαγραφούν, ενώ και ο Πέτρουλας (μέλος της καθοδήγησης των λαμπράκηδων της Εμπορικής τότε) θα δεχτεί, λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του, προειδοποίηση διαγραφής.

Η δολοφονία του Πέτρουλα εκτιμήθηκε από τους συντρόφους του ως η κατάλληλη στιγμή για την πλήρη αυτονόμησή τους από την ΕΔΑ και τη ΔΝΛ. Έτσι, τη μέρα της κηδείας κυκλοφόρησαν χιλιάδες προκηρύξεις που ανήγγειλαν την ίδρυση της ΠΑΝΔΗΚ Σωτήρης Πέτρουλας, που διοργάνωσε την πρώτη της Συνδιάσκεψη τρεις μήνες αργότερα.

Η ΠΑΝΔΗΚ βρισκόταν σε ανοιχτό διάλογο με τις άλλες τάσεις αριστερής διαφωνίας, τόσο την κίνηση που συγκροτούνταν γύρω από το περιοδικό «Αναγέννηση», αποτελώντας την πρώτη συγκρότηση του ελλαδικού μ-λ κινήματος, όσο και με τους Φίλους Νέων Χωρών του Νίκου Ψυρούκη, που επικέντρωναν στα ζητήματα αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης και συμπαράστασης στον αγώνα του κυπριακού λαού.

Παραμένοντας κίνηση φοιτητική, με κάποια σημαντική επιρροή σε σχολές όπως η Εμπορική, η Βιομηχανική και η Πάντειος, και στους συλλόγους εργαζόμενων φοιτητών και μαθητών, κάπως πιο περιορισμένη στη Νομική κ.λπ., ουσιαστικά διαλύθηκε στα τέλη του 1966, αδυνατώντας να διαμορφώσει μια συνεκτική πρόταση που να καθιστά αναγκαία τη μετεξέλιξή της σε αυτόνομο πολιτικό φορέα.

Από τους αγωνιστές που έδρασαν στις γραμμές της, κάποιοι προώθησαν στη συνέχεια περαιτέρω την αντίληψη της αναγκαιότητας διαμόρφωσης σοσιαλιστικής συνείδησης, ως όρου για τη σταθερή συμμετοχή στο κίνημα. Ήταν αυτοί που ακολούθησαν μορφές συλλογικής δράσης ακόμη και σε ζητήματα καθημερινότητας, εξαιτίας των οποίων χαρακτηρίστηκαν –κάπως υπερβολικά- «κοινοβίτες». Με επικεφαλής τους Παναγιώτη Γουλιέλμο, Γιώργο Βοϊκλή, Νίκο Καλαποθαράκο, Κώστα Σεφέρη κ.ά., ίδρυσαν το 1974 την Κίνηση Νέοι Σοσιαλιστές, που μετεξελίχτηκε αργότερα σε Κίνημα Νέας Αριστεράς και τελικά αυτοδιαλύθηκε, με ένα μέρος των μελών της να συνεχίζει τη δράση του μέσα από την Ένωση για την Ποιότητα της Ζωής (ΕΠΟΙΖΩ).

Τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη; Μια συζήτηση με τον Άρη Χατζηστεφάνου (Βίντεο)

Από ΒΑΘΥ , Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014 | 11:31 μ.μ.

Όσο οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται στην Παλαιστίνη, χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους σε ολόκληρο τον κόσμο για να διαμαρτυρηθούν. Οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους 640 και η Άγκελα Μέρκελ σπεύδει να υπερασπιστεί "το δικαίωμα στην αυτοάμυνα που έχει το κράτος του Ισραήλ". Άλλοι μιλούν για κύκλο αίματος παίρνοντας ίσες αποστάσεις από το Ισραήλ και από την Παλαιστίνη.

Είναι όμως έτσι τα πράματα; Τι θέλει να πετύχει η επιτιθέμενη πλευρά και ποια είναι η στάση της Ελληνικής κυβέρνησης. Πως σχετίζονται τα χρήματα για πολεμικές δαπάνες με την στάση της Γερμανίας;

Συνομιλούμε για αυτά και ακόμα περισσότερα με τον Δημοσιογράφο και συγγραφέα Άρη Χατζηστεφάνου. Στην παρουσίαση της εκπομπής ο Σταύρος Πανούσης και ο Χρήστος Αβραμίδης

Η μεγαλύτερη πορεία αλληλεγγύης στη Γάζα (photos)

Περισσότεροι από τρεις χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν σήμερα στην πλατεία Συντάγματος, στη μεγαλύτερη μέχρι στιγμή διαδήλωση αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και την Αντίστασή του στη Γάζα, που αντιμετωπίζει με επιτυχία τους σιωνιστές δολοφόνους, οι οποίοι απαντούν με ολοένα και πιο δολοφονικά χτυπήματα ενάντια στον άμαχο πληθυσμό της Λωρίδας.

Οι διαδηλωτές, φωνάζοντας συνθήματα καταδίκης της σιωνιστικής βαρβαρότητας και των υποστηρικτών της, καθώς και συνθήματα αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση, έκαναν πορεία πρώτα στην έδρα της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και μετά στην αμερικάνικη πρεσβεία, καταδικάζοντας τη στήριξη που προσφέρουν οι αμερικανοί και οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές στη σιωνιστική οντότητα.

Πηγή: Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίστσαη

Θέλουν και Νόμπελ Ειρήνης...

Την ίδια στιγμή που το Ισραήλ συνεχίζει ακατάπαυστα και δίχως έλεος να πλημμυρίζει την Παλαιστίνη με το αίμα του λαού της, κυρίως των παιδιών της, των γυναικών, των αμάχων, ο πρεσβευτής του Ισραήλ στις ΗΠΑ, Ρον Ντόρμερ, προέβη σε μια άκρως προκλητική δήλωση. Συγκεκριμένα, είπε πως «οι δυνάμεις άμυνας του Ισραήλ θα έπρεπε να πάρουν το Νόμπελ Ειρήνης, επειδή μάχονται με απίστευτη αυτοσυγκράτηση»!

Η... «απίστευτη αυτοσυγκράτηση» που επιδεικνύει ο ισραηλινός στρατός -κατά τον Ντόρμερ- αποτυπώνεται καθημερινά στα σφαγιασμένα παιδικά κορμάκια, στις ξεκληρισμένες οικογένειες, στη δολοφονία ενός ολόκληρου λαού.

Βέβαια, αν θυμηθεί κανείς ορισμένους από τους ήδη βραβευθέντες με Νόμπελ Ειρήνης, και συνυπολογίσει τα κριτήρια που θέτει η επιτροπή βράβευσης, θα μπορέσει να αντιληφθεί γιατί ο Ισραηλινός πρέσβης προσδοκά μια τέτοια διεθνή διάκριση για το Ισραήλ. Για παράδειγμα, έχουν ήδη βραβευθεί με το Νόμπελ Ειρήνης ο Μπάρακ Ομπάμα, πρόεδρος των ΗΠΑ, και η ΕΕ!

Αν υποθέσουμε ότι απαραίτητο κριτήριο είναι οι νικητές του «Νόμπελ Ειρήνης» να έχουν διεξαγάγει πόλεμο, να έχουν βάλει το «χεράκι» τους στις δολοφονίες λαών, τότε μπορούμε να καταλάβουμε τόσο γιατί έχουν βραβευτεί ο Ομπάμα και η ΕΕ (βλέπε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε διάφορα μέρη του κόσμου, όπως Ιράκ, Αφγανιστάν, Γιουγκοσλαβία κ.ά.), όσο και γιατί φιλοδοξεί ο Ρ. Ντόρμερ να λάβει και το Ισραήλ το Νόμπελ Ειρήνης. Σου λέει: Οι άλλοι βραβεύονται για τις ιμπεριαλιστικές τους επεμβάσεις, το Ισραήλ να μη βραβευτεί; Επεμβάσεις οι μεν, επεμβάσεις και το δε. Δολοφονίες αμάχων οι μεν, δολοφονίες αμάχων και το δε. Γενοκτονίες οι μεν, γενοκτονίες και το δε...

Οι ιμπεριαλιστές, που εξοντώνουν τους λαούς μπλεγμένοι στους ανταγωνισμούς τους για το μεγαλύτερο κέρδος, συναγωνίζονται ποιος θα αποκτήσει το πιο αληθοφανές προσωπείο του ειρηνοποιού, κοροϊδεύοντας κατάμουτρα τους λαούς. Μόνο που τα χαμόγελα χιλιάδων παιδιών στον κόσμο, έχουν σβήσει πια εξ αιτίας της απάνθρωπης «ειρήνης» τους...

Πηγή: 902

Ζωντανεύει… το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» στην οδό Νίκης

Πηγή: "Το Ποντίκι"

Αγρία επίθεση προς τους δικαστές και την δικαστική εξουσία με αφορμή τις πρόσφατες αποφάσεις για τα μισθολόγια εξαπέλυσε ο Γκίκας Χαρδούβελης από το βήμα της γενικής συνέλευσης του ΣΕΒ!!!

Εδώ βέβαια που τα λέμε δεν είναι ο μόνος… εδώ και δεκαετίες όλοι οι υπουργοί Οικονομικών που πέρασαν από την Νίκης αυτό έκαναν… Αλλά το κακό έχει παραγίνει από το μνημόνιο και τούδε!!! Φτιάχνουν νόμους έξω από τους νόμους και το Σύνταγμα και τους ενεργοποιούν με τη δικαιολογία της έκτακτης ανάγκης για το κράτος!!!

Η μνήμη τους είναι τόσο κοντόφθαλμη ώστε  την επόμενη της κατάληψης του υπουργικού θώκου ξέχναγαν τους όρκους που είχαν δώσει να τηρούν το Σύνταγμα και ενεργούσαν κατά τον χαβά τους και όπως τους βόλευε!!!

Και έτσι φθάσαμε στο σήμερα με τον νέο υπουργό Οικονομίας ο οποίος μας ανάγκασε να θυμηθούμε με την ομιλία του στο ΣΕΒ τον τρόπο που ζούσαμε κατά την επταετία της Χουντας…όταν με απίστευτη άνεση τόνισε ότι οι πολιτικοί είναι εκείνοι που αποφασίζουν για τη δημοσιονομική πολιτική και όχι η δικαστική εξουσία!!! Με λίγα λόγια «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν»…

Και μετά από αυτή την κεραμίδα ήρθε και το νέο…»Δεν προτίθεται να εφαρμόσει επακριβώς τις αποφάσεις των δικαστηρίων», μας είπε κατάμουτρα, πράγμα το οποίο πάντως έχει ξαναγίνει με τις απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών!!!

Τα συμπεράσματα δικά σας. Πάντως τα δικά μας είναι ότι στα παλιά του τα υποδήματα γράφει τους νόμους ο νέος διορισμένος υπουργός Οικονομικών!!!

Όταν η Ρένα Δούρου «έσβησε» το Κέντρο Μεταναστών Λαυρίου!


Η συνάντηση – την Τρίτη – της νέας περιφερειάρχου Αττικής Ρένας Δούρου με την ευρωπαία Επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων και Μετανάστευσης, Σεσίλια Μάλστρομ έγινε σε καλό κλίμα όμως υπήρξε, εκ των υστέρων, ένα παρατράγουδο!

Το παρατράγουδο δεν είχε σχέση με αυτή καθεαυτή τη συνάντηση όσο με το δελτίο τύπου που εξεδόθη γι’ αυτήν λίγο αργότερα.

Στο πρώτο λοιπόν δελτίο γίνεται λόγος για τη συνάντηση της κ. Δούρου με την κ. Μάλστρομ με την επισήμανση, μεταξύ άλλων, ότι η νέα περιφερειάρχης «υπογράμμισε στην Επίτροπο ότι η αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος δεν μπορεί να γίνεται μέσω κέντρων κράτησης, όπως αυτά του Λαυρίου και της Αμυγδαλέζας, που αντίκεινται στο Σύνταγμα και την ευρωπαϊκή νομοθεσία».

Τέσσερις ώρες αργότερα από το γραφείο της παράταξης της κ. Δούρου «Δύναμη Ζωής» έφτασε στα δημοσιογραφικά μέιλ «ορθή επανάληψη» στην οποία έχει αφαιρεθεί η αναφορά στο Κέντρο του Λαυρίου και τη θέση του έχει πάρει το Κέντρο της Κορίνθου.

Για ποιόν λόγο άραγε έγινε αυτή η διόρθωση; Δεν συζητήθηκε καθόλου το θέμα της απελπιστικής κατάστασης του Κέντρου Προσφύγων του Λαυρίου ή συζητήθηκε και για κάποιους λόγους αφαιρέθηκε η σχετική αναφορά;

Διαβάστε εδώ το δελτίο τύπου στο οποίο γίνεται αναφορά στο Κέντρο του Λαυρίου.

Διαβάστε εδώ την ορθή επανάληψη χωρίς την αναφορά στο Κέντρο του Λαυρίου.

Συζήτηση με Παλαιστίνιους Αναρχικούς: Προσαρμόζοντας τον αναρχισμό σε μια αποικιοκρατούμενη χώρα

Αν και το κείμενο έχει δημοσιευτεί τον Φλεβάρη του 2013 οι απόψεις τρων αναρχικών της Παλαιστίνης έχουν ενδιαφέρον στην σημερινή συγκυρία 

Πώς θα μπορούσαν, ωστόσο, άνθρωποι που δεν έχουν δικό τους κράτος να ενδιαφερθούν για τον αναρχισμό, για ένα σύνολο αντιλήψεων που έχουν ως προϋπόθεσή τους την αντίθεση σε κάποια μορφή κράτους;

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2013, στον Λίβανο, στο περιοδικό “The Outpost”

Joshua Stephens

“Προσπαθώ ακόμη, ειλικρινά, να ξεφορτωθώ την πατριωτική προδιάθεση”, αστειεύεται ο ακτιβιστής Ahmad Nimer, καθώς μιλάμε έξω από ένα καφέ στη Ραμάλα. Το θέμα της συζήτησής μας μοιάζει αδιανόητο: Πώς είναι το να ζεις ως αναρχικός στην Παλαιστίνη. “Σε μια αποικιοκρατούμενη χώρα, είναι πολύ δύσκολο να πείσεις τους ανθρώπους για μη-εξουσιαστικές, μη κρατικές λύσεις. Συναντάς, λίγο ως πολύ, μια αυστηρά αντιαποικιοκρατική -συχνά στενά πατριωτική- νοοτροπία”, λέει αποθαρρυμένος ο Nimer. Πράγματι, οι αναρχικοί στην Παλαιστίνη είναι προς το παρόν σχεδόν αόρατοι. Παρά τη μεγάλη δημοσιότητα που παίρνουν οι δράσεις των αναρχικών (σε όλο τον κόσμο, αλλά και των Ισραηλινών αναρχικών), οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι δεν φαίνεται να γνωρίζουν πολλά για τον αναρχισμό.

“Οι τρέχουσες συζητήσεις των αναρχικών εστιάζουν περισσότερο στο θέμα της εξουσίας: Απορρίπτουν την εξουσία από τα πάνω, για χάρη τού αυτεξούσιου ατόμου. Όταν μιλάει κανείς για τον αναρχισμό ως πολιτική έννοια, τον ορίζει ως απόρριψη του κράτους”, λέει ο Saed Abu-Hijleh, λέκτορας ανθρωπογεωγραφίας στο πανεπιστήμιο της Ναμπλούς. “Μιλάει για ελευθερία και αυτοοργάνωση της κοινωνίας, χωρίς την παρέμβαση του κράτους”. Πώς θα μπορούσαν, ωστόσο, άνθρωποι που δεν έχουν δικό τους κράτος να ενδιαφερθούν για τον αναρχισμό, για ένα σύνολο αντιλήψεων που έχουν ως προϋπόθεσή τους την αντίθεση σε κάποια μορφή κράτους;

Στην Παλαιστίνη, ο αγώνας του λαού είναι πολύ συχνά -λόγω παράδοσης- αυτοοργανωμένος. Παρότι δεν χρησιμοποιείται ο όρος 'αναρχισμός', “οι άνθρωποι αυτοοργανώνονται οριζόντια και μη-ιεραρχικά σε όλη τους τη ζωή”, λέει η Beesan Ramadan, μία ακόμη ντόπια αναρχική, η οποία περιγράφει τον αναρχισμό ως 'τακτική', αλλά αμφισβητεί την ανάγκη να μπει μια ταμπέλα. Και συνεχίζει: “Είναι ήδη εκεί, στην κουλτούρα μου και στον τρόπο που λειτουργεί ο ακτιβισμός των Παλαιστινίων. Στην πρώτη Ιντιφάντα, για παράδειγμα, όταν καταστρεφόταν το σπίτι κάποιου, ο κόσμος -αυθόρμητα σχεδόν- οργανώνονταν για να το ξανακτίσουν. Όντας Παλαιστίνια αναρχική, επιθυμώ να ξαναγυρίσουμε στην κληρονομιά της πρώτης Ιντιφάντα. Δεν ήταν απόρροια κάποιας πολιτικής απόφασης. Ήταν ενάντια στη θέληση της PLO. Ο Γιασέρ Αραφάτ διακήρυξε την ανεξαρτησία τον Νοέμβρη του 1988 -ενώ η πρώτη Ιντιφάντα ήδη είχε ξεκινήσει τον Δεκέμβρη του 1987- για να υφαρπάξει τα κέρδη της πρώτης Ιντιφάντα”, λέει η Ramadan.

Το θέμα της Παλαιστίνης έγινε ακόμη πιο περίπλοκο της τελευταίες δεκαετίες. Η -σε μεγάλο βαθμό- οριζόντια αυτοοργάνωση της πρώτης Ιντιφάντα, εκτοπίστηκε το 1993 με την υπογραφή της Συμφωνίας του Όσλο και την ιεραρχική Παλαιστινιακή Αρχή που δημιουργήθηκε. “Τώρα, εδώ στην Παλαιστίνη”, παρατηρεί η Ramadan, “δεν υπάρχει η έννοια της εξουσίας στην οποία άλλοι άνθρωποι αντιστέκονται... Έχουμε την Παλαιστινιακή Αρχή και την ισραηλινή κατοχή, και οι προτεραιότητές μας είναι πάντοτε μπερδεμένες. Η Παλαιστινιακή Αρχή και οι Ισραηλινοί βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, γιατί η Παλαιστινιακή Αρχή είναι ένα εργαλείο των Ισραηλινών για την καταπίεση των Παλαιστινίων”.
Ο Nimer συμφωνεί κι αυτός με αυτή την άποψη, λέγοντας ότι αυτό πλέον είναι πολύ διαδεδομένο και πολλοί βλέπουν την Παλαιστινιακή Αρχή ως ένα “υποκατάστατο κατοχής”.

“Το να είναι κανείς αναρχικός, δεν σημαίνει ότι πρέπει να κρατάει τη μαυροκόκκινη σημαία, ή να υπάρχει μπλακ μπλοκ”, επισημαίνει η Ramadan, αναφερόμενη στην καθιερωμένη αναρχική πρακτική στις διαδηλώσεις, με τα μαύρα ρούχα και τα καλυμμένα πρόσωπα. “Δεν θέλω να μιμηθώ τον αναρχισμό κάποιας ομάδας της Δύσης... δεν πρόκειται να είναι αποτελεσματικός εδώ, γιατί χρειάζεται να αλλάξει όλη η αυτοσυνείδηση των ανθρώπων. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν αυτή την έννοια”. Ωστόσο, η Ramadan πιστεύει ότι η μικρή ορατότητα των Παλαιστίνιων αναρχικών, το ότι οι Παλαιστίνιοι δεν γνωρίζουν τι είναι αναρχισμός, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ότι υπάρχουν λίγοι αναρχικοί. “Πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετοί αναρχικοί στην Παλαιστίνη”, τονίζει, παρόλο που μετά παραδέχεται ότι, “...κατά κύριο λόγο, όμως, προς το παρόν πρόκειται για ατομικές πεποιθήσεις – παρόλο που συμμετέχουμε σε δράσεις με το δικό μας τρόπο”.

Αυτή η απουσία ενιαίου αναρχικού κινήματος στη Παλαιστίνη μπορεί να είναι και απόρροια του γεγονότος ότι οι Δυτικοί αναρχικοί δεν εστίασαν ποτέ την προσοχή τους στην αποικιοκρατία. “[Οι Δυτικοί αναλυτές] δεν είναι ανάγκη να το κάνουν”, υποστηρίζει η Budour Hassan (1), ακτιβίστρια και φοιτήτρια νομικής. “Ο δικός τους αγώνας ήταν διαφορετικός”. Ο Nimer προσθέτει επίσης: “Για έναν αναρχικό, στις ΗΠΑ, η απαλλαγή από την αποικιοκρατία μπορεί να συμπεριλαμβάνεται στον αντεξουσιαστικό αγώνα˙ για μένα, είναι απλώς αναγκαιότητα”.

Είναι σημαντικό το ότι η Hassan επεκτείνει τη δικιά της αντίληψη για τον αναρχισμό πέρα από τις θέσεις απλώς ενάντια στο κράτος, ή την αποικιοκρατική εξουσία. Αναφέρει τον Παλαιστίνιο μυθιστοριογράφο αραβικής καταγωγής Ghassan Kanafani (2), επισημαίνοντας ότι, παρότι εναντιώθηκε στην ισραηλινή κατοχή, “...εναντιώθηκε επίσης στις πατριαρχικές σχέσεις και τους αστούς. Γι' αυτό πιστεύω ότι εμείς οι Άραβες αναρχικοί -από την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο, τη Συρία, το Μπαχρέιν- πρέπει να αναδιατυπώσουμε τον αναρχισμό, με τρόπο που να αντανακλά τις εμπειρίες μας από την αποικιοκρατία, τις εμπειρίες μας ως γυναίκες σε μια πατριαρχική κοινωνία κτλ.”

“Η πολιτική αντίσταση απλώς, δεν πρόκειται να σώσει κανέναν”, προειδοποιεί η Ramadan, η οποία προσθέτει ότι, για πολλές γυναίκες, “η αντίσταση στην ισραηλινή κατοχή, σημαίνει ταυτόχρονα ότι είναι υποχρεωμένες να αντισταθούν και στην οικογένεια”. Υποστηρίζει, μάλιστα, ότι η υπερβολική προβολή των γυναικών στις διαδηλώσεις αποκρύπτει το γεγονός ότι, στην πραγματικότητα, πολλές γυναίκες πρέπει να παλέψουν για να βρεθούν απλώς εκεί. Ακόμη και το να παρευρίσκονται σε βραδινές συγκεντρώσεις απαιτεί από πολλές γυναίκες το ξεπέρασμα κοινωνικών φραγμών, τους οποίους δεν αντιμετωπίζουν οι άνδρες σύντροφοί τους.

“Όντας Παλαιστίνιοι/ες, πρέπει να συνδεθούμε με τους Άραβες αναρχικούς”, λέει η Ramadan, επηρεασμένη από όσα διαβάζει για τους αναρχικούς στην Αίγυπτο και τη Συρία. “Έχουμε πάρα πολλά κοινά και, εξαιτίας της απομόνωσης, καταλήγουμε να συναντάμε αναρχικούς από άλλα μέρη του κόσμου οι οποίοι, όσο καλές κι αν είναι οι πολιτικές θέσεις τους, παραμένουν προσκολλημένοι σε παρανοήσεις και στην ισλαμοφοβία”.

Σε ένα μικρό άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Jadaliyya (,3) με τίτλο «Αναρχικές, φιλελεύθερες και εξουσιαστικές αναλαμπές: Σημειώσεις από την Αραβική Άνοιξη» (4), ο Mohammed Bamyeh υποστηρίζει ότι οι πρόσφατες αραβικές εξεγέρσεις αντανακλούν “...έναν παράξενο συνδυασμό αναρχικής μεθόδου και φιλελεύθερων προθέσεων”, επισημαίνοντας ότι “...ο σχεδιασμός των εξεγέρσεων είναι αναρχικός, με την έννοια ότι απαιτεί μικρή οργάνωση, καθοδήγηση, ακόμη και συντονισμό, [και] αντιμετωπίζει με καχυποψία τα κόμματα και τις ιεραρχίες, ακόμη και μετά την επιτυχία της εξέγερσης”.

Για τη Ramadan, ο πατριωτισμός αποτελεί άλλο ένα σημαντικό πρόβλημα. “Οι άνθρωποι χρειάζονται τον πατριωτισμό όταν αγωνίζονται”, παραδέχεται, “[αλλά] μερικές φορές γίνεται εμπόδιο... Ξέρεις τι σημαίνει πατριωτισμός με την αρνητική έννοια; Σημαίνει να σκέφτεσαι μόνον ως Παλαιστίνιος/α, να σκέφτεσαι ότι οι Παλαιστίνιοι είναι οι μόνοι στον κόσμο που υποφέρουν”. Ο Nimer προσθέτει επίσης: “Μιλάμε για 60 χρόνια ισραηλινής κατοχής και εθνικών εκκαθαρίσεων, και για 60 χρόνια αντίστασης σ' αυτά μέσω του πατριωτισμού. Είναι πάρα πολλά τα χρόνια, και είναι ανθυγιεινό. Οι άνθρωποι μπορούν να περάσουν πολύ γρήγορα από τον πατριωτισμό στον φασισμό”.

http://budourhassan.wordpress.com
http://en.wikipedia.org/wiki/Ghassan_Kanafani
http://www.jadaliyya.com
http://www.jadaliyya.com/pages/index/2268/anarchist-liberal-and-authoritarian-enlightenments

https://tahriricn.wordpress.com/2013/07/20

Πηγή: Institute of Anarchist Studies 

Μετάφραση Ε.Α

Τα ακροδεξιά φερέφωνα των σιωνιστών σε πλήρη παράταξη.

Από askordoulakos , Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014 | 8:40 μ.μ.


 «Πρέπει να σκοτώσουμε όλες τις Παλαιστίνιες μητέρες, έτσι ώστε να μην δημιουργούν νέα μικρά φίδια. Πρέπει να πεθάνουν και τα σπίτια τους να κατεδαφίζονται, έτσι ώστε να μην μπορούν να φέρουν στο φως άλλους τρομοκράτες. Πρόκειται για εχθρούς μας και το αίμα τους θα πρέπει να πέσει στα χέρια μας. Αυτό ισχύει επίσης για τις μητέρες των νεκρών τρομοκρατών.».

Ayelet Shaked, μέλος του Ισραηλινού κοινοβουλίου (19-07-2014) ____________________________________________


Όσοι διαθέτουν μέσο νου και είδαν απόψε το απογευματινό μαγκαζίνο του Εtv, αντελήφθησαν αμέσως ότι το κατοχικό καθεστώς είναι ξεκάθαρο προσάρτημα (πως θα μπορούσε διαφορετικά, άλλωστε;) των σιωνιστικών επιδιώξεων στην ευρύτερη περιοχή, με όσους κινδύνους αυτό συνεπάγεται για την Ελλάδα.
     
Το ενδιαφέρον ήταν η στάση του ακροδεξιού κωλοτούμπα Βελόπουλου, αυτού ντε που κατέχει και πουλάει τα... μοναδικά αυθεντικά χειρόγραφα του Ιησού Χριστού (!!!), το βίο και την πολιτεία του οποίου μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ

Ενώ θα περίμενε κανείς από το...λαμπρό αυτόν ακροδεξιό «υπερπατριώτη», να πάρει θέση κατά των Ισραηλινών, όπως παραδοσιακά (και για τα μάτια του κόσμου) έκανε η ελληνική ακροδεξιά, ο Βελόπουλος κράτησε ίσες αποστάσεις με ευθείες βολές κατά της τρομοκρατίας της Χαμάς. «Ξέρετε τι είναι να πίνεις καφέ στο Κολωνάκι και να σου’ ρθει ξαφνικά πάνω σου μια κυρία με εκρηκτικά; Κάτι τέτοιο γίνεται και στο Τελ Αβίβ» είπε ο Βελόπουλος, συνεπικουρούμενος κι από το έτερο επαγγελματικό φερέφωνο (ανταποκριτής του ισραηλινού ραδιοφώνου) του σιωνισμού, Ζαν Κοέν.             
Αυτόν ντε, που δεν ήταν μόνο εκπρόσωπος τύπου και διευθυντής των δημοσίων σχέσεων στο καζίνο Λουτρακίου, αλλά διετέλεσε και σύμβουλος επικοινωνίας (image-maker) του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (1988–1990, του Υπουργού Γεράσιμου Αρσένη (1992 –1993), του υποψηφίου Δημάρχου, Σωτήρη Παπαπολίτη (1990) και του Βουλευτή Β’ Αθηνών Κυριάκο Μητσοτάκη (2004). Και τα δυο αυτά μπουμπούκια υπερασπίζονταν ουσιαστικά το δικαίωμα του σιωνισμού στην...αυτοάμυνα, ενάντια στην παλαιστινιακή «τρομοκρατία», την ίδια στιγμή, που το βίντεο πίσω απ’ την πλάτη τους έδειχνε νεαρό Παλαιστίνιο να δολοφονείται εν ψυχρώ από Ισραηλινό ελεύθερο σκοπευτή!
       
Κουβέντα για το ποιος ήρξατο χειρών αδίκων εδώ και 70 χρόνια, κουβέντα για το νεοναζιστικό μόρφωμα του κράτους του Ισραήλ, το οποίο θεμελιώνει την αξίωσή του να υπάρχει, όχι σε ιστορική, πολιτική, ή έστω κοινωνική βάση, αλλά στις...βιβλικές αναφορές! Είναι –για να το πούμε πιο απλά-σα να απαιτούσαν κάποιοι φανατικοί 12θειστές να ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος στη Θεσσαλία, στις παρυφές του Ολύμπου, επειδή -βάσει της μυθολογίας- κατοικούσαν εκεί οι 12 Θεοί!

Αυτό, πάντως, που αξίζει περισσότερο, είναι ο αυθόρμητος σημειολογικός συνειρμός: Ένας εκπρόσωπος των καζίνο κι ένας κολλητός αρχιτοκογλύφου (Καραμπέρη), στον αγώνα για την υπεράσπιση του δικαιώματος «αυτοάμυνας» του Ισραήλ, κατά 14χρονων Παλαιστινίων.

 Και μην ξεχνάμε: Να κρατήσουμε ψηλά, το πνεύμα του Μετώπου!

askordoulakos

"Φάουλ" από τον ραδιοσταθμό "105,5 στο Κόκκινο"

Δεν  στερούνται βάσης το πλήθος αρνητικών σχολίων που υπάρχουν στους τόπους κοινωνικής δικτύωσης και τα οποία καυτηριάζουν την απόφαση του ρ/σ «105,5 στο Κόκκινο» και της συλλογικότητας «Αλληλεγγύη για όλους» να οργανώσουν συναυλία αλληλεγγύης με την Χ. Αλεξίου στις απολυμένες καθαρίστριες ΥΠΟΙΚ.

Τα πυρά επικεντρώνονται στην επιλογή του προσώπου της τραγουδίστριας Χάρης Αλεξίου η οποία θα είναι το κεντρικό πρόσωπο της συναυλίας που θα πραγματοποιηθεί στις 28 Ιούλη στη πλατεία Συντάγματος.

Παρακάτω ένα χαρακτηριστικό απ’ αυτά τα σχόλια του υπογράψει ο δημοσιογράφος Nasim Alatras και το αλιεύσαμε από την παρουσία του στο facebook:

Επειδή η Χάρις Αλεξίου δεν μπορεί και φέτος να πάει στο σιωνιστικό κράτος γιατί φοβάται τις ρουκέτες που πέφτουν στο σύμμαχο της κράτος κάποιοι "νέοι" στο ΣΥΡΙΖΑ σκέφτηκαν να την καλέσουν στο σύνταγμα για συναυλία ..για τις καθαρίστριες ....λες και δεν υπάρχουν κινηματικά συγκροτήματα που στήριζαν τόσο καιρό τον αγώνα αυτόν .. Σκέφτηκαν να φέρουν από το Ισραήλ την Αλεξίου για να """"στηρίξει"""" αυτόν τον αγώνα.
Η "κυρία" αυτή που ποτέ της δεν έδωσε σημασία για το δράμα και του πόνου ενός ολόκληρου λαού στην Παλαιστίνη τώρα """""νοιάζεται""" για τον αγώνα των καθαριστριών ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

ΚΡΙΜΑ ..ΚΡΙΜΑ στους "νέους" του ΣΥΡΙΖΑ που δεν σκέφτηκαν να καλέσουν νέους καλλιτέχνες για να στηρίζουν αυτόν τον όμορφο αγώνα ...ΚΡΙΜΑ 

Αθήνα 22 Ιούλη 1943 - Παλλαϊκό ματοβαμμένο συλλαλητήριο

Σαν σήμερα στις 22 Ιούνη του 1943 είχαμε ένα τεράστιο συλλαλητήριο στην Αθήνα οργανωμένο απ’ το ΕΑΜ. Αιτία ήταν οι απόφαση των Γερμανών κατακτητών να αντικαταστήσουν με βουλγαρικά φασιστικά στρατεύματα τις δικές τους μονάδες κατοχής σε όλη την Μακεδονία,

Μόλις έγινε γνωστή η απόφαση των χιτλερικών η Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ και η Κ.Ε του ΕΛΑΣ οργανώνουν μια τεράστια κινητοποίηση ματαιώνοντας την παράδοση της Μακεδονίας στους Βουλγάρους κατακτητές.

«Σε φοβερό, συνταρακτικό ξεσήκωμα κινήθηκε ξανά η Αθήνα και ο Πειραιάς. Το κύμα της λαϊκής πάλης που στα δυο χρόνια της σκλαβιάς ανεβαίνει όλο και ψηλότερα, χτες έφτασε στα μεσούρανα. Πάνω από τριάκοσες χιλιάδες άνθρωποι – άντρες, γυναίκες, γέροι, παιδιά- πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας. Καιο αντιλάλησε η πολεμική τους κραυγή: Θάνατος στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές, στους δορυφόρους τους και στους εθνοπροδότες» γράφει πρωτοσέλιδα ο «Ριζοσπάστης» στις 23 Ιούνη 1943.

Ας δώσουμε όμως τον λόγο στον Νίκο Καραντινό μέσα από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη» να μας περιγράψει το γεγονός:

ΠΑΝΕΘΝΙΚΟΣ ξεσηκωμός. Ολόκληρη η Ελλάδα, πολιτείες και χωριά ζούσαν στου ΕΑΜ τους ρυθμούς σε συναγερμό για να ματαιωθούν των κατακτητών τα σχέδια που πρόβλεπαν την επέκταση της βουλγαρικής κατοχής. Σχέδιο, που, στην ουσία, αν πετύχαινε, θα οδηγούσε στο ξεκλήρισμα και στον αφανισμό της Μακεδονίας και της Θράκης.

ΑΣ θυμηθούμε το φλογερό εκείνο κάλεσμα, που απηύθυνε σε κάθε πατριώτη η ΚΕ του ΕΑΜ: «...Να ενωθούμε σ' ένα πανεθνικό, παλλαϊκό μέτωπο για τη σωτηρία της Μακεδονίας, για το ξεσκλάβωμα της χώρας». Αυτά τόνιζε, στο κάλεσμά του, το ΕΑΜ. Να θυμηθούμε, όσοι τη ζήσανε, όσοι την κρατούν φωτιά αναμμένη στην καρδιά τους εκείνη τη γιγάντια λαοθάλασσα, που για πολλές ώρες τρικύμιζε στην Αθήνα και ως τις πιο μακρινές άκρες της ελληνικής γης.

ΠΟΙΟΣ συναγωνιστής απ' όσους έλαχε να ζήσουν, να δούνε, εκεί στη γωνία, στην τράπεζα, τη σπαθάτη εκείνη κοπέλα, τη 18χρονη Παναγιώτα Σταθοπούλου και την Κούλα Λίλη, τον Θώμη Χατζηθωμά, τον Θανάση Τεριάκη ν' αψηφούνε τα τανκς και το θάνατο. Κι αυτή ακριβώς είναι η στιγμή που θα διαλέξει να θυμηθεί και να χαράξει αιώνια για τα ελληνικά νιάτα της Αντίστασης ο καθηγητής και πρόεδρος της ΠΕΕΑ Αλέξανδρος Σβώλος.

Σ' ΕΚΕΙΝΗ τη συνέντευξη, στο περιοδικό μας, τη «Νέα Γενιά», ο Αλ. Σβώλος, ανάμεσα στ' άλλα, μας έλεγε, σε μια δική του δωρική διατύπωση και τούτα τα λόγια: «...Σας είδα ηρωικά αγόρια και κορίτσια, σας είδα μια πυρωμένη μέρα τον Ιούλιο του 1943 να τρέχετε σ' έναν καλπασμό προς το θάνατο για να προφτάσετε την επίθεση των γερμανοϊταλικών τανκς, μήπως και τελειώσει το πανηγύρι του αίματος πριν εμπείτε εσείς...».

Ο ΦΑΚΟΣ του φωτογράφου ανύπαρκτος εκείνη τη στιγμή δεν κράτησε για να την έχουμε και σήμερα, το φοβερό αυτό κυνηγητό, καθώς αψηφώντας προκαλούσαν το θάνατο. Κι έγινε έτσι το σύμβολο της ελληνικής νιότης.

ΕΙΝΑΙ η 18χρονη κοπέλα με τα πυρρόξανθα μαλλιά ν' ανεμίζουν στον αγέρα - στα χέρια της ψηλά η σημαία μας και να τραβάει άτρομα στην πρώτη σειρά. Κι όταν το σιδερένιο θεριό, το τανκ, τραβάει κατά πάνω της εκείνη προβάλλει, τεντώνει σαν ασπίδα το κορμί της. Το τανκ θα τη λιώσει και το ζεστό αίμα τρέχει πάνω στην καυτή άσφαλτο. (σ.σ εννοεί την ΕΠΟΝίτισα Παναγιώτα Σταθοπούλου"

ΜΙΑ δεύτερη κοπέλα, η Κούλα Λίλη, ΕΠΟΝίτισσα, σπουδάστρια της Γαλλικής Ακαδημίας, την ίδια στιγμή, χωρίς να χάσει ούτε ένα λεπτό, θα σκαρφαλώσει στο ίδιο τανκ και με το τακούνι του παπουτσιού της θα χτυπήσει τον τανκίστα, ώσπου κι αυτή θα τη θερίσουν τα πολυβόλα. Κι εκεί δίπλα τους κι άλλοι συναγωνιστές εργάτες, σπουδαστές, μαθητές, όλοι ΕΠΟΝίτες, που κι αυτοί θα τέλειωναν ηρωικά τη ζωή τους.

ΚΙ ΑΞΙΖΕΙ, πρέπει σήμερα, καθώς τιμάμε τη μεγάλη αυτή μέρα της νεότερης ιστορίας και την τρανή θυσία, που υπερασπίστηκε τη Μακεδονία, ματαιώνοντας την επέκταση της βουλγαρικής κατοχής, ν' ακουστούνε επίσης μερικά λόγια, η μαρτυρία του Ηλία Βενέζη, που σ' ένα του αντιστασιακό κείμενο, που έχει τον τίτλο «22 Ιούλη 1943», μας φέρνει σ' αυτό το φοβερό, αλλά και τόσο ηρωικό αναμέτρημα.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ αυτό, με το ψευδώνυμο Μ. Αλκαίος, δημοσιεύτηκε το 1945 στο περιοδικό «Λεύτερα Νιάτα», που έβγαινε από την ΕΠΟΝ Μακεδονίας (άρ. φ. 32, 23 Φλεβάρη 1945).
«ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ του κύματος μια σημαία ξεδιπλώθηκε. Κυμάτισε για λίγο στον αέρα, κυμάτισαν και τα μαλλιά του κοριτσιού, που τη σήκωσε στα χέρια του... Τα συμβάντα ήρθαν ύστερα σαν αστραπή. Το γερμανικό άρμα χύθηκε πάνω στο πλήθος ...Το αλαλιασμένο πλήθος, μόλις πέρασε ο μηχανοκίνητος θάνατος, ξεχύθηκε πάλι από τις παρόδους, όπου είχε καταφύγει κι έτρεξε βογκώντας προς το σώμα του κοριτσιού, που έχοντας αγκαλιασμένη τη σημαία την έβρεχε με το αίμα, που έτρεχε από τις σπαραγμένες σάρκες του...».

«ΚΑΙ ΑΠ' ΤΗ βαθιά σιωπή, που είχε απλωθεί με το δέος του θανάτου, σηκώθηκε άγρια σαν σίφουνας η φοβερή κραυγή του πλήθους, που καταριόταν τους φονιάδες και φώναζε για εκδίκηση και λευτεριά...».

«ΕΚΑΝΕ όνειρα για το μέλλον. Κοιμήσου μικρή Ελληνίδα. Τα όνειρα θα 'ρθουν. Δε θα 'ρθουν πια για σένα. Αλλά θα 'ρθουν για τα άλλα κορίτσια και τα αγόρια του τόπου σου, για τα κορίτσια και τ' αγόρια του κόσμου. Κι αυτά θα σε θυμούνται και θα σ' ευλογούν, επειδή με το αίμα σου άγιασες τα όνειρά τους...».

ΣΗΜΕΡΑ αναρωτιέσαι, έχει πανάξια, όπως πρέπει, της ΕΑΜικής Αντίστασης αποτυπωθεί σε μνημείο η κορυφαία αυτή ώρα; Ποια μνημεία υπάρχουν εκεί που έπρεπε, που θα μεταδίδουν στους νεότερους της αρετής και της θυσίας το ύψιστο δίδαγμα; Αλλες χώρες, από την πρώτη στιγμή που λευτερώθηκαν, φρόντισαν να τιμήσουν τους αγωνιστές και κυρίως να διδάξουν στα σχολεία τους, να μπάσουν στα βιβλία τους τους αγώνες και τις θυσίες των πατέρων τους.

Σ' ΕΜΑΣ η εθνοπροδοσία και η υποτέλεια αναποδογύρισαν τα πάντα. Πέρασαν κοντά 60 χρόνια και το χρέος αυτό, να τιμηθεί ο πολύδακρυς αγώνας, εξακολουθεί να μένει ανοιχτό και τραγικά ανεκπλήρωτο.

Για την ψυχή της μάνας τους ανέλαβε την διαφήμιση των εμπόρων της γνώσης, ο Α. Λοβέρδος;;

Προφανώς από λάθος στάλθηκε στο ηλεκτρνικό μας ταχυδρομείο το παρακάτω δελτίο Τύπου.

«Καλησπέρα σας!

Σας αποστέλλουμε Δελτίο Τύπου με θέμα: Ο υπουργός Παιδείας, κ. Ανδρέας Λοβέρδος, στις νέες εγκαταστάσεις του Εκπαιδευτικού Ομίλου ΟΜΗΡΟΣ

Ο υπουργός Παιδείας, κ. Ανδρέας Λοβέρδος, τίμησε με την παρουσία του την εκδήλωση για τα σαράντα χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, που διοργανώθηκε από τις Εκδόσεις Ι. Σιδέρης και το Aegean Omiros College στιςνέες εγκαταστάσεις του ΟΜΗΡΟY (Πανεπιστημίου 17)».

Πέρα απ’ όλα τα’ άλλα μόνο μια ερώτηση. Τζάμπα γίνεται σπόνσορας της ιδιωτικής εκπαίδευσης ο Α. Λοβέρδος;  Για την ψυχή της μάνας τους ανέλαβε την διαφήμιση των εμπόρων της γνώσης; 
 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger