Νεοτερα

Δεν υπάρχει πιο σιχαμένο πράγμα από τους ρουφιάνους

Από ΒΑΘΥ , Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015 | 1:28 π.μ.

Γράφει ο mitsos175.

 Ώστε η κυβέρνηση σκέπτεται, αν μπορείς να το πεις "σκέψη", να επιστρατεύσει κατασκόπους, πληροφοριοδότες, πράκτορες 000, για να καταγγέλλουν όσους δεν κόβουν αποδείξεις και τα τοιαύτα;

Δεν υπάρχει πιο σιχαμένο πράγμα από τους ρουφιάνους. Είναι ταυτόσημοι με τους δοσίλογους, τους προδότες, τα καθάρματα. Και μόνο η λέξη μου προκαλεί αηδία. Ο σπιούνος θα δώσει το συνάνθρωπό του για ελάχιστο κέρδος. Κάποιες φορές για το τίποτα, μόνο και μόνο για τη "χαρά της ρουφιανιάς", όπως έλεγε μια σατυρική εκπομπή.
Ελεεινό φίδι κι υποκριτής, ο καταδότης, (άλλη μια συνώνυμη λέξη) είναι αποτέλεσμα του φασισμού, του πιο ακραίου ολοκληρωτισμού. Ρουφιάνους χρειάζονται μόνο οι δικτατορίες, οι δημοκρατίες έχουν ανάγκη από ελευθέρους και θαρραλέους ανθρώπους.

Το ξύλο που θα πέσει σε μια τέτοια αισχρή περίπτωση θα το μοιραστούν μαζί με όσους τους πληρώνουν; Και θα πέσει πολύ φάπα, γιατί ο μικρομεσαίος δεν είναι αφελής. Γνωρίζει πολύ καλά ποιός φοροδιαφεύγει. Κάντε το αυτό στους βουλευτές, όταν πάτε να ζητήσετε ρουσφέτι, κάντε το στους ιδιοκτήτες καναλιών, στους μεγάλους δημοσιογράφους, να δούμε, αν θα τους αρέσει.
Θα πάνε τώρα σοβαρά και θα παραβιάσουν το Σύνταγμα με το να παρακολουθήσει ο κάθε ένας το μπακάλη και το μανάβη της γειτονιάς;

Μια τέτοια νοοτροπία, αν θυμάμαι καλά την καταδίκαζαν στο ΣΥΡΙΖΑ, όταν τα ΜΜΕ σπίλωναν τους μικρούς για να ρίξουν το φταίξιμο σε αυτούς κι όχι στους πραγματικούς ενόχους. Η φοροδιαφυγή καταπολεμάται με ελέγχους από έντιμους κι έμπειρους γνώστες των οικονομικών στους μεγάλους απατεώνες, που ζουν μες τη χλιδή, που έχουν δισεκατομμύρια, που ενώ παίρνουν από χίλιες μεριές και τους δίνουν όλες τις μεγάλες δουλειές δεν δίνουν ένα ευρώ στο κράτος

Πιάστε τα μεγάλα ψάρια τους εφοπλιστές, τις πολυεθνικές κλπ. Μην αβαντζάρετε το φασισμό, υιοθετώντας τέτοιες μεθόδους, γιατί θα το βρείτε μπροστά σας. Πάρτε κόσμο για να προσφέρει όχι να κάνει κακό. Ελπίζω να μην γίνει πράξη κάτι τέτοιο, να πρυτανεύσει η λογική. 

7/3/1936: Το μοιραίο λάθος.

Γράφει ο mitsos175

"Τους κορόιδεψα όλους". Αυτή τη φράση είχε πει κάποτε ο Χίτλερ στους ναζί αξιωματούχους, λίγο πριν αρχίσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος εξαιτίας της αλαζονικής, ρατσιστικής μανίας του. Αναφέρονταν στους ξένους διπλωμάτες, όσους είχαν την αυταπάτη, πως θα μπορούσαν να κάνουν μια συμφωνία με το ναζισμό.
Οι γνωστές σε όλους παρασπονδίες, οι παραβιάσεις των συνθηκών από τους ναζί, που τελικά οδήγησαν στη μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή που έγινε ποτέ, ήταν αναμενόμενες για όσους γνωρίζουν έστω και λίγο τη θεωρία αυτών των "λυκανθρώπων".

Οι ναζί δεν θέλουν συμφωνίες. Πιστεύουν ότι (δήθεν) είναι ανώτεροι. Απόρροια του ρατσισμού τους, είναι να αθετούν εύκολα τις υπογραφές τους, καθώς θεωρούν τις ίδιες τις συνθήκες ως "τακτικούς ελιγμούς που εξυπηρετούν το σκοπό τους".
Θρασύδειλοι καθώς είναι, όσο νιώθουν αδύναμοι, προσπαθούν να κάνουν συμβιβασμούς, τους οποίους όμως, μόλις έρθουν σε θέση ισχύος, ξεχνούν αμέσως. Ο Χίτλερ θα μπορούσε να ηττηθεί πολύ πριν την εισβολή στην Πολωνία χωρίς καν να πέσει τουφεκιά!

17/3/1935: Διακηρύττει την αποδέσμευση από τους περιοριστικούς όρους της συνθήκης των Βερσαλλιών. Η χλιαρή αντίδραση των Συμμάχων, οι οποίοι περιορίστηκαν σε φραστικές διαμαρτυρίες, του δίνει θάρρος για το επόμενο, το μεγάλο βήμα:
Ένα χρόνο μετά, στις 7/3/1936, ο Αδόλφος κάνει το τολμηρότερο ως τότε εγχείρημα: Στέλνει στρατεύματα στη Ρηνανία. Οι Γάλλοι δέχονται το "τετελεσμένο" κι αυτό είναι το μοιραίο λάθος τους, που τελικά οδήγησε στον πόλεμο, στην ήττα και την μακρόχρονη κατοχή.
Αν ο γαλλικός στρατός κινητοποιούνταν τότε, οι μόλις 4.000 γερμανοί θα υποχωρούσαν αμέσως χωρίς μάχη! "Οι 48 ώρες που ακολούθησαν την κατάληψη της Ρηνανίας ήταν οι πιο βασανιστικές της ζωής μου" θα παραδεχθεί ο ίδιος ο Χίτλερ αργότερα.

Η Γερμανία δεν ήταν έτοιμη για πόλεμο το 1936. Ο Χίτλερ ποτέ δε θα διεκδικούσε την Αυστρία και την Τσεχοσλοβακία και, αν η υπόθεση εξελίσσονταν σε "φιάσκο", αυτό ίσως τον έριχνε από την κυβέρνηση. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν άσχημα εξ' αιτίας μεγάλων λαθών.
Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι δεν κατανόησαν, πως κάθε ενέργεια του "φύρερ" ήταν ένα βήμα προς την σίγουρη αντιπαράθεση. Αν η Ρηνανία έμενε στον έλεγχο των Συμμάχων, η Αυστρία, η Τσεχοσλοβακία και κατ' επέκταση όλος ο κόσμος θα ήταν ασφαλής από τα ναζιστικά νύχια. Η στρατηγική της θέση από τη μια προφύλαγε το Βέλγιο (το οποίο αναγκάστηκε να υιοθετήσει την ουδετερότητα μετά απ' την οχύρωση της από τους ναζί) από την άλλη εξέθετε την πλέον νευραλγική βιομηχανική περιοχή του 3ου Ράιχ.

Το μάθημα είναι πως με τους αδηφάγους ναζί ισχύει το "τρώγοντας έρχεται η όρεξη". Σήμερα διαπραγματευόμαστε στο εξωτερικό με κάποιους που έχουν την ίδια νοοτροπία, που είχε ο Χίτλερ τότε. Σαν άλλοι Τσάμπερλεν, κουνάμε χαρτιά, δήθεν συμφωνίες, αλλά μάλλον υψώνουμε λευκές σημαίες.

Από διαβολική σύμπτωση χτες στο εσωτερικό η αστική δικαιοσύνη χαρίστηκε σε ένα νοσταλγό του Χίτλερ.

"Ανάμεσα στην ταπείνωση και τον πόλεμο διαλέξατε την ταπείνωση και θα έχετε τον πόλεμο". Η διαχρονική προφητεία ενός συντηρητικού πολιτικού του Τσόρτσιλ, μας υπενθυμίζει πως με τους ναζί δεν κάνεις συμμαχίες ή συμφωνίες, κάνεις πόλεμο.  

Ν. Βούτσης: Εχουμε πόλεμο (2 Βίντεο)

Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015 | 10:23 μ.μ.

Από τα δυο βίντεο που παραθέτουμε, αλλά και από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων που παρακολουθήσαμε η αίσθηση που αποκομίζει κανείς είναι ότι η ρήξη της ελληνικής κυβέρνησης με τους τοκογλύφους –δανειστές του ελληνικού κράτους φαίνεται να είναι αναπόφευκτη.

Απ’ την μια οι ξένοι «θεσμοί» μαζί με την κλίκα του Σαμαρά εφαρμόζουν ένα εκβιαστικό σχέδιο χρησιμοποιώντας την οικονομική ασφυξία για να οδηγήσουν σε ταπείνωση την κυβέρνηση Τσίπρα θέλοντας να την καταντήσουν πιο άθλια από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και στην ουσία να την γελοιοποιήσουν  μετατρέποντας την σε πειθήνιο όργανο όπως είχαν στο παρελθόν όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις. Γι’ αυτούς η ταξική λιτότητα πρέπει να συνεχιστεί γιατί δεν πρέπει να περάσει το μήνυμα στους λαούς της Ευρώπης ότι μπορεί να αμφισβητηθεί η δικτατορία των αγορών.

 Από την άλλη όμως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –που δημοσκοπικά τουλάχιστον έχει την μεγάλη πλειοψηφία του λαού με το μέρος της- δεν μπορεί να κάνει άτακτη υποχώρηση απ’ τις προεκλογικές της δεσμεύσεις (αρκετό νερό στο κρασί της έχει βάλει μέχρι σήμερα).
Τι εξέλιξη θα υπάρξει; Αγνωστο. Πάντως τις επόμενες μέρες οι εξελίξεις θα είναι συγκλονιστικές.

Εχουν κάποιες ιδέες ορισμένοι μερικές φορές …

Πραγματικά είναι να αναρωτιέται κανείς αν είναι για γέλια ή για κλάματα η πρόθεση του υπουργού Οικονομικών να προσλάβει «μυστικούς πράκτορες» για να χτυπήσει την φοροδιαφυγή. Αν θεωρεί ότι είναι «μεταρρύθμιση» να προσλάβει φοιτητές τουρίστες και νοικοκυρές με «σύμβαση ορισμένου χρόνου» που θα παριστάνουν τους Κλουζώ τότε … κλάψτα Γιάνη.

Κι αυτό το αναφέρουμε γιατί όπως γράφουν οι Financial Times μέσα στη λίστα μεταρρυθμίσεων που έστειλε  ο υπουργός Οικονομικών στο Eurogroup περιλαμβάνονται και οι εξής προτάσεις: «Μεγάλος αριθμός των ερασιτεχνών ερευνητών θα προσλαμβάνεται για ένα αυστηρά περιορισμένο χρονικό διάστημα (που δεν θα είναι μεγαλύτερο των δύο μηνών και δεν θα τους δίνει καμία προοπτική επαναπρόσληψης) για να υποδύονται, μετά από κάποια βασική εκπαίδευση, ως πελάτες εκ μέρους των φορολογικών αρχών ενώ θα είναι καλωδιομένοι με συσκευές καταγραφής ήχους και εικόνας» και σύμφωνα με το σκεπτικό του «Και μόνο η "είδηση" ότι χιλιάδες απλοί "παρατηρητές" βρίσκονται παντού όντας εξοπλισμένοι με συσκευές καταγραφής ήχου και εικόνας εκ μέρους των φορολογικών αρχών έχει τη δυναμική να αλλάξει τάχιστα τη φοροδοτική συμπεριφορά».

Αλήθεια, μόνος του, ο Βαρουφάκης, σκέφτηκε αυτή την παπαριά; Εδώ όλη η αγορά είναι «νεκρή» και το ένα μικρομάγαζο βάζει λουκέτο μετά το άλλο. Θέλει να φέρει κι αυτό τον «μπαμπούλα» τώρα για να την αποτελειώσει; Και στην τελική πιστεύει κανένας ότι οι «χιλιάδες απλοί παρατηρητές» και ο εξοπλισμός τους θα μας κοστίσουν λιγότερο απ’ ότι πρόστιμα πιθανόν να επιβάλλουν;
Εχουν κάποιες ιδέες ορισμένοι μερικές φορές …

Και για να μην υπάρχουν παρανοήσεις. Ναι, στα επαγγέλματα της νύχτας και στα τουριστικά νησιά υπάρχει φοροδιαφυγή. Αν υπάρχει πολιτική βούληση υπάρχει τρόπος να παταχτεί και δεν χρειάζονται αυτά τα καραγκιοζλίκια που σου δίνουν την αίσθηση ότι θα έχουν στον στόχο τους τα μικρομάγαζα της γειτονιάς.     

Προκλητική δικαστική απόφαση. Αθώωσαν τον Κασιδιάρη (Βίντεο)

Όπως παρακολουθούμε στο βίντεο που παραθέτουμε το δικαστήριο σήμερα, για τυπικούς λόγους, απάλλαξε τον Ηλία Κασιδιάρη για την επίθεση που είχε κάνει στην Λιάνα Κανέλλη.
Είχε, λοιπόν, κάθε λόγο ο συνήγορος του νεοναζιστικού στελέχους να πανηγυρίζει για την  «δύσκολη αλλά πρωτοποριακή απόφαση που περιέσωσε το κύρος της δικαιοσύνης» και αποδίδει στην κοινωνία «λευκή περιστερά» τον πελάτη του.

Σε ανακοίνωση του το ΚΚΕ χαρακτηρίζει προκλητική την δικαστική απόφαση τονίζοντας ότι αυτή συμβάλει στην δημιουργία και ενίσχυση  του κλίματος ανοχής απέναντι στην εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής.

Να σημειωθεί ότι στο κατηγορητήριο αναφέρεται πως «ο κατηγορούμενος  επιτέθηκε στην παθούσα Κανέλλη Λιάνα και με γροθιές της κατάφερε επανειλημμένα ισχυρά χτυπήματα στο πρόσωπο, προκαλώντας της εκτεταμένες εκχυμώσεις ζυγωματικής χώρας και αυχενικό άλγος. Εκ του τρόπου τέλεσης της πράξης, δε, και των σημείων του σώματος που χτυπήθηκε η παθούσα (κρανίο και πρόσωπο) μπορούσε να προκληθεί βαριά σωματική της βλάβη».
Είπαμε όμως ότι υπήρξαν «τυπικοί λόγοι» και το πρωτοπαλίκαρο του Μιχαλολιάκου αθωώθηκε.

Με δυο αφίσες όλη η χολή και το δηλητήριο ενάντια στους Ελληνες

Γράφει ο Melito

Ανταποκριση απο τη Φινλανδια

Eνας νέος εταίρος της γερμανικής ανθελληνικής μηχανής προστέθηκε από χτες εδώ στη Φινλανδία Πρόκειται για το φινλανδικό κόμμα  Kokoomus αδελφό της δικής μας ΝΔ που είναι με 40 βουλευτές στον κυβερνητικό συνασπισμό.

Με πρωτοσέλιδη καταχώρηση στην μεγαλύτερη ημερησία εφημερίδα της Φινλανδίας  Helsinkin Sanomat  προσπαθεί να διασύρει τους έλληνες γενικά αλλά ιδιαίτερα τους έλληνες που ζουν εδώ στη Φινλανδία και να αναπτύξει μια ανθελληνική και ρατσιστική διάθεση στο φινλανδικό λαό.

 Το όλο ανθελληνικά μένος τους επικεντρώνεται στο γνωστό εμετικό γερμανικής προέλευσης τροπάρι ότι είμαστε «τεμπέληδες ότι απεχθανόμαστε την εργασία, ζούμε με επιδοτήσεις και επιδόματα και η εργασία για μας είναι κάπου πολύ στην άκρη και είναι και μισητή».

H ελληνική παροικία στην πρωτεύουσα το Ελσίνκι είναι πολύ αγανακτισμένη.  Επίσης ο ελληνο- φινλανδικός Σύνδεσμος ετοιμάζεται για διαμαρτυρίες τόσο ενάντια στο συγκεκριμένο κομμέ όσο και ενάντια στην κυβέρνηση η οποία οφείλει να καταδικάσει αυτές τις ανθελληνικές και ρατσιστικές ενέργειες του συγκυβερνώντος κόμματος.


Ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε τον Μαϊλη του

Γράφει ο Ε. Μ.

Όσο οι μέρες περνάνε και οι επιλογές της κυβέρνησης αρχίζουν και εναρμονίζονται με τις εντολές και τις πιέσεις της τρόικας (συγγνώμη των θεσμών), τόσο πιο πολύ και πιο συχνά αρχίζουν και ακούγονται διαφωνίες και αντιρρήσεις σ’ αυτήν την πολιτική.

Αυτά βλέποντας ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος της «πατριωτικής αριστεράς» Στάθης  Σταυρόπουλος, γνωστός σκιτσογράφος και χρονικογράφος, ξεσπάθωσε τις τελευταίες  μέρες  εναντίον όποιου  διαφωνεί με τους  Βαρουφοδραγασάκιδες.

● Πράκτορες  των  Γερμανών που βυσσοδομούν  μαζί με τους κεφαλαιοκράτες.
● Αριστεριστές που γαβγίζουν  πουλώντας  κομουνιστιλίκι.
● Συνιστώσες  Τασούλας και ΜΚΟ που ψωμίζονται από το μεταναστευτικό.
● Αριστερά του χαβιαριού και Κερκόπορτα της Γερμανικής  ηγεμονίας, είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς  του νέου  Μαΐλη, στην προσπάθεια του να σταματήσει (στο βαθμό που μπορεί) τις διαφορετικές  φωνές που ακούγονται μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και όλα αυτά πασπαλισμένα με μπόλικα  «πατριωτικοαριστερά»  λόγια και επαναλαμβανόμενες  νουθεσίες-προτροπές  για υπομονή και παροχή  χρόνου στην κυβέρνηση.
Μη μιλάς  μη γελάς  κινδυνεύει ο Τσίπρας  και όποιος  διαφωνεί  είναι  χρήσιμο ενεργούμενο της Γερμανικής  ηγεμονίας.

ΜΑΛΙΣΤΑ  ΚΥΡΙΕ  ΣΤΑΘΗ  ΜΑ’Ι’ΛΗ.  ΟΤΙ ΠΕΙΤΕ.

Υ.Γ. Όσοι δεν ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ τέτοιους χαρακτηρισμούς  τους ακούμε συχνά από τις εποχές των Ζαχαριάδη-Κολιγιαννη-Κυρκοφλοράκηδων κλπ. Δεν μας αγγίζουν. Ο κανιβαλισμός όμως απέναντι σε αυτούς που πήραν στις πλάτες τους τη γκρούπα και την έκαναν κυβέρνηση θα πρέπει να τους προβληματίσει για την ποιότητα των «συντρόφων» τους.

Πονοκέφαλο δημιουργούν στου Μαξίμου οι θέσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Δεν του φτάναν του Α. Τσίπρα τα εσωκομματικά προβλήματα που έχει με την «Αριστερή Πλατφόρμα» του Λαφαζάνη και την Μαοϊκή ΚΟΕ –η οποία μέχρι τώρα τον στήριζε και διαφοροποιήθηκε μετά την τελευταία συμφωνία του eurogroup- τώρα του δημιουργεί προβλήματα και η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Συγκεκριμένα η πρόεδρος της βουλής σε συνέντευξη που έδωσε στον Αυγουστίνο Ζενάκο και στον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο και η οποία δημοσιεύεται στο περιοδικό Unfollow ξεκαθαρίζει τις θέσεις τις  δηλώνοντας ότι δεν θα δεχθεί την παραμικρή υποχώρηση από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Θεωρεί ότι άμεσα πρέπει να γίνει η επαναπρόσληψη «των αδίκως απολυμένων, όλων εκείνων που αταλάντευτα υπερασπιστήκαμε γιατί είναι αδικημένοι και θυματοποιημένοι». Επιμένει ότι πρέπει να διεκδικηθεί η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και να συγκροτηθεί επιτροπή λογιστικού ελέγχου που θα εξετάσει τον τρόπο δημιουργίας του.

«Είναι ήδη αποδεδειγμένο μέσα από δικογραφίες και εν εξελίξει ή αμετάκλητα κριθείσες υποθέσεις ότι πολύ μεγάλο μέρος των χρημάτων τα οποία δανείστηκε η χώρα ξοδεύτηκε σε συμβάσεις της διαφθοράς. Και αυτή η αντιστοίχηση πρέπει να γνωστοποιηθεί στον ελληνικό λαό και εκείνοι που έχουν οποιαδήποτε συμμετοχική ευθύνη στη σύμπραξη ή στη νομιμοποίηση τέτοιων συμβάσεων να αναλάβουν και μερίδιο υποχρέωσης», μας λέει η Ζ. Κωνσταντοπούλου, προαναγγέλλοντας εξεταστικές επιτροπές που πιθανόν να οδηγήσουν σε ειδικά δικαστήρια.

Η ίδια δηλώνει ότι κυβέρνηση και βουλή θα προχωρήσουν αποφασιστικά στην διεκδίκηση της αποπληρωμής του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων και μάλιστα εντόκως γιατί αυτό αποτελεί «ενεργό χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα».

Η πρόεδρος της βουλής εξακολουθεί να υπερασπίζεται την θέση της ότι στην λειτουργία του κοινοβουλίου πρέπει να συμμετέχουν και οι φυλακισμένοι βουλευτές της νεοναζιστικής οργάνωσης κάνοντας λόγο ότι αυτό επιτάσσει η δημοκρατική λειτουργία της βουλής, συμπληρώνοντας:  «αν αρχίσεις να κάνεις τα στραβά μάτια σε ζητήματα αρχών, αξιών δικαιωμάτων και δημοκρατίας, έχεις ήδη αρχίσει να χάνεις την ψυχή σου».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ΜΜΕ παρουσιάζει η τελευταία απάντηση που έδωσε στην συνέντευξη της η Ζ. Κωνσταντοπούλου:

- Αν στις 120 μέρες, στις 100, που απομένουν για να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα-γέφυρα, συμφωνία, όπως θέλετε πείτε το, έρθουν οι θεσμοί και δεν πειστούν από το πρόγραμμα το οποίο θα παρουσιάσουμε και μας ζητήσουν να λάβουμε μέτρα;

- Καταρχάς, επειδή το διατυπώνετε έτσι σαν να πρόκειται να έρθει κάποιο κλιμάκιο εδώ, νομίζω πως είναι ξεκάθαρο ότι το μοντέλο τρόικας με τις τριμερείς αντιπροσωπείες υπαλλήλων έχει οριστικά τελειώσει. Ότι συνδιαλεγόμαστε, συζητάμε, διαπραγματευόμαστε στα όργανα όχι σε επίπεδο τρεις και ένας, αλλά σε επίπεδο θεσμικού πλαισίου, και γι' αυτό γίνεται η αναφορά σε θεσμούς... Τώρα απαντώ στην ερώτηση. Η κυβέρνηση αυτή ήδη από τώρα ενεργοποιεί και την κοινωνία και ενεργοποιεί και τις δυνάμεις της προκειμένου να αμυνθεί και να οργανωθεί απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το οποίο δεν είναι ενδεχόμενο ομαλής εξέλιξης των διαπραγματεύσεων. Οι δυνάμεις που στηρίζουν την κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των δύο κομμάτων που έχουν συμπράξει και παρέχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένες να βαφτίσουν το κρέας ψάρι και να υπαναχωρήσουν στις αδιαπραγμάτευτες αρχές επί τη βάσει των οποίων δόθηκε η λαϊκή εντολή. Δεν πρόκειται δηλαδή να συναφθεί και να εγκριθεί ένα νέο μνημόνιο με άλλο όνομα, ούτε πρόκειται να νομιμοποιηθεί αυτό το επονείδιστο καθεστώς αμφισβήτησης της λαϊκής κυριαρχίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημοκρατικής λειτουργίας. 

Πάντως οι θέσεις αυτές της Ζωής Κωνσταντοπούλου δεν πρέπει να ενθουσιάζουν την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αν κρίνουμε από το γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες, σχεδόν καθημερινά, η πρόεδρος της βουλής δέχεται επίθεση από το άτυπο δημοσιογραφικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, την "Εφημερίδα των Συντακτών"

Συρεζέικα τσαμπασλήκια.

Την είδηση θα την βρείτε σε αρκετές ιστοσελίδες και την μετέδωσε το μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων του Mega. Μας λέει ότι χτες ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας λίγο πριν τις 9 χτες το βράδυ  μετέβη στην Αρχιεπισκοπική κατοικία, όπου ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών  Ιερώνυμος παρέθεσε γεύμα προς τιμήν του.

Η σχετική είδηση αφού μας ενημερώνει ότι το μενού περιλάμβανε «νηστίσιμα, λόγω και της Σαρακοστής» προσθέτει ότι στο γεύμα ήταν παρών ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς, και ο Πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής κ. Συμεών Βολιώτης» μας πληροφορεί ότι εκεί «έγινε μια γενική συζήτηση για το πως θα συνεχιστούν οι γόνιμες σχέσεις πολιτείας και εκκλησίας».

Αυτό όμως που δεν θα βρείτε γραμμένο σε καμιά εφημερίδα και σας το αποκαλύπτουμε εμείς είναι ότι ο παμπόνηρος αρχιρασοφόρος  είχε ζητήσει από τον Α. Τσίπρα να παραμείνει στο υπουργείο Παιδείας στη θέση του γενικού γραμματέα Θρησκευμάτων ο Γεώργιος Καλατζής που είχε το ίδιο πόστο και επί συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Κάτι που συνέβη.

Και άντε να υποθέσουμε ότι ο Ιερώνυμος «έκλεισε το μάτι» στον Τσίπρα ότι δεν θα έχει απέναντι στην πολιτική του το θρησκόληπτο ποίμνιο, και πιθανόν να τον στηρίξει. Με ποια λογική όμως η κυβέρνηση διόρισε  Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών τον Νίκο Φράγκο ο οποίος, όπως διαβάζουμε σήμερα σε τοπική εφημερίδα  κατάγεται από τον Πολιχνίτο της Λέσβου και ήταν στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές ένθερμος υποστηρικτής του υποψηφίου της ΝΔ Χαράλαμπου Αθανασίου;

Περίεργα (;) Συρεζέικα τσαμπασλήκια.

6η Μάρτη. Επέτειος του Κιλελέρ, (Βίντεο)

Η 6η Μαρτίου είναι η επέτειος του Κιλελέρ, η ηρωική εξέγερση των Θεσσαλών αγροτών ενάντια στο κράτος καταστολής και τους τσιφλικάδες.
Η επέτειος αυτή, που τιμάται κάθε χρόνο και αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση της ελληνικής αγροτιάς, είναι ταυτόχρονα ημέρα μνήμης και αγώνων.

Η κατάσταση στην Ελλάδα τότε, είχε πολλές ομοιότητες με τη σημερινή. Από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα, η οικονομική καπιταλιστική κρίση αύξησε την ανεργία και τις τιμές των αγαθών (στασιμοπληθωρισμός).
Η χαώδης πολιτική κατάσταση, η βαριά φορολογία, η διαφθορά, αναγκάζουν τους νέους σε μετανάστευση. Από το 1900-1910, 200.000 γεωργοί και εργάτες εγκαταλείπουν τη χώρα. Όπως και σήμερα, οι πολιτικοί αρνούνταν βασικά δικαιώματα, δείχνοντας αλαζονεία. Ο Χ. Τρικούπης πχ ήταν αντίθετος με την απαλλοτρίωση για να μη χάσει, όπως έλεγε, ξένους επενδυτές.

Η χώρα στέναζε από τις συνέπειες της πτώχευσης και την υποταγή στους ξένους (τότε ήταν οι Εγγλέζοι σήμερα οι Γερμανοί). Στον αγροτικό τομέα, οι έλληνες τσιφλικάδες, που διαδέχθηκαν τους οθωμανούς, είχαν δικαιώματα απόλυτης κυριότητας σε όλη την ιδιοκτησία τους, ενώ οι κολίγοι είχαν περιπέσει σε καθεστώς δουλοπαροίκου, αφού ήταν υποχρεωμένοι να δίνουν στον αφέντη τη μισή παραγωγή και άλλα προϊόντα, ενοίκιο για τη βοσκή των ζώων τους και άλλα πολλά. Παράλληλα ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ονειρα Σαμαρά. Ψάχνει το «υγιές τμήμα της Αριστεράς» να συγκυβερνήσει.

Του Γ. Γ. 

Θα διαβάσατε ή θα ακούσατε το ψιλομπάχαλο που έγινε χτες στην συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. Από τους 51 βουλευτές που μίλησαν σχεδόν 20 έκαναν κριτική στον ίδιο το Σαμαρά αποδίδοντας του μεγάλη ευθύνη για την συντριβή της Ν.Δ στις τελευταίες εκλογές και ζήτησαν σύγκλιση εκτάκτου συνεδρίου βάζοντας θέμα εκλογής νέας ηγεσίας.

Ακούστηκαν «βαριά» λόγια, ενώ σε ομιλίες νεοδημοκρατών βουλευτών έγινε καθαρό ότι με τον Α. Σαμαρά αρχηγό η Ν.Δ δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναδεί κυβερνητική εξουσία και πιθανόν να ακολουθήσει την πορεία εξαφάνισης που έχει ο πρώην κυβερνητικός της συνεταίρος το ΠΑΣΟΚ.

Ο Σαμαράς όμως παρουσιάζεται γαζωμένος με την καρέκλα του και οι λόγοι περισσότερο πρέπει να προσεγγιστούν με την .. ψυχιατρική. Όχι δεν κάνουμε πλάκα και θα εξηγήσουμε τι εννοούμε. Εμείς πιστεύουμε αυτό ου λέει ο πρώην πρωθυπουργός ότι «Δεν είμαι παντρεμένος με τη θέση, αλλά δε θα εγκαταλείψω τη χώρα στη κρίσιμη μάχη». Αλλωστε και η πολιτική του πορεία το αποδεικνύει. Εγκατέλειψε την Ν.Δ το 1993 λίγο πριν γίνει αρχηγός και έφτιαξε το δικό του πολιτικό μόρφωμα με τα γνωστά αποτελέσματα. Το θέμα είναι τι εννοεί πραγματικά όταν λέει δεν θα «εγκαταλείψει την χώρα στη κρίσιμη μάχη».

Πάμε να το δούμε λίγο αναλυτικά αυτό. Για την χώρα και τον ελληνικό λαό ο Σαμαράς δεν δίνει δεκάρα. Αυτό που τον ενδιέφερε και τον ενδιαφέρει είναι να εκπροσωπήσει με τον καλύτερο τρόπο τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπεί. Και το έκανε με τον καλύτερο τρόπο τα χρόνια της πρωθυπουργίας του δημιουργώντας ατέλειωτες στρατιές ανέργων, ξεπουλώντας την κρατική περιουσία, βυθίζοντας στην φτώχεια και την μιζέρια τον ελληνικό λαό. Παράλληλα όμως με το τελευταίο στραπάτσο που έπαθε με την συντριβή του στις βουλευτικές εκλογές πρέπει να του δημιουργήθηκαν προβλήματα που είναι αρμοδιότητα της ψυχιατρικής να τα αντιμετωπίσει. Δεν μπορεί δηλαδή να «χωνέψει» ότι τον έστειλε στην αντιπολίτευση ο Τσίπρας που ανέλαβε ένα κόμμα του 4% και σε λίγα χρόνια έγινε πρωθυπουργός.

Και ουσιαστικά δεν αναγνωρίζει τον πρωθυπουργικό ρόλο του προέδρου του Σύριζα, κάτι που το κάνει φανερό με κάθε τρόπο. Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι ο Σαμαράς δεν παραβρέθηκε στην παράδοση ης πρωθυπουργίας στο Μέγαρο Μαξίμου  ενώ στην πρόσφατη πρόκληση της Τουρκίας στο Αιγαίο και την στιγμή που η διπλωματία ήταν στο φόρτε της –με αίσια αποτελέσματα- αυτός ζήτησε ενημέρωση όχι από τον πρωθυπουργό ή την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας (σιγά μην έδινε τέτοια ικανοποίηση στον Π. Καμμένο) αλλά από την στρατιωτική ηγεσία (!) ζητώντας παράλληλα σύγκλιση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής;

Αυτή την στιγμή ο πρώην πρωθυπουργός είναι ντοπαρισμένος με την «παραμύθα» που του σερβίρουν οι «σαμαροφύλακες» (Λαζαρίδης, Γεωργιάδης κ.α) περί «αριστερής/αντιμνημονιακής παρέμβασης» και πιστεύει ότι με την βοήθεια του Βόλφγανγκ Σόιμπλε  και των κολαούζων του Μαριάνο Ραχόι,,  Πέδρο Πάσους Κοέλιο κλπ, σύντομα θα ξανααποκτήσει τα «χαμένα μεγαλεία» του.

Δεν είχε άδικο ο Αλέξης Τσίπρας όταν μιλώντας στην Κ.Ε του κόμματος του έλεγε ότι υπάρχει σχέδιο στο οποίο «συνένοχος και εν πολλοίς εκτελεστικό όργανο είναι και ο πρώην πρωθυπουργός», το οποίο προβλέπει να «οδηγήσουν την κυβέρνησή μας σε φθορά, ανατροπή ή άνευ όρων παραδοχή πριν το κυβερνητικό μας έργο αρχίσει να αποδίδει καρπούς. Και πριν το ελληνικό παράδειγμα επιδράσει στους συσχετισμούς σε άλλες χώρες και κυρίως πριν τις εκλογές στην Ισπανία».

Το ποιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο είναι ή δημοσιογραφική πληροφορία –προέρχεται από τον πάντα καλά ενημερωμένο για το τι συμβαίνει στην Ν.Δ., δημοσιογράφο Μανώλη Κοττάκη- ότι ο Σαμαρά και το επιτελείο του πιστεύουν ότι σύντομα  η Ν.Δ θα ρθει στην κυβερνητική εξουσία «συγκυβερνώντας μαζί με το υγιές τμήμα της Αριστεράς».

Δυστυχώς δεν μπορούμε να εντοπίσουμε ποιο ακριβώς οι επιτελείς της Συγγρού θεωρούν «υγιές τμήμα της Αριστεράς».
Εχετε καμιά ιδέα;

Λατινοαμερικάνικη Λογοτεχνία και Επανάσταση

Ο πολιτιστικός σύλλογος: «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» στα πλαίσια του αφιερώματος στη Λατινική Αμερική με τίτλο: «Έρωτας και Επανάσταση στην Πατρίδα του Σιμόν Μπολιβάρ» (β΄κύκλος) διοργανώνει την Κυριακή, 08 Μαρτίου εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο: «Λατινοαμερικάνική λογοτεχνία και Επανάσταση» με ομιλητή τον Κρίτωνα Ηλιόπουλο, μεταφραστή μιας πλειάδας λογοτεχνικών έργων της ισπανόφωνης λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής και βραβευμένο για τις μεταφράσεις το 2013 με το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης Ισπανόφωνης Λογοτεχνίας Instituto Cervantes.

Η εκδήλωση – συζήτηση θα γίνει στην αίθουσα του Τ.Ε.Ε. Δυτικής Κρήτης (Νεάρχου 23, Χανιά) στις 7.00μ.μ.

Στο χώρο της εκδήλωσης θα λειτουργήσει βιβλιοπωλείο με αντιπροσωπευτικά έργα της Ισπανόφωνης λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής που σχετίζονται με το θέμα.

Μεταφράσεις
(2014) Bolaño, Roberto, 1953-2003, Η ναζιστική λογοτεχνία στην Αμερική, Άγρα
(2014) Taibo II, Paco Ignacio, Περαστικός, Άγρα
(2013) Bolaño, Roberto, 1953-2003, Το τρίτο Ράιχ, Άγρα
(2013) Bolaño, Roberto, 1953-2003, Φυλαχτό, Άγρα
(2012) Taibo II, Paco Ignacio, Αντίο Μαδρίτη, Άγρα
(2012) Bucay, Jorge, Από την άγνοια στη σοφία, Opera
(2012) Sá-Carneiro, Mário de, Η απολογία του Λούσιο, Νήσος
(2012) Tusset, Pablo, Πεθαμένοι στα γέλια, Opera
(2012) Alarcón, Pedro Antonio de, Το καρφί, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
(2011) Bolaño, Roberto, 1953-2003, 2666, Άγρα
(2011) Bucay, Jorge, Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας, Opera
(2011) Taibo II, Paco Ignacio, Όταν οι νεκροί χορεύουν, Άγρα
(2010) Taibo II, Paco Ignacio, Όνειρα συνόρων, Άγρα
(2009) Chavarría, Daniel, 1933-, Για τα μάτια σου, Opera
(2009) Taibo II, Paco Ignacio, Ερωτευμένα φαντάσματα, Άγρα
(2009) Lima Barreto, Afonso Henriques de, Η νέα Καλιφόρνια, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
(2009) Chirbes, Rafael, Σκηνές κυνηγιού, Άγρα
(2008) Συλλογικό έργο, 1968, Άγρα
(2008) Taibo II, Paco Ignacio, Μερικά σύννεφα, Άγρα
(2008) Bucay, Jorge, Να σου πω μια ιστορία, Opera
(2008) Tusset, Pablo, Ο άρχοντας των χοιρινών, Opera
(2008) Frabetti, Carlo, Ο υπερμνήμων, Opera
(2007) Verissimo, Luis Fernando, Ο Μπόρχες και οι αιώνιοι ουραγκοτάγκοι, Άγρα
(2007) Martin, Andreu, Όλοι οι ντετέκτιβ λέγονται Φλάναγκαν, Άγρα
(2007) Taibo II, Paco Ignacio, Στην ίδια πόλη υπό βροχή, Άγρα
(2007) Frabetti, Carlo, Το εγχειρίδιο του επιτήδειου, Opera
(2007) Fuentes, Carlos, 1928-2012, Το Κάθισμα του Αετού, Άγρα
(2007) Azpeitia, Javier, Ύπνος, Opera
(2006) Espeso, Germán Sánchez, New York Shitty, Opera
(2006) Taibo II, Paco Ignacio, Με τέσσερα χέρια, Άγρα
(2006) Madrid, Juan, Προσφορά του καταστήματος, Opera
(2005) Marcos Subcomandante, Ανήσυχοι νεκροί, Άγρα
(2005) Taibo II, Paco Ignacio, Και σαν σκιές επιστρέφουμε, Άγρα
(2005) Chavarría, Daniel, 1933-, Πρίαπος, Opera
(2004) Frabetti, Carlo, Καταραμένα μαθηματικά, Opera
(2004) Chavarría, Daniel, 1933-, Το έκτο νησί, Opera
(2003) Azpeitia, Javier, Η Αριάδνη στη Νάξο, Opera
(2003) Santis, Pablo de, Μαύρη φιλολογία, Opera
(2003) Delibes, Miguel, 1920-2010, Ο αιρετικός, Opera
(2003) Tusset, Pablo, Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ' ένα κρουασάν, Opera
(2002) Madrid, Juan, Τίποτα δε γίνεται, Opera
(2002) Chavarría, Daniel, 1933-, Το κόκκινο στο φτερό του παπαγάλου, Opera
(2001) Pita, Alfredo, Η σκιά και το ίχνος, Opera
(2001) Chavarría, Daniel, 1933-, Όλα εδώ πληρώνονται, Opera
(2001) Díaz Eterovic, Ramon, Τα επτά παιδιά του Σιμενόν, Opera
(2001) Gamboa, Santiago, Το να χάνεις είναι ζήτημα μεθόδου, Opera
(2000) Συλλογικό έργο, Luis Buñuel, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2000) Chavarría, Daniel, 1933-, Κάποτε στη Μαδρίτη, Opera
(2000) Torres, Maruja, Μια τόσο κοντινή ζεστασιά, Opera
(1999) Coloane, Francisco, Ακρωτήριο Χορν, Opera
(1999) Chavarría, Daniel, 1933-, Το μάτι της θεάς, Opera
(1998) Chavarría, Daniel, 1933-, Αν με ξαναδείτε γράφτε μου, Opera
(1998) Diez, Rolo, Το κορίτσι ήθελε το φεγγάρι, Opera
(1998) Coloane, Francisco, Το τελευταίο ναυτάκι, Opera
(1998) Giardinelli, Mempo, Φλογισμένη σελήνη, Opera
(1998) Chavarría, Daniel, 1933-, Χαιρετίσματα στο θείο, Opera
(1996) Valdés, Zoé, Το καθημερινό τίποτα, Opera
(1995) Coloane, Francisco, Γη του πυρός, Opera
(1994) Παραμύθια από την Ισπανία, Opera



Ρομπέρτο Μπολάνιο: «2666» μέρες στην Κόλαση

Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ
Ο μεταφραστής Κρίτων Ηλιόπουλος μιλάει για το εκδοτικό γεγονός του 2011
Ρομπέρτο Μπολάνιο: «2666» μέρες στην Κόλαση

«Χρειάστηκε να περάσουν ακόμα και δυο μέρες για να καταλήξω στην ενδεδειγμένη απόδοση μιας φράσης του στην ελληνική γλώσσα» λέει ο Κρίτων Ηλιόπουλος στο «Βήμα» για τον Χιλιανό Ρομπέρτο Μπολάνιο (1953-2003). Ο ίδιος αφιέρωσε ένα χρόνο απ” τη ζωή του προκειμένου να μεταφράσει στα ελληνικά, με τη μεγαλύτερη δυνατή συνέπεια, το μυθιστόρημα «2666», το αριστούργημα του συγγραφέα που χαρακτηρίστηκε «Μπόρχες του 21ου αιώνα» αλλά πέθανε πρόωρα, σε ηλικία 50 ετών, λόγω ηπατικής ανεπάρκειας.
Το «2006» είναι, χωρίς υπερβολή, ένα σκοτεινό έπος, μια σπάνια μυθοπλαστική αποκάλυψη που συνδέει τη βία και την τέχνη, μια αναγνωστική εμπειρία που προκαλεί το δέος. Είναι επιπλέον το εκδοτικό γεγονός της χρονιάς που φεύγει, τουλάχιστον στο πεδίο της μεταφρασμένης λογοτεχνίας. Το μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε στα ισπανικά το 2004 απ” τον εκδοτικό οίκο «Anagrama» της Βαρκελώνης, θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά (σε 1166 σελίδες) απ” τις εκδόσεις Άγρα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Δεκεμβρίου. «Η δομή του βιβλίου είναι αξιοθαύμαστη, ιστορίες μέσα σε ιστορίες, εικόνες μέσα σε εικόνες, τόσο που αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν εν τέλει τα εκατοντάδες πρόσωπα και οι ζωές τους να συνδέονται μεταξύ τους. Είναι εκπληκτικό το πώς καταλήγει εκεί που θέλει ο συγγραφέας» επισημαίνει ο Ηλιόπουλος που μέχρι στιγμής έχει στο ενεργητικό του πάνω από 50 μεταφράσεις, ισπανικής και πορτογαλικής κυρίως λογοτεχνίας.
Οι πολύπλοκες και καθηλωτικές ιστορίες που αφηγείται ο Ρομπέρτο Μπολάνιο οργανώνονται γύρω απ” την φανταστική πόλη Σάντα Τερέζα στα σύνορα Η.Π.Α – Μεξικού όπου καθημερινά δολοφονούνται με μυστηριώδη τρόπο νεαρές κοπέλες. «Ο συγγραφέας βασίζεται σε γεγονότα, κάνει μυθοπλασία και στο τέλος δίνει μια εξήγηση για την πραγματικότητα απολύτως αληθοφανή» συνεχίζει ο Ηλιόπουλος. Στην ουσία πρόκειται για την πραγματική πόλη Χουάρες του Μεξικού που άρχισε ν” απασχολεί την κοινή γνώμη απ” το 1993 όταν εκεί, στα σύνορα της ανομίας και της βαρβαρότητας, άρχισαν ν” αγνοούνται φτωχές εργάτριες. Με αφορμή τα εκατοντάδες θύματα ένας πραγματικός καλλιτέχνης αποδεικνύει ότι το μυθιστόρημα ως είδος επιδέχεται ουσιαστική «διεύρυνση» παρότι αρκετοί έχουν σπεύσει μέχρι σήμερα να το κηδέψουν πολλές φορές.
«Είναι περίπλοκος συγγραφέας. Σοκάρει τον μεταφραστή αλλά και τον αναγνώστη» παραδέχεται ο Ηλιόπουλος που έχει μεταφράσει επιπλέον τα περισσότερα βιβλία του Μεξικανού Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο II (Άγρα) αλλά και το σύνολο των έργων του Ουρουγουανού Ντανιέλ Τσαβαρία (Opera) στην ελληνική γλώσσα. «Ο Μπολάνιο δεν έχει τόσο ιδιόμορφο ύφος αλλά η γλώσσα του είναι ανατρεπτική σε πολλά σημεία, εκεί που χρησιμοποιεί λ.χ. τοπικές διαλέκτους, εκεί που η σύνταξή του γίνεται απολύτως σουρεαλιστική. Σε ορισμένες περιπτώσεις δεν πίστευα στα μάτια μου απ” αυτά που διάβαζα» εξηγεί ο μεταφραστής καθώς μας περιγράφει μια σκηνή ντανταϊστικής έμπνευσης απ” το βιβλίο όπου ο καθηγητής φιλοσοφίας Όσκαρ Αμαλφιτάνο (εμφανίζεται στο δεύτερο κεφάλαιο) κρεμάει στο σχοινί της μπουγάδας του ένα βιβλίο με παράξενα γεωμετρικά σχήματα που εμφανίστηκε μυστηριωδώς ανάμεσα στα δικά του. Περιμένει να δει αν και κατά πόσο θα το επηρεάσουν οι δυνάμεις της φύσης! Ο καθηγητής, παντρεμένος με μια ανισόρροπη γυναίκα, φοβάται ότι η νεαρή κόρη του Ρόσα θα είναι το επόμενο θύμα σ” αυτό το ποτάμι του αίματος που κυλάει στη Σάντα Τερέζα.
Ο συγγραφέας σχεδίαζε, όσο ήταν ακόμα στη ζωή, να εκδώσει σε πέντε ξεχωριστά βιβλία αυτά που κατέληξαν να είναι τα πέντε κεφάλαια του «2666». Τελικά, και έπειτα από ανάγνωση και μελέτη του έργου του, καθώς και των σχετικών υλικών που είχε αφήσει ο συγγραφέας στον Ιγνάσιο Ετσεβαρία (φίλος του Μπολάνιο που ο ίδιος υπέδειξε ως διαχειριστή και σύμβουλο επί λογοτεχνικών ζητημάτων), προέκυψε μια διαφορετική άποψη. Οι κληρονόμοι του συγγραφέα, από σεβασμό στην αξία του έργου του – μαζί με τον εκδότη του Χόρχε Εράλδε – αποφάσισαν «ν” αλλάξουμε την απόφαση του Ρομπέρτο και να κυκλοφορήσει το «2666» σε όλη του την έκταση, όπως θα είχε κάνει και ο ίδιος εάν δεν διαφαινόταν η χειρότερη των πιθανοτήτων στην εξέλιξη της υγείας του».
Το «2666» ξεκινά, με τέσσερις ευρωπαίους κριτικούς λογοτεχνίας που αποκτούν τέτοια εμμονή με το έργο ενός άγνωστου γερμανού συγγραφέα ονόματι Αρτσιμπόλντι (πιθανότατα απ” τον Ιταλό ζωγράφο της Αναγέννησης Τζουζέπε Αρτσιμπόλντο που έφτιαχνε γκροτέσκες προσωπογραφίες χρησιμοποιώντας από φρούτα και λουλούδια μέχρι εργαλεία και ζώα) που αρχίζουν να τον ψάχνουν και έτσι καταλήγουν στην Σάντα Τερέζα. Μετά, στο τρίτο κεφάλαιο ακολουθούμε τον μαύρο αμερικανό δημοσιογράφο Όσκαρ Φέιτ. Ένα περιοδικό που ασχολείται με θέματα που αφορούν τους αφροαμερικανούς στέλνει τον Φέιτ στη Σάντα Τερέζα για να καλύψει έναν αγώνα πυγμαχίας μολονότι είναι άσχετος με το άθλημα.
Μοιραία αυτός στρέφει το ενδιαφέρον του στα «Εγκλήματα», όπως επιγράφεται το τέταρτο κεφάλαιο. «Είναι σοκαριστικό! Ο Μπολάνιο, με ψυχρό δημοσιογραφικό τρόπο, απαριθμεί τις εκατοντάδες δολοφονίες όχι μόνο των νεαρών γυναικών στη Σάντα Τερέζα απ” το 1993 μέχρι το 1997, αλλά και τόσων άλλων, γέρων και παιδιών. Είναι σαν να είσαι εκεί μπροστά και να τα παρακολουθείς όλα αυτά, ή να τα διαβάζεις για πρώτη φορά σε εφημερίδα ή να τα βλέπεις σε ένα τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων και να μένεις άναυδος. Από ένα σημείο και μετά κάνεις μια δραματική διαπίστωση, αρχίζεις να πιστεύεις ότι έχεις αποκτήσει ένα είδος ανοσίας απέναντι στη βία, ότι την συνηθίζεις τόσο πολύ και στο τέλος δε σου μένει τίποτα άλλο παρά να αποδεχθείς την απόλυτη κατάθλιψη» υπογραμμίζει ο μεταφραστής.
Στο τελευταίο μέρος «Αρτσιμπόλντι» του «2666» (το μυθιστόρημα κέρδισε το Βραβείο του Κύκλου των Κριτικών στην Αμερική το 2008, χρονιά που εκδόθηκε στα αγγλικά και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές) αποκαλύπτεται η πραγματική ταυτότητα του περιθωριακού συγγραφέα. Πρόκειται για τον Χανς Ράιτερ (γεννημένος το 1920 στην Πρωσία) ο οποίος από ένας απλός στρατιώτης του Ανατολικού Μετώπου εξελίσσεται σ” έναν συγγραφέα που φτάνει να διεκδικεί το Νομπέλ Λογοτεχνίας. Ο Μπολάνιο στο τελευταίο μέρος γράφει για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το ναζισμό, κλείνει τους λογαριασμούς του με την Ιστορία που μοιάζει με λάκκο όπου στοιβάζονται πτώματα. «Στο τελευταίο κεφάλαιο αναδύονται ξεκάθαρα τα δυο βασικά θέματα του βιβλίου: η βία της ζωής και η Τέχνη. Ακόμα και τότε πάντως αναρωτιόμαστε πώς κατέληξαν όλα αυτά, όλοι αυτοί οι άνθρωποι στη Σάντα Τερέζα. Ο συγγραφέας προσπάθησε να γράψει ένα μυθιστόρημα που να περιλαμβάνει τα πάντα και σ” αυτό το δύσκολο εγχείρημα, κατά τη γνώμη μου, τα κατάφερε» καταλήγει ο Κρίτων Ηλιόπουλος που έχει ολοκληρώσει κι έναν άλλο μεταφραστικό άθλο, το magnum opus του Μεξικανού Κάρλος Φουέντες «Terra Nostra» (σύμφωνα με τον προγραμματισμό των εκδόσεων Άγρα θα το διαβάσουμε μέσα στο 2012).
Οι εκδόσεις «Άγρα», που μέχρι στιγμής έχουν εκδώσει δυο συλλογές διηγημάτων του συγγραφέα «Πουτάνες φόνισσες» (2008) και «Τηλεφωνήματα» (2009), εξασφάλισαν τα δικαιώματα για άλλα τέσσερα βιβλία του Ρομπέρτο Μπολάνιο στην ελληνική γλώσσα από ένα αρχείο που βγάζει θησαυρούς: το πλέον πρόσφατο «Το τρίτο Ράιχ» (που δημοσίευσε φέτος σε συνέχειες το αμερικανικό περιοδικό «The Paris Review» και κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στις Η.Π.Α απ” τον οίκο «Farrar, Straus and Giroux»), «Το παγοδρόμιο», «Η Ναζιστική λογοτεχνία στην Αμερική» και το «Φυλαχτό».


Το Φυλαχτό, Roberto Bolaño

Μετάφραση: Κρίτων Ηλιόπουλος, Eκδόσεις Άγρα

tlatelolco-1968
Γράφει: Αντώνης Ν. Φράγκος – Λογοτεχνία + Ποίηση – 16/11/2014
Το Φυλαχτό, Roberto Bolaño
Μετάφραση: Κρίτων Ηλιόπουλος, Eκδόσεις Άγρα
Κεντρική φωτογραφία: από τη σφαγή στο Τλατελόλκο, 2 Οκτωβρίου 1968 [ http://javiersoriano.com/]

Μάστορας της παραίσθησης και μέγιστος παραμυθάς, ο Ρομπέρτο Μπολάνιο αφορμάται από την εισβολή του στρατού στο Αυτόνομο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Μεξικού, τον Σεπτέμβρη του 1968. Η παραβίαση του ασύλου ήταν η προειδοποιητική επιχείρηση: λίγες ημέρες μετά, πριν την έναρξη της Ολυμπιάδας, η απολυταρχική κυβέρνηση του Δίας Ορδάς θα προωθούσε ελεύθερους σκοπευτές πάνω από την τεράστια διαδήλωση στη συνοικία Τλατελόλκο και δεκάδες νεκροί θα γέμιζαν την πλατεία των Τριών Πολιτισμών.

Στο καταλυμένο πανεπιστήμιο και ενώ στρατιώτες συλλαμβάνουν φοιτητές και καθηγητές, η Αουξίλιο Λακουτύρ εγκλωβίζεται στην τουαλέτα του 4ου ορόφου και περνά δώδεκα ημέρες εκεί, φοβούμενη  να εγκαταλείψει την κρυψώνα της. Όλο αυτόν τον καιρό συλλογίζεται και φαντασιώνει υπό την πνευματική καθοδήγηση του συγγραφέα. Από εδώ και πέρα το λόγο έχει η αισθητική των φράσεων, ο σουρεαλισμός αλλά και ο μαγικός ρεαλισμός -η Αουξίλιο Λακουτύρ είναι η Μητέρα της Μεξικάνικης ποίησης.
Ο μπορχικός Μπολάνιο απογειώνει την πρωταγωνίστρια σε παράλληλα και αλληλοτεμνόμενα σύμπαντα παρέα με φανταστικούς και αληθινούς ποιητές και λογοτέχνες. Περισσότερο, όμως, την μπλέκει με τον Αρτούρο Μπελάνο που είναι ο ίδιος ο συγγραφέας, χαρακτήρας που έχει εμφανισθεί και σε προηγούμενα έργα του, όπως βέβαια και η Λακουτύρ για να φανεί πως η γραφή είναι μια συνεχής διεργασία ανάμεσα στα αυτοτελή έργα.

Ο Μπολάνιο αποτελεί τον κύριο εκφραστή της νέας γενιάς λατινοαμερικανών λογοτεχνών, -νέας, σχετικά με τα ιερά τέρατα,  Μπόρχες και Μάρκες που έδρασαν τις δεκαετίες ’50- ’60. Θεωρείται κεντρικός εκπρόσωπος της λεγόμενης «λογοτεχνίας της εκκεντρικότητας» αλλά και του προηγηθέντος υπορεαλιστικού ποιητικού κινήματος, στο Μεξικό, που ίδρυσε μαζί με τον Μάριο Σαντιάγο.

Περισσότερο ντανταϊστής από τους ομότεχνούς του -ίσως ο Αργεντινός Σεσάρ Άϊρα Βαράμο να τον συναγωνίζεται- εστιάζει ενίοτε τις αφορμές  του σε πολιτικά γεγονότα, όπως έκανε και στο «Μακρινό  Αστέρι» με τον Χιλιανό βασανιστή Αλβέρτος Ρουίς- Τάγλε, για να μιλήσει βιωματικά και να πλέξει το φανταστικό γαϊτανάκι των καταστάσεων του. Διότι, ενόσω η Αουξίλιο είναι παγιδευμένη στη τουαλέτα του πανεπιστήμιου η σκέψη της παραληρεί, απογειώνεται και εισχωρεί στις νύχτες της πόλης του Μεξικού, στα μπαράκια και στα κακόφημα μέρη, συναντά ποιητές και ζωγράφους, ηρωϊκές μορφές, σαλούς και «πούστηδες». Κοιμάται με διάφορους και μπλέκει σε καυγάδες και σε όνειρα δικά της και άλλων ενώ κατεβαίνει όλο και πιο χαμηλά την κοινωνική κλίμακα. Καθόλου τυχαία πορεία καθώς και ο Μπολάνιο, πλάνητας για μεγάλο διάστημα της ζωής του, έκανε δεκάδες δουλειές -σερβιτόρος, λαντζέρης, νυχτοφύλακας, σκουπιδιάρης και βαστάζος μερικές από αυτές. Γράφει εκ πείρας εκφράζοντας αισθητικά το μικρό και ταπεινό ενώ το εμβαπτίζει στην φωτιά της ποιητικής έκφρασης. Μια συνεχής εναλλαγή εικόνων και καταστάσεων, γνωστά ονόματα, επινοημένα ονόματα και άλλα, ελαφρώς παραποιημένα, ο μπορχικός λαβύρινθος είναι πάντοτε παρών.

Τόσα πολλά σε τόσο λίγο, είναι, μάλλον, η πιο δόκιμη έκφραση όσον αφορά στην λογοτεχνική προσφορά του Μπολάνιο. Πέθανε το 2003 έχοντας ήδη στο ενεργητικό του τέσσερεις συλλογές διηγημάτων, έντεκα  μυθιστορήματα και πέντε ποιητικές συλλογές με τον κύριο κορμό του έργου του να έχει εκδοθεί την τελευταία του δεκαετία.


Βίντεο! Oλόκληρη η ιδρυτική συνέλευση της πρωτοβουλίας "Διαγραφή του Χρέους Τώρα"

Από ΒΑΘΥ , Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015 | 11:42 μ.μ.

Η ιδρυτική συνέλευση της πρωτοβουλίας "Διαγραφή του Χρέους Τώρα", οι εισηγήσεις και αρχικές τοποθετήσεις, ερωτήσεις-απαντήσεις και τοποθετήσεις εκπροσώπων φορέων (Αθήνα, 4.3.2015)

Συντονιστής: Άρης Χατζηστεφάνου (δημοσιογράφος)
0:10:55 Λεωνίδας Βατικιώτης (δημοσιογράφος, οικονομολόγος)
0:21:25 Νίκος Ιγγλέσης (δημοσιογράφος, συγγραφέας)
0:37:50 Δημήτρης Μπελαντής (δικηγόρος, συνδικαλιστής)
0:50:15 Πάνος Παπανικολάου (γιατρός, συνδικαλιστής)
1:07:35 Γιώργος Πετρόπουλος (δημοσιογράφος, ιστορικός)
1:24:30 Ερωτήσεις - απαντήσεις
1:38:25 Τοποθέτηση Ναταλί Γλέζου εκπρ. Πανελλαδικού Μετώπου Πλατειών
1:42:50 Τοποθέτηση Γιάννη Σηφακάκη (στέλεχος ΑΝΤΑΡΣΥΑ)
1:45:10 Τοποθέτηση Παύλου Αντωνόπουλου (μέλος εκτελεστικής επιτροπής ΑΔΕΔΥ)
1:53:00 Τοποθέτηση Όθωνα Κουμαρέλα (εκπρ. ΕΠΑΜ)
Χαιρετισμός στο 0:03:30 από τον Θέμη Μπαλασόπουλο (πρόεδρο ΠΟΕ ΟΤΑ)
1:55:20 κλείσιμο της συνέλευσης (Λεωνίδας Βατικιώτης)

https://cancelgreekdebtnow.wordpress.com/
https://www.facebook.com/CancelGreekDebtNow


Τοποθέτηση του Πανελλαδικού Μετώπου Πλατειών στην Ιδρυτική Συνέλευση της πρωτοβουλίας «Διαγραφή του Χρέους Τώρα»

Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση, η χειρότερη μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο και ειδικότερα  στην Ευρώπη, τα προγράμματα “προσαρμογής” που βρίσκουν νομικό έρεισμα, τόσο στο πρωτογενές Δίκαιο της Ένωσης (στις δημοσιονομικές διατάξεις της ΣΛΕΕ και συγκεκριμένα στα άρθρα 126 και 136), όσο και στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (με στόχο τη διασφάλιση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και την αποφυγή δημιουργίας υπερβολικών ελλειμμάτων), έχουν γονατίσει τις Χώρες του Νότου...

Η αυστηρή, δημοσιονομική προσαρμογή και τα επώδυνα μέτρα λιτότητας που επιβάλλει ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης, στη χώρα μας εισάγονται με τον νόμο 3845/2010 (ΦΕΚ Α’ 65/6.5.2010), με τίτλο: «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη – μέλη της Ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».
Πιο συγκεκριμένα, το «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής» και το «Μνημόνιο Συνεννόησης στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής» (που εξειδικεύουν το περιεχόμενο και τους όρους της δανειακής σύμβασης), προσδιορίζουν δημοσιονομικούς στόχους και δεσμεύσεις οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, που ωστόσο δεν ενσωματώνονται στην ελληνική έννομη τάξη, καθώς δεν υπάρχει ρητή μνεία περί της ισχύος τους ούτε αποτυπώνονται σε απτές δικαϊκές ρυθμίσεις. Η απαρέγκλιτη εφαρμογή τους, ελέγχεται από εποπτικούς μηχανισμούς της Διεθνούς Τρόικας.
Τόσο στην Ελλάδα, αλλά και  αντίστοιχα στις άλλες χώρες του Νότου , τα προγράμματα προσαρμογής έχουν σαν συνέπεια  το 24,8 % των Ευρωπαϊκών λαών (συγκεκριμένα στη χώρα μας, πάνω από  439.000 παιδιά υποφέρουν), να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Στην παγκόσμια, χρηματοπιστωτική κρίση,   η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε νευραλγικούς τομείς πολιτικής (δημοσιονομική ,συναλλαγματική, οικονομική πολιτική) που προϋποθέτει η Ενωσιακή, νομισματική αρχιτεκτονική και η ανάθεσή τους  πλέον στους «Θεσμούς» (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΕΚΤ και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και συνεπώς, η απώλεια ελέγχου της νομισματικής κυκλοφορίας των χωρών,με την αποδοχή της νομισματικής τυραννίας της Ευρωζώνης, σηματοδοτεί την υποτέλεια των κρατών…
Ειδικότερα, οδηγεί τις οικονομίες σε πτώχευση, και τις “ραγισμένες” Δημοκρατίες του ευρωπαϊκού Νότου (με τους πολίτες να αναζητούν απεγνωσμένα τροφή σε κάδους σκουπιδιών), στην απόλυτη χειραγώγηση και αποικιοποίησή τους, από τους ενωσιακούς θεσμούς της Γερμανικής Ευρωκρατίας.

Τα ελλείμματα του ευρωπαϊκού Νότου, είναι ταυτόχρονα πλεονάσματα του Βορρά. Μόνο η Γερμανία κατά τη διετία 2009-2010 κέρδισε 60 δις ευρώ, ενώ ο Νότος βυθιζόταν σε πολιτικές φονικής λιτότητας… Ταυτόχρονα, στις χώρες P.I.G.S, με τη στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης, τη λιτότητα -με σημαντικές μειώσεις μισθών, συντάξεων (έως 40%) και κοινωνικών επιδομάτων- τις ιδιωτικοποιήσεις και την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, που εντάσσονται στο μονεταριστικό υπόδειγμα δημοσιονομικής πειθαρχίας και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τη διαχείριση της κρίσης σε εθνικό επίπεδο, οδηγούν με μαθηματική νομοτέλεια, σε πολιτικές συνθήκες ανάδυσης της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης», στην αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού, στην κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας και στην άνοδο του φασισμού…

Στην Ουκρανία, φιλοευρωπαϊκές, ναζιστικές και ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις, με τη στήριξη της Ευρώπης και της Αμερικής, έχουν στήσει σφαγείο νέου ψυχρού πολέμου.
Το «νέο Σεράγεβο», υποσκάπτει τα θεμέλια του ευρωπαϊκού, πολιτικού πολιτισμού, της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ουκρανία κινδυνεύει να οδηγηθεί σε διχοτόμηση, με στόχο να αποτελέσει αντιρωσικό προγεφύρωμα, τμήμα του «αναχωματικού δακτυλίου» τής Δύσης, από τους επινοητές της θεωρίας «Η Σύγκρουση των Πολιτισμών» , εναντίον «των καθοδικών τάσεων και επιδιώξεων της Ρωσίας», υψώνοντας ένα νέο, ίσως πιο επώδυνο τείχος στην Ευρώπη.

Μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας και ρευστότητας της παγκόσμιας ύφεσης και με τις στοχεύσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Δύσης στο παγκοσμιοποιημένο γεωπολιτικό περιβάλλον -που δεν διστάζουν ακόμα και σε αλλαγή του status –quo, στην εύφλεκτη περιοχή της Μέσης Ανατολής, στην εξόντωση λαών (όπως στην Παλαιστίνη – Συρία)- για την Ελλάδα, η άσκηση παρεμβατικής πολιτικής στο διεθνές γίγνεσθαι, προϋποθέτει μιας ιστορικής σημασίας κοινωνική και παραγωγική ανασυγκρότηση…

Η χώρα μας εγκλωβισμένη στην Ευρώπη – Φρούριο, σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορικής διαδρομής της, πρέπει να αναδυθεί μέσα από τις στάχτες της…
Με το Σπαθί ή με το Χρέος υποδουλώνεις τους λαούς…
Η νέα Ελληνική Κυβέρνηση, με τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού στο πλευρό της, πρέπει να εγκαταλείψει την πολιτική κατευνασμού έναντι των Ευρωπαίων και Διεθνών Ολιγαρχών, των εθελόδουλων – υπάκουων Κυβερνήσεων τους και του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Κεφαλαίου…

Η Δημοκρατία στην Ευρώπη έχει καταργηθεί!

Τα Μνημόνια καταστρατηγούν:

1) Το Εθνικό Δίκαιο, όταν κατά παράβαση του Άρθρου 36 παράγραφος 1 και 4 ο Υπουργός Οικονομικών, αντί του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι αρμόδιος για τη σύναψη και επικύρωση των αντίστοιχων Διεθνών Συμφωνιών

2) Το Ενωσιακό Δίκαιο (Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων)
Σε αυτό το σημείο, τονίζουμε ότι στο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 13 Μαρτίου 2014, σχετικά με το ρόλο και τη «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ» της Τρόικας, αναφέρεται:
73.   “επιμένει ότι τα μνημόνια συνεννόησης πρέπει να προσαρμοστούν ώστε να σέβονται, εάν αυτό δεν συμβαίνει ήδη, τους στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είναι η προώθηση της απασχόλησης, η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας ώστε να καταστεί δυνατή η εναρμόνισή τους με παράλληλη διατήρηση της προόδου, η κατάλληλη κοινωνική προστασία, ο κοινωνικός διάλογος και η ανάπτυξη των ανθρώπινων πόρων που θα επιτρέψουν ένα υψηλό και διαρκές επίπεδο απασχόλησης και την καταπολέμηση του αποκλεισμού”
80.   “εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι τα προγράμματα δεν δεσμεύονται από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, επειδή τα προγράμματα αυτά δεν βασίζονται στο πρωτογενές δίκαιο της Ένωσης”
81.   “τονίζει ότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα πρέπει να τηρούν υπό οιεσδήποτε περιστάσεις το δίκαιο της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένου του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης”

3) Τη λαϊκή ετυμηγορία, ανάδειξης πολιτικού προγράμματος ως κυβερνητικού, καθώς αναιρείται, όταν “εκτροχιάζει” δημοσιονομικούς στόχους του Δ’Ραΐχ… Μήπως στις επόμενες Εθνικές Εκλογές πρέπει να κατέβουν εκπρόσωποι της Ε.Κ.Τ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως υποψήφιοι, αφού η νεοεκλεγμένη Ελληνική Κυβέρνηση, με κύριο όπλο των επικυρίαρχων της Ελληνικής αποικίας τη δημοσιονομική ασφυξία, δέχεται απειλές, για την άμεση υλοποίηση διαρθωτικών μεταρρυθμισεων και την εφαρμογή επώδυνων, μνημονιακών δεσμεύσεων; Memorandum sunt Servanda!

Εκπρόσωπος του Υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας, απευθυνόμενος στον Έλληνα ομόλογο του, τον ρωτά αν η Ελλάδα είναι έτοιμη για πιστωτικό γεγονός.
Ναι είμαστε ΕΤΟΙΜΟΙ. Ο φαύλος κύκλος “πακέτων στήριξης” που οδηγεί στην εκτίναξη του δημόσιου χρέους , στην εκποίηση του δημόσιου πλούτου και στo κοινωνικό ολοκαύτωμα του λαού μας, πρέπει να σταματήσει!

Το Πανελλαδικό Μέτωπο Πλατειών, θα στηρίξει και θα συμμετέχει ενεργά στην Πρωτοβουλία «Διαγραφή του Χρέους Τώρα».

Άμεση παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους, καταγγελία των Δανειακών Συμβάσεων και διαγραφή του απεχθούς ή επονείδιστου χρέους (odious debt)!

Ο δρόμος της ρήξης, είναι ο δρόμος της Ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της λαϊκής κυριαρχίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας.

Θα είμαστε η φωνή σας στους δρόμους και στις πλατείες… Όλοι μαζί , ενωμένοι θα νικήσουμε!

Ναταλί Γλέζου, μέλος συντονιστικού
για το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΛΑΤΕΙΩΝ

Το παραπάνω μας το έστειλε ο  Βασίλης Νούσης και τον ευχαριστούμε.

Η ντόπια οικονομική ολιγαρχία, σε συνεργασία με το αστικό πολιτικό κατεστημένο ληστεύει τον ελληνικό λαό

Πάρα πολύ ενδιαφέρον το σημερινό δημοσίευμα του περιοδικού «Επίκαιρα» που μας δείχνει πώς τόσα χρόνια η ντόπια οικονομική ολιγαρχία σε συνεργασία με το αστικό πολιτικό κατεστημένο απομυζούσε τον ιδρώτα του ελληνικού λαού οδηγώντας τον στην φτώχια και στην μιζέρια. Πώς δουλεύει ο καπιταλισμός στην ουσία.

Δυστυχώς το περιοδικό δεν αναφέρει ονόματα πλουτοκρατών κάνοντας μόνο μια γενικότερη αναφορά πώς κατόρθωσαν μόλις οκτώ επιχειρηματικοί όμιλοι  να έχουν δανειστεί από τράπεζες 10 δις ευρώ τα οποία δεν «εξυπηρετούνται είτε στο σύνολο τους είτε στο μεγαλύτερο μέρος τους», όπως σημειώνει το δημοσίευμα.

«Πρέπει να δοθούν οι απαντήσεις που περιμένουν οι πολίτες για το πού πήγαν τα χρήματα των ανακεφαλαιοποιήσεων και των πακέτων στήριξης προς τις τράπεζες, για το πώς υποστηρίχθηκαν δέκα ονόματα του επιχειρείν και αφέθηκαν στη μοίρα τους εξακόσιες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι» συμπληρώνει το δημοσίευμα.

Σύμφωνα πάντα μ’ αυτό το άρθρο η νέα κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να βάλει ένα τέλος σ’ αυτή την κατάσταση γι’ αυτό οι θιγόμενοι πλουτοκράτες «προσπαθούν λυσσαλέα να υπονομεύσουν την εικόνα της κυβέρνησης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό»:

 Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή ήταν κατηγορηματικός, λέγοντας ότι «είμαστε αποφασισμένοι να συγκρουστούμε με το καθεστώς της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας το οποίο βύθισε τη χώρα μας στην κρίση και είναι υπεύθυνο για την απαξίωση της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο». 

Κατηγορηματικός για το συγκεκριμένο ζήτημα ήταν και ο υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «η κυβέρνηση θα καταστρέψει την ολιγαρχία». Ο κ. Νικολούδης, μιλώντας στο Κοινοβούλιο, δήλωσε ότι στην Ελλάδα υπάρχει «μια χούφτα οικογενειών που θεωρούν ότι το κράτος υπάρχει για να υπηρετεί τα συμφέροντά τους», ενώ σε συνέντευξή του στο Reuters διευκρίνισε με σαφήνεια ότι δεν επιτίθεται εναντίον των πλουσίων, αλλά εναντίον αυτών που παρανόμησαν για να γίνουν πλούσιοι.

Η αποφασιστικότητα που επιδεικνύει η κυβέρνηση, όπως είναι φυσικό, έχει τρομάξει τους ολιγάρχες. Το στοίχημα που έχει βάλει ο Αλέξης Τσίπρας να «καθαρίσει» την ελληνική πολιτική και οικονομική ζωή από μια «στρέβλωση» που οδηγούσε σε αδιαφάνεια, μόλυνε την πολιτική και οικονομική ατμόσφαιρα και δημιούργησε κράτη εν κράτει συσπειρώνει εναντίον του όλους αυτούς που προσβλέπουν στη διαιώνιση της πρότερης κατάστασης. Οι περίφημοι «ολιγάρχες» φοβούνται τον έλεγχο του τρόπου σύναψης δημόσιων συμβάσεων, που τους απέδιδαν όχι μόνο μεγάλα κέρδη, αλλά και τη διαχρονική αποκλειστικότητα, αφού κάθε φορά «πουλούσαν» ως μεγάλο προβάδισμά τους το καλύτερο «know how» και την «εντοπιότητά» τους. Αλήθεια, πόσο πατριώτες  μπορεί να είναι αυτοί;

Όπως και να 'χει, μεγαλοεργολάβοι, μιντιάρχες και άλλοι επιχειρηματίες, που επί της ουσίας μέσω «θαλασσοδανείων» συντηρούσαν την εξουσία τους ή νέμονταν με την ανοχή και τη συνδρομή της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας τα έργα ή τα κονδύλια, νιώθουν πλέον την ανάσα των ελεγκτικών μηχανισμών. Γι' αυτό και προσπαθούν λυσσαλέα να υπονομεύσουν την εικόνα της κυβέρνησης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Οι πληροφορίες που έρχονται στο φως περί προνομιακής μεταχείρισης για συμμετοχή σε ΕΣΠΑ ή περί «αμέλειας» που οδήγησε σε φαινόμενα όπως η γιγάντωση του λαθρεμπορίου καυσίμων σφίγγουν τον κλοιό...

Ολο το κείμενο του περιοδικού "Επίκαιρα' μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.


Εδώ θεωρούμε σκόπιμο να κάνουμε μια αναφορά στο πάρτι που έκαναν με τα λεφτά του ΕΣΠΑ οι λεγόμενοι «εθνικοί εργολάβοι»  πάντα, εξυπακούεται, με την συνδρομή (με το αζημίωτο;) του αστικού πολιτικού προσωπικού. Σίγουρα θα βγουν «λαβράκια»  αν διερευνηθεί ο τρόπος με τον οποίο τρεις επιχειρηματικοί όμιλοι  ενθυλάκωσαν δισεκατομμύρια ευρώ από τα κονδύλια του ΕΣΠΑ από το 2007 μέχρι το 2013. Οι τρεις εθνικοί εργολάβοι, ΕΛΛΑΚΤΩΡ (Μπόμπολας), ΤΕΡΝΑ (Περιστέρης με σχέση με Ψυχάρη και Κόκκαλη) και ΑΒΑΞ (Ιωάννου – Παρασκευαϊδης)  παίρνουν 9,5 δις. Ευρώ.

Ας δούμε ένα απόσπασμα από δημοσίευμα του περιοδικού  Hot Doc που αναφέρετε σ’ αυτούς τους καπιταλιστές:

Η οικογένεια Μπόμπολα έχει μετοχές στο MECA και της ανήκει το εκδοτικό συγκρότημα ΠΗΓΑΣΟΣ, το οποίο εκδίδει το «Έθνος», την «Ημερήσια» και σειρά από ιντερνετικά μέσα ενημέρωσης και περιοδικά. Οι δραστηριότητες του ομίλου επεκτείνονται στη διαχείριση απορριμμάτων, στα λατομεία (του ανήκουν τα 60% των ελληνικών λατομείων), σε εταιρίες στοιχημάτων, αλλά και στη ναυτιλία σε συνεργασία με τον εφοπλιστή Θεόδωρο Βενιάμη. Ο όμιλος επένδυσε στα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής, τα οποία απέκτησε προεκλογικά το 2004 με μόλις 11 εκατ. ευρώ. 

Μέσα σε δέκα χρόνια αποκόμισε υπεραξία άνω των 200 εκατομμυρίων. Συμμετείχε, επίσης, σε διαγωνισμούς του ΤΑΙΠΕΔ για την ιδιωτικοποίηση του νερού και την εκμετάλλευση των αεροδρομίων. Κατέχει επίσης μετοχές της DIGEA, η οποία ελέγχει πλήρως το τηλεοπτικό τοπίο της  χώρας. Με φωτογραφικό διαγωνισμό, χωρίς αντίπαλο, οι εκδότες αγόρασαν έναντι μόλις 18,3 εκατ. ευρώ την εκμετάλλευση για 15 χρόνια της ψηφιακής τηλεοπτικής πλατφόρμας, μία μόλις βδομάδα πριν κλείσει η ΕΡΤ. Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν στην πραγματικότητα ένα δώρο της ψηφιακής πλατφόρμας σε αυτούς. Η οικογένεια Μπόμπολα δραστηριοποιείται ακόμη σε αιολικά πάρκα, στη διανομή Τύπου, σε λιγνιτωρυχεία στη Φλώρινα και εισπράττει διόδια από δρόμους, που δεν έχουν τελειώσει. Η οικογένεια Μπόμπολα έχει μεγάλες καταθέσεις στην HSBC, όπως φαίνεται από τη λίστα Λαγκάρντ. Παραδόξως, παρότι πρόκειται για τους μεγαλύτερους καταθέτες της λίστας, δεν έχουν ελεγχθεί.

Η εταιρία ΓΕΚΤΕΡΝΑ έχει ως μεγαλομετόχους τον Γιώργο Περιστέρη, τον Νικόλαο Καμπά και την Morgan Stanley.

Συνέταιροι του Περιστέρη, σε διάφορες δραστηριότητες, είναι ο Σταύρος Ψυχάρης του ΔΟΛ και ο Σωκράτης Κόκκαλης. Ο Όμιλος ΤΕΡΝΑ έχει προνομιακή εκμετάλλευση αιολικών πάρκων. Το 2013 ανέλαβε τη διαχείριση απορριμμάτων της Πελοποννήσου, η οποία χαρακτηρίστηκε σκάνδαλο από το ΣΥΡΙΖΑ. Πριν τις εκλογές του 2014, το Hot Doc είχε αποκαλύψει πως ο όμιλος είχε χρηματοδοτηθεί με απόφαση του πρώην υφυπουργού Ανάπτυξης, Νότη Μηταράκη, για αιολικά πάρκα στην Εύβοια, τα οποία δεν είχαν τις νόμιμες άδειες. Ο Γιώργος Περιστέρης αρκετές φορές προχώρησε σε επιθέσεις εναντίον κυβερνήσεων, όταν υπήρξαν φήμες πως θα ματαιώσουν έργα οδοποιίας. Επί υπουργίας Κωστή Χατζηδάκη, στο υπουργείο Ανάπτυξης ο Περιστέρης, από το βήμα συνεδρίου, είχε κατακεραυνώσει με υποτιμητικά σχόλια τον υπουργό, ο οποίος ήταν παρών, γιατί είχε ανακοινώσει τη ματαίωση του οδικού άξονα Κεντρικής Ελλάδας. Φυσικά, στη συνέχεια ο οδικός άξονας προχώρησε.

Η J&P-ABAE υπήρξε θεωρητικά ανταγωνιστής αλλά πρακτικά συνέταιρος της οικογένειας Μπόμπολα. Ο Δάκης Ιωάννου, γνωστός για την αγάπη του στη συλλογή έργων ζωγραφικής, τα έχει πάει καλά και στα κατασκευαστικά έργα, με σύμμαχο την ΕΛΛΑΚΤΩΡ του Μπόμπολα. Μπόμπολας και Ιωάννου απολαμβάνουν τα κέρδη από την Αττική Οδό, τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, τα έργα του Μαλιακού και τον οδικό άξονα Ελευσίνας-Τσακώνα.

Και οι τρεις όμιλοι εμφανίζουν δανεισμό, που φτάνει τα 3 δισ. ευρώ, από τις ελληνικές τράπεζες. Δηλαδή, πέρα από τις εισπράξεις με τη βοήθεια και την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου και την προνομιακή είσπραξη του μισού ΕΣΠΑ, οι τρεις όμιλοι μπορούν να δανείζονται ως κατασκευαστικές αλλά και ως μέσα ενημέρωσης χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.

Σε περίπτωση ελέγχου των κονδυλίων του ΕΣΠΑ, το ελληνικό κράτος πρέπει να καταβάλει όσα από τα κονδύλια θεωρηθούν μη δικαιολογημένα. Όπως ακριβώς έγινε και με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, θα πληρώσουμε εμείς.

Σε καιρό κρίσης, η απλή κρίση των πραγμάτων αποδεικνύει πως ανταγωνιστικότητα, επιχειρηματικότητα, ανάπτυξη είναι όροι ελαστικοί. Τόσο ελαστικοί, ώστε να κολλάνε με ευκολία πάντα γύρω από τους εθνικούς εργολάβους. Ακόμη και το ευρωπαϊκό ΕΣΠΑ. 

VIDEO

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger