Νεοτερα

Επίκαιρη η Παρισινή Κομμούνα

Από Δημήτρης Δαμασκηνός , Κυριακή, 26 Απριλίου 2015 | 7:46 π.μ.

Επισημάνσεις σε εκδηλώσεις που ξεκίνησαν χθες και ολοκληρώνονται σήμερα στο θέατρο “Δημ. Βλησίδης”



Ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Ελένης Φουντουλάκη.
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα: Χανιώτικα Νέα
                                                     Σάββατο, 25 Απριλίου 2015


Πλήθος Χανιωτών συμμετείχε χθες στην πρώτη ημέρα των εκδηλώσεων για την Παρισινή Κομμούνα -που συνεχίζονται και σήμερα- με έκθεση φωτογραφίας και γκραβούρας, προβολές ταινιών και ντοκιμαντέρ, εισηγήσεις και συζητήσεις με ερευνητές και ιστορικούς, μουσική συναυλία, από τις 5 το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ, στο θέατρο “Δημήτρης Βλησίδης”.

Η Παρισινή Κομμούνα, η οποία, όπως επισημάνθηκε, είναι και σήμερα επίκαιρη, έμεινε στην ιστορία για τα μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που υιοθέτησε για μόλις δύο μήνες το 1871, οι οποίες για εκείνη την εποχή είχαν μια επαναστατική, κοινωνική διάσταση π.χ. δωρεάν δικαιοσύνη, υποχρεωτική εκπαίδευση, ειδικά για τα κορίτσια, ίδιους μισθούς για τους άνδρες και τις γυναίκες, προώθηση συνεταιρισμών, ρύθμιση των τιμών βασικών προϊόντων, διανομή κουπονιών για στέγαση – τροφή προς τους φτωχούς κ.ά.

Το διήμερο διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος “Οι Φίλοι των Γραμμάτων”, σε συνεργασία με τον Γαλλικό Πολιτιστικό Σύλλογο “Ανάμεσα σε δύο θάλασσες – Περιοχές της Ευρώπης”.


Οπως ανέφερε ο ιστορικός Δημήτρης Δαμασκηνός από τον Πολιτιστικό Σύλλογο “Οι Φίλοι των Γραμμάτων”, μέσα από την έκθεση φωτογραφίας και γκραβούρας ο επισκέπτης μπορεί να δει μερικά χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από την Παρισινή Κομμούνα καθώς και για τον ρόλο που διαδραμάτισαν Γάλλοι συγγραφείς και διανοούμενοι ή σε ποιον βαθμό επηρεάστηκαν από αυτήν. Επίσης πληροφορίες μπορεί να αντλήσει από το βιβλιοπωλείο για την Παρισινή Κομμούνα, όπως και από το νέο βιβλίο της Ξένιας Μαρίνου, με τίτλο “Αναζητώντας οδοφράγματα”, που αναφέρεται στη συμμετοχή των Ελλήνων εθελοντών στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο και στην Παρισινή Κομμούνα.


Δημήτρης Δαμασκηνός & Θεανώ Μποράκη
«Στόχος του Συλλόγου “Οι Φίλοι των Γραμμάτων” είναι η καλλιέργεια και ανάπτυξη της προοδευτικής δημιουργίας με αναφορά στο σήμερα. Το ερώτημα είναι εάν η Παρισινή Κομμούνα έχει σχέση με το σήμερα…», ανέφερε ο κ. Δαμασκηνός και πρόσθεσε λέγοντας: «Νομίζω ότι είναι προφανής η σχέση με την έννοια ότι οι εργαζόμενοι σήμερα -για την ακρίβεια εδώ και μια πενταετία- ζουν έναν πραγματικό εφιάλτη μιας ολομέτωπης επίθεσης, κατακρεούργησης των εργατικών δικαιωμάτων τους. Και πρέπει να αναζητήσουν συλλογικά τις αντίστοιχες λύσεις. Μία απάντηση είναι η απόπειρα να αναζητήσουν τις λύσεις για απαλλαγή από το καθεστώς της εκμετάλλευσης, όπως έγινε και με την Παρισινή Κομμούνα. Μπορεί να απέτυχε, αλλά χάραξε έναν δρόμο: Εδειξε ότι οι εργαζόμενοι για να ζήσουν μια ζωή αξιοβίωτη πρέπει να απαλλαγούν από τα αφεντικά και να διαχειριστούν μόνοι τους τις τύχες τους, δεν χρειάζονται το αστικό πολιτικό σύστημα».

Η συνδιοργάνωση με τον Γαλλικό Πολιτιστικό Σύλλογο “Ανάμεσα σε δύο θάλασσες – Περιοχές της Ευρώπης”, σύμφωνα με τον ίδιο, προσδίδει στις εκδηλώσεις «έναν χαρακτήρα σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ πολιτιστικών ομίλων από όλη την Ευρώπη και επικοινωνίας, επαφής πάνω σε ένα περιεχόμενο που έχει προοδευτικό πρόσημο και ποιοτικό περιεχόμενο».


Κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων της πρώτης ημέρας η ερευνήτρια – μεταφράστρια Θεανώ Μποράκη αναφέρθηκε στις μαρτυρίες ενός από τους ηγέτες της Παρισινής Κομμούνας, του Γκουστάβ Φλουράνς, ο οποίος λίγα χρόνια νωρίτερα (1866 – 1868) είχε πολεμήσει στο πλευρό των εξεγερμένων Κρητικών ως εθελοντής της Κρητικής Επανάστασης. Επίσης η ιστορικός – ερευνήτρια Ξένια Μαρίνου μίλησε για τις ελληνικές συμμετοχές στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο και την Παρισινή Κομμούνα.


Ακολούθησε μουσική συναυλία.

Το σημερινό πρόγραμμα:

6 μ.μ.: Προβολή ταινίας “Η Νέα Βαβυλώνα” (Новый Вавилон) των Γκριγκόρι Κόζιντσεφ, Λεονίντ Τράουμπεργκ (1929).

8 μ.μ.: Εκδήλωση – Συζήτηση: “Η Παρισινή Κομμούνα και η γαλλική διανόηση”:


Bernard Larrieu, ιστορικός – εκδότης: “Το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο της Παρισινής Κομμούνας”.
Μαρί – Τερέζ Χαρτζουλάκη, εκπαιδευτικός: “Η επίδραση της Παρισινής Κομμούνας στους Γάλλους διανοούμενους”.
Μουσικές παρεμβάσεις με αυθεντικά τραγούδια για την Παρισινή Κομμούνα ερμηνευμένα από την Calise (Γαλλίδα τραγουδίστρια). 






 

Ολα αυτά συνιστούν μονομερή δράση της κυβέρνησης απέναντι στην εντολή που έλαβε στις εκλογές;

Πηγή: Νίκος Μπογιόπoυλος - Realnews

Προσωπικά  κ. Τσίπρας έλεγε (προεκλογικά) ότι αν ετίθετο στην κυβέρνησή του το δίλημμα να πληρώνονται οι τόκοι ή οι μισθοί και οι συντάξεις, εκείνος θα αρνιόταν τον εκβιασμό, θα σταματούσε να πληρώνει τόκους για να πληρώνει μισθούς.

Μετεκλογικά, εκείνο που γίνεται είναι να δεσμεύονται τα διαθέσιμα του κράτους, των ΟΤΑ, των νοσοκομείων, των ασφαλιστικών ταμείων κ.λπ. για να πληρώνονται οι τόκοι. Εκείνο που βλέπουμε να αναβιώνει είναι η γνωστή εκβιαστική μνημονιακή τρομοκρατία του προηγούμενου διαστήματος ότι «πρέπει» να πληρώνονται οι τοκογλύφοι και μάλιστα στο όνομα ότι αλλιώς δεν θα έχουμε να πληρώνουμε μισθούς...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε (προεκλογικά) ότι το λεγόμενο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν αδιαπραγμάτευτο και άμεσα εφαρμοστέο, ανεξάρτητα από τις απόψεις των «εταίρων».
Μετεκλογικά ακούμε ότι ένας «έντιμος συμβιβασμός» της κυβέρνησης με τους... «θεσμούς» περνάει μέσα από την «αναστολή» -όπως δήλωσε ο κ. Βαρουφάκης-του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε (προεκλογικά) ότι οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου με τις οποίες κυβερνιόταν η χώρα την προηγούμενη πενταετία συνιστούσαν δημοκρατική εκτροπή. Μετεκλογικά και μόλις μέσα σε 85 ημέρες η κυβέρνηση έχει προχωρήσει ήδη σε δύο Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε, τόσο πριν όσο και τις πρώτες ημέρες μετά τις εκλογές, ότι δεν ζητάει άλλα δάνεια από Ε.Ε. και ΔΝΤ γιατί αυτά καταρρακώνουν τη χώρα. Αντίθετα, τώρα επιδίδεται σε διαπραγματεύσεις για τη συνέχιση της καταβολής εκείνων των δανείων που δεν θα ζητούσε...


Ολα αυτά συνιστούν μονομερή δράση της κυβέρνησης απέναντι στην εντολή που έλαβε στις εκλογές;

Όταν η Ευρώπη βουλιάζει στο φόβο της

Από ΒΑΘΥ , Σάββατο, 25 Απριλίου 2015 | 9:43 μ.μ.

Πηγή: Σταμάτης Μαυροειδής- «Δρόμος της Αριστεράς»

Από την Ευρώπη του ανθρωπισμού, της ελευθερίας, της ισονομίας και της δικαιοσύνης -που επικαλούμαστε συνήθως- φαίνεται ότι διασώζεται μονάχα η γύμνια ενός αποτρόπαιου κελύφους. Αν η διαπίστωση ισχύει, τότε η αλληλεγγύη στους ξεριζωμένους πρόσφυγες και τους μετανάστες αποκτά πρωταρχική πολιτική σημασία. Σημασία που συνίσταται πάνω απ’ όλα στην υπεράσπιση των ξεχασμένων ευρωπαϊκών αξιών και συνακόλουθα στη με κάθε μέσο και τρόπο σωτηρία των σύγχρονων σκλάβων του κατακλύζουν τα μέρη μας.

Η ενωμένη και γερασμένη Ευρώπη μοιάζει να δοκιμάζεται συθέμελα από ένα φόβο, που ενώ γονιμοποιήθηκε μεθοδικά στους κόλπους της, προβάλλεται σήμερα ως απειλή στο απελπισμένο και «παράνομο» πρόσωπο του «άλλου». Αν, όμως, οι διωγμένοι με τη βία από τον τόπο τους θεωρούνται παράνομοι όταν πατούν το ευρωπαϊκό έδαφος, τότε εξίσου παράνομη είναι κάθε νομική κατασταλτική πρακτική που τους στερεί το δικαίωμα αναγνώρισης και σεβασμού που δικαιούνται, ως πιο αδύναμα αλλά και ισοδύναμα μέλη αυτού του κόσμου.

Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης, με προεξάρχουσες εκείνες της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Αγγλίας φέρουν μέγιστο το μερίδιο της ευθύνης για τη μεταναστευτική τραγωδία που εξελίσσεται στη Μεσόγειο, αφού δεν αναγνωρίζουν ότι είναι «δικοί τους» οι πόλεμοι που προκάλεσαν τη διάλυση της Λιβύης, της Συρίας, του Ιράκ, της Υεμένης, της Σομαλίας, του Σουδάν και πάει λέγοντας. Από τα κατεστραμμένα λιμάνια και τα σύνορα αυτών των «χωρών» ξεκινούν οι απελπισμένες καραβιές των προσφύγων.

Όσα, λοιπόν, λεπτά σιγής κι αν κρατήσουν, όσο συγκλονισμένοι κι αν δηλώνουν για τους νεκρούς, όσα στρατόπεδα και νόμους κι αν επινοήσουν για τους επιζήσαντες, το μεταναστευτικό τσουνάμι και τα θύματά του θα πολλαπλασιάζονται στο ευρωπαϊκό έδαφος. Το ξέρουν αυτό οι αποικιοκράτες της Ευρώπης, παρότι δεν το ομολογούν. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που αποδέχονται, αν δεν επιδιώκουν κιόλας, τους θανάτους στη Μεσόγειο ως μέσο για να αποθαρρύνουν τους εκατοντάδες χιλιάδες που θα τολμήσουν να βαδίσουν τον ίδιο δρόμο του θανάτου...

Παρότι τα μέσα ενημέρωσης και οι ανθρωπιστικοί οργανισμοί αναφέρονται ανοιχτά πια στον ένοχο λήθαργο, χαρακτηρίζοντας «Ενωση δολοφόνων» την Ευρώπη των 28, οι μεταλλαγμένες ηγεσίες των Ολάντ, Κάμερον, Μέρκελ και των υπόλοιπων προθύμων επιμένουν να θεωρούν ότι η σκοτεινιά στην επικράτεια του πολιτισμού τους δεν είναι δικό τους έργο, ούτε και ευθύνη φυσικά. «Θα πρέπει να ρίξουμε το φταίξιμο αποκλειστικά στους εγκληματίες δουλεμπόρους, αφού είναι αυτοί οι οποίοι διοργανώνουν, διαφημίζουν και πουλάνε το εμπόριό τους, αυτό το εμπόριο των ανθρώπινων ζωών. Θα πρέπει να διαθέσουμε όλα τα μέσα, ακόμα και κονδύλια για να τους σταματήσουμε...», δήλωνε πριν από λίγες μέρες ο Βρετανός πρωθυπουργός, και οι υπόλοιποι συντάσσονταν μαζί του με μικροπαραλλαγές στο λόγο τους.

Χτες στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, ο λόγος των 28 απέκτησε έμπρακτη υπόσταση στα μέτρα που ανακοινώθηκαν. Θα βομβαρδίσουμε, λοιπόν, τους δουλεμπόρους και τα καΐκια τους με μη επανδρωμένα αεροπλάνα (drones), αφού οι χερσαίες επεμβάσεις εμπεριέχουν ρίσκο, θα αυξήσουμε τα κονδύλια για την ενίσχυση της εποπτείας και του ελέγχου των συνόρων, θα αποθαρρύνουμε με κάθε τρόπο και κόστος την παράνομη είσοδο μεταναστών στην κοινοτική επικράτεια, θα κρατήσουμε και 5.000(!) απ’ αυτούς στην Ευρώπη ως ένδειξη φιλανθρωπίας και τους υπόλοιπους 495.000 (σ’ αυτόν τον αριθμό ανεβάζουν οι διεθνείς οργανισμοί το κύμα που έρχεται) θα τους επαναπροωθήσουμε για να πεθάνουν στις κατεστραμμένες πατρίδες τους. Τόσο καλά!

Το γεγονός ότι και η ελληνική κυβέρνηση βρήκε θετικά τα μέτρα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά ως προς το ηθικό αλλά και το πολιτικό της σκεπτικό. Η αύξηση της χρηματοδότησης για τη δημιουργία καταυλισμών είναι το έλασσον σε μια χώρα που ασφυκτιά από τη θηλιά των δανειστών. Το κυρίαρχο ελληνικό αίτημα θα έπρεπε να είναι η αλληλεγγύη και η αναλογική κατανομή των προσφύγων σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. αλλά και η απαίτηση να αποκαλυφθεί ο ρόλος και οι ευθύνες εκείνων των χωρών που προκαλούν το πρόβλημα.

Επιπλέον, η ελληνική πλευρά θα έπρεπε να θέσει ζήτημα για τα «Δουβλίνα» και τις συμφωνίες, αφού όσα χρήματα κι αν διατεθούν για καταυλισμούς δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί το σοβαρότατο αυτό ζήτημα. Η κυβέρνηση θα έπρεπε να πιέσει, να απειλήσει ακόμα και με βέτο σε επικείμενες συνόδους της Ε. Ε. και του ΝΑΤΟ. Αναδεικνύοντας το μείζον πολιτικό  ζήτημα της ανάγκης τα προσφυγικά ή μεταναστευτικά ρεύματα να μην παγιδεύονται στην Ελλάδα. Δεν μπορεί οι εταίροι μας να επιφυλάσσουν για την ήδη φτωχοποιημένη Ελλάδα ρόλο αποθήκης δυστυχισμένων ψυχών και αυτό να μην αναδεικνύεται σε κεντρικό ζήτημα.

Τέλος, ως προς το επιχείρημα ασφάλειας της Ευρώπης, αυτό δεν οικοδομείται από τον θάνατο και την ανασφάλεια των υπολοίπων. Είναι λυπηρό, αλλά η Ιστορία και  η εμπειρία δεν διδάσκουν τελικά.

Διαβάστε απ' την ίδια εφημερίδα

Φανερές και κρυφές πλευρές της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου

Δυο νέες δημοσκοπήσεις (Βίντεο)


Δυο νέες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται στις αυριανές Κυριακάτικες εφημερίδες μας παρουσίασε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Alpha.
Η πρώτη είναι της εταιρείας Alco και δημοσιεύεται στο «Πρώτο Θέμα». Μας παρουσιάζει την  πλειοψηφία των ερωτώμενων, σε ποσοστό  50% να επιθυμεί το συμβιβασμό με τους δανειστές – τοκογλύφους του ελληνικού κράτους έναντι του 36% επιλέγει την ρήξη, ενώ σε περίπτωση αδιεξόδου των διαπραγματεύσεων το 51% επιλέγει η κυβέρνηση να χειριστεί το θέμα προφανώς κάνοντας υποχωρήσεις απ’ τις «κόκκινες γραμμές» της.

 Η επόμενη δημοσκόπηση που δημοσιεύεται στο «Βήμα της Κυριακής» παρουσιάζει την μεγάλη πλειοψηφία  των ερωτώμενων να θεωρεί ότι είναι καλύτερο για την χώρα να υπάρξει συμφωνία στις διαπραγματεύσεις ενώ το 23,2% θεωρεί ότι η ρήξη θα έχει καλύτερα αποτελέσματα.

Ως προς την πρόθεση ψήφου, σύμφωνα με τα ευρήματα της δημοσκόπησης που διενέργησε η εταιρία  Alco ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να προηγείται και να διευρύνει την διαφορά που είχε στις βουλευτικές εκλογές από την Ν.Δ ενώ το ΠΑΣΟΚ χαροπαλεύει για να αποκτήσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Συμφωνία με το διάολο.

Γράφει ο mitsos175

Όλες οι θρησκείες παραδέχονται ένα πράγμα: Πως, αν κάποιος κάνει συμφωνία με το διάβολο, στο τέλος χάνει. Πάντα. Σατανάδες υπάρχουν. Όχι βέβαια, όπως τους εννοούν οι οπαδοί κάθε θρησκείας, με κέρατα και πόδια τράγου, αλλά με τα κουστουμάκια τους, τα πολυτελή τους αυτοκίνητα, τα ακίνητα και τους τεράστιους λογαριασμούς, που έγιναν από την εκμετάλλευση των φτωχών ανθρώπων. Είναι οι διάφοροι πλούσιοι που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου στην κορφή της καπιταλιστικής πυραμίδας, που αποτελείται από πτώματα των εργαζομένων, ανέργων, προσφύγων, όλων αυτών δηλαδή που έπεσαν θύματα της εκμετάλλευσης.

Οι πολιτικοί, που υποστηρίζονται από αυτούς, είναι οι κέρβεροι, οι φύλακες της καπιταλιστικής κόλασης. Χαρακτηριστικά τους είναι η αλαζονεία, ο απίστευτος εγωισμός και η ακόρεστη δίψα για χρήμα.

Με αυτούς δεν πρόκειται να κάνεις συμφωνία. Ούτε καν μουσική. Βγαίνει κάτι μεταξύ τσιφτετελιού και σιωπητηρίου, δεν πάνε μαζί. Δεν πρόκειται να γίνει συμφωνία για ένα απλό λόγο: Η συμφωνία προϋποθέτει ελευθερία σε όλους όσους την κάνουν, αλλά και εντιμότητα. Ελευθερία με εκβιασμούς δεν γίνεται. Όπως επίσης ο όρος "εντιμότητα" είναι άγνωστος στους τοκογλύφους. Επομένως, τι σόι συμφωνία με τους δανειστές ζητά ο κόσμος; Αν ήθελε "συμφωνία" είχε: Το μνημόνιο. Θα ψηφίζαμε τα κόμματα που το εφάρμοζαν.

Οι δανειστές δεν θέλουν συμφωνία θέλουν απόλυτη υποταγή. Αυτός είναι ο σκοπός τους, ώστε να συνεχίσουν να μας πίνουν το αίμα με το καλαμάκι. "Καθίστε να σας καταβροχθίσουμε αλλιώς θα σας πούμε χρεωκοπημένους". Ε λοιπόν πείτε μας. Στα μέζεα μας. Και να μας πείτε, τι; Δηλαδή θα τσαντιστείτε, που δε θα μας έχετε πια σκλάβους; Ξύδι.

Κάθε δυνάστης σπέρνει και καλλιεργεί το φόβο. "Μην φεύγετε από την κόλαση αλλού είναι χειρότερα", αυτό μας λένε. "Μην φεύγετε από το Ευρώ, μείνετε, για να μας πληρώνετε σε σκληρό νόμισμα". Να συνεχίσουμε τις ανθρωποθυσίες, να κόβουμε τις ίδιες μας τις σάρκες για να ζητάνε ολοένα και περισσότερα. Σας ρωτώ λοιπόν. Πως είναι δυνατό ακόμα και να συζητάς ένα τέτοιο ενδεχόμενο; "Διαπραγματευόμαστε" τι ακριβώς; Τη δουλεία; Κάθε συζήτηση με καρχαρίες στη θάλασσα, όταν τρέχει αίμα από τις πληγές, είναι μάλλον περιττή. Βλέπεις, ο καρχαρίας, όταν ανοίγει το στόμα, το κάνει όχι για να επιχειρηματολογήσει, αλλά για να δαγκώσει.

Οι δανειστές είναι απείρως χειρότεροι, καθώς ο καρχαρίας καθαρίζει τουλάχιστο τη θάλασσα από κάμποσα σκουπίδια που πετάμε εμείς οι άνθρωποι. Άσχετα, αν του πέφτουν βαριά στο στομάχι. Οι εξωφρενικά πλούσιοι αντίθετα είναι τα σκουπίδια της ανθρωπότητας, καθώς έγιναν πλούσιοι συνήθως πατώντας επί πτωμάτων. Κι επειδή δεν έχουν καμία αξία οι ίδιοι, μαζεύουν λεφτά και κάνουν τα πάντα γι αυτό.

Ακριβώς λοιπόν επειδή δεν έχουν ενδοιασμούς, δεν πρέπει να υπάρξει "συμφωνία". Γιατί κάτι τέτοιο θα σημάνει μόνο ένα πράγμα: Την απόλυτη ήττα, την υποδούλωση του αδύναμου μέλους. Η σύγκρουση είναι μας η μόνη επιλογή.

Προσωπικά θεωρώ χειρότερο παραμύθι κι από την ανοησία περί "καταλληλότερου", τα περί "συμφωνίας με δανειστές", που δήθεν μας λένε ότι θέλουμε τα γκάλοπ. Εμείς ξέρουμε τι θέλουμε. Ξέρουμε τι θέλουν κι οι τοκογλύφοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει τι θέλει άραγε; 

«Η πίστη στον Ιησού ή στον Μωάμεθ είναι εξίσου παράλογη με την πίστη στους θεούς του Ολύμπου»

Πηγή: "Κουτί της Πανδώρας"

Ο αποκαλούμενος και «ροτβάιλερ του Δαρβίνου» εξελικτικός βιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα και μίλησε ενώπιον πολυπληθούς κοινού το βράδυ της Παρασκευής στον πολυχώρο Hub.

Ο ίδιος ήταν προσκεκλημένος σε εκδήλωση, που συνδιοργάνωσαν τα Public και οι εκδόσεις Κάτοπτρον, προκειμένου να συζητήσει με το κοινό για την εκκοσμίκευση και τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα αλλά και θέματα που αφορούν την θεωρία της εξέλιξης και τον ίδιο.

Το βασικό του μήνυμά του ήταν πως η θρησκεία είναι μια αρνητική δύναμη, που στέκεται εμπόδιο στον ορθολογισμό, στα ατομικά δικαιώματα και στην πρόοδο. Στη συζήτηση για μια ακόμη φορά υποστήριξε πως δεν υπάρχει Θεός και πως η πίστη είναι μια ψευδαίσθηση.

    Οι αποψινές του ατάκες, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ:

Δεν χρειάζεται η πίστη στον Θεό, για να είναι κανείς ηθικός.

Η ζωή αναδύθηκε μόνη της στη Γη και πιθανότατα υπάρχει και αλλού στο σύμπαν.

Ο δαρβινισμός αποτελεί την καλύτερη εξήγηση για την εξέλιξη στη φύση, αλλά οι κοινωνίες επουδενί δεν πρέπει να είναι δαρβινικές.

Πολλοί αρχηγοί κρατών είναι άθεοι, αλλά το κρύβουν.

Η λιτότητα ενθαρρύνει τη θρησκεία, επειδή όταν κανείς χάνει την πίστη του στην ανθρωπότητα, στρέφεται στο υπερφυσικό. Αντίθετα, όσο ισχυρότερο είναι το κράτος πρόνοιας, τόσο εξασθενεί το θρησκευτικό συναίσθημα.

Η πίστη στον Ιησού ή στον Μωάμεθ είναι εξίσου παράλογη με την πίστη στους θεούς του Ολύμπου. Ο καθένας μπορεί να φτιάξει μια θρησκεία και ασφαλώς ο Χριστός- αν όντως υπήρξε ιστορικό πρόσωπο- ούτε γεννήθηκε από μία παρθένο, ούτε έκανε θαύματα, ούτε αναστήθηκε.

Ολες οι θρησκείες είναι παράλογες και άξιες κριτικής.

Οι νόμοι και οι καταδίκες για βλασφημία των θείων είναι γελοίοι. Εξίσου γελοίο είναι ότι πολλά θρησκευτικά δόγματα, όπως η Ορθοδοξία και ο Καθολικισμός, απαγορεύουν τη χειροτονία γυναικών ως ιερέων και επισκόπων.

Τίποτε δεν δικαιολογεί τις αρνητικές απόψεις της θρησκείας για τους ομοφυλόφιλους.

Το κράτος πρέπει να είναι πλήρως εκκοσμικευμένο και όχι υπό την επιρροή της θρησκείας.

Η θρησκεία σταδιακά υποχωρεί και ο αθεϊσμός κερδίζει έδαφος.

Η ορθολογική σκέψη αναπόφευκτα οδηγεί στον αθεϊσμό.

Το διαδίκτυο βοηθά στη διάδοση των ορθολογιστικών και αθεϊστικών ιδεών.

Τα ζώα αξίζουν καλύτερη μεταχείριση.

Μη σκέφτεστε τον θάνατο, ζήστε το παρόν και να είστε αισιόδοξοι στη ζωή σας κι ας μην υπάρχει άλλη.

Κατανοούν τις ανησυχίες και διαφωνίες του κόσμου αλλά υπερψηφίζουν την ΠΝΠ βουλευτίνες του ΣΥΡΙΖΑ - Καταψηφίζει το ΚΚΕ (Βίντεο)

Χτες ψηφίστηκε στην βουλή  από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (156 ψήφους) με 104 ψήφους κατά.
Σήμερα με κοινή δήλωση τους οι βουλευτίνες του ΣΥΡΙΖΑ, Ι. Γαϊτάνη  και Ε. Ψαρρέα (έχουν καταγωγή από την τροτσιστική ΔΕΑ), αιτιολογούν την στάση τους στην υπερψήφιση της ΠΝΠ αν και … δείχνουν κατανόηση «στις διαφωνίες ενός σημαντικού τμήματος του κόσμου», ενώ εξαπολύουν επίθεση σε Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, και Ποτάμι, αφήνοντας στο απυρόβλητο το ΚΚΕ που κ’ αυτό καταψήφισε την ΠΝΠ.

H κοινή δήλωση τους:

«Υπερψηφίσαμε την ρύθμιση για δέσμευση των διαθέσιμων του δημόσιου τομέα, αν και συμμεριζόμαστε και κατανοούμε τις ανησυχίες και τις διαφωνίες ενός σημαντικού τμήματος του κόσμου σε χώρους όπως η Υγεία ή η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Αυτός ο κόσμος θέλει να συγκεντρωθούν τα αποθέματα των πόρων της κοινωνίας προς την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών και όχι να διατίθενται ως πληρωμές προς τους δανειστές. Ζητά από την κυβέρνηση να μην υποχωρήσει στη διαπραγμάτευση για το χρέος και να προχωρήσει με ριζοσπαστική πολιτική στις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Αντίθετα, η μνημονιακή αντιπολίτευση (ναι, αυτοί που πρωτοστάτησαν στο έγκλημα του ΡSI…) σήμερα δημαγωγεί, επιδιώκοντας να πιέζει την κυβέρνηση να υπογράψει, όπως-όπως και γρήγορα, τις απαιτήσεις των δανειστών. Δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν περιθώρια για αυταπάτες ανάμεσα στις εργατικές-λαϊκές δυνάμεις σχετικά με τους στόχους της πολιτικής των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι: θέλουν την επιστροφή στην μνημονιακή  "ομαλότητα", μέσω της υπονόμευσης της κυβέρνησης, ακόμα και αν αυτό προϋποθέτει δραματικές εξελίξεις, όπως μια αδυναμία έγκαιρης πληρωμής συντάξεων και μισθών στο Δημόσιο.

Μπροστά στην πρωτοφανή κλιμάκωση των πιέσεων και των εκβιασμών, η λύση είναι η στήριξη στον κόσμο, η επιμονή στην αριστερή ριζοσπαστική πολιτική, η απόρριψη των τελεσιγράφων των δανειστών, η σύγκρουση με τους ντόπιους συνεργάτες τους».

Στην ίδια ψηφοφορία ο γ.γ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας εξέφρασε την αντίθεση του κόμματος του με την ΠΝΠ κάνοντας λόγο ότι είναι δίκαιο και πατριωτικό να μην συναινέσει κανείς βουλευτής, δήμαρχος, εργαζόμενος στην αρπαγή των χρημάτων του λαού, με την αισχρή Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, ενώ ο βουλευτής του ίδιου κόμματος Σάκης Βαρδαλής ζήτησε να σταματήσει τώρα η δέσμευση των ταμειακών διαθέσιμων φορέων του δημοσίου,  τονίζοντας ότι πρέπει να επιστραφούν όσα χρήματα δεσμεύτηκαν και να αποκατασταθούν απώλειες όπως πχ των ασφαλιστικών ταμείων από το κούρεμα των αποθεματικών με το PSI.

Αλ Πατσίνο! Ο Μέγιστος!

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Ο Τόνυ Μοντάνα στο Σημαδεμένο, ο Σέρπικο, και, και, και…

Γεννημένος από Ιταλούς γονείς στο Μπρόνξ της Ν.Υ. με παππού, που καταγόταν από το Κορλεόνε της Σικελίας.

Ίσως γι αυτό αποθεώθηκε στο ρόλο του Μάϊκλ Κορλεόνε στο Νονό (1972), ρόλο στον οποίο τον επέβαλλε ο Φ.Φ.Κόπολα, παρά τις τεράστιες εναντιώσεις όλων ανεξαιρέτως των παραγόντων της ταινίας και του system of Holywood.

Μια από τις κορυφαίες του στιγμές, ο τυφλός αντισυνταγματάρχης, στο Άρωμα Γυναίκας, ένας μοναδικός συνδυασμός αψεγάδιαστης τεχνικής τελειότητας και απίστευτου ταλέντου, που του χάρισε απλόχερα η φύση.

Λάτρης του Shakespeare, τον σκηνοθέτησε, αλλά και ερμήνευσε με υποδειγματικό τρόπο, αυτός ένας Ιταλός, τον Εβραίο Shylock, στον Έμπορο της Βενετίας.

Δυναμικός, έντονος, θυελλώδης ερμηνευτής, άψογος επαγγελματίας.

Απόλυτος κυρίαρχος της οθόνης, αλλά και της σκηνής.

Μια εμβληματική φιγούρα, Ένας θρύλος.

Σαν σήμερα γεννήθηκε, τότε, το 1940.

Το δράμα των μεταναστών (Βίντεο) - Οι έμποροι θανάτου και η βιομηχανία των συνόρων

Είναι στην κυριολεξία συγκλονιστικά τα νέα ντοκουμέντα που έρχονται στο φως της δημοσιότητας από το δράμα των ανθρώπων που «ψάχνουν δικαίωμα στο όνειρο», αφού οι πόλεμοι και η εκμετάλλευση των χωρών τους, τους  κάνουν να «παίρνουν τα μάτια τους» αναζητώντας το δικαίωμα σε μια ασφαλή επιβίωση. Κυνηγημένοι από τις «σφαίρες» του καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πέφτουν αρχικά στα χέρια εμπόρων ανθρώπινων ψυχών, οι οποίοι τους αντιμετωπίζουν βάναυσα –μια εικόνα παίρνουμε από το βίντεο που παραθέτουμε- με μόνο αποκούμπι τους την ελπίδα ότι θα ξημερώσει και γ’ αυτούς μια χαμογελαστή μέρα.

Παρακολουθούμε τι βιώνουν χιλιάδες Σύριοι που προσδοκούν να βρεθούν σε σαπιοκάραβα και να καταλήξουν –αν είναι τυχεροί και αποφύγουν τον υγρό τάφο- στην Ευρώπη. Οι παρακάτω σκηνές που καταγράφηκαν από  Δανέζικο τηλεοπτικό συνεργείο σοκάρουν.


Μια άλλη πτυχή του ίδιου δράματος –μάλλον του καπιταλιστικού εγκλήματος- απεικονίζεται στο κείμενο που υπογράφει ο Αρης Χατζηστεφάνου στο περιοδικό «Επίκαιρα»

Πακτωλός χρημάτων για λίγους και … πονηρούς

Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ

Οι εικόνες των εκατοντάδων πτωμάτων που πλημμύρισαν τις ακτές της Μεσογείου και τους τηλεοπτικούς μας δέκτες τις τελευταίες μέρες δεν άφησαν κανέναν αδιάφορο. Από τους θιασώτες της «Ευρώπης - φρούριο» μέχρι τους οπαδούς των ανοιχτών αλλά ελεγχόμενων συνόρων κι από την άκρα Δεξιά μέχρι τη ριζοσπαστική Αριστερά, όλοι συμφώνησαν -για τους δικούς του λόγους ο καθένας- ότι η συγκεκριμένη κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Αυτό όμως που θεωρείται αυτονόητο για τους ανθρώπους δεν είναι εξίσου κατανοητό για τις περίφημες δυνάμεις της αγοράς. Η γιγάντωση που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στη λεγόμενη βιομηχανία των συνόρων δημιούργησε και νέους «παίκτες» στην αγορά του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, που γνωρίζουν ότι οποιαδήποτε αλλαγή στο status quo μπορεί να απειλήσει την κερδοφορία τους.

Ο δημοσιογράφος και ερευνητής Αποστολής Φωτιάδης εξετάζει εδώ και χρόνια το συγκεκριμένο θέμα και πρόσφατα συγκέντρωσε τα συμπεράσματά του σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο με τίτλο Έμποροι των συνόρων: Η νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική επιτήρησης. «Η συγκεκριμένη αγορά», εξηγεί ο ίδιος μιλώντας στα «Επίκαιρα», «υπολογίζεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια ευρώ. Το σημαντικό όμως είναι ότι πρόκειται για μια συστηματική και μακροχρόνια διαδικασία και τα ποσά αυξάνονται διαρκώς».

Αναζητώντας την πηγή των χρημάτων, ο Φωτιάδης δηλώνει ότι η έρευνά του κατέληγε πάντα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία «μέσω ενός πολύπλοκου μορφώματος μεταφέρει συνεχώς κεφάλαια στη βιομηχανία των συνόρων». Η ροή χρηματοδότησης, συνεχίζει ο ίδιος, «ξεκινά από τη λεγάμενη έρευνα και ανάπτυξη της απαιτούμενης τεχνολογίας και φτάνει μέχρι και την αγορά των τελειοποιημένων προϊόντων». Θα μπορούσε, δηλαδή, κάποιος να ισχυριστεί ότι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι πληρώνουν δυο και τρεις φορές το ίδιο προϊόν, αφού χρηματοδοτούν και την ανάπτυξη και κατασκευή του.

Αιχμή του δόρατος αυτής της τεχνολογίας είναι τα περίφημα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, βιομετρικά συστήματα ασφαλείας και διαφόρων ειδών συστήματα παρακολούθησης, τα οποία έχουν αναπτυχθεί κυρίως στις ΗΠΑ. Σημαντικό μερίδιο της αγοράς όμως διεκδικεί και το Ισραήλ, το οποίο εδώ και δεκαετίες δοκιμάζει και τελειοποιεί τη σχετική τεχνολογία στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις περισσότερες διεθνείς εκθέσεις αμυντικών συστημάτων στο περίπτερο του Ισραήλ προβάλλονται πάντα βίντεο με επιχειρήσεις εναντίον Παλαιστινίων ως απόδειξη της αποτελεσματικότητας της ισραηλινής τεχνολογίας.

Στο βιβλίο του ο Αποστολής Φωτιάδης αναφέρεται διεξοδικά στην περίπτωση μιας επίδειξης μη επανδρωμένων αεροσκαφών για τη φύλαξη συνόρων που πραγματοποιήθηκε στο Άκτιο. Η ισραηλινή εταιρεία Israel Aerospace Industries, η οποία έχει στηρίξει μεγάλο μέρος της έρευνας και ανάπτυξης σε ευρωπαϊκά κεφάλαια, ήρθε στην Ελλάδα με πρόσκληση της Frontex, της ευρωπαϊκής υπηρεσίας για τη φύλαξη των συνόρων, η οποία πλήρωσε, μάλιστα, ακόμη και τα έξοδα μεταφοράς των στελεχών της εταιρείας. Ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία ο αγοραστής πλήρωνε τον πωλητή για να του εκθέσει προϊόντα στην κατασκευή των οποίων είχε συνδράμει και ο ίδιος!

Ιδιωτικές φυλακές

Τα προβλήματα που προκύπτουν όμως από τη γιγάντωση της βιομηχανίας των συνόρων δεν σταματούν εδώ. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μας εξηγεί ο συγγραφέας του βιβλίου "Έμποροι των συνόρων", οι επιλογές στις οποίες προχωρούν τα κράτη-μέλη της ΕΕ για την ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων αποτελεί κι ένα πρώτο βήμα ιδιωτικοποίησης λειτουργιών του κράτους
Αν και η τάση αυτή συναντά έντονες αντιδράσεις, καθώς θίγει τον πυρήνα των αρμοδιοτήτων ενός κυρίαρχου κράτους, υπάρχουν πολλά παραδείγματα, με χαρακτηριστικότερο τη φύλαξη των κέντρων κράτησης μεταναστών στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία είναι πλήρως ιδιωτικοποιημένη.

Όπως είχαμε εξηγήσει και παλαιότερα από αυτές εδώ τις σελίδες, στις ΗΠΑ η κράτηση των μεταναστών που περνούσαν παράτυπα τα σύνορα από το Μεξικό αποτέλεσε το πρόσχημα για τη σταδιακή ιδιωτικοποίηση σημαντικού αριθμού σωφρονιστικών καταστημάτων. Σήμερα η ιδιωτική αγορά φυλακών προσφέρει δισεκατομμύρια δολάρια σε επιχειρήσεις οι οποίες φτάνουν στο σημείο να χρησιμοποιούν τους τροφίμους σαν εργατικό δυναμικό με μισθούς που συναντά κανείς μόνο στην Κίνα ή σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Μόνο μία από τις εταιρείες ιδιωτικών φυλακών, η CCA, έχει σήμερα 81.000 κρατούμενους που της αποφέρουν 1,7 δις δολάρια ετησίως.

Η περίπτωση των ΗΠΑ όμως έχει ενδιαφέρον και για έναν ακόμη λόγο, ο οποίος μας φέρνει στην καρδιά του προβλήματος: η δημιουργία των ιδιωτικών κέντρων κράτησης μεταναστών, που στη συνέχεια εξελίχθηκαν σε κανονικές ιδιωτικές φυλακές, οδήγησε και στη δημιουργία του ανάλογου λόμπι, το οποίο προωθεί τα συμφέροντα ιδιωτικών επιχειρήσεων στο Κογκρέσο και τον Λευκό Οίκο. 

Οι ιδιοκτήτες των φυλακών αναζητούσαν «πελάτες» για τα χιλιάδες κελιά που έχτιζαν και πίεζαν την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά ακόμη και τοπικούς δικαστές να σκληρύνουν τη στάση τους ώστε να αυξηθεί ο αριθμός των ανθρώπων που καταλήγουν πίσω από τα σίδερα. Το αποτέλεσμα ήταν ότι, ενώ η εγκληματικότητα μειωνόταν, στις περισσότερες πολιτείες ο αριθμός των ανθρώπων που κατέληγαν στη φυλακή αυξανόταν με τρομακτικούς ρυθμούς, μέχρι τη στιγμή που οι κρατούμενοι στις ΗΠΑ ξεπέρασαν ακόμη και σε απόλυτους αριθμούς αυτούς στην Κίνα, το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία.

Κατ' αντιστοιχία, η γιγάντωση της βιομηχανίας των συνόρων στην Ευρώπη αρχίζει σταδιακά να επηρεάζει τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων στις Βρυξέλλες. «Τα λόμπι της στρατιωτικής βιομηχανίας και συγκεκριμένες -κοινοπραξίες», μας εξηγεί ο Α. Φωτιάδης, «έχουν πλέον τη δύναμη να προτείνουν προγράμματα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες». Ουσιαστικά πρόκειται για μια βιομηχανία η οποία λειτουργεί και αποκομίζει κέρδος σε όλα τα στάδια δημιουργίας μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών: οι ίδιες, δηλαδή, επιχειρήσεις που θησαυρίζουν πουλώντας οπλικά συστήματα σε κυβερνήσεις της Δύσης για τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις στην Αφρική και την ευρύτερη Μέση Ανατολή στη συνέχεια αναλαμβάνουν να ελέγξουν -μέσω θυγατρικών τους- τους πρόσφυγες που φτάνουν στην Ευρώπη ακριβώς λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων

Οι έμποροι του θανάτου, όπως αποκαλείται η πολεμική βιομηχανία ήδη από την εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μετατρέπονται πλέον και σε εμπόρους των συνόρων. 

Κορνήλιος Καστοριάδης και Οδυσσέας Ελύτης

Του Γιώργου Αλεξάτου 

Ο αμφισβητίας φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης βγάζει καταδικαστική απόφαση για τον ελληνικό λαό και την ιστορία του, λέγοντας σε μια συνέντευξή του ότι ευθυνόμαστε για τις αναποδιές που μας συμβαίνουν, επειδή δεν είχαμε διαφωτισμό, πολιτική κουλτούρα κ.λπ. Δεν μοιάσαμε αρκετά στους δυτικούς, καθώς για τον Καστοριάδη πρότυπο είναι η Δύση.

Ο πολιτικά συντηρητικός ποιητής Οδυσσέας Ελύτης υποστηρίζει ότι η κακοδαιμονία μας οφείλεται στην "ψευδοφάνεια". Την "τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ' ό,τι πραγματικά είμαστε". Χρεώνοντάς την στην άρχουσα τάξη και αναγνωρίζοντας τις αντιστάσεις του λαού μας.
Για τον πρώτο είναι ατύχημα που ζούμε σ' αυτή τη γωνιά του πλανήτη. Για τον δεύτερο είναι ατύχημα που πιεζόμαστε σταθερά να συμπεριφερόμαστε σαν να ζούσαμε αλλού.

Ο ένας τα βάζει με τον ελληνικό λαό γιατί δεν είναι "ευρωπαϊκός". Ο άλλος τα βάζει με τους αποπάνω γιατί εμποδίζουν αυτό τον λαό να δημιουργήσει, βασισμένος κυρίως στον δικό του πολιτισμικό πλούτο, άρα σε βάσεις στέρεες.

Εγώ συμφωνώ με τον δεύτερο.

Η Νέα Δημοπρασία είναι θίασος επιθεώρησης; Ή ένα μάτσο απατεώνες;

Γράφει ο  mitsos175

Η Νέα Δημοπρασία είναι θίασος επιθεώρησης; Ή ένα μάτσο απατεώνες; Ακούστε τον πρωταγωνιστή του γαλάζιου θεάτρου: Δημοψήφισμα ή εκλογές σημαίνουν δραχμή! Τι ωραία! Να κάνουμε αμέσως τότε και τα δύο. Τι μας λέει; Πως αν στηθούν σύντομα κάλπες, ο κόσμος θα δώσει ακόμα πιο ηχηρό μήνυμα στους τοκογλύφους. Άρα, όσα μας λένε οι δημοσκοπήσεις, πως τάχα θέλουμε ευρώ, είναι φούμαρα. Θέλουμε άλλη πολιτική, θέλουμε να μπορούμε να ζήσουμε.

Σαν καλός δούλος ο Σαμαράς, δεν θέλει να πικραθεί κι άλλο η αφέντρα Μέρκελ. Άσε που η νίλα που θα πάθει η ΝΔ, θα συγκρίνεται μόνο με αυτή της ΔΗΜΑΡ (που τη θυμήθηκα τη μακαρίτισσα;). Που σημαίνει ότι θα χάσει την αρχηγία αλλά και την ελευθερία να αλωνίζει. Ο κόσμος θα απαιτήσει απόδοση ευθυνών. Αν γίνουν τώρα εκλογές, ο Άκης θα έχει παρέα. Τότε όμως, που η ΝΔ ήταν να βγει πρώτη, δεν κρατιόνταν ο Αντωνάκης. Ήθελε εκλογές ώστε να έρθει αυτός και να μας "σώσει" από τα προβλήματα, με το να μας εκτελέσει. Πρώτα μας βασάνισε βέβαια σαν γνήσιος σαδιστής που είναι.

Τι θέλουν στη ΝΔ; Να συνεχιστεί η ανθρωποθυσία. Να ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ νέο μνημόνιο κατά προτίμηση χειρότερο από αυτό της γαλαζοπράσινης λαίλαπας. Ώστε να μπορούν να κατηγορήσουν μετά το ΣΥΡΙΖΑ για όσα έκαναν αυτοί όταν κυβερνούσαν! "Ώστε κάνετε τα ίδια με μας ε; Ντροπή σας!" Θα ήταν αστείο, αν δεν μιλούσαμε για κατακρεούργηση των ανθρωπίνων κι εργασιακών δικαιωμάτων.

Φυσικά θα πουν τις ίδιες ανοησίες, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοκτονήσει, δεχθεί δηλαδή όσα του λένε οι δανειστές: Πως τάχα δεν υπήρχε άλλος δρόμος, πως αυτό ήταν το λιγότερο κακό κλπ. Ναι δεν υπάρχει άλλος δρόμος σε αυτό το σύστημα. Ο σωστός δρόμος είναι η Επανάσταση με τα ευεργετικά επακόλουθα του καθαρισμού της σαπίλας. Όπως επίσης το "λιγότερο" κακό είναι για την μεγαλοαστική τάξη. Θα φαγωθούν μερικοί μικροί καρχαρίες για να τραφούν οι μεγαλύτεροι. Για τα υπόλοιπα ψάρια ούτε λόγος, θα μας καταπιούν ολόκληρους. Το καλό είναι να τους στείλουμε όλους στο διάολο, αφεντικά, δοσίλογους, να πάρουμε δηλαδή εμείς τη ζωή στα χέρια μας.

Βρίσκουν όμως και τα λένε. Ο κόσμος ψήφισε το ΣΥΡΙΖΑ για δυο κυρίως λόγους. Ο ένας για να αλλάξει κάτι. Εντάξει, ένα όνειρο ήταν και πάει. Αλλά ήθελε βρε παιδί μου, να σταματήσει αυτό το άγχος που είχε κάθε μέρα. Γιατί κάθε μέρα έπαιρναν νέα μέτρα. Κάθε ώρα κόβονταν επιδόματα, έμπαιναν νέα χαράτσια, ξύπναγες το πρωί και δεν ήξερες τι διεστραμμένο θα σκεφτούν ως το μεσημέρι. Οι καινούριοι απλά βρήκαν τα βασανιστήρια έτοιμα. Φυσικά ψηφίστηκαν για να τα καταργήσουν αυτά, αλλά...

Ο άλλος λόγος που ψήφισαν το ΣΥΡΙΖΑ ήταν η οργή. Βοήθησε κι ο Βενιζέλος, ο Πάγκαλος, η Βούλτεψη, ο Άδωνης, όλοι αυτοί, ακόμα κι οι Ευρωπαίοι. Άκουγαν ΣΥΡΙΖΑ και έκαναν σαν να τους έβαλαν ακουαφόρτε στον πισινό. Καντήλες έβγαζαν. Μεγάλο λάθος τοκογλύφοι μου. Γιατί, αν δεν λέγατε αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έβγαινε μεν, αλλά όχι με τόσο μεγάλη διαφορά. Εκτός κι αν τα έλεγαν ακριβώς για να βγει, γιατί τους είχαν πάρει χαμπάρι με αυτά που έλεγαν υπέρ Ευρώ και ΝΑΤΟ.

Εν πάση περιπτώσει, ο κόσμος δεν ψήφισε για να αθωωθεί από τη νέα -υποτίθεται πιο προοδευτική- βουλή ο κάθε κηφήνας που λεηλάτησε το δημόσιο. Κι είναι ακριβώς τα έργα της ΝΔ που σώζουν προς το παρόν τον Αλέξη. Ο κόσμος δεν πρόκειται να ξεχάσει τη ΝΔ. Δυστυχώς για τη γαλάζια μαφία. Βρίσκουν όμως και τα κάνουν γιατί νιώθουν ασφάλεια. Φάνηκε με τον Πρόεδρο και τώρα με τον τρόπο που αναζητούνται οι ευθύνες. Κρύβονται δηλαδή κάτω από τα χαλί. Εξεταστική κάνεις από τα πιο πρόσφατα, για να μην παραγραφούν τα αδικήματα. Ξέρουν λοιπόν πως δε θα τιμωρηθούν για τα εγκλήματα τους, οπότε τροχίζουν τα δόντια τους. .

Ο υπουργός προστασίας του συστήματος Γ. Πανούσης στα χνάρια του Α. Γεωργιάδη

Του Γ.Γ.

Στα «πέτρινα χρόνια» του μοναρχοφασιστικού καθεστώτος στην χώρα μας οι «δηλώσεις μετανοίας» του τύπου «αποκηρύσσω τον κομμουνισμό και τας παραφυάδας αυτού ..» ήταν στην ημερήσια διάταξη. Στα σημερινά χρόνια της αστικής δικτατορίας με διαχειριστή την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πάνε να επανέλθουν από την «πίσω πόρτα» με πρωτοβουλία του υπουργού προστασίας του συστήματος Γ. Πανούση.

Ο ανεκδιήγητος αυτός τύπος, με συνέντευξη του που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Αγορά» θέτει σαν προϋπόθεση να ζητήσει συγνώμη για τις προηγούμενες δραστηριότητες του ο Σάββας Ξηρός για να του δοθεί η δυνατότητα να νοσηλευτεί σπίτι του φορώντας «βραχιολάκι».
Δεν πρωτοτυπεί ο υπουργός Προ-πο. Ακολουθεί πιστά τα χνάρια του ακροδεξιού βουλευτή της Ν.Δ., Αδωνη Γεωργιάδη που πριν μερικές μέρες (17/4/3015), έλεγε ακριβώς τα ίδια στην βουλή επιτιθέμενος στον ομοϊδεάτη του βουλευτή Ευρυτανίας Θωμά Κώτσια, που ψήφισε το άρθρο 6 του νέου νόμου του υπ. Δικαιοσύνης που έδινε την δυνατότητα στην υπό όρους αποφυλάκιση του Σ. Ξηρού.

Ο συγκεκριμένος κρατούμενος πάσχει από ολική, κώφωση, σκλήρυνση κατά πλάκας, ανεπάρκεια και νευρολογικά προβλήματα. Η πιστοποιημένη αναπηρία του φτάνει στο 98%; Όλα αυτά δεν λένε τίποτα στον Γ. Πανούση;
Να του θυμίσουμε επίσης την   απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) το 2010, η οποία καταδίκασε το ελληνικό κράτος διότι εφαρμόζει πάνω στον Σάββα Ξηρό εκδικητικές μεθόδους κράτησης τονίζοντας ότι: «Η παραμονή ενός ανθρώπου στη φυλακή  με τα πολλαπλά και σοβαρότατα προβλήματα του Σάββα Ξηρού  συνιστά απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Μόνο ως δείγμα εκδικητικότητας του ελληνικού κράτους προς έναν κρατούμενο "ειδικής φύσης" μπορεί να εξηγηθεί».

Και, εντάξει. Η δεξιά ξέρει να αποκαθιστά τους δολοφόνους, με πολιτικά κίνητρα, που προέρχονται από την μήτρα της (Βλέπε Καλαμπόκα). Να δεχθούμε επίσης ότι η συντηρητική παράταξη διακατέχεται από «ευαισθησία» όταν πρόκειται να συνδράμει στην αποφυλάκιση χουντικών που είναι υπεύθυνοι για το αιματοκύλισμα στην Κύπρο και την εφτάχρονη δικτατορία στην χώρα μας (Βλέπε ομιλία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην βουλή το  1996).
Μια κυβέρνηση όμως που θέλει να λέγεται «αριστερά» πώς ανέχεται να καθορίζεται η πολιτική της από ένα άτομο σαν τον Γ. Πανούση, που οι αντιδραστικές αντιλήψεις του εκπέμπουν αφόρητη μπόχα;.

41 χρόνια από την Πορτογαλική επανάσταση των Γαρυφάλλων

Του Γιώργου Αλεξάτου

«Ο ΛΑΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΤΑΖΕΙ»

 Είχαν περάσει μόλις πέντε μήνες από την εξέγερση του Νοέμβρη 1973 και την άγρια καταστολή της, που την ακολούθησε το πραξικόπημα των «σκληρών της Χούντας», με επικεφαλής τον Ιωαννίδη. Η επαναφορά του στρατιωτικού νόμου, της προληπτικής λογοκρισίας και της ασφυκτικής αστυνομοκρατίας, και οι μαζικές συλλήψεις μελών αριστερών κομμάτων και οργανώσεων τον Φεβρουάριο και Μάρτιο 1974 (ΚΚΕ-ΚΝΕ-Αντι/ΕΦΕΕ, ΕΚΚΕ-ΑΑΣΠΕ, ΕΔΕ κ.λπ.), έκαναν πολύ κόσμο, ακόμη και στις γραμμές του μαχόμενου αντιδικτατορικού κινήματος, να μιλάει για απομάκρυνση κάθε προοπτικής άμεσης ανατροπής της στρατιωτικής δικτατορίας. Η φράση «η Χούντα θα μείνει στην εξουσία σαράντα και πενήντα χρόνια, όπως στην Ισπανία και την Πορτογαλία» ακουγόταν καθημερινά. Μέχρι που ήρθε εκείνη η μέρα της 25ης Απριλίου 1974, με την ξαφνική είδηση, που στην αρχή φάνηκε απίστευτη: Ανατράπηκε η δικτατορία στην Πορτογαλία!

Τα φύλλα των λογοκριμένων εφημερίδων έγιναν ανάρπαστα, οι δείκτες των ραδιοφώνων γυρνούσαν από «Deutsche Welle» σε «BBC» και από «Ράδιο Μόσχα» σε «Φωνή της Αλήθειας», ενώ εξαντλήθηκαν και όσες ξένες εφημερίδες και περιοδικά κυκλοφορούσαν στα κεντρικά περίπτερα ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ


Νέο-φιλελευθερισμός ή παλιο-φιλελευθερισμός!

Πηγή: Μαρία Παναγιώτου – «ΜΕΤΡΟ»

Υπάρχουν πολλά βιβλία που μου αρέσει να σκαλίζω από καιρό εις καιρό, ξανά και ξανά. Υπάρχει κι ένα που έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, το σκαλίζω ολοένα και πιο συχνά, καθώς με βοηθάει να μεταφράσω με τον καλύτερο τρόπο όσα συμβαίνουν στη χώρα μας αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ο λόγος για την «Σιδερένια Φτέρνα» του Τζακ Λόντον, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1907. Εάν και έχουν περάσει πια 108 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα έκδοσης του, το βιβλίο μοιάζει να γράφτηκε σήμερα. Σε αυτό το σημείο, κείμενα σαν το δικό μου μιλούν για τον... προφητικό λόγο του συγγραφέα. Αυτό το βιβλίο, όμως, μαζί με το «1984» του Τζορτζ  Όργουελ, αποτελούν τα λογικά μου πειστήρια πως οι συγγραφείς δεν ήταν προφήτες.

Απλώς, οι παγκόσμιες ελίτ διάβασαν με προσοχή όσα έγραψαν και πήραν περίφημες ιδέες.

Ο συγγραφέας εξιστορεί την επιβολή ενός φασιστικού καθεστώτος στις ΗΠΑ με το όνομα «Σιδερένια Φτέρνα» και περιγράφει τον μηχανισμό καταστολής και βίας που χρησιμοποιεί η οικονομική ολιγαρχία («Ολιγαρχία» άλλωστε ήταν ο αρχικός τίτλος που είχε επιλέξει για το βιβλίο του ο Λόντον). Μέσα από τις σελίδες του υπέροχου βιβλίου του, αναδύονται το εργατικό κίνημα των ΗΠΑ, οι αγώνες των εργατών και των συνδικάτων, ο ρόλος του Τύπου της εποχής, οι μηχανισμοί καταστολής του συστήματος και κυρίως η άθλια ζωή των ανθρώπων της εργατικής τάξης στα αστικά κέντρα, ώσπου στο τέλος, με τη βοήθεια της «Σιδερένιας Φτέρνας», καταλύεται η δημοκρατία και επιβάλλεται μια δικτατορία των επιχειρήσεων.
Επιλέγω ένα απόσπασμα από το βιβλίο και σας παρακαλώ να το διαβάσετε μαζί μου. Πρόκειται για τη στιγμή στο μυθιστόρημα όπου η εργατική τάξη έχει συντρίβει.

«Ωστόσο, η ήττα της δεν έδωσε τέλος στους δύσκολους καιρούς. Οι τράπεζες, που αποτελούσαν τη σπουδαιότερη δύναμη της Ολιγαρχίας συνέχιζαν να μην δίνουν πιστώσεις. Η Wall Street μετέτρεψε τη χρηματιστηριακή αγορά σε ανεμοστρόβιλο όπου οι αξίες όλης της χώρας σχεδόν μηδενίστηκαν. Και από την κατάσταση αυτή, που πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, ξεπήδησε η μορφή της ανερχόμενης Ολιγαρχίας, ατάραχη, αδιάφορη και σίγουρη. Η ηρεμία και η σιγουριά της ήταν τρομοκρατική. Δεν χρησιμοποιούσε μόνο τη δική της τεράστια δύναμη, αλλά και όλη τη δύναμη του Θησαυροφυλακίου των Εν. Πολιτειών για να πραγματοποιήσει τα σχέδια της. Οι παράγοντες της βιομηχανίας είχαν στραφεί εναντίον της μεσαίας τάξης. Οι σύλλογοι των εργοδοτών, που είχαν βοηθήσει τους παράγοντες της βιομηχανίας να κάνουν κομμάτια την εργατική τάξη, τώρα κομμάτιαζαν τους παλιούς συμμάχους τους. 

Ανάμεσα στους τσακισμένους της μεσαίας τάξης, οι μικρο-επιχειρηματίες και μικρο-βιομήχανοι, καθώς και τα τραστς, παρέμεναν άθικτα. Όχι, τα τραστς δεν παρέμειναν απλώς άθικτα. Δραστηριοποιήθηκαν. Κούνησαν γη και ουρανό. Γιατί μόνο αυτά ήξεραν πώς να εκμεταλλευτούν αυτόν τον ανεμοστρόβιλο και να κερδοσκοπήσουν. Και τι κέρδη! Τεράστια! Αρκετά ισχυροί οι ίδιοι για ν’ αντιμετωπίσουν τη θύελλα που ως ένα σημείο ήταν δικό τους κατασκεύασμα, χαλάρωσαν και πλιατσικολογούσαν τα ναυάγια που έπλεαν γύρω τους. Οι αξίες είχαν θλιβερά και απίστευτα συρρικνωθεί και τα τραστς  πρόσθεσαν υπέρογκα κέρδη στα περιουσιακά τους στοιχεία προεκτείνοντας τις επιχειρήσεις τους και σε άλλες περιοχές και πάντα με ζημία της μεσαίας τάξης».

Βρισκόμαστε στο έτος 1912, σύμφωνα με την πλοκή του μυθιστορήματος και ο ήρωας Ερνέστο Έβερχαν γίνεται μάρτυρας του ουσιαστικού θανάτου της μεσαίας τάξης.
Στην πραγματική ζωή βρισκόμαστε στο 2015 και ο νεοφιλελευθερισμός απειλεί πλέον με ουσιαστικό θάνατο την μεσαία τάξη. Φυσικά και στην πραγματική ζωή έχει πιο πριν κατατροπώσει και πετύχει τον θάνατο της εργατικής τάξης, οδηγώντας την σε ολοκληρωτική εξαθλίωση. Επίσης, στην πραγματική ζωή όλα διαδραματίζονται στην γηραιά ήπειρο, οι Ενωμένες Πολιτείες του βιβλίου ονομάζονται Ευρωπαϊκή Ένωση και η κεντρική κυβέρνηση έχει έδρα στο Βερολίνο. Η δύναμη της Ολιγαρχίας εξαπλώνεται σε πολλές άλλες περιοχές, επίσης πάντα με ζημία της μεσαίας τάξης. Είναι απίστευτο.

Το διαιρεί και βασίλευε είναι μια καλή και δοκιμασμένη συνταγή, ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι εθνικό. Ποτέ δεν ήταν. Είναι ταξικό. Μια διαπίστωση που μερικά χρόνια πριν στον πολύ κόσμο θα φαινόταν παρωχημένη, σήμερα όμως μοιάζει σίγουρα οικεία. Οι γερμανοί εργάτες και εργαζόμενοι, για παράδειγμα, δεν βιώνουν κανένα εργασιακό παράδεισο, παρά το γεγονός πως η ανεργία στην χώρα τους βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά.

«Σε σύγκριση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η Γερμανία πάει αρκετά καλά. Αυτό, ωστόσο, είναι εν μέρει αλήθεια, αν ρίξουμε μία πιο προσεκτική ματιά. Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις της τελευταίας δεκαετίας είχαν τεράστια επίπτωση στην γερμανική κοινωνία. Τα ποσοστά ανεργίας είναι σχετικά μικρά, αλλά το να έχεις δουλειά δεν είναι το ίδιο όπως πριν.

Έχει γίνει αρκετά πιο δύσκολο για πολύ κόσμο να τα βγάλει πέρα, αν και επισήμως δεν θεωρούνται άνεργοι. Μελέτες δείχνουν ότι οι εργασιακές συνθήκες έχουν γίνει πιο επισφαλείς, ότι τα συλλογικά δικαιώματα έχουν καταργηθεί και ότι τεράστιος αριθμός ανθρώπων αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας. Αυτό είναι αποτέλεσμα τουλάχιστον μιας δεκαετίας νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων» λέει στο Μωυσή Λίτση ο Αντρέι Χούνκο, βουλευτής του γερμανικού κόμματος της Αριστερός -Die Linlce- στο ΜΕΤΡΟ που κρατάτε στα χέρια σας, όταν ερωτάται για το «success story» του γερμανικού νεοφιλελευθερισμού της Άνγκελα Μέρκελ.

Φυσικά ο νεοφιλελευθερισμός έχει «success story», αλλά αυτό αφορά τις οικονομικές ελίτ. Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ένα μικρό παραπέτασμα στα σχέδια τους που θα τροφοδοτούσε την δημιουργία και άλλων παραπετασμάτων σε ευρωπαϊκές χώρες. Ίσως το παιχνίδι να μην έχει ακόμη χαθεί... 

Η "εθνική" ξεφτίλα του αστικού κόσμου: Προσκύνησαν όλοι το κράτος δολοφόνο Ισραήλ!

Πάνω από 900 καλεσμένοι έσπευσαν στην αίθουσα δεξιώσεων του Μεγάρου για να συγχαρούν την Πρέσβυ του Ισραήλ, κυρία Ιρίτ Μπεν-Άμπα για την επέτειο της χώρας και για να γιορτάσουν την Ελληνο-Ισραηλινή φιλία. Μεταξύ άλλων:

Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, κ. Ιωάννης Δραγασάκης, ο Επίτιμος Πρόεδρος της ΝΔ και πρώην Πρωθυπουργός, κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, κ. Πάνος Καμμένος, ο Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, η Αναπληρωτής Υπουργός Τουρισμού, κυρία Έλενα Κουντουρά, ο Υφυπουργός Άμυνας, κ. Νίκος Τόσκας, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος, ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης, ο Αρχηγός ΓΕΑ Αντιπτέραρχος Χρήστος Βαϊτσης, ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Βασίλειος Τελλίδης,.....

Είναι όλοι αυτοί που χτίζουν συμμαχίες στρατηγική σημασίας με το κράτος δολοφόνο Ισραήλ. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που υποκριτικά στηρίζουν τους Παλαιστίνιους, αλλά εντάσσονται οργανικά στο αστικό μπλοκ εξουσίας για να συνεργαστούν με το Κράτος Τρομοκράτη Ισραήλ, να κλείσουν συμφωνίες, να αγοράσουν όπλα και μέσα καταστολής, να κάνουν τεράστιες πολεμικές ασκήσεις όπως την "ΗΝΙΟΧΟΣ 2015"!

Μας απευθύνουν πολεμικό προσκλητήριο και τους το επιστρέφουμε. Δε θα βοηθήσουμε στους επόμενους βομβαρδισμούς, στο επόμενο μακελειό που ετοιμάζουν. Η δήθεν αριστερή κυβέρνηση γυρνά την πλάτη στη βαθιά αντιπολεμική παράδοση του ελληνικού λαού, τα πραγματικά αισθήματα που τρέφει για το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ.

Εμείς όμως Αρνούμαστε να συμμετάσχουμε στους πολέμους της νέας εποχής. Μένουμε στη μεριά του αντιπολεμικού κινήματος και δε βάφουμε τα χέρια μας με αίμα.

Κινητοποίηση στο Υπουργείο Άμυνας την Τετάρτη 29/4 στις 6.00 μ.μ.

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΑΠΟ 50 ΜΟΝΑΔΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ «ΗΝΙΟΧΟΣ»

Καμιά Συμμετοχή-Καμιά Συνενοχή στην Άσκηση ΗΝΙΟΧΟΣ Ελλάδας-ΗΠΑ-Ισραήλ: Δεν πολεμάμε-δεν καταστέλλουμε για τα συμφέροντά τους 


Ας δούμε το Δελτίο Τύπου που εξέδωσε η πρεσβεία:

Πανηγυρικά πραγματοποιήθηκε εχθές η διπλή γιορτή για την 67η Ημέρα της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ και την 25η Επέτειο των Πλήρων Διπλωματικών Σχέσεων Ισραήλ-Ελλάδας σε λαμπρή δεξίωση που παρέθεσε η Ισραηλινή Πρεσβεία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Πάνω από 900 καλεσμένοι έσπευσαν στην αίθουσα δεξιώσεων του Μεγάρου για να συγχαρούν την Πρέσβυ του Ισραήλ, κυρία Ιρίτ Μπεν-Άμπα για την επέτειο της χώρας και για να γιορτάσουν την Ελληνο-Ισραηλινή φιλία. Μεταξύ αυτών, πολλές γνωστές προσωπικότητες από τον χώρο της πολιτικής, της οικονομίας, των τεχνών και των γραμμάτων.

Σε τελετή που έλαβε χώρα στην εκδήλωση προβλήθηκαν αρχικά βιντεοσκοπημένες δηλώσεις του Επίτιμου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και πρώην Πρωθυπουργού, κ. Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος πρωτοστάτησε στην αναβάθμιση των σχέσεων Ισραήλ-Ελλάδας. Ο ίδιος ο επίτιμος παρευρέθηκε στην δεξίωση και δέχθηκε τα χειροκροτήματα των παρευρισκόμενων.

Την Ελληνική Κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Αντιπρόεδρος της, κ. Γιάννης Δραγασάκης, που τίμησε με την παρουσία του και απηύθυνε χαιρετισμό έπειτα από ομιλία της Ισραηλινής Πρέσβεως. Τόσο ο κ. Δραγασάκης όσο και η Πρέσβυς του Ισραήλ τόνισαν τη σημασία των Ελληνο-Ισραηλινών σχέσεων. Στη συνέχεια ακούστηκαν οι εθνικοί ύμνοι Ελλάδας και Ισραήλ, οι οποίοι ερμηνεύτηκαν από την σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου με μουσική συνοδεία ορχήστρας υπό την καθοδήγηση του Θεόδωρου Ορφανίδη.

Οι καλεσμένοι απήλαυσαν εκλεκτά μεσογειακά εδέσματα όπως φαλάφελ, χούμους, ταμπουλέ, κολοκυθοκεφτέδες και ισραηλινό κρασί καθώς παρακολουθούσαν σε μεγάλο video-wall πάνω στη σκηνή μοναδικές εικόνες από το Ισραήλ. Τα όμορφα λουλούδια, αλλά και τα γαλανόλευκα χρώματα στις ισραηλινές και ελληνικές σημαίες ταίριαζαν απόλυτα στην περίσταση.

Μεταξύ άλλων στην εκδήλωση παρευρέθηκαν: Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, κ. Ιωάννης Δραγασάκης, ο Επίτιμος Πρόεδρος της ΝΔ και πρώην Πρωθυπουργός, κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, κ. Πάνος Καμμένος, ο Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, η Αναπληρωτής Υπουργός Τουρισμού, κυρία Έλενα Κουντουρά, ο Υφυπουργός Άμυνας, κ. Νίκος Τόσκας, οι βουλευτές Νίκος Δένδιας, Όλγα Κεφαλογιάννη, Βασίλης Κικίλιας, Νότης Μηταράκης, Ευριπίδης Στυλιανίδης, Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, Κώστας Καραγκούνης, Ιωάννης Πλακιωτάκης και Γιάννης Κεφαλογιάννης, οι πρώην Υπουργοί Γεράσιμος Αρσένης και Λούκα Κατσέλη, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος, ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης, ο Αρχηγός ΓΕΑ Αντιπτέραρχος Χρήστος Βαϊτσης, ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Βασίλειος Τελλίδης, ο Πρόεδρος της Energean, Ματθαίος Ρήγας, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ), Δημήτρης Παπακώστας, ο εφοπλιστής Ανδρέας Ποταμιάνος, ο επιχειρηματίας Χάρης Σαχίνης, ο δικηγόρος Αλέξανδρος Λυκουρέζος, ο Πρόεδρος του Μεγάρου, Ιωάννης Μάνος, ο σκηνοθέτης Βασίλης Λουλές, ο συνθέτης, Μίνως Μάτσας, ο Ραββίνος Αθηνών, Σοφολογιότατος Γκάμπριελ Νεγκρίν, ο Πρόεδρος Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος (ΚΙΣ), Μωυσής Κωνσταντίνης, ο Πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, Δαυίδ Σαλτιέλ, πολλοί πρεσβευτές, εκπρόσωποι του Πυροσβεστικού Σώματος, εκπρόσωποι της Ελληνικής Εκκλησίας, δημοσιογράφοι και φίλοι του Ισραήλ.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Diktiospartakos.blogspot.com

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437

«Ελευθερία Τύπου και Δικαιοσύνη είναι μαυσωλεία, που όλοι προσκυνούν αλλά κρύβουν έναν νεκρό»

Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015 | 3:40 μ.μ.

Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – «Hot Doc»

Στην Ελλάδα, συχνά, η Δικαιοσύνη παρομοιάζεται με ένα λεπτό δίχτυ, που πιάνει τα μικρά ψάρια αλλά αφήνει να ξεφεύγουν τα μεγάλα, τα οποία το ξεσχίζουν. Πριν μερικές μέρες, η Ελληνική Δικαιοσύνη καταδίκασε σε μόλις 12 μήνες φυλάκιση τον πρώην υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, για την αφαίρεση ονομάτων από τη λίστα Λαγκάρντ, ενώ δεν καταδικάστηκε για το βασικό αδίκημα, που ήταν η μη αξιοποίηση της λίστας.

Αυτή η παράδοξη λειτουργία της Ελληνικής Δικαιοσύνης, η οποία με έσυρε δύο φορές στα δικαστήρια επειδή αποκάλυψα τη λίστα Λαγκάρντ αλλά δεν καταδίκασε τον πρώην υπουργό, που την απέκρυψε, δεν σταματά εδώ. Τις ίδιες μέρες, που ο κύριος Παπακωνσταντίνου καταδικάστηκε με μόλις 12 μήνες, άλλο δικαστήριο καταδίκασε εμένα σε 26 μήνες φυλάκιση με αναστολή, μετά από μήνυση ενός από τους έλληνες ολιγάρχες, του επιχειρηματία Ανδρέα Βγενόπουλου.

Δημοσιεύματα του περιοδικού μου Hot Doc αποκάλυπταν πως ο Ανδρέας Βγενόπουλος είχε αγοράσει μια τράπεζα κυπριακών συμφερόντων, την Marfin Bank, την οποία χρησιμοποίησε για να κάνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου σε δικές του επιχειρήσεις δίνοντας δάνεια σε φίλους του επιχειρηματίες. Όπως υποστηρίζει η Κυπριακή Δημοκρατία, αυτή η χρήση της τράπεζας από τον Βγενόπουλο ήταν μία από τις βασικές αιτίες που οδήγησαν στην κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας.

Στο δικαστήριο προσκόμισα αναφορά ανώτερου εισαγγελέα, του εισαγγελέα Δικαστικής Συνδρομής της χώρας, ο οποίος ζητά από τις ελληνικές Αρχές να ελέγξουν τον επιχειρηματία Βγενόπουλο για διακίνηση μαύρου χρήματος και δωροδοκίες, με βάση στοιχεία που υπάρχουν στις κυπριακές Αρχές. Παρ’ όλα αυτά, καταδικάστηκα με ποινή πολλαπλάσια αυτής που η Ελληνική Δικαιοσύνη επιφύλασσε για ένα επίορκο υπουργό, όπως ο Παπακωνσταντίνου. Μετά την καταδίκη, υπήρξε παρέμβαση διεθνών φορέων και διεθνών οργανισμών, όπως ο OSCE και η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων, αλλά για μια ακόμη φορά δεν υπήρξε παρέμβαση στην Ελλάδα της συνενοχικής σιωπής.

To Hot Doc και εγώ προσωπικά αντιμετωπίζουμε 42 μηνύσεις και αγωγές. Πρόκειται για μηνύσεις πολιτικών προσώπων και ολιγαρχιών, τους οποίους έχουμε ελέγξει στα πλαίσια του δημοσιογραφικού έργου. Κανένας από αυτούς δεν έχει απαντήσει επίσημα σε όσα έχουμε αποκαλύψει, όπως έχει υποχρέωση ως δημόσιο πρόσωπο. Αντιθέτως, προχωρούν σε νομικά μέτρα και εμφανίζονται στην κοινή γνώμη πως «θα τιμωρήσουν τον συκοφάντη στα δικαστήρια». Με τον τρόπο αυτό αποφεύγουν να απαντήσουν και χρησιμοποιώντας το δικαστικό σύστημα της χώρας, τιμωρούν ή κρατούν σε ομηρία τον δημοσιογράφο. To Hot Doc πρέπει να δαπανά πάνω από 100.000 ευρώ για τη νομική αντιμετώπιση αυτών των υποθέσεων.

Σκοπός της συντονισμένης προσπάθειας μηνύσεων και αγωγών είναι η οικονομική μας εξουθένωση ή ο συμβιβασμός. Σπάνια δημοσιογράφος θα διακινδυνεύσει την αντιπαράθεση με το σύστημα της διαφθοράς, το οποίο επεκτείνεται με δικούς του ανθρώπους μέσα στη Δικαιοσύνη, που όποτε απαιτηθεί παίζουν το ρόλο του τιμωρού. Η ελευθερία του Τύπου μετατρέπεται σταδιακά σε ένα μαυσωλείο, που όλοι προσκυνούν αλλά μέσα κρύβει έναν νεκρό. Δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει και με τη Δικαιοσύνη.

Ακόμη και έντιμοι δικαστές φοβούνται να δυσαρεστήσουν κάποιον υπουργό ή επιχειρηματία, ο οποίος είναι μηνυτής και έχει τη δυνατότητα να τους καταστρέφει.

Όλη αυτή η έκταση της διαφθοράς και του κοινού μυστικού της έλλειψης δικαιοσύνης, κρύβεται πίσω από το νομικό πλαίσιο ισχυρών θεωρητικά νόμων όπως αυτός για τη συκοφαντική δυσφήμηση. Το νομικό δίχτυ πιάνει «συκοφάντες» αλλά, προς Θεού, όχι μεγάλους απατεώνες και διεφθαρμένους πολιτικούς. Η έννοια της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης χρησιμοποιείται καθημερινά ενάντια στην κοινή λογική και τη δικαιοσύνη. Αν ρωτήσεις τους λεπτουργούς της Δικαιοσύνης για τη δικαιοσύνη, θα σου δείξουν ένα σωρό νόμους, αλλά σπάνια δικαιοσύνη ή έναν επώνυμο ένοχο στη φυλακή.

Παρ' ολίγο να πλακωθούν στο ξύλο αναμεταξύ τους οι βουλευτές στην βουλή (Βίντεο)

Δεν είναι ότι ποιο συνηθισμένο να ακούς δημοσιογράφο του κοινοβουλευτικούς ρεπορτάζ να σου λέει ότι «είμαστε ένα βήμα να πιαστούν στα χέρια οι βουλευτές μεταξύ τους. Ηδη κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκαν προς του βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και την τελευταία στιγμή αποφεύχθηκαν τα χειρότερα». Μ’ αυτές τις χαρακτηριστικές εκφράσεις περιέγραψε, ο Δημήτρης Τάκης, το κλίμα που υπάρχει στην Ολομέλεια της βουλής κατά την συζήτηση για την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου σχετικά με τα διαθέσιμα των δημοσίων οργανισμών.

Το έναυσμα για την δημιουργία αυτού του εκρηκτικού κλίματος ξεκίνησε από μια αποστροφή του λόγου του υπουργού Εσωτερικών Ν. Βούτση που είπε ότι η αντιπολίτευση εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δανειστών μέσα στην βουλή, προκαλώντας θύελλα χειροκροτημάτων από τους βουλευτές της συμπολίτευσης.

Είχε προηγηθεί σφοδρή σύγκρουση μεταξύ Λοβέρδου και Λαφαζάνη. Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε τον υπουργό Παραγωγικής ανασυγκρότησης  σαν εκπρόσωπο της δραχμής για να εισπράξει την οργισμένη απάντηση του Λαφαζάνη:  «Τελείτε σε απόλυτη και πλήρη σύγχυση. Βεβαίως υπάρχει ένα κόκκινο νήμα που διαπνέει αυτά που λέτε. Είναι η πέμπτη φάλαγγα. Υπάρχει μια πέμπτη φάλαγγα που δεν θέλει να ακούσει την οποιαδήποτε κριτική στο ευρωπαϊκό κατεστημένο, που λειτουργεί ως υπαλληλία των πιστωτών, των μίντια που αν ακούσουν κάτι για γερμανική Ευρώπη το θεωρούν ότι είναι κατά της χώρας»,

Ο Γ. Βαρουφάκης καταργεί την ... πάλη των τάξεων

Εχουμε κατά καιρούς ακούσει τόσες μπαρούφες από τον υπουργό οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, που πιστεύαμε ότι δεν θα μας εντυπωσίαζε όποια «βαθυστόχαστη» ανάλυση και να μας έκανε. Διαψευστήκαμε τραγικά .. σχεδόν καραφλιάσαμε.
Δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι θα έφτανε στο σημείο να αντιγράφει τον μακαρίτη υπουργό Εργασίας της Ν.Δ Κ. Λάσκαρη που το 1977 έβγαζε νόμους καταργώντας (στο μυαλό του) την πάλη των τάξεων!!!

Διαβάστε δήλωση που έκανε ο τρισμέγιστος υπουργός οικονομικών της .. αριστερής κυβέρνησης.
«Εν έτη 2015, μετά από πέντε χρόνια καταστροφικής ύφεσης όπου όλοι είναι θύματα, σε τελική ανάλυση, ελάχιστοι είναι οι επιτήδειοι που έχουν κερδίσει απ’ αυτή την κρίση. Η εποχή στην οποία μια κυβέρνηση της αριστεράς ήταν εξ ορισμού αντίθετη με τον χώρο της επιχειρηματικότητας έχει παρέλθει. Αν φτάσουμε σε ένα σημείο όπου θα αναπτυσσόμαστε , τότε μπορεί να ξανααρχίσουμε να μιλάμε για συγκρουόμενα συμφέροντα εργασίας και κεφαλαίου. Σήμερα είμαστε μαζί».

Τέτοια δήλωση ούτε ο Στέφανος Μάνος δεν θα έκανε. Να χαίρεστε στου Μαξίμου τον υπουργό σας
.

Νομοσχέδιο Σκουρλέτη: Νομιμοποιεί την κατάργηση των Κλαδικών Συμβάσεων και την ισοπέδωση όλων των μισθών στο ύψος του βασικού

Ως non paper διένειμε στις 21 Απρίλη ο Π. Σκουρλέτης στις εφημερίδες το νομοσχέδιο με το οποίο τροποποιείται ο νόμος 1876/1990 για τις ελεύθερες συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Το νομοσχέδιο διοχετεύθηκε προφανώς για να δημοσιευτεί, όχι όμως ως επίσημο έγγραφο του υπουργού Εργασίας, για προφανείς λόγους. Το παζάρι με την τρόικα στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες συνεχίζεται και οι πληροφορίες λένε ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο θα αλλάξει άρδην. Ετσι, οι μεν κλακαδόροι της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου θα «εκλαϊκεύουν» το νομοσχέδιο ως μια απόδειξη ότι η κυβέρνηση υλοποιεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, ενώ η κυβέρνηση θα το χρησιμοποιεί ως διαπραγματευτικό χαρτί, προκειμένου να αποσπάσει μερικά ψίχουλα από τον γερμανογαλλικό άξονα και να τα παρουσιάσει στο πόπολο ως αποτέλεσμα των «σκληρών διαπραγματεύσεών» της με τους «θεσμούς».

Το νομοσχέδιο εισηγείται την κατάργηση ορισμένων διατάξεων που είχαν εισαχθεί με μνημονιακούς νόμους, όμως την ίδια στιγμή δεν εισηγείται την αναβίωση των κλαδικών συμβάσεων που ίσχυαν μετά την επιβολή της 6ης Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου το Φλεβάρη του 2012. Δεν εισηγείται επίσης την κατάργηση των ατομικών συμβάσεων με τις οποίες οι καπιταλιστές κατήργησαν όλες τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας και έφεραν τους μισθούς στο επίπεδο του κατώτατου μισθού της ΕΓΣΣΕ των 586 και 511 ευρώ (για εργαζόμενους πάνω και κάτω από τα 25 χρόνια, αντίστοιχα).

Χρησιμοποιούμε τη λέξη εισηγείται και όχι καταργεί, γιατί η συγκυβέρνηση μπορεί να υποκύψει στις πιέσεις των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων της Γερμανίας και της Γαλλίας και να μην καταργήσει ούτε αυτές τις μνημονιακές αντεργατικές διατάξεις, με το πρόσχημα «να μην πέσει η χώρα στα βράχια». Ομως, ακόμη και αν το νομοσχέδιο προωθηθεί, η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ικανοποιηθούν με την κατάργηση αυτών των επιμέρους αντεργατικών μνημονιακών διατάξεων. Υπάρχουν σημαντικοί λόγοι γι’ αυτό.

Με τους μνημονιακούς νόμους 3899/2010 και 4024/2011 η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου επεχείρησε, μέσω της θέσπισης επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, να χτυπήσει τις κλαδικές συμβάσεις και να τις φέρει στο επίπεδο της ΕΓΣΣΕ, στο επίπεδο των 751 ευρώ. Αυτό επιδιώχτηκε δίνοντας προτεραιότητα στις επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας έναντι των κλαδικών και ποντάροντας στο ότι οι καπιταλιστές, με τον εκβιασμό και τις απειλές, θα επιβάλουν τους όρους τους στα εργοστασιακά σωματεία και στους εργαζόμενους. Αυτό το σχέδιο δεν περπάτησε για διάφορους λόγους, που δεν μας είναι γνωστοί και δεν έχει καμιά αξία να τους εξετάσουμε εδώ.

Τη σκυτάλη από την κυβέρνηση Παπανδρέου παρέλαβε η συγκυβέρνηση Παπαδήμου (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ). Προκειμένου να επιβάλει στην εργατική τάξη και στους εργαζόμενους τη θέληση των καπιταλιστών για κλαδικά μεροκάματα και μισθούς (με τους οποίους αμειβόταν το 92,5% των μισθωτών) στα επίπεδα της ΕΓΣΣΕ (με την οποία αμειβόταν μόνο το 7,5%  των εργαζόμενων της χώρας), στις 14 Φλεβάρη του 2012 ψήφισε το μνημονιακό νόμο 4046 και στις 28 Φλεβάρη εξέδωσε την 6η Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ). Με την 6η ΠΥΣ έγιναν μεγάλες ανατροπές στον κατώτατο μισθό και μεροκάματο της ΕΓΣΣΕ, στη διάρκεια των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (προκειμένου να καταργηθούν πολλά επιδόματα από τις συλλογικές συμβάσεις όλων των τύπων), ενώ άνοιξε ο δρόμος για την κατάργηση όλων των κλαδικών συμβάσεων εργασίας.

Μέχρι το Φλεβάρη του 2012, πριν δηλαδή την ψήφιση του νόμου 4046/2012 και την 6η ΠΥΣ, η ισχύς όλων των ΣΣΕ ήταν από ένα χρόνο μέχρι αόριστης διάρκειας. Ετσι, όλοι οι όροι προηγούμενων  συλλογικών συμβάσεων εργασίας ίσχυαν μόνιμα και όχι για το χρονικό διάστημα ισχύος της σύμβασης με την οποία συμφωνήθηκαν. Με την 6η ΠΥΣ ο χρόνος ισχύος των ΣΣΕ όλων των τύπων έγινε από ένα μέχρι τρία χρόνια το πολύ, προφανώς για να καταργηθεί μια σειρά επιδομάτων που καταβάλλονταν μόνιμα και επί χρόνια. Στην παράγραφο 4 του άρθρου 2 της 6ης ΠΥΣ αναφέρεται ότι μετά τη λήξη της ΣΣΕ και στο βαθμό που δεν υπογράφτηκε νέα ΣΣΕ ή νέα Ατομική ή Τροποποιημένη Ατομική Σύμβαση, θα ισχύουν: α) ο κατώτατος μισθός ή κατώτατο μεροκάματο της Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και β) τα επιδόματα τριετιών, τέκνων, σπουδών και επικινδύνου εργασίας, στο βαθμό που προβλέπονταν στις ΣΣΕ που έληξαν ή καταγγέλθηκαν. Αν δεν υπήρχε στην 6η ΠΥΣ η ρήτρα ότι οι συμβάσεις εργασίας ισχύουν μόνο για τρία χρόνια, τότε θα ίσχυαν όλα τα καταβαλλόμενα επιδόματα και όχι μόνο τα τέσσερα. Επίσης, εκτός από τη μείωση του κατώτατου μισθού και μεροκάματου, δε θα μπορούσαν να καταργηθούν οι Κλαδικές ΣΣΕ ειδικά και όλες οι ΣΣΕ γενικά, και παραπέρα τα καταβαλλόμενα επιδόματα, με την υπογραφή ή τροποποίηση Ατομικών Συμβάσεων Εργασίας.

Στην περίπτωση που υπογράφονται νέες Ατομικές Συμβάσεις Εργασίας, σύμφωνα με την 6η ΠΥΣ, παύουν να ισχύουν τόσο ο βασικός μισθός (ή το βασικό μεροκάματο) και τα τέσσερα επιδόματα. Αυτή τη διάταξη οι καπιταλιστές την εφάρμοσαν κατά κόρον, μια και δεν μπόρεσαν να χτυπήσουν τον κατώτατο μισθό και το κατώτατο μεροκάματο των κλαδικών συμβάσεων εργασίας με την υπογραφή νέων ΣΣΕ. Και όχι μόνον αυτό, αλλά εκμεταλλεύτηκαν και το άρθρο 1 της 6ης ΠΥΣ, σύμφωνα με το οποίο μειώνονται κατά 22% και 32% τα κατώτατα της ΕΓΣΣΕ και έτσι οι μισθοί των 586 και 511 ευρώ έγιναν καθεστώς για όλες τις ειδικότητες που αμείβονταν με βάση τις κλαδικές συμβάσεις εργασίας.

Πώς το αντιμετωπίζει αυτό το νομοσχέδιο Σκουρλέτη; Εισάγει δύο διατάξεις, μία στο άρθρο 17 και μία στο άρθρο 16. Η διάταξη του άρθρου 17, που είναι το τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 1, αναφέρει: «Κανονισμοί εργασίας και Οργανισμοί Προσωπικού, που καταρτίστηκαν με συλλογικές συμβάσεις εργασίας οι οποίες έληξαν ή καταργήθηκαν σύμφωνα με την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου αριθμός 6/2012, αναβιώνουν και επανέρχονται σε ισχύ ως συλλογικές συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου».

Κανονισμοί εργασίας και Οργανισμοί Προσωπικού με βάση ΣΣΕ που έληξαν ή καταργήθηκαν από την 6η ΠΥΣ δεν     φτιάχτηκαν. Εκείνο που έγινε μαζικά από τους καπιταλιστές ήταν να επιβάλουν, με την απειλή της απόλυσης, τα 586 και 511 ευρώ το μήνα στη συντριπτική πλειοψηφία της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων. Ο Σκουρλέτης, όμως, με την παραπάνω διάταξη εξαιρεί από την αναβίωση τις ατομικές συμβάσεις εργασίας που είχαν υπογραφείπριν την ψήφιση των μνημονιακών νόμων και που στη συνέχεια καταργήθηκαν με την 6η ΠΥΣ και παγιώθηκαν στα 586 και 511 ευρώ το μήνα.

Υπάρχει και το άρθρο 16. Σύμφωνα μ’ αυτό, εάν υπογραφούν από τώρα και στο εξής ατομικές συμβάσεις εργασίας κατά παράβαση της διάταξης που εισάγεται, οι συμβάσεις αυτές είναι παράνομες. Η διάταξη αυτή θ’ αρχίσει να ισχύει μετά την έναρξη ισχύος του νομοθετήματος του Σκουρλέτη! Ετσι, η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου έρχεται να σφραγίσει τις ατομικές συμβάσεις εργασίας που υπογράφτηκαν μέχρι τώρα, κατ’ εφαρμογήν των μνημονιακών ρυθμίσεων.

Ο Π. Σκουρλέτης σφραγίζει τα 586 ευρώ για το σύνολο των εργαζόμενων και δίνει τη δυνατότητα (με το άρθρο 15) να αρχίσει να αυξάνεται ο βασικός μισθός πάνω από τα 586 ευρώ, είτε με ΣΣΕ (σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο της παραγράφου 1), είτε με τη ρύθμιση για 650 ευρώ από τον Οκτώβρη του 2015 και 751 ευρώ από τον Ιούλη του 2016. Φυσικά, αυτή η δυνατότητα θα υπάρξει αν η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου ψηφίσει αυτές τις διατάξεις και φροντίσει να υλοποιηθούν.

Ενώ από τη μια καταργεί την 6η ΠΥΣ, με την οποία είχε καθιερωθεί ως χρόνος ισχύος μιας ΣΣΕ η τριετία, από την άλλη το νομοσχέδιο Σκουρλέτη, στο άρθρο 7, απαλείφει τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 1, σύμφωνα με την οποία οι ΣΣΕ που είναι διάρκειας τουλάχιστον ενός χρόνου γίνονται διαρκείας. Αυτή η διαφοροποίηση δεν είναι επουσιώδης και σε επόμενο δημοσίευμα θα αναφερθούμε αναλυτικά. Είναι πολύ σημαντική και σε συνδυασμό με την καθιέρωση του δικαιώματος της μονομερούς προσφυγής στον ΟΜΕΔ και από τους καπιταλιστές εργοδότες, θα παίξει καταλυτικό ρόλο στο να παγιωθεί η κατάργηση όλων των ΣΣΕ (εκτός της ΕΓΣΣΕ) και να δίνονται αυξήσεις με το σταγονόμετρο πάνω από τα 586 ευρώ το μήνα.

Αυτό το μέλλον προδιαγράφει για την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου και αυτό η εργατική τάξη δεν πρέπει να της το επιτρέψει!

ΚΟΝΤΡΑ -  ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 25 ΑΠΡΙΛΗ

Τον Ιούνιο «η Μητέρα των μαχών» με τους δανειστές

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ – «Επίκαιρα»

Τους όρους τούς υπαγορεύει ο Σόιμπλε. Πρώτος αυτός, λοιπόν, απέκλεισε να βρεθεί λύση η οποία να κλείσει στη συνεδρίαση της Ευρωομάδας (Eurogroup) που θα γίνει την Παρασκευή, στη Ρίγα της Λετονίας, διαλύοντας έτσι τις ελπίδες της ελληνικής κυβέρνησης να πάρει σύντομα χρήματα από τις καθυστερούμενες δόσεις των δανείων της ΕΕ για να πληρώσει το ΔΝΤ στα μέσα Μαΐου. «Στις 24 Απριλίου δεν θα υπάρχει επίλυση, θα υπάρχει πρόοδος», αναγκάστηκε να ομολογήσει από την Ουάσιγκτον, όπου βρισκόταν και ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης.

Ο Σόιμπλε καθόρισε και το τελικό όριο της σύγκρουσης της Ελλάδας με τους δανειστές της. «Η Ελλάδα έχει χρονικό περιθώριο μέχρι τα τέλη Ιουνίου προκειμένου να καταλήξει σε συμφωνία με τους δανειστές της», δήλωσε χωρίς περιστροφές ο λυσσώδης ανθέλληνας, Γερμανός υπουργός Οικονομικών.

«Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε για τη μετά τον Ιούνιο εποχή. Ο στόχος μας είναι μια καλή συμφωνία για τη μετά τον Ιούνιο εποχή. Μια συμφωνία σε διαφορετική αντίληψη από τις προηγούμενες, οι οποίες επέτειναν το πρόβλημα, προσποιούμενες ότι το είχαν λύσει», ομολόγησε και ο Γιάνης Βαρουφάκης.

Τον Ιούνιο, λοιπόν, θα δοθεί «η μητέρα των μαχών» της Ελλάδας εναντίον των δανειστών της, με την κυβέρνηση να πρέπει να βρει για να δώσει στους ξένους δανειστές περίπου 11,4 δις ευρώ το «κολασμένο» καλοκαιρινό τρίμηνο Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου. Η παγίδα είναι πολύ καλά στημένη.

Γερμανία κατά Τσίπρα

Στο Μέγαρο Μαξίμου ξέρουν ότι πριν από τον Ιούνιο πρέπει να περάσουν έναν εξαιρετικά δύσκολο κάβο κοντά στα μέσα Μαΐου. Στις 12 Μαΐου η κυβέρνηση πρέπει να πληρώσει στο ΔΝΤ το μεγάλο ποσό των 763 εκατ. ευρώ. Μπορεί ίσως να μαζέψει αυτά τα χρήματα αν «γδάρει» τα αποθεματικά όλων των δημόσιων φορέων. Πώς θα πληρώσει όμως έπειτα από μια τέτοια κίνηση μισθούς και συντάξεις; Θα βόλευε την κυβέρνηση να τα έχει βρει με τους δανειστές μέχρι τις 11 Μαΐου ώστε να ξεμπλοκάρουν οι δανειακές δόσεις.

Θεωρούμε απίθανο να γίνει κάτι τέτοιο. Στόχος των Γερμανών δεν είναι απλώς να υπογράψει νέο Μνημόνιο η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουν επιπροσθέτως να ξεφτιλίσουν τον Αλέξη Τσίπρα και εν συνεχεία να τον ανατρέψουν, άρα αποκλείεται να τον διευκολύνουν.

Δεν έχουν άδικο οι Γερμανοί που είναι στοχοπροσηλωμένοι εναντίον του Τσίπρα. Συνιστά σοβαρότατο κίνδυνο για την πανευρωπαϊκή ηγεμονία του Δ' Ράιχ της Γερμανίας.
Το αμερικανικό περιοδικό TIME κατέταξε τον Αλέξη Τσίπρα στους τέσσερις όλους κι όλους Ευρωπαίους πολιτικούς ηγέτες που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα των εκατό προσωπικοτήτων όλου του κόσμου σε όλους τους τομείς που ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή. Η Ανγκελα Μέρκελ, φυσικά, ο Βλαντίμιρ Πούτιν και η Μαρίν Λεπέν είναι οι υπόλοιποι τρεις Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες που συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο του περιοδικού.

Το κείμενο για τον Τσίπρα έχει γράψει ο Ισπανός Πάμπλο Ιγκλέσιας, ο ηγέτης των Podemos, ο οποίος γράφει μεταξύ άλλων: «Ο Αλέξης Τσίπρας εκπροσωπεί έναν ευρωπαϊσμό που ενστερνιζόμαστε όλοι όσοι καταλαβαίνουμε ότι η δημοκρατία στην ήπειρό μας πρέπει να είναι συνδεδεμένη με την εθνική κυριαρχία και την κοινωνική δικαιοσύνη». Επισημαίνει επίσης ότι ο Αλέξης Τσίπρας «έγινε η ελπίδα των Ελλήνων που παλεύουν με τις καταστροφικές πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν στη χώρα τους... Κατάλαβε ότι στην πολιτική πρέπει να εμπνεύσεις για να κερδίσεις και πως το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να υπερασπιστείς την πατρίδα σου».

Πώς να μην είναι έξαλλο επομένως το Δ' Ράιχ, όταν αυτό είναι το προφίλ του Αλέξη Τσίπρα στην Ευρώπη; Πώς να μην επιδιώκει τον πολιτικό διασυρμό του, αφού αυτό που εκπροσωπεί ο Έλληνας πρωθυπουργός έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις στρατηγικές επιδιώξεις της Γερμανίας στην Ευρώπη;

Πιέζουν τώρα και οι ΗΠΑ

Τι είπαν ο Αμερικανός Πρόεδρος, Μπαρόκ Ομπάμα, με τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, κατά τη διάρκεια της πεντάλεπτης συζήτησής τους, στο περιθώριο της εκδήλωσης του Λευκού Οίκου για την... 25η Μαρτίου (!), δεν το γνωρίζουμε. Αυτό που σίγουρα ξέρουμε είναι τι είπε ο Γιάνης Βαρουφάκης ότι συζήτησαν. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ζήτησε να δείξουν «όλες οι πλευρές» ευελιξία, μας πληροφόρησε ο Έλληνας συνομιλητής. «Ευελιξία» όμως από ελληνικής πλευράς σημαίνει προσαρμογή της κυβέρνησης Τσίπρα στις γερμανικές απαιτήσεις για μειώσεις μισθών και συντάξεων.

Πιο πιεστικός ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών, Τζακ Λιού, κάλεσε την κυβέρνηση της Ελλάδας να παρουσιάσει «ένα αξιόπιστο σχέδιο μεταρρυθμίσεων», προσθέτοντας ότι τα προβλήματα δεν λύνονται «με ρητορική και με διαλέξεις».

«Η διεθνής οικονομία και σίγουρα η αμερικανική οικονομία θα επωφεληθούν από μια ήρεμη επίλυση των προκλήσεων αυτών» στις σχέσεις της Ελλάδας με τους δανειστές της, δήλωσε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Τζος  Έρνεστ. Σαφής ο υπαινιγμός και η παραίνεση προς την κυβέρνηση Τσίπρα να βάλει νερό στο κρασί της, υποτασσόμενη περισσότερο στις γερμανικές απαιτήσεις.

Εναρμονιζόμενος με τη γραμμή της Ουάσιγκτον και αυξάνοντας την πίεση προς την Ελλάδα, ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, Ολιβιέ Μπλανσάρ πήγε πολύ πιο μακριά. Δήλωσε ότι αν η Ελλάδα φύγει από το ευρώ, αυτή η έξοδος θα είναι «εξαιρετικά επώδυνη» για τη χώρα μας, για την υπόλοιπη Ευρωζώνη «δεν θα είναι, βέβαια, περίπατος», αλλά «θα ήταν σίγουρα η κατάλληλη κίνηση» οι υπόλοιπες χώρες της Ζώνης του Ευρώ «να αξιοποιήσουν την ευκαιρία για να προχωρήσουν στη δημοσιονομική ένωση»!

Φραστικές κωλοτούμπες

Την περασμένη Τετάρτη και Πέμπτη ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε βρέθηκε στην Ουάσιγκτον. «Χρησιμοποίησε το ταξίδι του για να πει δυο καθαρές κουβέντες. Κύρια πενθοφορούσα η Ελληνική Δημοκρατία, της οποίας η πιθανή αποχώρηση από την περιοχή του ευρώ έχει προφανώς χάσει τη δυνατότητα να προκαλεί τον τρόμο που προκαλούσε στον ομοσπονδιακό υπουργό Οικονομικών», έγραφε διθυραμβικά η προσκείμενη στους σοσιαλδημοκράτες εφημερίδα του Μονάχου Suddeutsche Zeitung.

Δεν πιστεύω ότι μια επιστροφή της Αθήνας στη δραχμή «θα προξενούσε σοβαρή ζημιά στην παγκόσμια οικονομία» είπε ο Σόιμπλε. «Δεν βλέπετε καμιά μετάδοση πλέον» της κρίσης, ισχυρίστηκε.
«Οι δηλώσεις του προκαλούν ανησυχία στην Αθήνα, γιατί υποδηλώνουν ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας δεν βλέπει πλέον την αναγκαιότητα να κρατήσει πόση θυσία την Ελλάδα στη νομισματική ένωση από φόβο για τις πιθανές επακόλουθες ζημιές», υπερηφανευόταν εμφανώς η κεντροαριστερή εφημερίδα του Μονάχου.

Άλλα είπε όμως ο Σόιμπλε στην ομιλία του στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς: «Η Ευρωζώνη δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει ένα μέλος της. Μόνο η Ελλάδα μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να βγει από την Ευρωζώνη. Ο αποκλεισμός της Ελλάδας από τη Ζώνη του Ευρώ θα θέσει σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα», διακήρυξε αυτή τη φορά!

Τι ισχύει από τα δύο; Η θέση περί «καμίας σοβαρής ζημιάς στην παγκόσμια οικονομία» ή ο «κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα»; Και οι δύο αποκλείεται!

«Πέφτουμε όλοι!»

Η ΕΕ πρέπει να δείξει ευελιξία στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους της Ελλάδας όχι από λόγους αλληλεγγύης, αλλά για να διασφαλίσει τα θεμελιώδη συμφέροντά της, ακόμη και το υπαρξιακό της συμφέρον, δήλωσε την περασμένη Τρίτη στην πόλη Λούμπεκ της Γερμανίας, μιλώντας στο περιθώριο συνάντησης της G7 η Ιταλίδα επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Φεντερίκα Μογκερίνι. «Αν πέσει ένας από εμάς, τότε θα πέσει ολόκληρο το σύστημα! Είμαι απολύτως πεπεισμένη γι' αυτό», δήλωσε με ιδιαίτερη έμφαση.

Ξέρει τι λέει η Μογκερίνι. Καθώς η Ιταλία κινείται στο χείλος της αβύσσου και εντείνονται οι φωνές των κομμάτων που θέλουν να αποχωρήσει η χώρα αυτή από το ευρώ, αν οι Γερμανοί έδιωχναν την Ελλάδα από την Ευρωζώνη είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πυροδοτούσαν μείζονα -και ίσως μη αντιμετωπίσιμη- οικονομική και κυρίως πολιτική κρίση στην Ιταλία. 

VIDEO

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger