Νεοτερα

Καταγγέλλουν τη ΒΙΑ αυτοί μου απαιτούσαν Δικτατορία, Πραξικόπημα και μια καλή Χρυσή Αυγή για να εφαρμοστούν τα Μνημόνια!

Από Δίκτυο Σπάρτακος , Κυριακή, 28 Μαΐου 2017 | 8:07 μ.μ.

"Όχι στο Μίσος, όχι στη βία"
γράφει στο πρωτοσέλιδο της η "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" 28/5/2017
Τι να εννοούν άραγε το αστικό πολιτικό προσωπικό και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί που στήριξαν και στηρίζουν την αστική πολιτική και τα Μνημόνια;
Αυτό άραγε εννοούσε ο πρωθυπουργός Τσίπρας στην τελευταία συνέντευξη του στον Χατζηνικολάου όταν έλεγε ότι "θα αντιμετωπίσουμε ως Απειλή όποιος αμφισβητεί την εθνική προσπάθεια;", δηλαδή την εφαρμογή των Μνημονίων.

Μερικά αναπάντητα ερωτήματα για την υπόθεση του Γιώργου Φιλιππάκη (Βίντεο)

Γράφει ο Ανδρέας Στασινόπουλος - (ERTopen)

Χτες το βράδυ τα κοινωνικά αντανακλαστικά απέναντι στη φημολογούμενη σύλληψη του δημοσιογράφου Γιώργου Φιλιππάκη υπήρξαν άμεσα και το κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης απέναντί του, είναι μάλλον το μόνο θετικό που θα κρατήσω από αυτή την, αν μη τι άλλο, πολύ παράξενη ιστορία.

Τα ερωτήματα που θα παραθέσω, ίσως απασχολούν και αρκετούς ακόμα που εκδήλωσαν με το δικό του τρόπο ο καθένας την συμπαράστασή τους στον Γιώργο Φιλιππάκη, που ανησύχησαν, ξενύχτησαν και κατέφυγαν στην ΓΑΔΑ και σε λοιπά αστυνομικά τμήματα. Κάθε προοδευτικός πολίτης όφειλε να προβληματιστεί με τις καινούριες μεθόδους που φάνηκε ότι υιοθετούν οι διωκτικές αρχές.

Ο ίδιος ο δημοσιογράφος και ο δικηγόρος του, Γιάγκος Λαμπίρης, υποστηρίζουν ότι κάποιος άγνωστος χρήστης «χάκαρε» τη σελίδα που διατηρεί ο Γιώργος Φιλιππάκης στο facebook, κατέβασε τις επίμαχες αναρτήσεις  και αντ’ αυτών ανήρτησε τις εξής δύο λέξεις: «Με συνέλαβαν».
Μόνο που για να γίνει πιο πιστευτός αυτός ο άγνωστος χρήστης, φρόντισε να κάνει λάθη τονισμού, καθώς ένας άνθρωπος που τον συλλαμβάνουν είναι λογικό πάνω στη βιασύνη του να κάνει συντακτικά λάθη, ώστε να προλάβει να πει εκείνο που θέλει πριν οι διωκτικές αρχές του αρπάξουν το κινητό ή το computer.

Ας πούμε ότι έως εδώ η ιστορία κυλά ομαλά, παρότι θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο για ένα απλό χρήστη να σπάσει κωδικούς στο facebook. (Δεν ακούσαμε από τον δικηγόρο του Γ.Φ ούτε σαν υπονοούμενο το ενδεχόμενο να υπήρξε εμπλοκή κρατικών ή παρακρατικών μηχανισμών).

Παρακάμπτω όμως τους συγκεκριμένους ενδοιασμούς, διότι δεν είμαι ο πλέον ειδικός με ζητήματα που άπτονται της πληροφορικής.

Από την άλλη πλευρά, έχω τα εξής αναπάντητα ερωτήματα και πολύ φοβάμαι πως ικανοποιητικές απαντήσεις δεν θα λάβω:

- Για ποιο λόγο ο δημοσιογράφος δεν απαντούσε σε κανέναν από όσους επανειλημμένα τον καλούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας;

- Γιατί αφού ανεπιθύμητος και άγνωστος εισβολέας μπήκε στη σελίδα του και αλλοίωσε τα μηνύματά του, γιατί δεν βγήκε άμεσα να το καταγγείλει, παρά το έκανε σαν απλή αναφορά εννέα ώρες μετέπειτα μέσω του δικηγόρου του; Σε ποιόν θα είχε συμβεί κάτι ανάλογο και δεν θα το είχε καταγγείλει αμέσως ζητώντας πιθανόν τον εντοπισμό και την ποινική δίωξη του δράστη; Γιατί δεν ακούσαμε κάτι σχετικό από τον συνήγορο του Γ. Φιλιππάκη;

- Οπως έγραψε νωρίτερα στην σελίδα του στο  facebook ο Γιώργος Μουργής σήμερα επικοινώνησε με τον Γ.Φ και "δέχθηκε ο ίδιος προσωπικά να μιλήσει ζωντανά στην σημερινή εκπομπή μου".  Τελικά όμως δεν παρουσιάστηκε. Τηλεφωνική παρέμβαση έκανε όμως ο δικηγόρος του. Παρακολουθήστε στο ηχητικό παρακάτω τον σχετικό διάλογο που υπήρξε μεταξύ του παρουσιαστή της εκπομπής και του συνηγόρου του Γ. Φιλιππάκη.  Τον αφήνουμε ασχολίαστο  ("Το f/b είναι σύγχρονο καφενείο ... Δεν είναι δυνατόν τώρα να έχει αναδειχθεί το θέμα  του Γιώργου του Φιλιππάκη ... Δεν πρέπει να ασχολούμαστε τώρα για το τι είπε ο κ Φιλιππάκης στο επίπεδο του καφενείου .. πολύς ντόρος για το τίποτα" ακούμε να μας λέει μεταξύ άλλων ο συνήγορος του δημοσιογράφου)


- Αν είναι η όχι σοβαρό το θέμα το αφήνουμε στην κρίση σας.  Οταν η ERTopen κάνει έκτακτη πεντάωρη εκπομπή μέχρι τις 7.00 τα ξημερώματα, όταν από τόσες διαφορετικές πλευρές εκδηλώνονται μηνύματα αλληλεγγύης μαζί με έντονη ανησυχία για το συμβαίνει, δεν μπορείς, κατά την γνώμη μου,  έτσι απλά και χαλαρά να εμφανίζεσαι και να μας λες ότι δεν τρέχει τίποτα.

- Γιατί ενώ από τις απογευματινές ώρες του Σαββάτου όλα τα καθεστωτικά Μέσα αναπαρήγαγαν ότι επίκειται ποινική δίωξη του δημοσιογράφου που τη δρομολογούσαν μάλιστα για τις αμέσως επόμενες ώρες, ο ίδιος φρόντισε να φουντώσουν αυτά τα σενάρια με την πλήρη και «οικειοθελή» εξαφάνισή του;

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν, ή ο Γιώργος Φιλιππάκης έπεσε νωρίς για ύπνο (την ίδια στιγμή που από παντού λογικά θα διάβαζε ότι πρόκειται να συλληφθεί) και κοιμάται τόσο βαριά που δεν άκουσε κανένα τηλέφωνο (σταθερό ή κινητό) και κουδούνι και δεν αντελήφθη τίποτα από όσα διαδραματίζονταν όλη τη νύχτα ή κάτι άλλο συνέβη που δυστυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ.
Γιατί αν πράγματι συνέβη αυτό που μόλις υπέθεσα, τότε γιατί ο δικηγόρος του μας είπε πρωί πρωί ότι ο πελάτης του θέλει την ησυχία του γιατί είναι πολύ ταλαιπωρημένος; Γιατί είναι ταλαιπωρημένος; Τελικά κοιμήθηκε βαριά και δεν άκουγε τίποτα ή είναι ταλαιπωρημένος γιατί δεν κοιμήθηκε καθόλου και ήταν κάπου αλλού;

Μπορώ να υποθέσω πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι επί του παρόντος. Αν οι διωκτικές αρχές έκαναν μία μίνι πρόβα τζενεράλε ώστε να αφουγκραστούν το μέγεθος της αντίδρασης για μελλοντικές ανάλογες δράσεις που ίσως σκέφτονται να αναλάβουν, τότε τα αποτελέσματα μάλλον υπήρξαν απογοητευτικά για τους ίδιους. Ακόμα και τα ξημερώματα η «βρώμικη» δουλειά του κράτους δεν περνά απαρατήρητη.

Προσωπικά, όσον με αφορά, γιατί δημοσίευσα στις 3.00 τα ξημερώματα ένα κείμενο, δεν παίρνω πίσω τίποτα απ’ ότι έγραψα. Δεν έχω γνωρίσει από κοντά τον Γιώργο Φιλιππάκη, γνωρίζω ότι ιδεολογικά δεν βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μετανιώνω για οτιδήποτε απ’ ότι έγραψα για εκείνον, ακόμα και τώρα που όλη αυτή η ιστορία μου έχει αφήσει μια πίκρα.

Το τι συνέβη χτες το γνωρίζουν μόνο οι μπάτσοι και ο ίδιος. Οι υπόλοιποι κρατάμε την κατάθεση αλληλεγγύης από χιλιάδες συμπολίτες μας. Και όχι, δεν θα γίνουμε πιο προσεκτικοί όταν εκφράζουμε την συμπαράστασή μας, επειδή η εξέλιξη αυτής της ιστορίας υπήρξε τουλάχιστον «περίεργη»…

Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες…

Τι ήθος που έχει η δεξιά!

Γράφει ο mitsos175.

Κούλη μου, όταν βγαίνεις να καταδικάσεις την τρομοκρατία, κάνεις αυτοκριτική; Γιατί τον κόσμο τον τρομάζει η ιδέα πως θα είσαι ο επόμενος ακαταλληλότερος. Επομένως δεν βλέπω να είσαι, κι ας λένε ότι θέλουν οι μαϊμούδες, που μεταμφιέζονται σε δημοσκοπήσεις.

Καλέ η ΝΔ είναι κατά της τρομοκρατίας! Αυτό είναι είδηση ή ανέκδοτο; Πολύ "κατά" μην το συζητάς! Μόνο να απολύσει θέλει όλους όσους διορίστηκαν στο Δημόσιο εκτός βέβαια από τα βαφτιστήρια του μπαμπά. Και τα παιδιά - τα πνευματικά εννοώ - της Ντόρας. Ακόμα κι τα βύσματα του Καραμανλή κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα. Κι αυτούς λεπίδι τους περιμένει. Ο Μητσοτάκης δεν θέλει καμιά αντιπολίτευση, ούτε εσωκομματική.

Όμως τι ήθος που έχει η δεξιά! Πέρα από κάτι λαμόγια, κάτι απατεώνες κάτι παρακρατικούς, βιιαστές, όλες "μεμονωμένες περιπτώσεις", μια «ισχνή» πλειοψηφία στη γαλάζια στάνη. Πρώτη φορά βλέπω στάνη με τόσους λύκους μέσα. Ποιος είπε ότι δεν υπάρχουν λυκάνθρωποι; Μια και μιλάμε για ήθος, να πούμε και τα όμορφα συνθήματα της ΔΑΠ. Όχι τα παλιά «Πασόκια και Κομμούνια θα γίνετε σαπούνια» τα νέα. Εντάξει όχι τόσο νέα, αλλά συντηρητική παράταξη είναι: «Τρέλα πουλάμε, πασόκια σας γ****ε», «μπλε η Νομική, να βάλετε στον κ**ο σας το πράσινο πανί». Πολιτισμός πάνω από όλα! Και σεβασμοοός. Καλέ τούτοι είναι πράγματι κατά του διχασμού. Μπράβο και εις κατώτερα.

Αλλά αυτά τα συνθήματα είναι ληγμένα μικρά μου φασιστάκια. Με το ΠΑΣΟΚ συνεργαστήκατε, το ξεχάσατε; Έτσι μιλάνε σε φίλους; Δεν είδατε που ο Καραμανλής τσίμπησε στο μαγουλάκι το Βενιζέλο; Αχ βρε Κούλη, είπαμε να αντιγράψεις τον μπαμπά, αλλά έχουν περάσει χρόνια από τότε που ήταν τσέλιγκας. Αλλάξανε κάποια πράγματα. Έπεσαν κάποιες μάσκες.

Σε λίγο θα βγεις να πεις ότι "ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι πίσω από την 17Ν" όπως ισχυρίζονταν ο Αποστάτης τέλη 80 αρχές 90… κάπου εκεί. Τι άλλο έλεγε; Ότι "το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ικανό να διώξει την τρομοκρατία". Κι ο Δρακουμέλ σαν "ικανός" συλλάμβανε και ταλαιπωρούσε άσχετους. Το ξέρω ότι λες τα ίδια για το ΣΥΡΙΖΑ, αφού αυτός έχει την κουτάλα σήμερα, αλλά δεν κάνεις καθόλου καλά. Βρε κουτέ, με το ΣΥΡΙΖΑ θα συνεργαστείτε μετά τις εκλογές. Που, αν λένε κάτι τα κομματόσκυλα στα γίδια τους είναι "κοιτάξτε να βγούμε αυτοδύναμοι, αλλιώς θα μοιραστούμε τη λεία με ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ". Γιατί άλλο δεκανίκι δεν βλέπω να ξαναπάει Βουλή.

Κάτσε όμως να δούμε, αν θα βγεις πρώτος. Για αυτοδύναμος ούτε λόγος. Γιατί ψηφίζουν κι άλλοι, που δεν θέλουν καθόλου Μνημόνια, ώστε να συνεχιστεί το μεγάλο πλιάτσικο. Όσο για την τρομοκρατία ίσως σε τσαντίσω λίγο. Δεν το θέλω αλλά…

Πρώτα από όλα τρομοκράτης είναι κείνος που σπέρνει φόβο. «Αν βγούμε από το Ευρώ θα έρθει η συντέλεια» σου θυμίζει τίποτα; Έπειτα ο τρομοκράτης κάνει κακό σε αθώους ανθρώπους. Τι είπαμε θα κάνεις σε μισθούς και συντάξεις; Θα περιορίσεις τα «έξοδα», μάλιστα… να μην ρωτήσω τι θα γίνει με Υγεία - Παιδεία. Αν δεν πουληθούν τα σχολεία με τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές μέσα, θα είμαστε τυχεροί. Όσο για τα Νοσοκομεία όποιος αρρωσταίνει, την έβαψε! Δεν έχουμε όλοι την κράση του Επίτιμου. Ούτε τα λεφτά του…

Τώρα έρχεται η στενοχώρια: Κούλη μου, η αδερφή σου έγινε βουλευτής χάρη στον Κουφοντίνα. Λάθος της 17Ν, γιατί φορτωθήκαμε άλλον έναν από την "οικογένεια Άνταμς". Σταμάτα να προκαλείς κι εσύ κι οι χαχόλοι σου. Εσείς, οι αδικίες που κάνετε, είστε ΑΙΤΙΑ της τρομοκρατίας. Εξωθείτε τον κόσμο να γίνει "Ταλιμπάν". Νομίζετε ότι θα εκμεταλλευτείτε την κατάσταση ακόμα μια φορά προς όφελος σας. Δεν ξέρετε τι σας γίνεται, ούτε που φαντάζεστε τι οργή υπάρχει. Ρίχνετε λάδι στη φωτιά που ανάψατε με τα Μνημόνια και τα άλλα εγκλήματα σας... 

Δικαιώνονται Μπογδάνος - Πιτταράς

Μείζον πολιτικό, νομικό και δικαστικό ζήτημα δημιουργούν τα χιλιάδες σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που εκθειάζουν-επικροτούν το τρομοκρατικό χτύπημα κατά του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, περιέχουν προτροπές για τέλεση ανάλογων πράξεων, ή διατυπώνουν άμεσες ή έμμεσες απειλές κατά πολιτικών προσώπων και κρατικών λειτουργών. Οι εισαγγελείς και η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος αναλαμβάνουν δράση και οι αναρτήσεις στα social media ουσιαστικά ποινικοποιούνται.

Η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ξεκινά σαφάρι στο Facebook και στα  άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για να  εντοπίσει «εμπρηστικές» αναρτήσεις που περιέχουν απειλές κατά συγκεκριμένων  ατόμων, ή εκθειάζουν το τρομοκρατικό χτύπημα κατά τρόπο εμπίπτοντα στις σχετικές ποινικές διατάξεις.

Πηγή  

Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα η παραπάνω είδηση που αναγράφεται σε πολλούς ειδησεογραφικούς ιστότοπους. Τι έγινε ξαφνικά; Βρέθηκαν χιλιάδες πολίτες που «εκθειάζουν-επικροτούν» ενέργειες οργανώσεων ένοπλης πάλης; Και όχι μόνο αυτό. Τα «χιλιάδες σχόλια» στο διαδίκτυο, σύμφωνα με την παραπάνω είδηση, «περιέχουν προτροπές για τέλεση ανάλογων πράξεων, ή διατυπώνουν άμεσες ή έμμεσες απειλές κατά πολιτικών προσώπων και κρατικών λειτουργών».

Αν δεχθούμε την βασιμότητα της αρχικής είδηση –πέρα του ότι δικαιώνονται τα τσιράκια του Αλαφούζου, κάτι που ανακοινώνει με χαρά η "Καθημερινή"- προβλέπεται κυνήγι μαγισσών, από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, σε όσους διατυπώνουν απόψεις στο διαδίκτυο μη αρεστές στην «αστυνομία σκέψης» που φαίνεται ότι είναι ένα καινούργιο δημιούργημα της «αριστερής» κυβέρνησης.

Όταν γράφαμε ότι το αστικό πολιτικό σύστημα πανικοβλήθηκε βλέποντας τις λαϊκές αντιδράσεις μετά την ενέργεια σε βάρος του Παπαδήμου, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα έφτανε σε τέτοιο σημείο να χάσει εντελώς την ψυχραιμία του. Και φυσικά όλες αυτές οι απειλές που εκτοξεύει είναι εντελώς ανούσιες. 

Όμως και αυτές οι σπασμωδικές αντιδράσεις του συστήματος κάτι δείχνουν. Ισως να ψυχανεμίζονται ότι η συσσωρευμένη λαϊκή οργή και αγανάκτηση από τις ταξικές μνημονικές πολιτικές που έχουν εξαθλιώσει πλατειά λαϊκά στρώματα είναι ζήτημα να εκραγεί. Και θα είναι μια έκρηξη, αυθόρμητη και όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις δύσκολα ελέγξιμη. Άλλο ζήτημα το πόσο αποτελεσματική θα είναι.   

Ποιος δουλεύει ποιον με την υπόθεση Φιλιππάκη;

Μας δουλεύουν οι μπάτσοι; Κάτι άλλο συμβαίνει; Πάντως όση προσπάθεια και να κάναμε δεν μπορέσαμε να μάθουμε αν είναι κρατούμενος και πού ο Γ. Φιλιππάκης. Οι μπάτσοι με όλους τους τρόπους βεβαιώνουν ότι ο Γ.Φ δεν είναι κρατούμενος, ενώ λένε ότι δεν ξέρουν αν εναντίον του έχει ασκηθεί ποινική δίωξη μετά από μήνυση του Στουρνάρα.

Τότε πώς διάολο ο ίδιος έγραψε στο f/b ότι τον συνέλαβαν;

Επίσης, σύμφωνα με όσα μεταδίδει η ερτοπεν ο δικηγόρος του Φιλιππάκη Γιάγκος Λαμπίρης, δήλωσε ότι ότι σε βάρος του εντολέα του δεν υπάρχει ένταλμα σύλληψης και φυσικά δεν είναι κρατούμενος. (Προφανώς δεν μπορεί να κάνει τέτοιες δηλώσεις αυθαίρετα, χωρίς να έχει γνώση γεγονότων).

Η ολοκληρωμένη δήλωση του δικηγόρου όπως την διαβάζουμε στο news247 έχει ως εξής: "Ο Γιώργος Φιλιππάκης δεν έχει καμία σχέση με την ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο FACEBOOK στην οποία αναφερόταν ότι συνελήφθη. Ο άγνωστος που διέδωσε αυτή την ψευδή πληροφορία, κατέβασε και την προηγούμενη ανάρτηση που αφορούσε στον Γιάννη Στουρνάρα. Ο Γιώργος Φιλιππάκης δεν υπάρχει περίπτωση να κατεβάσει την άποψή του, στην οποία και φυσικά εμμένει".

Δεν θέλουμε να κάνουμε αυθαίρετες εκτιμήσεις, αλλά σίγουρο είναι ότι κάτι δεν πάει καλά μ' αυτή την υπόθεση.

Η προς δοσίλογους επιστολή - βόμβα το ανάγνωσμα…

Γράφει ο  mitsos175.

Πολιτικοί, απατεώνες, πουλημένοι, δοσίλογοι, πλιατσικολόγοι, τραπεζίτες, τοκογλύφοι, χαχόλοι, φασίστες, προσκυνημένοι, κλπ, σας γράφω αυτή την επιστολή όχι για να σας κάνω να σκεφτείτε, γι αυτό χρειάζεται κάτι που δεν έχετε, αλλά για να μην λέτε ότι κανείς δεν σας ενημέρωσε.

Είναι αλήθεια πως μας κάνετε άλλοτε να γελάμε με τις κουταμάρες που λέτε στα δικά σας ΜΜΕ, άλλοτε να θυμώνουμε με τα προκλητικά κουραφέξαλα που αραδιάζετε, άλλοτε να κλαίμε για την καταστροφή που προκαλείτε. Σίγουρα μας κάνατε να πονέσουμε και να τρομάξουμε. Ένα πράγμα όμως δεν πρόκειται ποτέ να καταφέρετε: Να μας κάνετε να σας συμπαθήσουμε. Αυτό με το στανιό δεν γίνεται. Επομένως μην μπαίνετε στον κόπο, τζάμπα η προπαγάνδα.

Έμαθα συλλάβατε τον Γιώργο Φιλιππάκη επειδή έγραψε κάτι που σας ενόχλησε. Γιατί δεν είπε το «ποίημα», δεν υπέγραψε δήλωση κοινωνικών φρονημάτων ίσως; Μπορεί κι επειδή έβγαλε είδηση η οποία ανέφερε την συνάντηση Στουρνάρα και Παπαδήμου. Να υποθέσω δεν συζήτησαν για το ποδόσφαιρο.

Ο πραγματικός λόγος που νομίζω ότι πιάσατε τον Φιλιππάκη δεν είναι η δική του γνώμη. Είναι η γνώμη του κόσμου. Ο δημοσιογράφος με αυτή την ανάρτηση εξέφρασε την άποψη πάρα πολλών. Αυτό είναι λόγος να ανησυχείτε. Επειδή λοιπόν για τεχνικούς λόγους δεν μπορείτε να συλλάβετε κάμποσα εκατομμύρια, πιάνετε έναν με την ελπίδα οι υπόλοιποι να φοβηθούν.

Ποιοι το έκαναν αυτό; Α ναι! Οι φασίστες κατά καιρούς. Στην Κατοχή πχ τα SS δεν εξέταζαν αν συμμετείχαν ή δεν συμμετείχαν στην Αντίσταση, έμπαιναν σε ένα χωριό και τους ξεκλήριζαν όλους. Μετά η προηγούμενη χούντα του Παπαδόπουλου. Εδώ μπορώ να πω πως την αντιγράφετε κυριολεκτικά κατά γράμμα.
Έπειτα από την ηρωική απόπειρα του Παναγούλη, που αν πετύχαινε ίσως άλλαζε πάρα πολλά και γίνονταν θρυαλλίδα εξελίξεων, η χούντα είχε πει μεταξύ άλλων, πως πλήττονταν ο τουρισμός!


Κανένας να νιώσει λύπη για τον Παπαδήμο. Είναι κι αυτός άλλος ένας που συμμετείχε στην συμμορία που τσεκούρωσε τα εισοδήματα μας, που μας οδήγησε στην εξαθλίωση, που μας έφτασε στην φτώχεια και στην μιζέρια. Είναι λοιπόν απόλυτα φυσικό να μην νιώθει ο λαός κανένα αίσθημα συμπάθειας για κάποιον που υπήρξε δυνάστης του.

Αίτια της τρομοκρατίας είστε εσείς, η πολιτική σας. Πολιτική εξόντωσης και πλιάτσικου. Κοροϊδίας και τρόμου. Αδικίας και καταπίεσης. Ο κόσμος φταίει που χαίρεται με τέτοιες ενέργειες ή εσείς οι ίδιοι που τον καταστρέψατε; Τι περιμένατε;

Κάτι ακόμα: Εξωθείτε κι άλλο τα πράγματα στα άκρα. Καθημερινά εξοντώνετε συστηματικά τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, κάθε αδύναμο. Η απελπισία που σπέρνετε, θα κάνει πολύ πικρούς καρπούς. Παρά πολλοί θα εξαθλιωθούν, αλλά ορισμένοι θα πουν «χαμένοι για χαμένοι»... Τότε, εσείς θα χάσετε. Όσους και όποιους να κατηγορήσετε, η ευθύνη είναι μόνο δική σας και μόνο.

Και κάτι τελευταίο. Με την ποινικοποίηση της γνώμης του Φιλιππάκη που προσπαθήσατε, σίγουρα θα νιώσατε την πρώτη λαϊκή "σταγόνα". Δεν είναι από φτύσιμο. Είναι η αρχή ενός ωκεανού που θα σας πνίξει. Και δεν θα είναι μακριά η "φουρτούνα" που σας περιμένει.

Μήπως κάποιοι ετοιμάζουν ένοπλη περιφρούρηση στις διαδηλώσεις; - Με αφορμή ένα κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου

Του Γ. Γ.

Απόλυτα κατανοητή η στάση του Ν. Μπογιόπουλου να συστρατευτεί με όλο τον αστικό εσμό στο μέτωπο για να προστατευτεί το μονοπώλιο της κρατικής βίας σαν κόρη οφθαλμού. Αυτή είναι και η στάση του ΚΚΕ (όχι των κομμουνιστών, τουλάχιστον αυτών που δέχονται την κοσμοθεωρία του μ/λ. Αυτό θα το τεκμηριώσουμε με μια σειρά αναρτήσεων που θα συμπληρώσουν την ενότητα «Ας μιλήσουμε για τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας».
Θα μας πάρει κάποιο καιρό να μεταφράσουμε αποσπάσματα από το καταπληκτικό βιβλίο της Anna Geifman "thou shalt kill" –δυστυχώς δεν κυκλοφορεί στα ελληνικά – να σκανάρουμε αποσπάσματα από τα άπαντα του Στάλιν καθώς και από δυο βιβλία που κυκλοφόρησε πρόσφατα η Σύγχρονη Εποχή. -το «Από την μαχητική πείρα των μπολσεβίκων» και το «Καμό» κ.α-,για να φανεί ξεκάθαρα ποια είναι η άποψη των κομμουνιστών για την ένοπλη πάλη, ακόμα και από οργανώσεις που δεν ελέγχονται από ΚΚ).

Ερέθισμα μας γι’ αυτή την ανάρτηση το τελευταίο πόνημα του δημοσιογράφου που έχει τίτλο «Επανάσταση ή αυτοδικία;» και αναφέρετε στο γεγονός του ψιλοτραυματισμού του πρώην δοτού πρωθυπουργού Παπαδήμου.
Η απάντηση στο ερώτημα που θέτει φυσικά είναι αυτονόητη.
Υπάρχει, όμως φυσικά μια «ασήμαντη» λεπτομέρεια. Να «ωριμάσουν οι συνθήκες για επανάσταση». Αφού προφανώς δεν είναι ώριμες οι συνθήκες, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο «την ανατροπή κανένας αυτόκλητος "Ζορό" δεν μπορεί να τη φέρει. Αντίθετα την υπονομεύει, την συκοφαντεί, όταν εγκλωβίζει την ανάγκη μιας πλατιάς λαϊκής ριζοσπαστικοποίησης στα όρια της αυτοδικίας». 

Καταλάβατε τώρα γιατί στην κοινωνία επικρατεί η αντίληψη της αναποτελεσματικότητας των αγώνων, γιατί το εργατικό κίνημα δεν μπορεί να ορθώσει το παραμικρό ανάχωμα στην επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας; Δεν φταίνε οι μορφές πάλης στις οποίες έχουν εγκλωβίσει τις εργατικές διεκδικήσεις, αυτοί που κινούν τα νήματα, του όποιου συνδικαλιστικού κινήματος υπάρχει. Δεν φταίει η υπονομευτική δράση πολιτικών σχηματισμών που βουτηγμένοι στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό και αν δεν καταγγέλλουν ανοιχτά, στέκουν ξεκάθαρα απέναντι σε κάθε δυναμική κινητοποίηση, εργατική ή νεολαιίστικη που δεν ελέγχουν. Να θυμηθούμε τι έγινε στην Κερατέα, στην νεολαιίστικη έκρηξη τον Δεκέμβρη του ’08, την στάση που κράτησαν στις Σκουριές; 

Όχι αυτά δεν έχουν καμιά σημασία. Το πρόβλημα μας του λαού μας είναι κάποιες οργανώσεις ένοπλης πάλης που με τις ενέργειες τους «συκοφαντούν τους μαζικούς αγώνες του λαού ενάντια στους δυνάστες του». Τώρα αν κάποιος που δεν είναι ξεκομμένος από την πραγματικότητα,  πει στον δημοσιογράφο ότι τα λαϊκά στρώματα έχουν άλλη άποψη από την δική του, πιθανόν να εισπράξει σαν απάντηση ότι υποτάσσεται στο αυθόρμητο.

«Το μίσος που ξεχείλισε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά τη δολοφονική απόπειρα κατά του κ. Παπαδήμου είναι δείγμα βαθιάς παρακμής και κρίσης» μας γράφει σήμερα πρωτοσέλιδα η φυλλάδα του Αλαφούζου. «Ακρως επικίνδυνο διχασμό, για την δολοφονική επίθεση κατά του Παπαδήμου.  Εκρήξεις παράνοιας στα social media υπέρ της τρομοκρατίας», κραύγαζε χτες με πρωτοσέλιδο τίτλο η πατσαβούρα του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Αλήθεια ποιόν μπορεί να ενοχλεί το λαϊκό μίσος ενάντια στο αστικό πολιτικό προσωπικό που διαπιστώνει η «Καθημερινή»; 
Ειλικρινά ποιος αριστερός μπορεί να έχει πρόβλημα όταν πληροφορείτε –αν δεν το έχει καταλάβει ήδη- ότι στην συνείδηση μεγάλου μέρους του κόσμου η στοχευμένη βία οργανώσεων ένοπλης πάλης δείχνει να είναι νομιμοποιημένη, όπως γράφει η «Ελευθερία του τύπου»;

Και για να επανέλθουμε στα γραφόμενα του Νίκου Μπογιόπουλου; Μας παραθέτει λοιπόν ένα απόσπασμα του Β.Ι.Λένιν που γράφει: «Να καλείς σε μια τέτοια τρομοκρατία, όπως είναι η διοργάνωση αποπειρών δολοφονίας ενάντια σε υπουργούς από μεμονωμένα άτομα και από άγνωστους μεταξύ τους ομίλους, τη στιγμή που οι επαναστάτες δεν έχουν αρκετές δυνάμεις και μέσα για την καθοδήγηση της μάζας, που ήδη ξεσηκώνεται, σημαίνει ότι όχι μόνο διακόπτεις μ’ αυτόν τον τρόπο τη δουλειά μέσα στις μάζες, αλλά και προκαλείς άμεσα την αποδιοργάνωση της δουλειάς (…)».

Εμείς στο σχετικό αφιέρωμα που θα κάνουμε θα παραθέσουμε αρκετά αποσπάσματα του Λένιν που λένε το ακριβώς αντίθετο, όπως το επόμενο: «Οι άνθρωποι αυτοί έδειξαν μεγάλη αυτοθυσία και με τη ηρωική τους τρομοκρατική μέθοδο πάλης κατέπληξαν όλο τον κόσμο. Οι θυσίες αυτές αναμφισβήτητα δεν πήγαν του κάκου, συντέλεσαν αναμφισβήτητα άμεσα ή έμμεσα στην επαναστατική διαπαιδαγώγηση του ρώσικου λαού που επακολούθησε» (Απαντα, τ.30, σελ.315). (Εδώ να θυμίσουμε ότι ο Β. Ι. Λένιν, ήταν πολιτικός αντίπαλος της ατομικής τρομοκρατίας αφού ο ίδιος βίωσε και προσωπικά τον απαγχονισμό του αδελφού του για την απόπειρα δολοφονίας του τσάρου, αυτό όμως δεν σήμαινε ότι δεν αναγνώριζε σε κείμενα του τον αγώνα που έδιναν όσοι συμμετείχαν σε τέτοιες ομάδες).

Εδώ όμως θέλουμε να συμπληρώσουμε τι έγραφε αμέσως παρακάτω ο Β.Ι.Λένιν στο απόσπασμα που μας παρέθεσε ο Νίκος Μπογιόπουλος. «Αλήθεια, πόσο καταπληκτικά έξυπνο είναι αυτό: να θυσιάσουμε τη ζωή ενός επαναστάτη, για να εκδικηθούμε τον παλιάνθρωπο υπουργό Σιπιάγκιν για ν' αντικατασταθεί από τον παλιάνθρωπο υπουργό Πλεβέ, είναι μια μεγάλη δουλειά. Ενώ να ετοιμάζουμε, λόγου χάρη, τη μάζα για μια ένοπλη διαδήλωση είναι μια μικρή δουλειά ...»

Αλήθεια, γιατί ο καλός δημοσιογράφος παρέλειψε αυτό το απόσπασμα; Μήπως γιατί ο Λένιν δεν είχε κανένα πρόβλημα να χαρακτηρίσει τους τσαρικούς υπουργούς σαν «παλιανθρώπους» ενώ για τον Ν. Μπογιόπουλο, στο κείμενο του, ο Παπαδήμος δεν είναι παρά ένας πολιτικός που εφαρμόζει μια αστική πολιτική;

Και ποιο είναι το δίλημμα που βάζει σ’ αυτό το απόσπασμα του ο Λένιν. Είναι ξεκάθαρο. Αν είναι προτιμότερο να γίνει ενέργεια εκτέλεσης ενός «παλιανθρώπου» υπουργού, με κίνδυνο να θυσιαστεί η ζωή ενός επαναστάτη, ή να προετοιμαστεί μια ένοπλη διαδήλωση.

Μήπως ο Μπογιόπουλος και το κόμμα του ετοιμάζουν ένοπλες περιφρουρήσεις σε διαδηλώσεις και θεωρούν εμπόδιο σ' αυτό τον σχεδιασμό τους την δράση οργανώσεων ένοπλης πάλης; Αν είναι έτσι να μας το πουν να συμμετέχουμε κι εμείς. 

Υ.Γ Οχι εμείς δεν θα μιλήσουμε για "χρήσιμους ηλίθιους" 

Οι φασίστες του Ισλάμ σκορπούν τρόμο κάνοντας επιθέσεις σε αμάχους, οι Χριστιανοί ναζί τρομοκρατούν

 Γράφει ο mitsos175.  

«Ένας άνδρας μαχαίρωσε και σκότωσε δύο επιβάτες μέσα σε έναν συρμό, στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, όταν εκείνοι προσπάθησαν να τον σταματήσουν να παρενοχλεί δύο γυναίκες που έμοιαζαν να είναι μουσουλμάνες... Το επεισόδιο ξεκίνησε όταν ο δράστης άρχισε να προσβάλει τις δύο γυναίκες με εθνικιστικά και θρησκευτικά συνθήματα, μέσα σε έναν συρμό του προαστιακού σιδηροδρόμου στον σταθμό Χόλιγουντ Τράνζιτ, σύμφωνα με την αστυνομία του Πόρτλαντ. Επενέβησαν τρεις άνδρες και ο δράστης τους μαχαίρωσε, σκοτώνοντας τους δύο από αυτούς και τραυματίζοντας ελαφρά τον τρίτο. Ο δράστης, ο 35χρονος Τζέρεμι Τζόζεφ Κρίστιαν, συνελήφθη λίγη ώρα αργότερα, αφού είχε αποβιβαστεί από το τρένο. Κατηγορείται για δύο φόνους, για απόπειρα δολοφονίας, εκφοβισμό και οπλοκατοχή. Σε ανακοίνωσή του με αφορμή την επίθεση αυτή, το Συμβούλιο Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων κατηγορεί εν μέρει την αντιμεταναστευτική ρητορική του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για την αύξηση των επεισοδίων σε βάρος μουσουλμάνων...»

Σε τι διαφέρει αυτός ο εγκληματίας από τους φονιάδες του ISIS; Σε τίποτα απολύτως.
Το σύστημα όταν τα βρίσκει σκούρα δημιουργεί τις συνθήκες ώστε να αναπτυχθεί ο φασισμός. Πρόκειται για εκκόλαψη αυγών του φιδιού. Ο τρομοκρατημένος εργάτης δεν θα ασχοληθεί με την απάνθρωπη εκμετάλλευση ενώ θα κατηγορήσει για όλα τον αδερφό του με διαφορετικό χρώμα, θρησκεία ή εθνικότητα, οπότε οι καταπιεστές θα συνεχίζουν το πλιάτσικο.

Ο ένας φασίστας σιγοντάρει τον άλλον. Όμως οι φασίστες του Ισλάμ σκορπούν τρόμο κάνοντας επιθέσεις σε αμάχους έτσι και οι Χριστιανοί ναζί τρομοκρατούν, δολοφονούν, καταδιώκουν κάθε διαφορετική φωνή. Και οι μεν και οι δε χρησιμοποιούν αλλήλους ως παράδειγμα και ως άλλοθι για τα δικά τους εγκλήματα.

Οι θρησκείες δεν έχουν αυτοσκοπό τη βία. Όμως κάποιες ερμηνείες τους δικαιολογούν τη βία και την ανισότητα. Αυτό είναι η Αχίλλειος πτέρνα όλων των θρησκειών, αφού κάποιοι τις καπηλεύονται και μαζί με την ελπίδα πουλάνε μίσος, φόβο κι υποταγή. Η πρόκληση για τις θρησκείες είναι να απορρίψουν οι ίδιες τους φανατικούς, που τελικά κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά σ’ αυτές. Όμως αυτό είναι αδύνατον λόγω πολλών παραγόντων που έχουν σχέση με την ίδια τη θρησκεία.

Οι άνθρωποι όταν υπάρχει Ισότητα, Αλληλεγγύη, Σεβασμός, Ελευθερία είναι ειρηνικοί πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Μάλιστα διεκδικούν περισσότερα δικαιώματα, σκέπτονται λογικά κοκ. Όταν όμως γίνεται πόλεμος τα πράγματα αλλάζουν. Υπάρχουν άλλες προτεραιότητες: Η νίκη που εκφράζεται με τη συντριβή του αντιπάλου, έστω κι αν αυτός είναι ο γείτονας με τον οποίο ζούσαμε αρμονικά χρόνια τώρα. Ή κάποιος άγνωστός που δεν μας πείραξε ποτέ πριν. Όταν οι άνθρωποι πονάνε ή πανικοβάλλονται δεν σκέπτονται καθαρά. Τότε χειραγωγούνται εύκολα.

Η υιοθέτηση του φασισμού από τους αστούς πολιτικούς έχει αυτά τα αποτελέσματα. Κάποιοι καλλιεργούν ρατσισμό κι ότι καλλιεργείς συνήθως καρποφορεί κι αναπτύσσεται. Σύντομα θα έχουμε τον αντίστοιχο «χριστιανικό ISIS» μια νέα Ku Klux Klan, όπου θα σφαγιάζουν Μουσουλμάνους μέσα στα τεμένη της Ευρώπης, όπως ακριβώς οι αντίστοιχοι φονιάδες που εμφανίζονται δήθεν ως εκπρόσωποι του Ισλάμ, επιτίθενται σε Xριστιανούς μες τις Εκκλησίες. Είναι δυστυχώς θέμα χρόνου. Βέβαια οι πραγματικοί εγκέφαλοι όλων αυτών χρησιμοποιούν και τους μεν και τους δε για να κυβερνούν, πιο σωστά να αδικούν, ανενόχλητοι, διαιρώντας τον κόσμο χρησιμοποιώντας ως όργανα φανατικούς ηλιθίους.

Συμπέρασμα: Αν θέλουμε να πολεμήσουμε τους πραγματικούς τρομοκράτες, πρέπει να παλέψουμε για Κοινωνία Ισότητας, Ελευθερίας και Αλληλοσεβασμού. Αλλιώς θα έχουμε ένα νέο Μεσαίωνα με τις Σταυροφορίες του, τους Ανίερους πολέμους, στον Σκοταδισμό και τη Δεισιδαιμονία…

ΥΓ: Μην ξεχνάμε, η Ράκκα απελευθερώνεται σήμερα από το ζυγό των Σουνιτών φανατικών από Σουνίτες Μουσουλμάνους Κούρδους… 

Η αστική δικαιοσύνη επιτελεί το καθήκον της

Την Πέμπτη που μας πέρασε και μετά από εφτά ολόκληρα χρόνια, 8 μπάτσοι της ομάδας Δέλτα βρέθηκαν κατηγορούμενοι γιατί με τις μηχανές τους προχώρησαν στην εγκληματική ενέργεια να πάρουν παραμάζωμα διαδηλωτές στην γενική απεργία της 15 Δεκέμβρη 2010. Το δικαστήριο τους κήρυξε αθώους «λόγω αμφιβολιών». 
Κι αυτό γιατί και ενώ στην ακροαματική διαδικασία αποδείχτηκε από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας ότι οι μπάτσοι είχαν πρόθεση «πρόκλησης επικίνδυνων σωματικών βλαβών», οι κατηγορούμενοι δεν μπόρεσαν να ταυτοποιηθούν με τους δράστες επειδή στην επίθεση κατά των διαδηλωτών συμμετείχαν δυο ομάδες Δέλτα και Δίας ενώ όλοι οι επιβαίνοντες στις αστυνομικές μηχανές φορούσαν κράνη, οπότε είναι αδύνατη η αναγνώρισή των δραστών. Μάλιστα.

Στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο φίλος αναγνώστης μας έστειλε μήνυμα το οποίο μας λέει ότι μετά από αρκετές αναβολές την Τρίτη 30/5 στον Πολύγυρο δικάζεται ο μπαρμπα-Θόδωρος.  που τον έσπασαν στο ξύλο τα ΜΑΤ. Ποιος είναι αυτός; Ενας 77χρονος αγωνιστής της Εθνικής αντίστασης τον οποίο τα «παλικάρια» της ΕΛΑΣ σακάτεψαν στο ξύλο γιατί αντιστάθηκε στο οικολογικό έγκλημα που γίνεται στον τόπο του. Στις Σκουριές.

Σε μια κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής

.. Οι δυνάμεις καταστολής άρχισαν τον συνήθη «πόλεμο» με τη ρίψη κροτίδων και χημικών. Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι διαμαρτυρόμενοι ξεκίνησαν να τρέχουν για να μπορέσουν να αναπνεύσουν από τα δακρυγόνα. Ο μπάρμπα-Θόδωρος όμως, λόγω της αναπηρίας του, με το σακατεμένο του πόδι δεν μπορούσε να αποχωρήσει για να μην πάθει ασφυξία από τα δακρυγόνα και οι δυνάμεις καταστολής, εφαρμόζοντας το τυπικό της «ζούγκλας» (όπου τα «θηρία» παρατηρούν ποια αντιλόπη είναι γέρικη ή κουτσαίνει), έπεσαν πάνω στον μπάρμπα-Θόδωρο επτά άνδρες των ΜΑΤ και όλως αναιτίως τον ξυλοκόπησαν άγρια, του επέφεραν κακώσεις στο κεφάλι, τον χτυπούσαν με γροθιές στα μάτια, στο κεφάλι και σε όλο του το σώμα. Ήταν ο μόνος που συνέλαβαν και λόγω των κτυπημάτων τον μετέφεραν κατ’ ευθείαν στο νοσοκομείο Πολυγύρου, όπου νοσηλεύθηκε, όπως γράφαμε σε περασμένη ανάρτησή μας.

Και σαν να μην έφτανε αυτό το τύλιξαν οι μπάτσοι σε μια κόλλα χαρτί με κατασκευασμένες κατηγορίες και τον στέλνουν στο ειδώλιο του κατηγορουμένου. Διαβάστε περισσότερα.

Τα σχόλια περιττεύουν

Οι αληθινοί τρομοκράτες και οι πραγματικοί προβοκάτορες.

Γράφει ο  mitsos175.

Φιλιππίνες: «Το αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων (σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια) αποτελείται από 7.107 νησιά στον δυτικό Ειρηνικό ωκεανό, συνολικής έκτασης 300.000 τ.χλμ. και πληθυσμό 100.981.437» Θρησκεία: «Περισσότερο από το 90% του πληθυσμού είναι Χριστιανοί: περίπου 81% ανήκουν στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία», Μουσουλμάνοι 6%. Κρατήστε αυτά τα νούμερα.
Το Μιντανάο ένα από τα νησιά είναι η επαρχία των Φιλιππίνων με τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό, ενώ βασιλεύει φτώχεια κι αδικία. Ο στρατός των Φιλιππίνων διενεργεί εδώ και μήνες επιθέσεις κατά των μουσουλμάνων ανταρτών, πράγμα για το οποίο ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ συνεχάρη τον Φιλιππινέζο ομόλογό του. Ας σημειωθεί ότι οι ΗΠΑ θεωρούν τσιφλίκι τους τη χώρα.

Οι μουσουλμάνοι, κατοικούν στο Νότο κυρίως, στα νησιά Μιντανάο, Σούλου και Παλαουάν. Δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Φιλιππινέζους, αλλά πιστεύουν ότι αποτελούν άλλο έθνος, διεκδικώντας την ανεξαρτησία τους. «Από το 2014 η τοπική οργάνωση Αμπού Σαγιάφ ορκίστηκε πίστη στο Ισλαμικό Κράτος. Η Αμπού Σαγιάφ έχει απασχολήσει πολλές φορές τα Μέσα Ενημέρωσης εξαιτίας των δυτικών τουριστών που έχει απαγάγει και αποκεφαλίσει όταν δεν της πληρώθηκαν τα λύτρα που ζητούσε».

Πριν μέρες κάποιοι ηλίθιοι φανατικοί επιτέθηκαν σε αμάχους. Χριστιανούς. Αυτό ήταν δώρο στο καθεστώς. Κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος στο νησί, ενώ οι ένοπλες δυνάμεις των Φιλιππίνων, «ανάκτησαν σιγά - σιγά το χαμένο έδαφος». Επιτέθηκαν δηλαδή στην πόλη Marawi 200.000 κατοίκων. Οι νεκροί ως τώρα είναι τουλάχιστον 124: 35 μέλη του ISIS, 80 στρατιώτες, και 9 άμαχοι, ενώ οι πρόσφυγες είναι 180.000 περίπου.

Βλέπουμε λοιπόν πως εκκενώνεται «από μόνη της» μια ολόκληρη πόλη. Οι φασίστες του ISIS έδωσαν την αφορμή για σταδιακή εξαφάνιση του μουσουλμανικού στοιχείου στις Φιλιππίνες. Χωρίς τους ξενόφερτους τρομοκράτες και τις αγριότητες που έκαναν, ο Πρόεδρος της χώρας δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει τις αγριότητες του στρατού, ούτε να κηρύξει εύκολα στρατιωτικό νόμο. Οι εργαζόμενοι των Φιλιππίνων βρήκαν εχθρό, ενώ είναι πολύ τρομαγμένοι από τα εγκλήματα του ISIS, για να διεκδικήσουν καλύτερη ζωή...

Μεταδίδω με επιφύλαξη την παρακάτω πληροφορία μια και η huffingtonpost δεν είναι κατ’ εμέ η εγκυρότερη πηγή: «Σε άλλο ένα «αστείο» με θέμα τον βιασμό προχώρησε ο πρόεδρος των Φιλιππίνων, Ροντρίγκο Ντουτέρτε. Ο ίδιος διαβεβαίωσε τους στρατιώτες ότι εάν βιάσουν γυναίκες στο Μιντανάο, όπου επιβλήθηκε ο στρατιωτικός νόμος, θα αναλάβει εκείνος την ευθύνη – αφήνοντάς τους ελεύθερους. «Εάν “πέσετε”, θα “πέσω” κι εγώ. Αλλά για να τον στρατιωτικό νόμο, τις επιπτώσεις του στρατιωτικού νόμου και τον αντίκτυπο του στρατιωτικού νόμου, εγώ και μόνο εγώ θα είμαι υπεύθυνος – απλά κάντε την δουλειά σας και θα αναλάβω εγώ τα υπόλοιπα», δήλωσε την Παρασκευή, προσθέτοντας με χιουμοριστικό ύφος: «Εάν έχετε βιάσει τρεις, θα το παραδεχτώ, σας το “κερνάω”».

Αν αληθεύει, καταλαβαίνετε πόσο χριστιανικά θα φερθούν. Σαν νέοι σταυροφόροι. Φυσικά θα δημιουργήσουν έτσι μεγαλύτερο μίσος, αλλά θα φροντίσουν να εξοντώσουν και τους νέους εχθρούς...

Με τη βοήθεια της Λογικής καταλαβαίνουμε τη διαφορά Επαναστάτη, και Τρομοκράτη. Που Τρομοκράτες συχνά δεν έχει μόνο η μια μεριά. Με τη Λογική μας επίσης κατανοούμε ποιος δρα προβοκατόρικα και ποιος όχι. Αν φυσικά διαθέτουμε Λογική.

Υπόθεση Γ. Φιλιππάκη: Ποινικοποιείται η σκέψη και η έκφραση. - Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες.

Γράφει ο  Ανδρέας Στασινόπουλος - (ERTopen)

Σιγά σιγά πέφτουν οι μάσκες και εμφανίζεται το αποκρουστικό πρόσωπο της αστικής «δημοκρατίας».
Από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι στα χέρια του τραπεζίτη Παπαδήμου -που έπαιξε για λίγο καιρό το ρόλο του πρωθυπουργού- έφτασε ένας φάκελος με εκρηκτικά, στήθηκε το γνωστό τρομοϋστερικό σήριαλ.

Τα φερέφωνα της εξουσίας, τα γνωστά παπαγαλάκια που μεταφέρουν τα κελεύσματα της αστυνομίας και της «αριστερής» κυβέρνησης, έπιασαν από νωρίς δουλειά. Και είχαν πολλή δουλειά μπροστά τους. Έπρεπε να πείσουν ακροατές, τηλεθεατές και αναγνώστες ότι η επίθεση στον Παπαδήμο ήταν άμεση επίθεση στη δημοκρατία, έπρεπε να ευαισθητοποιήσουν και να χειραγωγήσουν συνειδήσεις. Γνώριμος ο ρόλος τους και αναμενόμενη η τακτική τους. Εκείνο που προβλημάτισε ήταν ότι η κοινωνία έφτιαξε ένα άλλο αφήγημα, άλλοι αντιμετώπισαν το περιστατικό με χιούμορ, ενώ οι πιο υποψιασμένοι αναφώνησαν: «Επιτέλους! Δεν γίνεται όσοι υπέγραψαν τη καταδίκη και τον πρόωρο θάνατο χιλιάδων συνανθρώπων μας να μένουν εσαεί στο απυρόβλητο».

Τη κοινωνική κατακραυγή τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης την αντιμετώπισαν με πανικό. Και τι δεν ακούστηκε;  «Να κλείσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης», αναφώνησε με στόμφο κάποιος δημοσιογράφος λάτρης του Ερντογάν. «Να συλληφθούν όσοι κατηγόρησαν τον Παπαδήμο από τη Δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος», έκραξε ένα άλλο δημοσιογραφικό γιουσουφάκι.

Τα Σαββατιάτικα πρωτοσέλιδα είχαν κλεισμένη την πρώτη είδηση σα να’ταν πληρωμένη καταχώρηση. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εξέφρασαν τον προβληματισμό τους ως το «πως είναι δυνατόν η κοινή γνώμη να μην καταδικάζει την ενέργεια ενάντια στον τραπεζίτη;». Όλα κυλούσαν ήσυχα στο προτεκτοράτο μας, μέχρι που όπως φαίνεται το κράτος ανέλαβε δράση.

Ένας άλλος τραπεζίτης, εξίσου λαομίσητος με τον Παπαδήμο, ο Στουρνάρας, θορυβημένος από μία ανάρτηση  του Γιώργου Φιλιππάκη (μέλους του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ και συναδέλφου μου στον αυτοδιαχειριζόμενο σταθμό της  ERTopen), απευθύνθηκε στον Τόσκα και στις εισαγγελικές αρχές και ουσιαστικά αξίωσε τη σύλληψη του δημοσιογράφου.
Αν ένας απλός και ανώνυμος πολίτης κατέθετε μήνυση στον Στουρνάρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι εκείνη θα παρέμενε ξεχασμένη στο συρτάρι κάποιων δικαστικών γραφείων και φυσικά δεν επρόκειτο να ανακινούταν καν η διαδικασία του αυτοφώρου. 

Ο Φιλιππάκης όμως δεν είναι ο Στουρνάρας (αυτό μας έλειπε!!!). Η εξουσία γνωρίζει πώς να εξυπηρετεί τους υπαλλήλους των διεθνών μαφιόζων και τοκογλύφων. Το κράτος έχει συνέχεια, είτε δεξιά, είτε αριστερά χέρια κρατούν το πηδάλιο και προπάντων επαγρυπνεί. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχουμε μάθει με ποιες κατηγορίες συνελήφθη ο Γιώργος Φιλιππάκης και το που βρίσκεται. Σημασία έχει μόνο να δηλώσουμε την αμέριστη και έμπρακτη συμπαράστασή μας σε ένα αγωνιστή που τόλμησε να εκφράσει τα συναισθήματα απέχθειας απέναντι σε έναν από τους πρωταίτιους των μνημονιών και της καταστροφικής πολιτικής που εφαρμόζεται στη χώρα μας τα τελευταία οκτώ χρόνια.

Έως σήμερα γνωρίζαμε ότι η ελληνική κυβέρνηση (sic) ζητά δηλώσεις μετάνοιας για να δώσει άδειες σε πολιτικούς κρατούμενους, ξέραμε ότι καταδικάζει αναρχικούς για την ιδεολογία τους, ότι κυνηγά τους αντιφασίστες, ότι καταδικάζει απεργούς,  ότι παρακολουθεί και στοχοποιεί αγωνιστές. Σήμερα το βράδυ μάθαμε ότι πια ποινικοποιείται  η σκέψη και η έκφραση.

Ας είναι και έτσι. Αυτό φανερώνει τον τρόμο και το απόλυτο αδιέξοδο που βρίσκεται. Η δική τους πολιτική είναι εκείνη που αποενοχοποίησε την λαϊκή αντιβία. Και τώρα είναι πολύ αργά. Όσο και αν προσπαθήσουν, ο λαός γνωρίζει τους ενόχους που κατάντησαν έτσι τη ζωή του.
Προς το παρόν, αντί οι εξουσιαστές να είναι χαρούμενοι που απλά η κοινή γνώμη σιγοψιθυρίζει «καλά του έκαναν» (ενώ θα μπορούσαν να τους έχουν στείλει ήδη στο διάολο), φροντίζουν να δείξουν τις πιο άθλιες προθέσεις τους. Την λογοκρισία και την καταστολή.

Προσυπογράφω κάθε κόμμα από την ανάρτηση του Γιώργου Φιλιππάκη, μόνο που αντί για βόμβα στα πόδια του Στουρνάρα και του κάθε Στουρνάρα, θα προτιμούσα κάτι πιο βασανιστικό και επώδυνο, να λογοδοτήσει για τις πράξεις του σε ένα μελλοντικό επαναστατικό λαϊκό δικαστήριο και εκείνο ας αποφάσιζε τη μοίρα του.

Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες.

Στηρίζουμε το Γιώργο Φιλιππάκη. Βάλτε μας όλους φυλακή


Της Τ. Γ.

H δημοκρατία απεκατεστάθη, ο εχθρός συνελήφθη, η δικαιοσύνη, για άλλη μια φορά, θριάμβευσε,,,

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, μετά από εισαγγελική παρέμβαση, και μήνυση που κατέθεσε ο Στουρνάρας, συνελήφθει ο Γιώργος Φιλιππάκης.

Ο λόγος; Τα σχόλια που είχε κάνει με αφορμή το φάκελο που στάλθηκε στον Παπαδήμα. Ενας φάκελος που έφερε τα πάνω κάτω στους τζάμπα μάγκες που αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς.

Σπέρνουν θύελλες για το λαό τα ξεπουλημένα ανθρωπάκια, μα οι  ίδιοι τρέμουν και το πιο αδύναμο φύσημα του άνεμου.

Και το φύσημα τούτη τη φορά, δεν ήταν μόνο η έκρηξη του φακέλλου, Ηταν το χαμόγελο στα χείλη του κόσμου, που φερε τούτο το γεγονός. Γιατί το μεγάλο κομμάτι του λαού, και μνήμη έχει και κρίση, παρ' ότι δεν μπόρεσε ακόμα να οργανωθεί και να διαχειριστεί το σοκ και δέος που δέχεται τα τελευταία χρόνια...

Ξέρει λοιπόν ο Στουρνάρας και οι όμοιοι του πως δεν θα αργήσει η μέρα που το "σούσι που έτρωγε με χιούμορ και καλή διάθεση" όταν διαπραγματευόταν τη λεηλασία της ζωής μας, θα το πληρώσει ακριβά... και φοβάται .. φοβούνται πολλοί...

Ξέρουν πως ο Φιλιππάκης δεν είναι ο μόνος,,,

Το ξέρουν όλοι τους και γι αυτό τρέμουν...

Στηρίζουμε τον Γιώργο Φιλιππάκη. Βάλτε μας όλους φυλακή

__________________

Β. Κ

Μόλις πριν κάποιες ώρες είχαμε ανάρτηση που την τιτλοφορούσαμε: «Αστοί και τα δημοσιοκαφρικά τσιράκια τους τρομοκρατημένα διαπιστώνουν κλίμα "υπέρ της τρομοκρατίας"». Δεν μπορούσαμε όμως να προβλέψουμε ότι ο πανικός τους θα έφτανε στο σημείο να κάνουν προσπάθεια ποινικοποίησης των διαδικτυακών απόψεων, αν και ήδη κάποιοι δημοσιοκάφροι του Αλαφούζου το είχαν ζητήσει.
Όπως και να είναι όμως το ποτάμι δεν γυρνάει πίσω. Οσο και να «βγήκε σεργιάνι το δημοσιογραφικό χαφιεδότσουρμο», αγανακτισμένο υποτίθεται γιατί ένας επώνυμος δημοσιογράφος είπε φωναχτά αυτό που εκατομμύρια έλληνες σκέπτονται , το αποτέλεσμα είναι γι’ αυτός μηδενικό.

Είναι και πρόκληση να ακούς τα καλοταϊσμένα βαποράκια της καθεστωτικής προπαγάνδας όλους/ες αυτές που συνέβαλλαν τα μέγιστα να παραδοθεί η χώρα μας  και ο λαός της στις ορέξεις ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών, όλοι αυτοί που είναι ένοχοι γιατί σήμερα οι καπιταλιστές ρουφούν το αίμα του ελληνικού λαού να στέκονται δίπλα σε ηθικούς αυτουργούς χιλιάδων αυτοκτονιών συμπολιτών μας, και εκατομμυρίων εξαθλιωμένων, ζητώντας να εφαρμοστεί ο νόμος και η τάξη, που υποτίθεται παραβίασε ένας δημοσιογράφος.

Και στην τελική τι έγραψε ο Φιλιππάκης και ενόχλησε τόσο πολύ, όλους αυτούς που μένουν αδιάφοροι στα φασιστικά πρωτοσέλιδα του Σ. Χίου που έχει καθημερινά στην φυλλάδα του, όλους αυτούς που σφυράν αδιάφορα στο καθημερινό ρατσιστικό και ναζιστικό μίσος που εξαπολύουν τα ρυπαρογραφήματα των υπόδικων μελών της εγκληματικής οργάνωσης του Μιχαλολιάκου; Ότι τον γραμματέα της ΕΣΗΕΑ δεν θα τον «ενοχλούσε καθόλου αν έσκαγε και μια ακόμα βόμβα στα πόδια του Στουρνάρα»; Εκατομμύρια κόσμος έχει την ίδια άποψη. Κινείστε και εναντίον του ποινικές διαδικασίες.

Και επειδή κάποιοι κατ’ όνομα του συνάδελφοι χαρακτήρισαν προκλητική, απαράδεκτη και παρότρυνση προς βία, την ανάρτηση στο facebook του διωκόμενου δημοσιογράφου, ας δώσουμε τον λόγο σε κάποιους αστούς να τους εξηγήσουν ποια πραγματικά είναι η βία που νιώθει στο πετσί του ο ελληνικός λαός.

«Μορφή θεσμικά αποδεκτής βίας αποτελεί η φτώχεια, η ανεργία, η απειλή της απόλυσης, μορφή βίας αποτελεί να ζεις με τον τρόμο της επιβίωσης. Μια βία όμως που τείνει να πάρει τις διαστάσεις ενός "φυσικοποιημένου" κακού, μια βία που δε θα ποινικοποιηθεί από κανένα δικαστήριο και οι δράστες της θα απολαύουν μια αδιατάρακτη ασυλία»

Φωτεινής Τσαλίκογλου - καθηγήτρια Κοινωνιολογίας του Παντείου πανεπιστημίου

«Το πιο δύσκολο είναι η ανίχνευση των αιτιών και η παντελής εξάλειψη της τρομοκρατίας. Γιατί τρομοκρατία η ανεργία. Τρομοκρατία τα ψίχουλα της μισθοδοσίας. Τρομοκρατία ο ανελέητος βομβαρδισμός με την κρίση στην οικονομία. Τρομοκρατία το οργανωμένο έγκλημα της νύχτας. Τρομοκρατία η διεφθαρμένη μπατσαρία. Τρομοκρατία η φορολογία. Τρομοκρατία η τραπεζική τοκογλυφία. Τρομοκρατία η ρακένδυτη Παιδεία. Τρομοκρατία η αυθαιρεσία και η οικολογική αναισθησία. Τρομοκρατία η κομματική πελατεία. Τρομοκρατία η πολιτική αναλγησία. Τρομοκρατία η συναλλαγή με την κρατική γραφειοκρατία. Ακούστε τον αναστεναγμό. Προσπαθήστε. Κατεβείτε από το ρετιρέ της εξουσίας. Εκατομμύρια πλάσματα δουλεύουν, ιδρώνουν, ματώνουν, αργοπεθαίνουν. Για ένα άδειο πουκάμισο γεμάτο από τρόμο καθημερινό!».

Δ. Δανίκας

«Ο τρόπος παραγωγής είναι μια νόμιμη βία. Η εξουσία είναι μια νόμιμη βία. Η αστυνομία είναι μια νόμιμη βία. Η φυλακή είναι μια νόμιμη βία. Η δικαιοσύνη είναι μια νόμιμη βία. Η ανεργία είναι μια νόμιμη βία. Το Ταμείο ανεργίας είναι μια νόμιμη βία. Η κερδοσκοπία είναι μια νόμιμη βία. Το χρηματιστήριο είναι μια νόμιμη βία. Οι τράπεζες είναι μια νόμιμη βία. Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι μια νόμιμη βία. Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι μια νόμιμη βία. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι μια νόμιμη βία. 

Κι όσο αυτή η νόμιμη βία θα ονομάζεται δικαιοσύνη, τόσο η δικαιοσύνη των νέων θα ονομάζεται βία».

Ρ. Βρανάς.

Mega –σάλτο Σαββίδη στα ΜΜΕ

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 27 Μαΐου 2017 | 5:15 μ.μ.

Μαίνεται ο πόλεμος τω διαπλεκόμενων με διαιτητή την κυβέρνηση

Πηγή: Μύρωνας Ξυδάκης – «Δρόμος της Αριστεράς»

Τελικά ο Σαββίδης πήρε το 20% του Mega και κατάφερε να μπει στον χώρο των ΜΜΕ, κάτι που το προσπαθούσε εδώ και πολύ καιρό. Δεν μπορείς άλλωστε να γίνεις «τζάκι» σε αυτήν τη χώρα αν δεν έχεις κανάλι. Με κανάλι, ποδοσφαιρική ομάδα, λιμάνι και διάφορες επιχειρήσεις στην Β. Ελλάδα, πλέον ο κ. Σαββίδης είναι ένας από τους σοβαρούς πυλώνες της νέας διαπλοκής στην Ελλάδα.

Βέβαια, η συναλλαγή είχε έντονη οσμή διαπλοκής. Η απόκτηση του 19,6% των μετοχών του MEGA από τον Ιβάν Σαββίδη πραγματοποιήθηκε μέσω εξαγοράς μετοχών της εταιρείας Πήγασος Εκδοτική και του Φώτη Μπόμπολα, έναντι 5 εκατομμυρίων ευρώ. Εύλογα ερωτήματα προκαλεί η στάση των τραπεζών οι οποίες δεν είχαν δεσμεύσει το ποσοστό του Πήγασου στο MEGA, παρότι οι οφειλές του ξεπερνούν τα 150 εκατομμύρια ευρώ, ενώ την ίδια στιγμή τραπεζικά στελέχη κάνουν λόγο για κυβερνητικές πιέσεις προκειμένου να ολοκληρωθεί η συναλλαγή. Όπως είναι γνωστό, εδώ και καιρό ο Τσίπρας ανακατεύει την κουτάλα με… βοηθό σεφ τον Νίκο Παππά.

Για να μπορέσει το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ να εδραιωθεί εντός και εκτός κυβερνητικής εξουσίας είναι απαραίτητο να ξαναμοιράσει τις θέσεις στο τραπέζι που εξελίσσεται το φαγοπότι των. διαπλεκόμενων εδώ και δεκαετίες. Έτσι, παλιά «τζάκια» θα πρέπει ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΝΑΤΟΪΚΗ ΑΣΚΗΣΗ NOBLE JUMP: 4.000 νατοϊκά στρατεύματα ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ από Ελλάδα για να πάνε στη Ρουμανία!

Ενώ στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες η ιμπεριαλιστική συμμαχία, με την συμμετοχή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεκαθάρισε ότι βασικοί εχθροί της είναι η τρομοκρατία, η μετανάστευση και η Ρωσία, μια ακόμη Νατοϊκή Άσκηση στα Βαλκάνια αναδεικνύει τον κομβικό ρόλο της Ελλάδας και τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση. 

Περισσός στηρίζει Μελισσανίδη!

Πηγή: «ΚΟΝΤΡΑ»

Από τον τίτλο ακόμα του δημοσιεύματος στον «Ριζοσπάστη» μπήκε η σφραγίδα των ίσων αποστάσεων ανάμεσα σε δυο άκρα: «Ανακοίνωση του ΚΚΕ για το γήπεδο της ΑΕΚ και την αποπροσανατολιστική αντιπαράθεση στη Νέα Φιλαδέλφεια». Στη Νέα Φιλαδέλφεια υπάρχει κάποια «αποπροσανατολιστική αντιπαράθεση» ή υπάρχει μια δράκα τραμπούκων, οργανωμένη κατά τα πρότυπα της μοναρχοφασιστικής «Καρφίτσας», η οποία προσπαθεί να σπείρει τον τρόμο σε όποιον αντιτίθεται στο καταστροφικό σχέδιο του Μελισσανίδη;

«Η διαχωριστική γραμμή στην κοινωνία και το δήμο της Φιλαδέλφειας δεν μπορεί να χτίζεται με βάση την τοποθέτηση υπέρ ή κατά του γηπέδου, αλλά είναι ανάμεσα στις λαϊκές ανάγκες και τις επιδιώξεις του κεφαλαίου, ανάμεσα στα ταξικά συμφέροντα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και αυτά της αστικής τάξης και ορισμένων ανώτερων μεσαίων στρωμάτων», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΚΟ Βόρειου Τομέα Αττικής του Περισσού. Καμιά αντίρρηση για τη διαχωριστική γραμμή, όμως εδώ έχουμε ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Εχουμε ένα καταστροφικό σχέδιο ενός καπιταλιστή, στο οποίο αντιδρούν άνθρωποι από τα εργαζόμενα στρώματα και τη νεολαία (δεν είδαμε κανέναν μεγαλοκαπιταλιστή της περιοχής να συμμετέχει στη Στρούγκα!), στους οποίους επιτίθεται ο «ιδιωτικός στρατός» του καπιταλιστή.

Κλείνοντας τα μάτια σ’ αυτή την πραγματικότητα, ο Περισσός «βλέπει» «μια αντιπαράθεση που θεωρούμε ότι αποπροσανατολίζει τα εργατικά – λαϊκά στρώματα στην ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Αστοί και τα δημοσιοκαφρικά τσιράκια τους τρομοκρατημένα διαπιστώνουν κλίμα "υπέρ της τρομοκρατίας"

Του Γ. Γ.

Μεγάλο ταράκουλο πρέπει να έχει πάθει όλο το αστικό υπηρετικό προσωπικό των αστών βλέποντας τον τρόπο που υποδέχτηκε ο κόσμος το σκάσιμο της στρακαστρούκας στα χέρια του Παπαδήμου.
Αυτό πρέπει να συμπεράνουμε ακούγοντας τις δημοσιογραφικές ντουντούκες του - οι οποίες πιάνουν στον αέρα τις επιθυμίες των αφεντικών τους- και οι όπως φαίνεται πρέπει να έχουν χάσει εντελώς την ψυχραιμία τους αιφνιδιαζόμενοι από τις αντιδράσεις του κόσμου που δέχτηκε με αδιαφορία, αν όχι με χαμόγελα τον ψιλοτραυματισμό του πρώην πρωθυπουργού.

Κάποιοι απ’ αυτούς ξεπέρασαν εντελώς το μέτρο - όπως ο Ευαγγελάτος που παρομοίασε το τρομοκρατικό χτύπημα στο Μάντσεστερ με την επίθεση στον Παπαδήμο και ο Πορτοσάλτε με βρήκε ομοιότητες με την ενέργεια της δολοφονίας Καποδίστρια- γι’ αυτό και έγιναν καταγέλαστοι από τους χρήστες του διαδικτύου.

Αυτός πάντως που έδωσε ρεσιτάλ όλες αυτές τις μέρες είναι η ενσάρκωση της βλακείας και της αγραμματοσύνης, που ονομάζεται Κωνσταντίνος Μπογδάνος.
Και τι δεν ακούσαμε απ’ τα χείλη του αυτές τις μέρες! Και δεν μιλάμε απλώς ότι μας είπε το γνωστό ανέκδοτο με το μπουζούκι και τον μπάτσο, σε δική του απόδοση:
«Αν βάλεις Παπαδήμος ίσον προδότης, προδότης ίσον κρεμάλα, σημαίνει ίσον Παπαδήμος ίσον κρεμάλα. Οποιος έχει χρησιμοποιήσει το "ο Παπαδήμος είναι προδότης" και έχει χρησιμοποιήσει και το "τους προδότες τους κρεμάν" ή "κρεμάλα στους προδότες", έχει οπλίσει το χέρι εκείνων που χτες σκέφτηκαν "και τι έγινε; Θα γουστάρουν κι όλας", όπως φάνηκε από τους μισούς χρήστες του ελληνικού τουίτερ και του ελληνικού φέιμπουκ». (Που τους βρήκε τους μισούς χρήστες του διαδικτύου να αποδοκιμάζουν την ενέργεια που είχε στόχο τον πρώην πρωθυπουργό; Εμείς μόνο κάτι κραγμένους τύπους, του φυράματος του συναντήσαμε μόνο).

Αναφερόμαστε κύρια στην συγχορδία που έκανε μαζί με τον ομόσταβλο του, Γιάννη Πιτταρά (είναι ο δημοσιοκάφρος που σύμφωνα με δημοσιεύματα φιλοδοξεί να πολιτευτεί με την Ν.Δ) και ζητούσαν να ποινικοποιηθεί ο διάλογος -πράγμα φυσικά αδύνατο- στο διαδίκτυο.
Δείχνει όμως την «λογική» που κουβαλούν τα τσιράκια του Αλαφούζου.


Στην ίδια ρότα και η φυλλάδα του Βαγγέλη Μαρινάκη «Ελευθερία του τύπου» η οποία ανακαλύπτει «άκρως επικίνδυνο διχασμό, για την δολοφονική επίθεση κατά του Παπαδήμου» και διαπιστώνει πρωτοσέλιδα «Εκρήξεις παράνοιας στα social media υπέρ της τρομοκρατίας». (Αρχική φωτογραφία).

Το έχουμε ξαναγράψει. Αυτό που πραγματικά τρομοκρατεί τους αστούς και τους κολαούζους τους, είναι ότι για πρώτη φορά, τις τελευταίες δεκαετίες, στην συνείδηση μεγάλου μέρους του κόσμου η στοχευμένη βία οργανώσεων ένοπλης πάλης δείχνει να είναι νομιμοποιημένη.
Κι' όλοι μπορεί να υποθέσουμε τι σημαίνει αυτό και για την ψυχολογία των μελών των οργανώσεων ένοπλης μειοψηφικής βίας, αλλά και για τους κρατικούς μηχανισμούς που βλέπουν πια κάθε προσπάθεια δημιουργίας κλίματος τρομοϋστερίας να πέφτει στο κενό.

Είναι και ένα άλλο στοιχείο που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση βλέπουμε μια πολιτική οργάνωση με το πρόσημο της αναρχίας και με κύριο χαρακτηριστικό δράσης της την μη αποδοχή της αστικής νομιμότητας να μαζικοποιείται τόσο πολύ και σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Μιλάμε για τον «Ρουβίκωνα» φυσικά.

Πριν πάμε να ρίξουμε μια ματιά τι λένε οι χρήστες του διαδικτύου για την ψιλοπεριπέτεια που πέρασε ο Παπαδήμος ας θυμηθούμε απόσπασμα περασμένης ανάρτησής μας:


Καμιά εκτίμηση δεν έχουμε στον Μάκη Κουρή και στην βδομαδιάτικη φυλλάδα του «Το Παρόν». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν του αναγνωρίζουμε ότι κάποιες φορές δεν έχει πρόβλημα να γράψει τα πράγματα όπως είναι και να προβεί σε αποκαλύψεις.
Όπως το συγκεκριμένο σημερινό του δημοσίευμα που αναφέρει ότι ο Παπαδήμος πλήρωσε 511 ευρώ φόρο για αποδοχές 2.238.484 ευρώ!

«Για τους .. σωτήρες μας, τις περιλάλητες προσωπικότητες που θέλουν, δια διορισμού, όχι με την ψήφο του λαού να μας κυβερνήσουν, δεν ισχύει ό,τι οι νόμοι προβλέπουν για τους κοινούς θνητούς, τον λαουτζίκο, τον φτωχοσυνταξιούχο, τον περιπτερά, εκείνον που έχει ένα ψιλικατζίδικο. Για τους κυρίους αυτούς δεν υπάρχουν φόροι ούτε περικοπές ούτε μειώσεις ούτε απολύσεις ούτε ανεργία, φτώχεια και πείνα. Ο διορισμένος πρωθυπουργός μας, που την άλλη Κυριακή λήγει η θητεία του ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Ο,τι βγάζει ο Κ. Παπαδήμος είναι όλα αφορολόγητα», γράφει ανάμεσα στα άλλα.

Ας πάρουμε και μια ακόμα γεύση (η πρώτη είναι εδώ) για τις αντιδράσεις των χρηστών του διαδικτύου όταν έγινε γνωστή η έκρηξη της στρακαστρούκας στα χέρια του δοτού πρώην πρωθυπουργού:










Το είδαμε κι αυτό!


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η οποία προσφέρει νέες βάσεις σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, η κυβέρνηση που προσκάλεσε την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία στο Αιγαίο, ενώ αυτή στηρίζει τις τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας,

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που δίνει γη και ύδωρ στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ με τον γνωστό ρόλο σε σχέση με την δικτατορία 1967 – 74 και την υπόθεση της Κύπρου, διά του υπουργού της για την άμυνα, προσκάλεσε και την Χρυσή Αυγή στην τελετή για τον επαναπατρισμό των λειψάνων 16 πεσόντων στην Κύπρο το 1974!

Αποτελεί βάναυση προσβολή των νεκρών η πρόσκληση από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ των υμνητών της χούντας 1967 – 74 που ευθύνεται για το προδοτικό πραξικόπημα στην Κύπρο και που με τη σειρά του, οδήγησε στην εισβολή και κατοχή μεγάλου τμήματος της μεγαλονήσου!

Η πρόσκληση της Χρυσής Αυγής στη συγκεκριμένη ειδικής βαρύτητας τελετή είναι απαράδεκτη επιπλέον και για τα μηνύματα που στέλνει η κυβέρνηση προς το στρατιωτικό προσωπικό, με την πρακτική της αυτή! Η παρουσία εκπροσώπων της Χρυσής Αυγής γενικότερα σε τελετές της πολιτείας και ειδικότερα σε αυτές των Ενόπλων Δυνάμεων προκαλεί το δημοκρατικό αίσθημα του λαού!

Καλούμε τα στρατευμένα παιδιά μας και τους συναδέλφους των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων ασφαλείας να καταδικάσουν το βαρύτατο αυτό ατόπημα της κυβέρνησης προς τους πεσόντες, καθώς και να απομονώνουν το ναζιστικό εγκληματικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, σε κάθε περίσταση που παρουσιάζεται!

ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ (ΚΕΘΑ)
Ζαλόγγου 7, Αθήνα 10678

Ας μιλήσουμε για τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας Μέρος 3 - "Απαλλοτριώσεις"

Από το βιβλίο «Με τη μάχη στο αίμα τους, λαϊκή βία στην προεπαναστατική Ρωσία (1905-1917)» (Οι υπογραμμίσεις δικές μας. Το παρακάτω είναι απόσπασμα του κεφαλαίου)

Απαλλοτριώσεις  

Παράλληλα με τις εκτελέσεις, πολλοί σοσιαλδημοκράτες συμμετείχαν στις απαλλοτριώσεις κρατικών και ιδιωτικών κεφαλαίων. Η αντιφατικό­τητα που επιδείχθηκε από πολλούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες έναντι των εκτελέσεων (με το να τις αρνούνται στη θεωρία και να τις προω­θούν στην πράξη), ίσχυσε και στην περίπτωση των απαλλοτριώσεων.

Στο συνέδριο του 1906 στη Στοκχόλμη, οι σύνεδροι απέρριψαν «…την απαλλοτρίωση χρημάτων από ιδιωτικές τράπεζες και κάθε μορφή κατα­ναγκαστικής συνεισφοράς για επαναστατικούς σκοπούς». Ταυτόχρονα όμως, οι σοσιαλδημοκράτες μαχητές καλούνταν να απαλλοτριώσουν όπλα και εκρηκτικά, καθώς και κρατικά κεφάλαια, πάντα όμως υπό την εντολή των τοπικών κομματικών οργάνων και την προϋπόθεση απόλυτου οικονομικού ελέγχου.
Τυπική έγκριση ωστόσο ουδέποτε ανακοινώθηκε ανοιχτά και ο μόνος ηγέτης που απερίφραστα χαρακτήρισε τη ληστεία ως αποδεκτό μέσο επαναστατικού αγώνα, ήταν ο Λένιν. Αν και άλλοι εκπρόσωποι τάσεων του κόμματος κατέφυγαν στις απαλλοτριώσεις χωρίς επίσημη έγκριση της ηγεσίας, οι μπολσεβίκοι ήταν η μόνη φράξια που επιδόθηκε συστη­ματικά και προγραμματισμένα σε ενέργειες αυτοχρηματοδότησης.

Ήδη από τον Οκτώβρη του 1905, ο Λένιν διακήρυξε την αναγκαιότητα απαλλοτρίωσης πόρων και προσωπικά ασχολήθηκε με αυτό το θέμα. Μαζί με δύο από τους στενότερους συνεργάτες του εκείνης της περιόδου, τον Κρασίν και τον Μπογκντάνοφ (Μαλινόφσκι), οργάνωσε μια ομάδα μέσα στην κεντρική επιτροπή, που έγινε γνωστή ως ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ, με πρωταρχικό στόχο τη συγκέντρωση χρημάτων. Η ύπαρξη αυτού του Κέντρου κρατήθηκε μυστική από το υπόλοιπο κόμμα. 
Αυτό το «γραφείο των 3» διηύθυνε τις επιχειρήσεις απαλλοτρι­ώσεων που πραγματοποιούσαν άτομα «…από την "απαίδευτη", αλλά γεμάτη ζήλο επαναστατική νεολαία, που είναι έτοιμη για όλα». Λόγω της τοπικής ιδιαιτερότητας, ο Καύκασος αποδείχθηκε ο πλέον κατάλληλος για τέτοιες ενέργειες.

Το Μπολσεβίκικο Κέντρο δεχόταν από τον Καύκασο μια σταθερή ροή απεγνωσμένα αναγκαίων κεφαλαίων, χάρη σ’ έναν από τους πιο πιστούς οπαδούς του Λένιν, τον Σεμέν Τερ Πετροσιάν, γνωστό ως Κάμο. Ξεκινώντας από το 1906 και με την υποστήριξη του Κρασίν (ο οποί­ος παρείχε γενική επίβλεψη και βόμβες που κατασκευάζονταν στο εργαστήριο του στην Πετρούπολη), ο Κάμο πραγματοποίησε μια σειρά απαλλοτριώσεων στο Μπακού, στο Κουτάις και την Τιφλίδα. Η πρώτη ληστεία της ομάδας έγινε στην Τιφλίδα το Φλεβάρη.
Το Μάρτη, η ομάδα του Κάμο επιτέθηκε σε τραπεζική χρηματαποστολή σε έναν πολυσύ­χναστο δρόμο του Κουτάις, σκοτώνοντας τον οδηγό και τραυματίζο­ντας τον ταμία. Το Νοέμβριο λήστεψαν μια ταχυδρομική αμαξοστοιχία στο Τσιατούρι. Η πλέον «διάσημη» ληστεία όμως έγινε στην Τιφλίδα, τον Ιούνη του 1907. Σε κεντρική πλατεία της γεωργιανής πρωτεύουσας, οι μπολσεβίκοι έριξαν βόμβες σε δύο οχήματα χρηματαποστολών της Κρατικής Τράπεζας. Αφήνοντας πίσω τους δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, ο Κάμο και οι σύντροφοι του διέφυγαν πυροβολώντας και με λεία 250.000 ρουβλιών που αποδόθηκαν στο Μπολσεβίκικο Κέντρο. Η ομάδα είχε επίσης επιδοθεί σε εκβιασμούς βιομηχάνων, αποστέλλοντας τους ειδικά τυπωμένα έντυπα που καθόριζαν το ποσό που όφειλαν να συνεισφέρουν στην μπολσεβίκικη επιτροπή του Μπακού.

Αν και ο Κάμο ήταν η «καρδιά» της ομάδας μάχης του Καυκάσου, ο Στάλιν ήταν ο πραγματικός αρχηγός. Τίποτα δε γινόταν χωρίς τη γνώση και την έγκριση του. Λόγω του θορύβου που προκάλεσε η ληστεία της Τιφλίδας -και της ανάμειξης του Στάλιν σε αυτή-, αποφασίστηκε η διαγραφή του από το κόμμα, μετά από απόφαση του Περιφερειακού Συνεδρίου Υπερ-Καυκασίας των Σοσιαλδημοκρατικών Οργανώσεων. Η απόφαση ανακλήθηκε μετά από έντονες πιέσεις προς την κεντρική επιτροπή, από κομματικούς ηγέτες που βρίσκονταν στο εξωτερικό. Ο Κάμο ήταν πάντα ο
σύνδεσμος μεταξύ ηγεσίας και των μαχητών, που αν και παρέμεναν μέλη του κόμματος, αναγνωριζόμενοι από τους συντρόφους τους ως τέτοιοι, αναγκάστηκαν τυπικά να παραιτηθούν από τις τοπικές τους οργανώσεις, ώστε να μην εκθέτουν το κόμμα με τις -εκτός επίσημης γραμμής- πρακτικές τους. Αυτό οφειλόταν σε προσωπική παρέμβαση του Λένιν προς τον Στάλιν, καθώς θεωρούσε πως αν κάτι πήγαινε στραβά «…οι μενσεβίκοι θα μας «φάνε»».

Αυτοί οι μαχητές -περιλαμβανομένου και του Κάμο-, ελάχιστη γνώση είχαν της σοσιαλιστικής θεωρίας και ελάχιστο ενδιαφέρον παρουσία­ζαν για τις προγραμματικές διαφωνίες μέσα στο κόμμα. Κάποτε, όταν ο Κάμο παρευρέθηκε σε μια συνεδρίαση για το αγροτικό ζήτημα όπου υπήρχε όξυνση μεταξύ μπολσεβίκων και μενσεβίκων, είπε με ηρεμία σε παριστάμενο μπολσεβίκο φίλο του: «…τι κάθεσαι και διαφωνείς μαζί του; Άσε με να του κόψω το λαιμό!». Ταυτόχρονα με την αδιαφορία για θεωρητικά ζητήματα, ο Κάμο και οι σύντροφοι του κυριολεκτικά λάτρευαν τον Λένιν, που τον θεωρούσαν ενσάρκωση του κόμματος. Φημίζονταν για την επαναστατική τους εντιμότητα και παρά τα τεράστια ποσά που περνούσαν από τα χέρια τους, ζούσαν με μισό ρούβλι την ημέρα.

Ο Κάμο θα συλληφθεί στη Γερμανία στις αρχές του 1908, μετά από πληροφορίες που παρείχε ένας πράκτορας της Οχράνα. Είχε πάει στην Ευρώπη με σκοπό να «σπρώξει» μια παρτίδα χαρτονομισμάτων των 500 ρουβλίων, που προέρχονταν από τη ληστεία της Τιφλίδας και ήταν πολύ δύσκολο να διατεθούν στην ίδια τη Ρωσία. Πριν τη σύλληψη του είχε «στα σκαριά» μια τεράστια ληστεία ενός κρατικού θησαυρο­φυλακίου, όπου φυλάσσονταν 15.000.000 σε χαρτονομίσματα και χρυ­σό. Είχαν υπολογίσει ότι θα μπορούσαν να μεταφέρουν μόνο μέχρι και 4.000.000 και σκόπευαν να ανατινάξουν τα υπόλοιπα.

Η ομάδα του Κάμο δεν ήταν η μόνη που πραγματοποιούσε απαλλο­τριώσεις για λογαριασμό του Μπολσεβίκικου Κέντρου. Ο Μπογκντά­νοφ είχε πραγματοποιήσει επαφές με αρκετά μάχιμα αποσπάσματα στα Ουράλια, όπου και πραγματοποιήθηκε συνάντηση μαχητών στην πόλη Ούφα, το Φλεβάρη του 1906, για να προγραμματιστούν μελλο­ντικές απαλλοτριώσεις. Αν και εκτός γραμμής, αυτή η απόφαση επικυ­ρώθηκε από την περιφερειακή μπολσεβίκικη επιτροπή των Ουραλίων.

Πραγματοποιήθηκαν συνολικά πάνω από εκατό απαλλοτριώσεις, υπό την καθοδήγηση του Ιβάν
Καντόντσεφ και των αδερφών του, Εράζμ και Μιχαήλ. Σύμφωνα με ένα σύντροφο του τελευταίου, «…ο Μιχαήλ θεωρούσε τον εαυτό του μαρξιστή. Στις προτιμήσεις του όμως σε ζητήματα τακτικής παρέμενε ριζοσπάστης εσέρος των παλιών ηρωικών εποχών, ένας μαξιμαλιστής, ακόμα και αναρχικός, σίγουρα όμως δεν έμοιαζε με σοσιαλδημοκράτη».

Λεία τους ήταν όπλα, εκρηκτικά, τυπογραφικό υλικό, αλλά και ολόκληρες τυπογραφικές μηχανές. Επίσης απαλλοτρίωσαν κρατικά και ιδιωτικά κεφάλαια, επιτιθέμενοι κυρίως σε ταχυδρομεία και λογιστήρια εργοστασίων. Σημαντικά οφέλη αποκόμισαν και από ληστείες ταχυδρο­μικών αμαξοστοιχιών, όπως αυτές που διέπραξαν τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 1906, σε δύο σταθμούς της σιδηροδρομικής γραμμής Σαμάρα-Ζλάτουστ.
Η πλέον «διαβόητη» ληστεία τους όμως, έγινε τον Αύγουστο του 1909, όταν επιτέθηκαν σε τρένο στο σταθμό του Μιάς.
Εκτέλεσαν τους εφτά φύλακες και αστυνομικούς και από το χρηματοκι­βώτιο του τρένου αφαίρεσαν 60.000 ρούβλια και 24 κιλά χρυσού. Στον ίδιο ακριβώς σταθμό είχαν απαλλοτριώσει 86.000 ρούβλια το 1908.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ας μιλήσουμε για τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας. Μέρος 2 - "Μπολσεβίκοι: Ο τερρορισμός στην πράξη"


Παραθέτουμε δυο κεφάλαια από το βιβλίο «Με τη μάχη στο αίμα τους, λαϊκή βία στην προεπαναστατική Ρωσία (1905-1917)» (Εκδόσεις Δαίμων του Τυπογραφείου).

Το πρώτο έχει τίτλο "Μπολσεβίκοι: Ο τερρορισμός στην πράξη" Σελ. 132-137 (Οι υπογραμμίσεις δικές μας):

Για τον Λένιν, ηγέτη της μπολσεβίκικης φράξιας των σοσιαλδημοκρατών, η «σωστή θέση» πάνω στο θέμα του τερρορισμού δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε να διευθετηθεί άπαξ και δια παντός. Η θέση του διέφερε αναλόγως των αλλαγών στους πολιτικούς του στόχους και προτεραιότητες.
Ως εκ τούτου, το 1902 κατακεραύνωνε τους εσέρους που υπερασπίζονταν τον τερρορισμό «….η αχρηστία του οποίου, τόσο καθαρά αποδεικνύεται από την εμπειρία του ρώσικου επαναστατικού κινήματος. Τον προηγούμενο μόλις χρόνο δήλωνε πως το κόμμα του «…. Ποτέ δεν απέρριψε τον τερρορισμό ως αξία, ούτε και μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο».
Πριν το ξέσπασμα του 1905, ο Λένιν επέμενε στις παλαιότερες θεωρητικές απόψεις του και χαρακτήριζε κάθε τερροριστική δράση ως «…. Ασύμφορο μέσο αγώνα», απορρίπτοντάς την αναλόγως των συγκυριών, …. Αναμένοντας μια αλλαγή των συνθηκών».

Μια σειρά δεδομένων ανάγκασε τον Λένιν να λάβει μια τελική στάση. Πρώτον, δε μπορούσε παρά να αναγνωρίσει το γεγονός πως οι εσέρικες και οι αναρχικές τερροριστικές τακτικές ήταν σαφώς αποτελεσματικότερες στην αποσταθεροποίηση του καθεστώτος, σπέρνοντας το φόβο και τη σύγχυση στις αρχές. 
Ο Λένιν θα έπρεπε επίσης να παραδεχτεί τη βασιμότητα της εσέρικης άποψης πως η τερροριστική δράση μπορούσε να αποδειχτεί ιδιαίτερα αποτελεσματική στην ριζοσπατικοποίηση της αγροτιάς και του προλεταριάτου.

Επιπλέον, υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν το 1905, με το χάος να απλώνεται –εκτός ελέγχου τόσο από την εξουσία όσο και από τους επαναστάτες ηγέτες-, ο Λένιν αντιλήφθηκε την αναγκαιότητα του να στρέψει το «αναπόφευκτο αντάρτικο» προς όφελος του κόμματός του και της επανάστασης –έτσι όπως τουλάχιστον εκείνος την αντιλαμβανόταν-. Ακόμα και σε θεωρητικό επίπεδο, η τερροριστική δράση φαινόταν περισσότερο δικαιολογημένη σε μια στιγμή που λάμβανε τεράστιες διαστάσεις και αφορούσε κυριολεκτικά κάθε κοινωνικό στρώμα. Δεν μπορούσε πλέον να αντιμετωπίζεται ως μέσο ατομικής διαμαρτυρίας, αλλά ως στοιχείο της μαζικής εξέγερσης κατά ολόκληρης της κοινωνικοπολιτικής τάξης. Για τον Λένιν ήταν επίσης πολύ σημαντικό πως «… ο παραδοσιακός ρώσικος τερρορισμός ήταν δουλειά συνωμοτούντων διανοούμενων, ενώ μετά το 1905 οι εργάτες έγιναν οι βασικοί θιασώτες».

Με αυτές τις θεωρήσεις κατά νου, ο Λένιν επιτέλους σύνθεσε τις απόψεις του. Στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, ο τερρορισμός ήταν κατάλληλος για τους επαναστατικούς σκοπούς, στο βαθμό «… που ήταν ικανός να διαχέεται μέσα στο μαζικό κίνημα». Αυτή η θέση ουσιαστικά δεν διέφερε από την αντίστοιχη των εσέρων που διακήρυσσε: «… καλούμε σε τερρορισμό, όχι αντί της δουλειάς στις μάζες, αλλά προς όφελος αυτής και παράλληλά της». Τώρα που ο καιρός ήταν πια ώριμος, ο Λένιν κάλεσε «… στα πλέον ριζοσπαστικά μέσα, ως τα μοναδικά επαρκή». Δεν απέκλειε την αποκεντρωμένη τερροριστική δράση, συνηγορώντας στο σχηματισμό ένοπλων ομάδων που «…θα διαφέρουν σε μέγεθος, ξεκινώντας ακόμα και από 2-3 άτομα, αυτό-οπλισμένων με κάθε μέσο που τους είναι διαθέσιμο». Αυτές οι ομάδες «… πρέπει άμεσα να πάρουν εκπαίδευση μάχης και να αναλάβουν επιχειρήσεις».

Σύμφωνα με μια από τις πιο στενές συνεργάτιδές του, την Έλενα Στάσοβα, ο Λένιν μετατράπηκε σε «… εξτρεμιστή παρτιζάνο του τερρορισμού».  Ήδη από τον Οκτώβριο του 1905, ανοιχτά καλούσε τους οπαδούς του κόμματος να εκτελούν χαφιέδες, αστυνομικούς, κοζάκους και μέλη των Μαύρων Εκατονταρχιών, να ανατινάζουν τις εγκαταστάσεις τους και τα αστυνομικά τμήματα, να ρίχνουν οξέα στους αστυνομικούς. Παρέμενε όμως ανικανοποίητος και σε επιστολή του στην κομματική επιτροπή της Πετρούπολης τους επίπληττε: «Με φρίκη, με πραγματική φρίκη, βλέπω πως εδώ και μισό χρόνο μιλάμε για βόμβες, χωρίς να έχετε βάλει ούτε μία».

Ανυπόμονος για άμεση δράση, ο Λένιν έπαιρνε αναρχίζουσες θέσεις για να αντικρούσει τους συντρόφους του: «… όταν βλέπω σοσιαλδημοκράτες να δηλώνουν με περηφάνια "δεν είμαστε αναρχικοί, ούτε κλέφτες και ληστές, είμαστε υπεράνω, απορρίπτουμε την αντάρτικη δράση", ρωτώ τον εαυτό μου: "αυτοί οι άνθρωποι καταλαβαίνουν τι τους γίνεται;"».
Τελικά τον Αύγουστο του 1906, η επίσημη θέση των μπολσεβίκων εκφράστηκε μέσω του έντυπου οργάνου τους, του «Προλετάριου». Συμβούλευαν τις ομάδες μάχης «… να τερματίσουν την απραξία τους και να αναλάβουν μια σειρά αντάρτικων ενεργειών με στόχο τη μίνιμουμ καταστροφή της προσωπικής ασφάλειας των φιλήσυχων πολιτών και τη μάξιμουμ καταστροφή της προσωπικής ασφάλειας των χαφιέδων, των ενεργών μελών των Μαύρων Εκατονταρχιών, των υψηλόβαθμων αξιωματούχων της αστυνομίας, του στρατού, του ναυτικού και ούτω καθ’εξής».

Στην πραγματικότητα ωστόσο, η ανησυχία του Λένιν περί μπολσεβίκικης τερροριστικής απραξίας, ήταν αβάσιμη. Οι οπαδοί του σε όλη τη χώρα ήταν αναμεμειγμένοι σε αναρίθμητα περιστατικά βίας. Αυτά τα τερροριστικά ξεσπάσματα ήταν κατά βάση ανεξέλεγκτα από την κομματική ηγεσία, η οποία ήταν αποκομμένη από την πραγματική δράση, κι έτσι αυτές οι ενέργειες είχαν ελάχιστη σύνδεση με τους ευρύτερους πολιτικούς σκοπούς του κόμματος ή την άμεση στρατηγική του. Επιπλέον, αυτές οι ενέργειες σπάνια αναφέρονταν στα κομματικά επιτελεία, κεντρικά ή περιφερειακά. Στην πραγματικότητα, καθώς οι μπολσεβίκοι δεν διέθεταν κάποιο επίσημο όργανο επιφορτισμένο αποκλειστικά με τον τερρορισμό, -κατά το πρότυπο της εσέρικης «Οργάνωσης Μάχης»- η τερροριστική δραστηριότητά τους λάμβανε ένα αναρχίζοντα χαρακτήρα. Ο μπολσεβίκικος τερρορισμός χτυπούσε μια ποικιλία στόχων, αλλά οι πιο κοινοί ήταν οι ύποπτοι για χαφιεδισμό και προδοσία.

Ενώ η φυσική εξάλειψη χαφιέδων θεωρείτο απαραίτητη για την εκκαθάριση των επαναστατικών γραμμών από άτομα που έθεταν σε κίνδυνο την ομάδα, άλλες τερροριστικές ενέργειες είχαν την εκδίκηση ως κεντρικό κίνητρο. Αυτό π.χ. συνέβαινε με την εκτέλεση δήμιων φυλακών, υπεύθυνων για την επιβολή της θανατικής ποινής σε επαναστάτες κρατούμενους. Οι μπολσεβίκοι εκτελεστές μια τέτοιας ενέργειας δε θα μπορούσαν φυσικά να περιμένουν πως έτσι θα απέτρεπαν μελλοντικές εκτελέσεις συντρόφων τους. Οι μπολσεβίκοι ήταν υπεύθυνοι για πολλές παρόμοιες πράξεις εκδίκησης με στόχο αστυνομικούς και κοζάκους, που είχαν έρθει σε αιματηρή αντιπαράθεση με επαναστάτες.

Η εκδίκηση και η προσπάθεια εξουδετέρωσης των αντιπάλων τους, έστρεψε τη βία των μπολσεβίκων και κατά διαφόρων συντηρητικών στοιχείων του πληθυσμού. Αυτό ήταν το κίνητρο στις 27 Γενάρη 1906 όταν, κατ’ απόφαση της Επιτροπής Πετρούπολης, μια ομάδα μάχης των μπολσεβίκων επιτέθηκε στην ταβέρνα Τβερ, στέκι των εργατών ναυπηγείων, που ήταν μέλη της μοναρχικής  Ένωσης του Ρώσικου Λαού. Τριάντα περίπου θαμώνες δέχτηκαν τρεις βόμβες από τους τερροριστές, κι όταν προσπάθησαν να βγουν από την ταβέρνα, δέχτηκαν τα πυρά των όπλων των μπολσεβίκων. Δύο πέθανα, είκοσι τραυματίστηκαν και οι δράστε διέφυγαν. Αρκετοί από τους διασωθέντες θα εκτελεστούν αργότερα. Παρομοίως, στην πόλη Εκατερίνμπουργκ των Ουραλίων, μέλη της μπολσεβίκικης ομάδας μάχης, που καθοδηγούνταν από τον Ιακώβ Σβέρντοφ, επίμονα τρομοκρατούσαν τα μέλη των Μαύρων Εκατονταρχιών, σκοτώνοντας όσους περισσότερους τσαρικούς μπορούσαν.

Παράλληλα με τις εκτελέσεις ως μέσο εξολόθρευσης των υποστηρικτών του τσαρικού καθεστώτος, οι μπολσεβίκοι επιδίωκαν επίσης να ενσπείρουν τη σύγχυση και τον πανικό στις αρχές, υποβαθμίζοντας έτσι την ικανότητά τους να αμυνθούν στην εξαπλούμενη βία. Οι εξτρεμιστές αντιμετώπιζαν ανηλεώς τους στόχους τους, από επιθεωρητές εργοστασίων, μέχρι αστυνομικούς διαφόρων βαθμών. Σχολιάζοντας αυτές τις τερροριστικές επιθέσεις, κάποιοι μπολσεβίκοι δε μπορούσαν παρά να επισημάνουν την «καταστροφική βία για τη βία»: «… το φθινόπωρο του 1907, μάχιμοι νέοι έχασαν τον έλεγχο και άρχισαν να ολισθαίνουν προς τον αναρχισμό, σκοτώνοντας φύλακες, αστυνομικούς και χωροφύλακες. Σε πυρετώδη κατάσταση, πίστευαν ότι ήταν αναγκαίο το να δράσουν». Δύο μπολσεβίκοι τερροριστές «… παρακολουθούσαν τους κοζάκους, απλά περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να διασκεδάσουν με τις βόμβες τους. Οι κοζάκοι ωστόσο πορεύονταν σε φάλαγγα κατά άντρα, κάνοντας έτσι τις γραμμές τους λιγότερο ευάλωτες σε επιθέσεις. Έτσι οι δύο μαχητές έριξαν τις βόμβες τους σε στρατώνα της αστυνομίας, διασκεδάζοντας με το θέαμα που ακολούθησε: όταν τα αναμμένα φυτίλια σφύριζαν, οι αστυνομικοί πηδούσαν από τα παράθυρα».

Η απόφαση για μια εκτέλεση συχνά προέκυπτε αυθόρμητα από κάποιο κομματικό μέλος, χωρίς τη συγκατάθεση της τοπικής ή κεντρικής ηγεσίας. Τέτοια ήταν η περίπτωση της εκτέλεσης του υπαστυνόμου Νικήτα Περλόφ, στις 21 Φεβρουαρίου 1907, στο Ντμιτριέβκι. Εκτελέστηκε από δύο μπολσεβίκους, τον Πάβελ Γκούσεφ και τον Μιχαήλ Φρούνζε: «… η εκτέλεση του Περλόφ δεν ήταν οργανωμένο σχέδιο, μια προειλημμένη απόφαση της κομματικής οργάνωσης, αλλά μια στιγμιαία παρόρμηση του Φρούνζε. Κατά τη διάρκεια μιας προπαγανδιστικής συνάντησης, κάποιος είδε από το παράθυρο τον Πέρλοφ να περνά. Ο Φρούνζε πήδηξε κάτω  και κάλεσε τον Γκούσεφ να τον ακολουθήσει. Παρά τις διαμαρτυρίες των παρευρισκόμενων, έτρεξαν έξω. Σε λίγο ακούστηκαν πυροβολισμοί».

Ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις η ανάμειξη του κόμματος στον τερρορισμό λίγο είχε να κάνει με το μαζικό κίνημα, εντούτοις υπήρχαν στιγμές που δικαιολογούσαν τη θεωρητική θέση του κόμματος πάνω στο ζήτημα. Σύμφωνα με τον εξέχοντα μπολσεβίκο Βλαντιμίρ Μποντς-Μπρούεβιτς, όταν το σύνταγμα Σεμενόφσκι μπήκε στη Μόσχα για να καταστείλει την εξέγερση του Δεκέμβρη, μελετήθηκε από την κομματική επιτροπή Πετρούπολης το σενάριο «… να απαχθούν δύο δούκες και να τεθούν υπό σαφή απειλή άμεσης εκτέλεσης σε περίπτωση που χυνόταν έστω και μία σταγόνα προλεταριακού αίματος στους δρόμους της Μόσχας». Νωρίτερα, η μπολσεβίκικη ομάδα της Πετρούπολης είχε επιχειρήσει απόπειρα ανατίναξης τρένων που μετέφεραν κυβερνητικά στρατεύματα στη Μόσχα. Τέλος, απαλλοτρίωσαν ένα κανόνι από ναυτικό φυλάκιο, προκειμένου να κανονιοβολήσουν τα χειμερινά ανάκτορα σε περίπτωση όξυνσης της σύγκρουσης.

Συγκεκριμένες άλλες πλευρές της μπολσεβίκικης τερροριστικής δραστηριότητας μπορούν επίσης να εκληφθούν ως κομμάτι της οικονομικής πάλης των μαζών, με τη μορφή των απεργιών. Οι επαναστάτες πραγματοποιούσαν επιθέσεις όχι μόνο ενάντια σε βιομήχανους, διευθυντές εργοστασίων, αστυνομικούς που τους υπερασπίζονταν, αλλά και κατά εργατών που δεν υποστήριξαν τις προλεταριακές κινητοποιήσεις. Οι ξυλοδαρμοί απεργοσπαστών ήταν συνήθεις, όπως και οι εκτελέσεις των πρωτεργατών τους.

Επίσης χρησιμοποίησαν βία ενάντια στην εκλογική διαδικασία για την πρώτη Δούμα, την οποία οι σοσιαλδημοκράτες είχαν αποφασίσει να μποϋκοτάρουν. Παράλληλα με την αντιεκλογική τους αγκιτάτσια, οργάνωσαν επιθέσεις σε εκλογικά κέντρα, κατάσχοντας και καταστρέφοντας τα επίσημα πρακτικά των εκλογικών αποτελεσμάτων. Επίσης, σημειώθηκαν ένοπλες καταλήψεις τυπογραφειών προκειμένου να τυπωθεί έντυπο υλικό.

Αναπτύχθηκε δίκτυο παράνομης εισαγωγής όπλων και εκρηκτικών, θεωρητικά με αποκλειστικό σκοπό τον εξοπλισμό μελλοντικών μαζών εξεγέρσεων, στην πραγματικότητα όμως προς χρήση αντάρτικων επιθέσεων. Υπεύθυνος για την εισαγωγή των όπλων ήταν ο Μαξίμ  Λίτβινοφ, ένα από τα πιο ενεργά μέλη της λενινιστικής φράξιας. Ο Λεονίντ Κρασίν, μέλος της κεντρικής επιτροπής και επικεφαλής της ΤΕΧΝΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΑΧΗΣ, βασικός οργανωτής όλων των μπολσεβίκικων μάχιμων υποθέσεων κατ’ αυτή τη περίοδο και ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Λένιν, προσωπικά συμμετείχε στη συναρμολόγηση των βομβών: «… Ο Κρασίν, και όχι ο Λένιν, έθεσε σε κίνηση τα μπολσεβίκικα σχέδια για ένοπλες ομάδες, ικανές για να χτυπήσουν την κυβέρνηση το 1905. Το Γενάρη ίδρυσε –υπό την κεντρική επιτροπή- την ΤΕΧΝΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΑΧΗΣ για να εποπτεύει όλες τις παράνομες δραστηριότητες του κόμματος. Ο ίδιος ο Κρασίν σχεδίαζε τις βόμβες, αν και η πιο πολλή δουλειά γινόταν από δύο χημικούς με κωδικά ονόματα Α και Ω. Το όνειρό του ήταν να κατασκευάσει μία βόμβα σε μέγεθος καρυδιού».

Λειτούργησαν ειδικές σχολές για εκπαίδευση μάχης των τερροριστών (π.χ. στο Κίεβο) ή ακόμα ειδικότερα για την τεχνική τους κατάρτιση στην κατασκευή βομβών (π.χ. στο Λοβ). Αντίστοιχη σχολή λειτούργησε στο φινλανδικό χωριό Κουοκάλα, καθώς και στη Μπολόνια της Ιταλίας το 1910, χρηματοδοτούμενες από απαλλοτριώσεις που είχαν γίνει στη Ρωσία.

Για τους μπολσεβίκους ο τερρορισμός έγινε ένα αποτελεσματικό και συχνά χρησιμοποιούμενο στοιχείο. Ένα εργαλείο όμως που λίγο είχε να κάνει με τις διακηρυγμένες αρχές τους. Παρέμεινε ωστόσο ένα αποτελεσματικό όπλο στο οπλοστάσιο ριζοσπαστικών ομάδων και ατόμων, καθώς «… στον επαναστατικό αγώνα όλα τα μέσα είναι δόκιμα».

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ας μιλήσουμε για τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας. Μέρος 1ο

Του  Γιώργου Γιαννακέλλη 

Η τακτική να παίρνεις επιλεγμένα αποσπάσματα από έργα θεωρητικών και να προσπαθείς να επιχειρηματολογήσεις στα συμπεράσματα που ήδη έχεις καταλήξει, είναι τόσο παλιά όσο και οι λάσπες.
Κάποια ρήση μάλιστα λέει ότι «αν πάρεις αποσπάσματα απ’ το Ευαγγέλιο μπορείς να βγάλεις τον Χριστό Αντίχριστο».

Στην προκειμένη περίπτωση ο Ν. Μπογιόπουλος δεν χρησιμοποιεί «Τας γραφάς» αλλά τον Λένιν, τον Μαρξ, τον Τσε κ.α για να υπερασπιστεί την θέση του ΚΚΕ, που δεν είναι παρά η υπεράσπιση της αστικής νομιμότητας και η πολεμική εναντίον σε όσους επιλέγουν τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας.

Σε τέτοια ζητήματα, ειδικά όταν προσεγγίζεις το θέμα της λαϊκής αντιβίας και τις μορφές που εκδηλώνεται σε κάθε ιστορική εποχή, δεν είναι ότι πιο ιδανικό να παίρνεις αποσπάσματα βιβλίων και να τα χρησιμοποιείς όπως σε βολεύουν, παραγνωρίζοντας "τόπο και χρόνο" δηλαδή πότε γράφτηκαν και σε τι συνθήκες. Πόσω μάλλον όταν πολύ εύκολα μπορεί να αντικρουστούν με άλλα αποσπάσματα κειμένων των θεωρητικών που επικαλείσαι. Και αυτό θα το αποδείξουμε στην συνέχεια.

Θα «παίξουμε», δηλαδή, στο «γήπεδο» του δημοσιογράφου, αφού πούμε εκ των προτέρων ότι η αντιπαράθεση τσιτάτων –και μάλιστα λογοκριμένων όπως κάποια που παρουσιάζει ο Ν.Μ- δεν βοηθάνε τον αναγνώστη να σχηματίσει ολοκληρωμένη άποψη για το ζήτημα που αναφέρονται.

Επειδή το θέμα που προέκυψε –αφορμή ήταν η αποστολή στον πρώην πρωθυπουργό Παπαδήμο ενός παγιδευμένου με εκρηκτικά φακέλου- με ένα μήνυμα που στείλαμε στην ραδιοφωνική εκπομπή του Ν. Μπογιόπουλου, μια ανάρτηση δική μου στο μπλογκ μας και μια απάντηση που μας έδωσε ο δημοσιογράφος μέσα από την ιστοσελίδα «Ημεροδρόμος», ας κάνουμε μια εισαγωγή.

Αρχικά, ας μην προσπεράσουμε τον τρόπο που αντιμετώπισε η ελληνική κοινωνία –και αυτό δεν είναι «υποταγή στο αυθόρμητο», όπως μπορεί να βιαστεί να ισχυριστεί κάποιος- την επίθεση που δέχτηκε ο πρώην πρωθυπουργός – τραπεζίτης. Και για να το προχωρήσουμε παραπέρα να πούμε ότι σήμερα σε μια κοινωνία που έχει εξαθλιωθεί από τις βάρβαρες ταξικές πολιτικές όσο και να προσπαθούν ορισμένοι –κύρια καθεστωτικοί δημοσιοκάφροι- δεν μπορούν να αναβιώσουν εποχές τρομολαγνείας και τρομοϋστερίας.

Μάλιστα πιθανόν να δημιουργούσε και αισθήματα χαράς στον λαϊκό κόσμο αν κάποιες οργανώσεις εκτελούσαν μερικά κοινωνικά παράσιτα. Οι μάζες αντιλαμβάνονται ότι τα προβλήματα τους δεν τα δημιουργούν κάποιοι θιασώτες του αντάρτικου πόλης, αλλά ότι οι πραγματικοί τρομοκράτες είναι αυτοί που καθορίζουν την πολιτική που μας οδηγεί στην απόλυτη ένδεια και εξαθλίωση.
Δεν κινδυνεύει δηλαδή η κοινωνία μας από κατασκευασμένους, ανύπαρκτους εχθρούς.

Άλλη είναι η βία που απειλεί όλο το λαό μας και όχι τα επιλεγμένα χτυπήματα των οργανώσεων μειοψηφικής ένοπλης βίας. Και αυτή είναι η βία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Μιας βίας που δεν έχει ενόχους, δεν δικάζεται από κανένα δικαστήριο και οι δράστες της είναι οι εγκληματίες του λευκού κολάρου που υπηρετούν και στηρίζουν το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα. 

Αξιοσημείωτο είναι επίσης αυτό που διαπιστώνει όποιος έχει επαφή με τον κόσμο της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα: Για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση η ένοπλη πάλη έχει απενοχοποιηθεί στην συνείδηση όχι μόνο κάποιων νεολαίων αλλά και σε άτομα που μέχρι πριν μερικά χρόνια αυτό ήταν αδιανόητο. 

Και για να μην υπάρξει καμιά παρανόηση να επαναλάβουμε το αυτονόητο για τους κομμουνιστές: Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα δεσμά της αστικής δικτατορίας είναι καθήκον της ίδιας και είναι αδιέξοδη η μορφή αγώνα που έχουν επιλέξει όσοι έχουν επιλέξει την ένοπλη μειοψηφική πάλη.  

Ας θυμηθούμε και μια άποψη που διατύπωσε ο Δημήτρης Κουφοντίνας μετά από αρκετά χρόνια που βρίσκεται στην φυλακή: «Ο ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί παρά να είναι έργο της κινητοποιημένης και οργανωμένης κοινωνίας. Η δράση του αντάρτικου πόλης δεν μπορεί να νοηθεί σε αντίθεση με τη λαϊκή κινητοποίηση, ανεξάρτητα και αποκομμένα από αυτήν. Αν δεν υπάρχει λαϊκή στήριξη στο αντάρτικο σχέδιο, αναπόφευκτα αυτό οδηγείται στην αποτυχία. Ο αγώνας δεν μπορεί να είναι καθαρά στρατιωτικός. Χρειάζεται να είναι πολιτικοστρατιωτικός».

Μήπως στην εποχή μας δεν υπάρχουν κομμουνιστικά κόμματα που δίπλα στην νόμιμη δουλειά που κάνουν διαθέτουν τους παράνομους μηχανισμούς τους οι οποίοι πραγματοποιούν εκτελέσεις καθαρμάτων, "απαλλοτριώσεις" τραπεζών, για να χρηματοδοτηθεί ο επαναστατικός αγώνας τους κλπ; Η Τουρκία είναι δίπλα μας. Ας ρίξουν μια ματιά αυτοί που έχουν σαν ευαγγέλιο την αστική νομιμότητα τί συμβαίνει στο επαναστατικό κίνημα της γειτονικής χώρας.

Οποιος δεν θέλει να κλείνει τα μάτια του στα κοινωνικά φαινόμενα χωρίς μεγάλη προσπάθεια θα βρει την μήτρα που γεννάει τις οργανώσεις μειοψηφικής ένοπλης βίας.

Υπάρχει κοινωνικός πόλεμος. Και συνέχεια γίνεται πιο αμείλικτος. Η αστική τάξη διαθέτει τις δυνάμεις καταστολής, τους νόμους, τους μηχανισμούς που προσπαθούν να διαμορφώσουν πρότυπα, οπτικά πεδία, συνειδήσεις.

Η εργατική τάξη απ’ την άλλη, κατακερματισμένη, εγκλωβισμένη σε κόμματα που σαν θεό τους έχουν τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό.
Ανήμπορη να αντισταθεί συλλογικά στην βάρβαρη επέλαση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας.

Σ’ αυτό τον κοινωνικό πόλεμο κάποιοι επέλεξαν να αντισταθούν ένοπλα στην αστική τάξη.

 Να το επαναλάβουμε για άλλη μια φορά για να μην αφήσουμε περιθώρια παρερμηνειών: Δεν μας εκφράζουν οι οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας. 

Απ’ την άλλη όμως, όπως μας δείχνει η ντόπια και διεθνής εμπειρία οι οργανώσεις μειοψηφικής επαναστατικής βίας, οι οργανώσεις "ατομικής τρομοκρατίας", όπως τις αποκαλούσε ο Λένιν, (στην συνέχεια θα σταθούμε αρκετά σ' αυτόν τον μεγάλο επαναστάτη παραθέτοντας αρκετά κείμενα του "αφιερωμένα" σε όσους προσπαθούν να τον βάλουν στα "καλούπια" τους) είναι σάρκα απ' την σάρκα του αντικαπιταλιστικού κινήματος της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Από κει και πέρα μπαίνει ένα άλλο ουσιαστικό ζήτημα. Το πότε και πώς ασκείται η βία, αν είναι επαναστατικά σκόπιμη στη μια ή την άλλη ιστορική συγκυρία, στο ένα ή το άλλο επεισόδιο της αέναης πάλης των τάξεων. 
Και πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα τακτικής πρέπει να τοποθετηθούμε μέσα στο αντικαπιταλιστικό κίνημα, μακριά από προβοκατορολογίες και ανιστόρητες απόψεις όπως αυτές που εκφράζονται από το ΚΚΕ αλλά και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Θα συνιστούσαμε στους αναγνώστες μας να διαβάσουν το βιβλίο του Μερλόν Ποντί «Ανθρωπισμός και τρομοκρατία».

Εκεί θα δουν τον Πασκάλ – έναν Γάλλο φιλόσοφο, φυσικό και μαθηματικό- να λέει απ’ τον 16ο ακόμα αιώνα το εξής χαρακτηριστικό: «Ο φόνος ενός από το αντίπαλο στρατόπεδο είναι πράξη θεμιτή. Δυστυχώς έτσι μπορούν να προχωρήσουν οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί».

Στην συνέχεια θα εφαρμόσουμε κι εμείς την τακτική του Ν. Μπογιόπουλου παραθέτοντας ξεκομμένα αποσπάσματα από έργα των Λένιν, Μάρξ, Τσε, Στάλιν, κ.α για το θέμα που αναφερόμαστε και τα οποία λένε ακριβώς τα αντίθετα από τα αποσπάσματα που παραθέτει. 

Πριν όμως δυο κεφάλαια από ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο «Με τη μάχη στο αίμα τους, λαϊκή βία στην προεπαναστατική Ρωσία (1905-1917)».
Επίσης θα παραθέσουμε ολόκληρο το θρυλικό βιβλίο «Εγχειρίδιο του Αντάρτη Πόλεων» του διανοούμενου και ηγέτη της βραζιλιάνικης επανάστασης Κάρλος Μαριγκέλα. Κι αυτό για να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το σκεπτικό όσων/ες επιλέγουν να ενταχθούν σε οργανώσεις μειοψηφικής βίας. Αυτό το πόνημα υπήρξε και είναι  η "Βίβλος" για το σύνολο σχεδόν των οργανώσεων ένοπλης πάλης σε όλο τον κόσμο.

Συνέχεια εδώ

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger