Νεοτερα

Ισλαμικό Κράτος: "πνέει τα λοίσθια".

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017 | 9:01 μ.μ.

 Γράφει ο mitsos175.

Τουρκικές δυνάμεις και αντάρτες σύμμαχοί τους "έχουν επιβάλει πλήρη έλεγχο στην στρατηγική πόλη Al-Bab, προπύργιο του ισλαμικού κράτους" όπως μετέδωσαν τουρκικά κρατικά MME. Η πόλη βρίσκεται 40 χιλιόμετρα ΒΑ του Χαλεπίου και 30 χιλιόμετρα νότια των τουρκικών συνόρων. Άλλες αναφορές από πηγές που πρόσκεινται στους αντάρτες συμμάχους της Τουρκίας ισχυρίζονται ότι οι ίδιοι συμφώνησαν με τον ISIS να του επιτραπεί να αποσυρθεί με ασφάλεια από την Αλ-Bab. Οι μάχες στοίχησαν αρκετές απώλειες και στις δυο πλευρές.

Νότια της πόλης ο Αραβικός Συριακός Στρατός συνεχίζει την θεαματική προέλαση του στην προσπάθεια να απελευθερώσει όσο το δυνατό γρηγορότερα περιοχές που ελέγχει ο ISIS. Χωρίς το κόψιμο του κύριου δρόμου ανεφοδιασμού της Al Bab από το Συριακό Στρατό, οι Τούρκοι θα ήταν έξω από την πόλη για πολύ καιρό.
Στη Νότια Συρία ο Στρατός πλησιάζει την Παλμύρα.
Επίσης οι Κούρδοι μαχητές απελευθέρωσαν μεγάλες περιοχές Βορειανατολικά της Ράκκα, "πρωτεύουσας" του ISIS.

Προς το παρόν όλοι προσπαθούν να καταλάβουν εδάφη από το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο πλέον "πνέει τα λοίσθια". Σύντομα όμως θα έχουμε συγκρούσεις μεταξύ Τούρκων και Σύριων - Κούρδων, αφού ο μεγαλομανής Ερντογάν ονειρεύεται ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ δεν κρύβει την πρόθεση του να καταλάβει μια μεγάλη περιοχή της Συρίας (όπως και του Ιράκ) με το πρόσχημα της "ζώνης ασφαλείας". Ήδη τις προηγούμενες μέρες έγιναν δοκιμαστικές επιθέσεις των Τούρκων σε Κουρδικές περιοχές.

Η ανόητη στρατηγική του ISIS να επιτεθεί στην ιστορική Παλμύρα και την ηρωική Deir ez Ζor μετά την νίκη του Συριακού Αραβικού Στρατού στο Χαλέπι, κατάστρεψε τις εφεδρείες και τις επίλεκτες δυνάμεις που του είχαν απομείνει. Αν και οι μισθοφόροι ξέρουν καλά τις τακτικές μάχης, όπως φάνηκε όταν αποφάσισαν να αμυνθούν στην Al Bad όπου αναχαίτισαν πολλές φορές υπεράριθμες και πολύ καλύτερα εξοπλισμένες τουρκικές δυνάμεις, σε επίπεδο στρατηγικής, έκαναν μεγάλα λάθη.

Η επίθεση στην Παλμύρα δεν άλλαξε την έκβαση στο Χαλέπι. Τα λιγοστά εδαφικά κέρδη πληρώθηκαν με βαρύτατες απώλειες που δεν μπορούν οι τζιχαντιστές να τις αναπληρώσουν, αφού έχασαν όχι μόνο μεγάλες πόλεις τις οποίες λεηλατούσαν, αλλά και το ηθικό τους. Μόλις ο Συριακός Στρατός έφερε ενισχύσεις, πέρασε στην αντεπίθεση και ήδη έχει ανακαταλάβει όλο σχεδόν το χαμένο έδαφος, ενώ ο ISIS αποδυναμώνεται συνέχεια. Στο μεταξύ η δήθεν "αντιπολίτευση" σπαράσσεται από συγκρούσεις ανάμεσα στις ομάδες που την απαρτίζουν, ενώ ο ένας κατηγορεί τον άλλο για την συντριβή στην αποφασιστική μάχη του Χαλεπίου.

Η επίθεση του ISIS στην Deir ez Ζor ήταν κρίσιμη. Παρά τις λυσσασμένες επιθέσεις από παντού και τις μεγάλες δυνάμεις των ισλαμοφασιστών, ο θύλακας άντεξε. Με τη βοήθεια της Αεροπορίας αλλά και των κατοίκων, οι οποίοι είναι φανερά υπέρ του Άσαντ, η επίθεση αποκρούστηκε με μεγάλες απώλειες για τους επιτιθέμενους.

Τα παραπάνω τελευταία "λάθη" του ISIS δεν ήταν αποτέλεσμα ανικανότητας ή απειρίας των διοικητών του. Ήταν εντολές από τα κέντρα που δημιούργησαν, στήριξαν, εκπαίδευσαν, τις ορδές των φανατικών, για να ρίξουν τη Συριακή Κυβέρνηση. Οι μισθοφόροι πριν διαλυθούν, δίνουν τις τελευταίες τους υπηρεσίες, προσπαθώντας να φθείρουν όσο το δυνατόν περισσότερο το Συριακό Στρατό, για τον επόμενο γύρο αντιπαράθεσης. Όμως ότι και να κάνουν οι ξένοι Ιμπεριαλιστές, ο υπέροχος Συριακός Λαός, έδειξε ότι αυτός έχει τον τελευταίο λόγο κι ότι θα ξαναχτίσει τη χώρα του πιο όμορφη και πιο δυνατή.

Προβολή ταινίας στα Χανιά: Σάκο και Βαντσέτι, του Τζουλιάνο Μοντάλντο

Ο πολιτιστικός σύλλογος "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ" ολοκληρώνοντας αυτόν τον χειμώνα το "ΠΑΝΟΡΑΜΑΙΤΑΛΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ" θα προβάλει την Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017 στις 20.00μ.μ. στην αίθουσα ορόφου του Τ.Ε.Ε. Δυτικής Κρήτης (Νεάρχου 23, είσοδος από Γιαμπουδάκη) την ταινία του Τζουλιάνο Μοντάλντο Σάκο και Βαντσέτι/Sacco e Vanzetti (1971).

Sacco& Vanzetti. Μια ταινία του Giuliano Montaldo (1971) για την αληθινή ιστορία δύο αναρχικών, ιταλικής καταγωγής, οι οποίοι βρέθηκαν γύρω στα 1920 στις Η.Π.Α. κατηγορούμενοι για ληστεία μετά φόνου που ποτέ δεν διέπρεξαν, καταδικάστηκαν μετά από μία δίκη παρωδία και τελικά τιμωρήθηκαν σε θάνατο, αναγόμενοι έκτοτε σε ηρωικά σύμβολα του εργατικού κινήματος.

Στις ΗΠΑ του 1920 οι κομμουνιστές και οι συνδικαλιστές βρίσκονται υπό διωγμό. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ένας ψαράς και ένας υποδηματοποιός συλλαμβάνονται και κατηγορούνται για ένοπλη ληστεία. Παρά τα ελλιπή στοιχεία κρίνονται ένοχοι από τους ενόρκους και οδηγούνται στην ηλεκτρική καρέκλα, εξαιτίας των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Εκτελέστηκαν εν μέσω διεθνών αντιδράσεων, στις 23 Αυγούστου του 1927, μετά από εφτά χρόνια φυλάκισης. Η ταινία προσθέτει στοιχεία μυθοπλασίας στην αληθινή ιστορία αποτυπώνοντας το κλίμα της εποχής.


Έτος παραγωγής: 1971
Σκηνοθεσία: Giuliano Montaldo
Μουσική: Ennio Morricone
Παίζουν: Gian Maria Volonté, Riccardo Cucciolla, Cyril Cusack
Βραβεία: 1971 Cannes Film Festival: Best Actor Riccardo Cucciolla Italian National Syndicate of Film Journalists 1972 Silver Ribbon: Best Actor (Migliore Attore) Riccardo Cucciolla Best New Actress (Migliore Attrice Esordiente) Rosanna Fratello Best Score (Migliore Musica) Ennio Morricone
Υποψηφιότητες 1971 Cannes Film Festival: Golden Palm Giuliano Montaldo


Η εκτέλεση των δύο θρυλικών αναρχικών Σάκο και Βαντσέτι

Στις 14 Ιουλίου 1921, οι δύο διακεκριμένοι αναρχικοί Ιταλοί μετανάστες στις ΗΠΑ, Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, καταδικάζονται σε θάνατο. Έξι χρόνια αργότερα, στις 23 Αυγούστου 1927, ακολουθεί η εκτέλεσή τους. Προηγήθηκε η δολοφονία ενός ταμία και ενός φύλακα εργοστάσιου στη Μασαχουσέτη, για λεία 15.776 δολαρίων, η οποία αποτέλεσε το σημείο έναρξης μιας θρυλικής ιστορίας.

Οι αστυνομικές αρχές, βασισμένες μάλλον σε ενδείξεις παρά σε αποδείξεις, προχώρησαν στη σύλληψη δυο υπόπτων. Ο Nicola Sacco ήταν τσαγκάρης, γεννημένος στην επαρχία Foggia της Ιταλίας, ο οποίος σε ηλικία 17 ετών μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Ο Bartolomeo Vanzetti, ιχθυοπώλης γεννημένος στη Β. Ιταλία, μετανάστευσε στις ΗΠΑ στην ηλικία των 20. Και οι δυο άντρες έφτασαν στις ΗΠΑ την ίδια χρονιά αλλά πέρασαν 9 χρόνια μέχρι να συναντηθούν.

Αμφότεροι οι άντρες ήταν οπαδοί του Luigi Galleani, ενός Ιταλού αναρχικού που υποστήριζε την επαναστατική βία. Την εποχή εκείνη οι Ιταλοί αναρχικοί βρισκόταν στην κορυφή της λίστας των «επικίνδυνων εχθρών της κυβέρνησης» και είχαν πολλάκις κατηγορηθεί για βομβιστικές επιθέσεις και απόπειρες δολοφονίας. Ο ίδιος ο Galleani απελάθηκε από τις ΗΠΑ στις 24 Ιουνίου του 1919.

Μια αλυσίδα γεγονότων, για τα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά ερωτηματικά, οδηγεί την αστυνομία στο να στήσει καρτέρι σε ένα γκαράζ όπου τρεις άντρες θα παραλάμβαναν ένα όχημα, για το οποίο οι αρχές πίστευαν ότι βρισκόταν στον τόπο της δολοφονίας του φύλακα στο έγκλημα στο εργοστάσιο των Slatter and Morrill. Οι δυο από τους τρεις άντρες συλλαμβάνονται ως ύποπτοι: πρόκειται για τους Bartolomeo Vanzetti και Nicola Sacco.

Οι Sacco και Vanzetti κρίνονται ένοχοι, με περιστασιακές ενδείξεις για φόνο και καταδικάζονται σε θάνατο, μετά από μια δίκη επτά εβδομάδων όπου ήταν απροκάλυπτη η εχθρότητα και η μεροληψία των αρχών κατά των αναρχικών μεταναστών, και όπου για κάθε μάρτυρα υπεράσπισης η κατήγορος αρχή παρουσίαζε κάποιον δικό της που κατέρριπτε τα όσα υποστήριζε ο πρώτος. «Αυτός ο άνδρας, (ο Vanzetti) αν και μπορεί να μην διέπραξε το έγκλημα που του αποδίδεται, είναι παρόλα αυτά ένοχος, επειδή είναι εχθρός των θεσμών μας» φέρεται να δήλωσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου προς τους ενόρκους κατά τη διάρκεια της δίκης. Όταν οι ένορκοι προφέρουν την ετυμηγορία «Ένοχοι» ο Nicola Sacco κραυγάζει μέσα στην αίθουσα: «Είμαι αθώος!».

Joan Baez - The Ballad of Sacco and Vanzetti


Με την έκδοση της απόφασης αρχίζουν διαμαρτυρίες σε εργατικές περιοχές των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις σημειώνονται στη Γαλλία και την Ιταλία όπου χιλιάδες άνθρωποι γεμίζουν τους δρόμους. Οι διαδηλώσεις ωστόσο παύουν μόλις γίνει αντιληπτό ότι η εκτέλεση των δύο κατηγορουμένων δεν θα γινόταν άμεσα.

Όλο και περισσότερες διαμαρτυρίες αρχίζουν να γίνονται και στις δυο μεριές του Ατλαντικού. Άρθρο της εφημερίδας Frankfurter αναφέρει: «Εκτός της αίθουσας του δικαστηρίου η Κόκκινη υστερία κάνει θραύση: εντός, της επετράπη να κυριαρχήσει». Σωρεία τηλεγραφημάτων και επιστολών φθάνουν στο γραφείο του κυβερνήτη της Μασαχουσέτης από διανοούμενους ακόμα και δεξιών πεποιθήσεων. Ο κυβερνήτης Alvan T. Fuller διορίζει τριμελή επιτροπή για να εξετάσει την υπόθεση αλλά το πόρισμά της, στις 9 Απριλίου 1927, καταδικάζει και πάλι τους δυο άντρες. O ίδιος ο Fuller αρνείται να δείξει επιείκεια και η εκτέλεση των δυο αντρών στην ηλεκτρική καρέκλα μοιάζει αναπόφευκτη.

Οι συνήγοροι κάνουν έκκληση στον κόσμο: «Ελάτε με τρένα και πλοία! Ελάτε με τα πόδια ή με οχήματα! Ελάτε στη Βοστόνη!» ενώ δεκάδες εκκλήσεις στοιβάζονται στο γραφείο του κυβερνήτη. Μια από αυτές φέρει τις υπογραφές 474.842 πολιτών και μια δεύτερη άλλες 153.000. Η υπεράσπιση κάνει ακόμα μια προσπάθεια αναψηλάφησης της δικής με το αιτιολογικό της μεροληψίας του δικαστή, αίτημα που απορρίπτεται. Οι συνήγοροι στρέφονται στο Ανώτατο δικαστήριο μα και πάλι το αίτημά τους δεν γίνεται δεκτό. Μέχρι την παραμονή της εκτέλεσης γίνονται συνεχείς προσπάθειες – αλλά όλα τα αιτήματα απορρίπτονται. Ο νομικός αγώνας έχει λήξει και οι δυο άντρες οδεύουν αμετάκλητα προς την ηλεκτρική καρέκλα.

In memoriam Sacco e Vanzetti


Μετά από έξι χρόνια σε ξεχωριστές φυλακές οι Sacco και Vanzetti ξανασυναντώνται στη φυλακή της Charlestown, όπου είχε αποφασιστεί να εκτελεστούν. Η πόλη μετατρέπεται σε φρούριο, ενώ οπλοπολυβόλα τοποθετούνται στα τείχη της φυλακής. Στους δρόμους περιπολούν εκατοντάδες άντρες των δυνάμεων ασφαλείας ενώ η Western Union εγκαθιστά 18 νέα τηλεγραφικά καλώδια για να αντεπεξέλθει στην παγκόσμια ζήτηση ειδήσεων για το θέμα. Εβδομήντα χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία της Charlestown και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ανακοίνωσαν ότι θα λειτουργήσουν πέραν του ωραρίου τους για να αναμεταδώσουν τις εξελίξεις.

Οι δυο άντρες εκτελέστηκαν τα μεσάνυχτα στην ηλεκτρική καρέκλα. Πρώτος ο Sacco, ο οποίος πριν το ρεύμα διαπεράσει το κορμί του φώναξε «Ζήτω η αναρχία!» και πρόσθεσε πιο ήρεμος «αντίο γυναίκα μου, παιδιά μου και φίλοι μου». Ο Vanzetti δήλωσε πριν τον δέσουν στην ηλεκτρική καρέκλα «Επιθυμώ να δηλώσω ότι είμαι αθώος. Ποτέ δεν διέπραξα έγκλημα, κάποιες αμαρτίες ναι, αλλά ποτέ έγκλημα. Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε για μένα. Είμαι αθώος για όλα τα εγκλήματα, όχι μόνο γι’ αυτό αλλά για όλα. Είμαι ένας αθώος άνθρωπος». Όταν τον έδεναν στην καρέκλα πρόσθεσε «Τώρα επιθυμώ να συγχωρέσω ορισμένους ανθρώπους γι’ αυτό που μου κάνουν». Ο φρουρός έδωσε τα σήμα και το χιλιάδες βολτ διαπέρασαν τον βουρκωμένο Vanzetti τα μεσάνυχτα της 23 Αυγούστου 1927.

Η είδηση της εκτέλεσης έβγαλε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους των έξι ηπείρων. Στη Γενεύη πάνω από 5.000 διαδηλωτές καταστρέφουν οτιδήποτε αμερικανικό βρίσκεται στο δρόμο τους, αυτοκίνητα, καταστήματα, κινηματογράφους που πρόβαλλαν αμερικανικές ταινίες. Στο Παρίσι η αμερικανική πρεσβεία περικυκλώνεται από τανκς προκειμένου να προστατευθεί. Στη Γερμανία ξεσπάνε βίαια επεισόδια με αποτέλεσμα έξι άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους.

«Δεν θα ευχόμουν ποτέ σ’ ένα σκυλί, δεν θα ευχόμουν ποτέ σε ένα φίδι, δεν θα ευχόμουν ποτέ στο πιο χαμερπές και δυστυχισμένο πλάσμα της γης, να περάσει όσα υπέφερα εγώ, για πράγματα για τα οποία δεν είμαι ένοχος. Αλλά έχω πειστεί πως είμαι ένοχος για όλα όσα υποφέρω. Υποφέρω γιατί είμαι ριζοσπάστης και, αλήθεια, είμαι ριζοσπάστης. Υποφέρω γιατί είμαι Ιταλός και, αλήθεια, είμαι Ιταλός. Υποφέρω περισσότερο απ’ όλα για την οικογένειά μου και την αγαπημένη μου, παρά για τον εαυτό μου. Αλλά είμαι τόσο σίγουρος πως έχω το δίκιο με το μέρος μου, ώστε αν μπορούσατε να με εκτελέσετε δυο φορές, και αν μπορούσα να ξαναγεννηθώ ακόμα δύο, θα ζούσα την ίδια ζωή και θα έκανα ότι έχω ήδη κάνει.
Bartolomeo Vanzetti»

23 Φλεβάρη 1943 ιδρύεται η ΕΠΟΝ (Βίντεο)

Τον Φλεβάρη του 1943 ιδρύεται η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (Ε.Π.Ο.Ν.) Υπήρξε η πιο μαζική οργάνωση νέων κατά την κατοχή και υπολογίζεται ότι από τις γραμμές της πέρασαν περίπου 600.000 νέοι.(Δείτε το βίντεο που φτιάξαμε με τον ύμνο της ΕΠΟΝ και σχετικές φωτογραφίες).

 Η ΕΠΟΝ από τα ιδρυτικά της κείμενα έθετε ως βασικό στόχο την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και του Βούλγαρους κατακτητές, ενώ παράλληλα όμως πρόβαλε κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα, ανέπτυξε αξιόλογη πολιτιστική και επιμορφωτική δράση και πρόβαλε ένα συνολικό όραμα για τη μεταπολεμική Ελλάδα. Οι Επονίτες και οι Επονίτισσες πήραν ενεργά μέρος στην αντίσταση του ελληνικού λαού στους ξένους κατακτητές.

Χαρακτηριστικές στιγμές της δράσης τους αυτής ήταν η μαζική συμμετοχή τους στα συλλαλητήρια για την αποτροπή της επιστράτευσης τον Μάρτιο του 1943, στη «μάχη της σοδειάς» -κυρίως στη Θεσσαλία και την Ήπειρο, το καλοκαίρι του 1944 με σκοπό τη διαφύλαξη της αγροτικής παραγωγής- ή στις μάχες που διεξήχθησαν σε συνοικίες της Αθήνας το 1944. Τα αγόρια και τα κορίτσια της ΕΠΟΝ στελέχωσαν επίσης ένοπλες ομάδες, οι οποίες εντάχθηκαν στα στρατιωτικά σώματα του ΕΛΑΣ και συμμετείχαν με ηρωισμό στις μάχες που διεξήχθησαν με τις δυνάμεις κατοχής, καταβάλλοντας σημαντικό φόρο αίματος.

 Πλούσια υπήρξε η προπαγανδιστική και η επιμορφωτική δράση της ΕΠΟΝ. Παρά τις συνθήκες τρομοκρατίας, κατά την περίοδο 1943-1944, στις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας εκδόθηκαν εκατοντάδες έντυπες και χειρόγραφες εφημερίδες από τις κατά τόπους οργανώσεις της ΕΠΟΝ, διανεμήθηκαν προκηρύξεις και φυλλάδια, διοργανώθηκαν θεατρικές παραστάσεις, μορφωτικές εκδηλώσεις, μαθήματα, ομιλίες και εκδρομές, συγκροτήθηκαν τα «αετόπουλα» όπου εντάχθηκαν χιλιάδες μικροί μαθητές.


Διαβάστε επίσης

ΕΠΟΝ: «Της νέας γενιάς είμαστε μεις, το πιο κρυφό καμάρι που ανοίξαμε το δρόμο μας, Ελλάδα μας, στις 23 Φλεβάρη…»

Για μια ζωή λεύτερη κι ωραία

«ΕΠΟΝίτισα στους δρόμους και στις γειτονιές της Αθήνας»

ΕΠΟΝ Κρήτης: Μια παράλληλη ιστορία

Η ΕΠΟΝ, χαμένη στη μετάφραση του χθες

Ηρώ Κωνσταντοπούλου: Λευτεριάς λίπασμα ...

Η πρώτη αεροπειρατεία στην ελληνική ιστορία, την πραγματοποίησαν ΕΠΟΝίτες

 Αθήνα 22 Ιούλη 1943 - Παλλαϊκό ματοβαμμένο συλλαλητήριο - Αφιέρωμα στην 17χρονη Επονίτισσα Παναγιώτα Σταθοπούλου

 Αλίκη Τσουκαλά μια -σχετικά άγνωστη- ηρωίδα της τάξης μας

 Το 1947 τίθεται στην παρανομία η ΕΠΟΝ - «Το ακόλαστον και έκφυλον παρελθόν των κομμουνιστών»

Πόλεμος για τα δισεκατομμύρια των εξοπλιστικών προγραμμάτων και αγώνας εξουσίας

Πηγή: Σπάρτακος

Κόμματα και δημοσιογράφοι σε ανοικτή συνεννόηση με τις πρεσβείες των ΗΠΑ και Γερμανίας, ενώ οξύνεται η σύγκρουση για την εξουσία.

Η αντιπολίτευση ζητάει εξηγήσεις για τα εξοπλιστικά, με φόντο τα δισεκατoμμύρια που σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ετοιμάζεται να δώσει η κυβέρνηση.
Δημοκρατική Συμπαράταξη και Ποτάμι πάνε τελικά τα εξοπλιστικά στην βουλή ενώ αναμένεται και οι «αντάρτες» του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέσουν ερώτηση.

Πρόκειται για την ερώτηση που ετοίμαζαν να καταθέσουν 14 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά τους το ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ η ηγεσία του κόμματος και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Θυμίζουμε την σχετική δημοσίευση:

Το Μαξίμου «έκοψε» την ερώτηση Φίλη για τον Καμμένο – Χαμός στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ με αλληλοκαρφώματα και πισώπλατες… μαχαιριές!  

To Ποτάμι πήρε πρωτοβουλία για να ζητήσει την άμεση σύγκληση της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων της Βουλής προκειμένου ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος να δώσει απαντήσεις για τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα.

Σε σχετική επιστολή του ο βουλευτής του κόμματος Σπύρος Δανέλλης αναφέρει: «Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας της χώρας απαιτούν λεπτούς χειρισμούς, σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Στο πλαίσιο αυτό, Το Ποτάμι επιμένει στην αναγκαιότητα σύστασης Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Ωστόσο, επειδή εγείρονται ερωτηματικά σχετικά με νέα εξοπλιστικά προγράμματα, θεωρούμε σκόπιμη την άμεση σύγκληση της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων, προκειμένου  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Οι Εργάτριες και οι Εργάτες της SKOT AE υπερασπίζουν και πάλι την αξιοπρέπεια και την ζωή τους

Η Πρωτοβουλία για το συντονισμό σωματείων στηρίζει το συνεχή αγώνα των εργαζόμενων της Εταιρείας SΚΟΤ ενάντια στην εργοδοσία, που με κάθε τρόπο θέλει να αυξήσει τα υπερκέρδη της σε βάρος της δουλειάς και της ίδιας της ζωής των υπαλλήλων της.

Η SΚΟΤ είναι μια επιχείρηση, που ανήκει στη χημική βιομηχανία και που στο όνομα της οικονομικής κρίσης, και όχι μόνο, καταπατάει και καταργεί εδώ και χρόνια τα δικαιώματα των εργαζόμενών της στο μέγιστο βαθμό.

Εδώ και 5 χρόνια η εργοδοσία προχωράει σε βάρβαρες μειώσεις μισθών, ιδρύει «ενώσεις προσώπων» με πρωτοβουλία των διευθυντικών στελεχών της για να τσακίσει το σωματείο, δεν τηρεί μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, επιβάλλει τις «εθελοντικές» παραιτήσεις και την εκ περιτροπής εργασία, την ίδια στιγμή που αυξάνεται η εργασία «εργολαβικών» υπαλλήλων. Το αποκορύφωμα αυτής της εργασιακής βαρβαρότητας είναι η εκ περιτροπής εργασία των 3 ημερών τον μήνα (!!!) που επέβαλε η διοίκηση από το Δεκέμβρη! Αυτό το γεγονός οδήγησε τις/τους εργαζόμενες/ους σε νέες κινητοποιήσεις ενάντια στην εργοδοσία.

Γροθιά στο στομάχι είναι η ανακοίνωση των εργαζόμενων της Εταιρείας ΣΚΟΤ για το υπουργείο Εργασίας, την κυβέρνηση και τα «συνδικάτα» που έχουν ευθύνη για το ΚΑΤΕΡΓΟ στο οποίο οδηγούνται οι εργαζόμενοι στον βαθύ βιομηχανικό «ιδιωτικό» τομέα. Ξεκαθαρίζουν ότι θα παραμείνουν έξω από το εργοστάσιο, κατασκηνωμένοι μέρα και νύχτα, διαμαρτυρόμενοι, ώστε να μην πραγματοποιηθούν από την εργοδοσία όσα ετοιμάζει γι΄ αυτούς, αλλά χωρίς αυτούς.

Στηρίζουμε και καλούμε στη συγκέντρωση την Παρασκευή, 24/2, στις 12.30μμ, έξω από το Υπουργείο Εργασίας στη Σταδίου. Εκεί θα είναι σε εξέλιξη η τριμερής συνάντηση για το μέλλον των εργαζόμενων της εταιρείας.

Η αλληλεγγύη και ο αγώνας και μεταξύ όλων των εργαζόμενων είναι μονόδρομος!!!


http://protovouliasomateion.blogspot.gr/2017/02/skot.html

Γ. Μπλαζάκης - Γ. Τζομπανάκης: Δεν ξεχνάμε τους ήρωες της τάξης μας. 34 χρόνια αντάρτες. Κατέβηκαν από τα βουνά σαν σήμερα το 1975


Τσ'άντρες δεν τσι ζυγιάζουνε αν εβαρούν σ'οκάδες, μόνο τσι λογαριάζουνε στη γνώμη και τσι χάρες.

Κρητική Μαντινάδα

Ηταν Κυριακή 23 Φλεβάρη του 1975 όταν αποφάσισαν δυο θρυλικές μορφές της Κρήτης, ο Γ. Μπλαζάκης και ο Γ. Τζομπανάκης να αφήσουν τα βουνά όπου έζησαν σαν διωκόμενοι αντάρτες του ΕΛΑΣ για 34 ολόκληρα χρόνια.

Πιθανόν να μην υπάρχει ούτε παγκόσμιο ανάλογο φαινόμενο αγωνιστών που κατόρθωσαν να επιβιώσουν ελεύθεροι μετά από τόσες διώξεις. Αντιμετώπισαν εκστρατευτικά στρατιωτικά σώματα εναντίων τους από Γερμανούς, Βρετανούς, τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, μέχρι και την Απριλιανή χούντα.
Γι’ αυτό και η ιστορία τους συγκλόνισε όχι μόνο το Πανελλήνιο, αλλά και την παγκόσμια κοινή γνώμη, όταν παράτησαν τα λημέρια τους στα βουνά, 26 χρόνια μετά από τη λήξη του εμφυλίου (!!!), που  επιτέλους είχε σταματήσει η δίωξη εναντίον τους, και παρουσιάστηκαν στην κοινωνία των Χανίων..

Διαβάστε μια σχετική ανάρτηση που έχει κάνει ο σύντροφος askourdoulakos για τους αντάρτες της Κρήτης με ιδιαίτερη αναφορά στους δυο αυτούς αγωνιστές που είχαν αρνηθεί την αμνηστία για λόγους πολιτικών αρχών.


Το παρακάτω βίντεο το έφτιαξε σύντροφος μας, αφιερωμένο στους αντάρτες της Κρήτης.

23 Φλεβάρη 1917 ξεσπά η Φεβρουαριανή Επανάσταση

Επιμέλεια Αργυρώ Κραββαρίτη

23 Φλεβάρη 1917 ξεσπά στην Αγία Πετρούπολη η Φεβρουαριανή Επανάσταση, που θα οδηγήσει στις 2 Μαρτίου του 1917 στην πτώση του Τσάρου και τον τερματισμό της χιλιόχρονης βασιλείας στη Ρωσία.

H EΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Των ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΑΓΚΑ, επίκουρου καθηγητή Ιστορίας
Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου
και του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΕΟΝΤΙΔΗ υπ.δρος Ιστορίας Πανεπιστημίου Λομονοσοφ

Οι έντονες αντιπαραθέσεις, οι οποίες χαρακτήριζαν την τσαρική Ρωσία στις αρχές του 20ου αιώνα και οδήγησαν στην επανάσταση του 1905, παρά τις περιορισμένες προσπάθειες μεταρρυθμίσεων του πρωθυπουργού Στολίπιν (1906-1911), οξύνθηκαν στο έπακρο το 1914 λόγω της συμμετοχής την χώρας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αχανής αυτοκρατορία των Ρομανόφ αποδείχτηκε γίγαντας με πήλινα πόδια όταν η μακρόχρονη πολεμική σύγκρουση απαίτησε από την κοινωνία το σύνολο των δυνάμεών της και την οδήγησε στα όρια των ήδη περιορισμένων αντοχών της. Η λειτουργία της πολεμικής μηχανής στηριζόταν στη συνεχώς αυξανόμενη φορολογία και την έκδοση πληθωριστικού χρήματος.

Νωρίς (τα τέλη του 1914) εμφανίστηκαν φαινόμενα κρίσης στην αγροτική παραγωγή, τη βιομηχανία και τις μεταφορές. Οι προσπάθειες , όπως και σε άλλα εμπόλεμα κράτη, κρατικής ρύθμισης της οικονομίας δεν είχαν θεαματικά αποτελέσματα.

Η πρώτη σε μέγεθος κοινωνική ομάδα στη Ρωσία, οι αγρότες, αριθμούσε 110 εκατομμύρια άτομα. Το μεγάλο πρόβλημα της οικονομίας παρέμενε η ύπαρξη μεγάλων τσιφλικιών και η ανεπαρκής γη για την πλειονότητα των χωρικών. Το 1905, οι 30 χιλιάδες μεγαλύτεροι γαιοκτήμονες κατείχαν 70 εκατομμύρια εκτάρια γης, 10,5 εκατομμύρια οικογένειες μόλις 75 εκατομμύρια εκτάρια. Η επιστράτευση ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Αφιέρωμα στον κομμουνιστή Λάκη Σάντα. (Γεννήθηκε σαν χτες το 1922)

Σαν χτες 22 Φλεβάρη του 1922 γεννήθηκε στην Πάτρα, μια εμβληματική μορφή της Εθνικής μας Αντίστασης. Ο Λάκης Σάντας. Ο άνθρωπος που μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη στις 31 Μάη του 1941.
Το μπλογκ μας κάνει ένα μικρό αφιέρωμα σ’ αυτόν τον ήρωα που η ανταμοιβή του από το μετεμφυλιακό κράτος ήταν φυλακές και εξορίες, όπως και οι υπόλοιποι αγωνιστές της Εθνικής μας αντίστασης.

Το κομμάτιασμα της χιτλερικής σημαίας κατατάραξε τους χιτλερικούς κατακτητές και τους συνεργάτες τους.
Στις 31 Μάη 1941 η γερμανική Κομαντατούρ εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
«Κατά τη νύκτα της 30ης προς την 31η Μαΐου υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ' αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου».

Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο τον Λάκη Σάντα να μας αφηγηθεί ένα μέρος από την ιστορία του (Το κείμενο είναι από τα αρχεία του Ηλία Πετρόπουλου. Αλλάξαμε μόνο τον τονισμό και την ορθογραφία):

Όταν το Μέτωπο της Μακεδονίας έσπασε και η Μπότα των Ναζὶ κατέβαινε και μας πλάκωνε στο στήθος, η πρώτη μου σκέψη ήταν να φύγω με τα υποχωρούντα στρατεύματα για την Αίγυπτο για να συνεχίσω εκεί τον πόλεμο. Λογάριασα όμως χωρίς τα Στούκας τα οποία δεν άφησαν ούτε καρυδότσουφλο στον Σαρωνικό Κόλπο. Κι έτσι ανάμεσα στις φλόγες και στις βόμβες των Στούκας είδα να βυθίζονται οι ελπίδες μου για την Αίγυπτο κι έμεινα.

Μπήκαν στην Αθήνα μας μια Κυριακή κι έστησαν αμέσως την πολεμική τους σημαία σ’ έναν ψηλό κοντό πάνω στα Αθάνατα Μάρμαρα της Ακρόπολης.

Άπειρα μάτια Ελληνικά δάκρυσαν το πρωινό εκείνο, βλέποντας το σύμβολο των Ούννων να λερώνει το μοναδικό μνημείο του πολιτισμού και της λευτεριάς, τον Παρθενώνα.

Ἔτσι δάκρυσαν και τα δικά μου. Μα.... ύστερα τα βλέφαρά μου σφίχτηκαν κι άστραψαν από μια φλόγα που θα μπορούσε να λιώσει και ατσάλι ακόμη, κι ήταν αυτή, η φλόγα της συγκρατημένης λύσσας εναντίον τους. Ήταν η φλόγα που μου έλεγε ότι κάτι πρέπει να τους κάνω. Κάτι μεγάλο κάτι που να τους μαστιγώσει σε εκείνα τα αγέρωχα γουρουνίσια μούτρα τους, κάτι προσβλητικό, κάτι πού να τους κάνει να κατεβάσουν εκείνα τα κρύα γαλανά, χωρίς οίκτο κτηνώδη μάτια τους. Κάτι συμβολικό που να τους χτυπήσει όλους μαζί σαν χώρα, σαν λαό και προπαντός σαν στρατό.


Την ίδια φλόγα είδα τότε στα μάτια πολλών φίλων μου, αλλά προπαντός την διέκρινα και την γνώρισα στα μάτια του Μανώλη του Γλέζου του συμμαθητή μου. Κοιταχτήκαμε στα μάτια και χωρίς κουβέντες συνεννοηθήκαμε. Αρχίσαμε να σκαφτόμαστε τί θα κάναμε. Ἐν τω μεταξύ οι Ναζίδες είχαν αρχίσει επιχειρήσεις εναντίον της Κρήτης. Πηγαίναμε στο Φάληρο μόνοι μας και μπρος στα αφρισμένα κύματα σκεπτόμαστε τί να τους κάνουμε ακούγοντας από πάνω μας την Λουτβάφε να μεταφέρει αλεξιπτωτιστές για την Κρήτη.

Ἐν τω μεταξύ οι μέρες περνούσαν. Είχε περάσει ένας μήνας που κατέλαβαν την Αθήνα και η Κρήτη είχε λυγίσει πολεμούσαν ακόμη τα παλληκάρια μας μαζί με τους εγγλέζους σε μερικά σημεία.

Κι έξαφνα ένα δειλινό πού ήμαστε στο Ζάππειο κι ο ήλιος έγερνε λούζοντας τον ορίζοντα με εκείνα τα χρώματα που μόνο ο Αττικός ουρανός έχει, τα μάτια μας γύρισαν στον βράχο της Ακροπόλεως. Μέσα στο υπέροχο φόντο της δύσης σταθήκαμε και κοιτούσαμε. Και τότε το βλέμμα μας έπεσε πάνω στην Σημαία τους που περήφανα κυμάτιζε ψηλά-ψηλὰ και η βαρειὰ σκιά της πλάκωνε καταθλιπτικά όλη την Αθήνα, όλη την Αττική γη.

Να, τί πρέπει να τους κάνουμε! Ήρθε η σκέψη σαν σπίθα. Να τους την πάρουμε. Να την γκρεμίσουμε και να την ξεσχίσουμε και να πλύνουμε έτσι την βρωμιά απ’ τον ιερό βράχο. Την είχαν στήσει αυτήν την ίδια την πολεμική τους σημαία οι Ναζὶ θριαμβευτικά ως τότε, στην Βαρσοβία, στην Βιέννη, στην Αμβέρσα, στην Νορβηγία στο Παρίσι και Βελιγράδι και απειλούσαν να την στήσουν σε όλο τον κόσμο τότε.

Μα εδώ είναι Ελλάδα. Είναι η μικρή χώρα που απ’ αυτήν ξεπετάχτηκε η φλόγα του Πολιτισμού. Είναι η χώρα που δίνει το παράδειγμα πάντα στις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας.

Ήταν πολύ απλό μα και πολύ Μεγάλο. Μια σημαία σήκωσε στις 25 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός μια σημαία θα κατεβάζαμε και μείς στις 31 Μαΐου 1941. Συμβολικό το πρώτο, συμβολικό και το δεύτερο. Μια φούχτα άνθρωποι τότε απειλούσαν την Πανίσχυρη Τουρκική Αυτοκρατορία. Δύο παιδιά εμείς, θα προσβάλλαμε το φοβερό τότε Γ Ράϊχ.

Και βάλαμε σ’ ενέργεια αμέσως το σχέδιο.

Πήραμε απ’ την Εθνική Βιβλιοθήκη την μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια και διαβάσαμε στην λέξη Ακρόπολις. Ἐκεί είδαμε όλες τις σπηλιές ή τρύπες πού έχει ο βράχος της Ακροπόλεως από την εποχή εκείνη και καταλάβαμε ότι μόνον από ένα σπήλαιο — που είναι στο εσωτερικό του βράχου της Ακρόπολης και λέγεται "Πανδρώσειον άντρον" και στο οποίον κατά την Μυθολογία κατοικούσε ο ιερός όφις της θεάς Αθηνάς και του πήγαιναν οι ιέρειες του Ναού του Παρθενώνα και έτρωγε μελόπιτες στις εορτές των Παναθηναίων — ότι μόνον απ’ αυτήν την τρύπα πού έβγαινε σε ένα βάθρο δίπλα στο Ερέχθειο θα μπορούσαμε να ανεβούμε στην Ακρόπολη χωρίς να μας δουν οι Γερμανοί φρουροί. Την άλλη μέρα κιόλας πήγαμε και ανεβήκαμε σαν επισκέπτες στην Ακρόπολη και είδαμε που ακριβώς είναι αυτή η σπηλιά από την οποία θα ανεβαίναμε την νύκτα. Πέρασε κι αυτή η μέρα και ήλθε η επομένη η 30η Μαΐου 1941. Είχαμε ακούσει το βράδυ απ’ το Ραδιόφωνο του Λονδίνου που μας είπε ότι η Κρήτη εγκαταλείφτηκε πια. Πρωί-πρωί οι Ούννοι με τις Εφημερίδες τους και με προκηρύξεις μας ανήγγειλαν γεμάτοι κομπασμό και υπερηφάνεια ότι κατέλαβαν και την τελευταία γωνιά της Ελλάδας την Ηρωική Κρήτη.

Δεν ξέρω τί ήταν εκείνο που ένοιωθα μα μου φαίνεται πως ήταν ένα παράπονο μαζί με δυνατό πυρετό. Περίμενα μ’ αγωνία να βραδιάσει. Επί τέλους βράδιασε. Συναντηθήκαμε με τον Μανώλη και ξεκινήσαμε. Όπλα δεν είχαμε τότε. Είχα πάρει μαζί μου μόνον ένα φαναράκι ηλεκτρικό κι ένα μαχαιράκι.

Φτάσαμε. Κάναμε μια βόλτα στα προπύλαια μέχρι να φτάσει η ώρα 9 1/2 μ.μ. Τότε είδαμε τους Γερμαναράδες να είναι μαζεμένοι μέσα στο δωμάτιο της εισόδου και να πίνουν κρασί και μπύρες έχοντας και μερικές κακές Ελληνίδες απ’ αυτές που πουλάν τον έρωτα τους στα προπύλαια που είχαν το Φρουραρχείο. Ακούγαμε από μακριά τα κτηνώδη χάχανά τους και τα τραγούδια τους και σφίγγαμε ακόμη περισσότερο τα δόντια μας. Όταν έφθασε η ώρα, κοιταχθήκαμε. Ίσως να μην ξαναβλέπαμε τον ήλιο ν’ ανατέλλει. Είναι αλήθεια ότι νοιώθαμε ένα δυνατό χτυποκάρδι μα αυτό δεν ακουγόταν παρά έξω. Τα στήθη μας τα Ελληνικά το πνίγανε. Είναι γλυκός ο θάνατος όταν πεθαίνεις για τα ιδανικά σου. Σ’ αυτές τις στιγμές δεν έχεις παρά να θυμηθείς την ιστορία. Να θυμηθείς τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, να θυμηθείς τον Αθανάσιο Διάκο, ή το Μεσολόγγι ή τον Πόλεμο της Αλβανίας κι είσαι εντάξει.


Σφίξαμε τα χέρια, πηδήξαμε τα σύρματα μπήκαμε ανάμεσα στα δέντρα. Συρθήκαμε με την κοιλιά και φτάσαμε στην Σπηλιά. Μπήκαμε μέσα ψηλαφιστά κρατώντας και την αναπνοή μας ακόμη. Αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε απ’ τα μαδέρια της σκαλωσιάς που είχαν φτιάξει οι Αρχαιολόγοι για ανασκαφές. Κάτω μας το βάραθρο άνοιγε το μαύρο του στόμα να μας καταπιεί στο πρώτο ξεγλίστρημα 40 μέτρα κάτω κατέβαινε η σπηλιά και κατόπιν ανοιγόταν το χείλος ενός ξεροπήγαδου άλλα καμιά δεκαριά μέτρα. Σιγά-σιγὰ σκαρφαλώσαμε και κάνοντας μια τελευταία έλξη βγήκαμε στο πάνω βάθρο. Ανεβήκαμε μερικά μαρμάρινα σκαλιά και σηκώσαμε τα κεφάλια μας να δούμε.

Ήταν ένα τέταρτο το φεγγάρι. Και καθώς το ασημένιο του φως έλουζε τα ιερά εκείνα μνημεία του άπαντου της Τέχνης και της ομορφιάς νοιώσαμε μέσα μας ν’ ατσαλώνουμε. Είδαμε με τα μάτια της ψυχής μας τους αθάνατους προγόνους μας να στέκονται σιωπηλοί και μεγαλοπρεπείς μες στις χλαμύδες τους τριγύρω μας και να μας κοιτάνε σιωπηλοί ερωτηματικά αν θα κάνουμε το καθήκον μας ή όχι. Αν και δεν πολυπιστεύω στο μοιραίο εν τούτοις εκείνες τις στιγμές νομίζω ότι το μοιραίων της φυλής μας έριξε τον κλήρο σε μας.

Προχωρήσαμε συρτά με την κοιλιά. Μας χώριζαν περίπου 50-60 μέτρα απ’ τον κοντό που είχαν την σημαία τους. Χωριστήκαμε και πηγαίναμε ανάμεσα στα μάρμαρα. Πετώντας κάθε τόσο πέτρες μήπως ήταν κανένας γερμανός σκοπός κρυμμένος. Όταν φθάσαμε κοντά στον κοντό, είδαμε την ξύλινη σκοπιά τους. Πετάξαμε πάλι κάνα-δυὸ πέτρες κι όταν είδαμε ότι ήταν ησυχία σηκωθήκαμε όρθιοι και προχωρήσαμε θαρρετά. Φθάσαμε στον κοντό. Ψηλά κυμάτιζε η σημαία τους. Λύσαμε το συρματόσχοινο και τραβήξαμε για να την κατεβάσουμε. Μα την είχαν μπλέξει στην κάτω άκρη της με τα τρία συρματόσχοινα που στήριζαν τον κοντό. Κρεμιούμαστε κι οι δύο για να την κατεβάσουμε μα δεν κατέβαινε. Αρχίσαμε τότε με την σειρά να σκαρφαλώνουμε στον σιδερένιο κοντό για να την φτάσουμε και να την κόψουμε. Μα ήταν 20 μέτρα ο κοντός και λείος κι ήταν αδύνατο να την φτάσουμε. 

Κουρασμένοι σταθήκαμε για λίγο κι απογοητευτήκαμε, σκεπτόμαστε τί να κάνουμε. Να φύγουμε χωρίς την σημαία τους λάφυρο, δεν το σκεφτήκαμε ούτε μια στιγμή. Και μέσα στην ένταση της σκέψης μας, σκεφθήκαμε ότι πρέπει να σπάσουμε τα τρία συρματόσχοινα για να μπορέσουμε να την κατεβάσουμε. Αρχίσαμε τότε με τα χέρια μας, με τα δόντια μας με ότι μπορούσαμε, να προσπαθούμε να ξεκολλήσουμε τα συρματόσχοινα απ’ τους σκουριασμένους χαλκάδες με τους οποίους κρατιόταν στα γύρω μάρμαρα. Κραυγή ενθουσιασμού μου ξέφυγε όταν έσπασε το πρώτο. Κατόπιν έσπασε και το δεύτερο και μετά το τρίτο. Αμέσως ξεμπλέξαμε τα συρματόσχοινα και τότε το μισητό σύμβολο του φασισμού κατέβηκε. Ήταν μια τεράστια σημαία 4μ. μήκος και 2μ. πλάτος. Στην μέση είχε τον Αγκυλωτό σταυρό και στην επάνω άκρη τον Γοτθικό πολεμικό σταυρό του Κάιζερ.

Με λύσσα την κόψαμε απ’ το συρματόσχοινο και την μαζέψαμε. Σχίσαμε από ένα κομμάτι απ’ τον αγκυλωτό σταυρό. Την υπόλοιπη την κάναμε ρολό και την πήραμε. Προχωρήσαμε και φθάσαμε. Είχαν περάσει 3 ώρες περίπου απ’ την ώρα που είχαμε ξεκινήσει. Το φεγγάρι είχε χαθεί και μαζί μ αυτό και οι οπτασίες των προγόνων μας ευχαριστημένες. Ο αέρας μας δρόσιζε τα φλογισμένα πρόσωπά μας και μας έφερνε από μακριά τα χάχανα των Γερμαναράδων.

" Ἄ! τώρα γελάστε και τραγουδήστε όσο θέλετε, αύριο το πρωί θα τα πούμε" σκέφθηκα.

Κατεβήκαμε απ’ το ίδιο μέρος. Για να την πάρουμε μαζί μας ήταν αδύνατο γιατί η ώρα της κυκλοφορίας είχε περάσει. Τότε αποφασίσαμε να την κρύψουμε μέσα στην ίδια την σπηλιά κάτω στο ξεροπήγαδο. Κατεβήκαμε σιγά-σιγὰ μέχρι κάτω φτάσαμε στο χείλος του ξεροπήγαδου και την πετάξαμε όπως ήταν τυλιγμένη σε μπόγο μέσα. Ακούσαμε τον γδούπο της και ησυχάσαμε.

Ανεβήκαμε πάλι και φύγαμε σιγά-σιγά, πηγαίνοντας σύριζα στον τοίχο και προσέχοντας μην συναντήσουμε καμιά Γερμανική περίπολο.

Όταν βρισκόμαστε στην μέση του δρόμου περίπου για το σπίτι μας, μας σταμάτησε ξαφνικά με το πιστόλι στο χέρι ένας Έλληνας αστυνομικός που φύλαγε σκοπός σ’ ένα δημόσιο ταμείο.

Στην αρχή σκέφθηκα να του επιτεθώ με το μαχαίρι. Αλλά κατόπιν του μιλήσαμε ευγενικά και θαρρετά και του δώσαμε να καταλάβει ότι πρέπει να μας αφήσει να πάμε στα σπίτια μας χωρίς βέβαια να του πούμε τίποτε για το ζήτημα της Σημαίας. Μας άφησε και φύγαμε. Φτάσαμε στα σπίτια μας καθησυχάσαμε τους δικούς μας που μας περίμεναν γεμάτοι αγωνία μη ξέροντας που ήμαστε. Όλη την νύχτα δεν κοιμήθηκα. Και το πρωί ήρθε ο Μανώλης και ανεβήκαμε στην ταράτσα του σπιτιού μου και κοιτούσαμε την Ακρόπολη.

Μέχρι, της 11 π.μ. της 31ης δεν υπήρχε Σημαία στην Ακρόπολη. Όπως έλεγαν τώρα τελευταία μετά την απελευθέρωση οι Έλληνες φύλακες της Ακρόπολης, η Γερμανική φρουρά η οποία αποτελείτο από 20 περίπου άνδρες τα είχε χάσει.

Πανικός στο Γερμανικό στρατηγείο. Οι κούρσες πήγαιναν κι ερχόταν. Τί έγινε η πολεμική τους σημαία; Ποιός τόλμησε να την πειράξει;

Κατά την 11η ώρα πήγαν και βαλαν μίαν άλλη στη θέση της πιο μικρή.
Με τις απογευματινές Εφημερίδες βροντοφωνήσανε οι Γερμανοί τις κυρώσεις τους. Πήραν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα απ’ το σιδερένιο κοντό και μας καταδίκασαν αμέσως με έκτακτο στρατοδικείο σε θάνατο ερήμην (γιατί δεν μας ήξεραν). Επίσης όλους τους τυχόν συνενόχους μας. Μας επικήρυξαν και με χρηματικό ποσόν. Περιόρισαν τις ώρες κυκλοφορίας των πολιτών και απέλυσαν τον Αρχηγό της Αστυνομίας και τους διοικητές των Αστυνομικών τμημάτων της περιφερείας της Ακρόπολης.

Επίσης συνέλαβαν όλους τούς Έλληνες φύλακες της Ακροπόλεως τους οποίους όμως άφησαν ελεύθερους αφού εξέτασαν τα αποτυπώματα τους και τους ανέκριναν, την δε φρουρά τους την καταδίκασαν εις θάνατον και την εκτέλεσαν.

Μου φαίνεται πως βγήκαν λίγο ξινά τα γλέντια των Γερμαναράδων για τον θρίαμβο της Κρήτης…. Αμέσως το νέο διαδόθηκε σαν αστραπή στην Αθήνα και στον Πειραιά και στα Περίχωρα και κατόπιν σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Το Λονδίνο και το Κάιρο την άλλη νύχτα έπλεξαν εγκώμια γι’ αυτό.

Θα νιώσω άραγε άλλη φορά τα συναισθήματα που ένοιωθα εκείνες τις μέρες όταν άκουγα γύρω μου παντού τούς Έλληνες με υπερηφάνεια και ειρωνεία για τους Γερμανούς να μιλούν για το γεγονός αυτό και να το χαρακτηρίζουν παίρνοντας κουράγιο για την αρχή του καινούργιου πόλεμου της αντίστασης; Έβλεπες παντού τον κόσμο να έχει αναθαρρήσει: να περπατάει με ψηλά το κεφάλι ξέροντας καλά ότι το καζάνι άρχισε να βράζει πάλι....

Κι έτσι αρχίσαμε....

Έπειτα από 8 μήνες επεχείρησα, να φύγω για την Αίγυπτο για να πάω στο στρατό να πολεμήσω πιο ενεργά μαζί με τον Μανώλη κι ένα άλλο φίλο μου. Μα ύστερα από προδοσία μας έπιασαν οι Γερμανοί. Μας κλείσανε στις φυλακές. Τότε σκέφθηκα ότι αν είχαν την εξυπνάδα να παραβάλλουν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα όλα τελείωναν. Αλλά δεν την είχαν ευτυχώς.

Καθίσαμε λίγο καιρό στις φυλακές όπου περάσαμε του κόσμου τα μαρτύρια (Ξύλο ανηλεές σχεδόν καθημερινό ντους με κρύο νερό έξω στο κρύο κ.λπ.) αποτέλεσμα των οποίων ήταν όταν βγήκαμε τον Απρίλιο του 1942 ύστερα από μια αμνηστία που μας συμπεριέλαβε να κάνει ὁ Μανώλης αιμοπτύσεις.

Μόλις βγήκα απ’ την φυλακή οργανώθηκα για καλά (είχε φουντώσει εν τω μεταξύ το κίνημα της Αντίστασης) κι άρχισα να κάνω χίλιες δουλειές από κόλλημα προκηρύξεων και γράψιμο στον τοίχο μέχρι μεταφορά όπλων και κρύψιμο κ.λπ.

Το καλοκαίρι του 1943 ένας χαφιές των SS με γνώρισε και κουβάλησε αρκετούς από δαύτους να με πιάσουν. Τους ξέφυγα πηδώντας από παράθυρο σε παράθυρο κι από ταράτσα σε ταράτσα και βγήκα στο Αντάρτικο. Κατατάχθηκα στον Ε.Λ.Α.Σ. και τοποθετήθηκα στην Περιοχή Στερεάς Ελλάδας.

Έλαβα μέρος σε αρκετές μάχες παρατάξεως με τους Ναζίδες και σε πολλές επικίνδυνες αποστολές κι εκανόνισα αρκετούς Γερμαναράδες, τραυματίσθηκα δε στο στήθος (αριστερό ημιθωράκιο) πάνω απ’ την καρδιά από τυφλό τραύμα βλήματος.

Αυτή είναι η ιστορία της συμβολής μου στην αντίσταση του λαού μας εν ολίγοις.

Αλλά τι είναι αυτά, μπροστά στις υπέροχες σελίδες που έχει γράψει ο Ελληνικός λαός, στα τέσσερα αυτά χρόνια, της πιο σκληρής και ανελέητης σκλαβιάς, που είδαμε ποτέ στην ιστορία μας;

Κάθε πέτρα, και κάθε αγκωνάρι, κάθε δρόμος και κάθε πεζοδρόμιο έχει γραμμένη επάνω μίαν ολόκληρη ιστορία ηρωισμού και θυσίας για την λευτεριά, από γνωστούς και άγνωστους μάρτυρες, ήρωες, ατσάλινες ψυχές, που ξεψυχάγανε προφέροντας το όνομα της Ελλάδας μας και φωνάζοντας "θάνατος στο φασισμό!!!"

Οι βουνοκορφές πάλι κι οι ράχες, αχολογούν ακόμα απ’ τις κλαγγὲς των όπλων κι απ’ τα κλέφτικα τραγούδια των λεβεντόκορμων ανταρτών και κάθε στενό και κάθε ρέμα μυρίζει μπαρούτι ακόμα, απ’ αυτό που έπεφτε καφτό επάνω στις Γερμανικές φάλαγγες κάθε λεπτό και τούς έκανε αλαφιασμένοι να μην ξέρουν από που να φυλαχτούν, νομίζοντας ότι κάθε πεύκο και κάθε έλατο ζωντανεύει κι είναι αντάρτης, εκδικητής!!!

Θα μπορούσα να λέω ολόκληρα μερόνυχτα, είναι τόσα πολλά...

Λάκης Σάντας

Ο κομμουνιστής Λάκης Σάντας απ’ το 1942 οργανώθηκε στο ΕΑΜ και στην συνέχεια βγαίνει αντάρτης στο βουνό στις γραμμές του ΕΛΑΣ όπου και πολεμάει τον κατακτητή σε πολλές μάχες για να τραυματιστεί το 1944.

Η «τύχη» που του επιφυλάσσουν οι αστικές κυβερνήσεις μετά την απελευθέρωση της χώρας μας από τους Γερμανούς είναι ανάλογη με αυτή που είχαν αρκετοί κομμουνιστές που αντιστάθηκαν ένοπλα στους κατακτητές. Το 1946 εξορίζεται στην Ικαρία, το 1947 φυλακίζεται στην Ψυττάλεια και το 1948 καταλήγει εξόριστος στη Μακρόνησο. Από εκεί κατάφερε να ξεφύγει για να καταλήξει στην Ιταλία και στη συνέχεια στον Καναδά, όπου θα ζήσει έως και το 1962. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1963.

Μπορεί να έφυγε απ’ την ζωή ο Λάκης Σάντας, στις 30 Απρίλη του 2011 το παράδειγμα του όμως πάντα θα μας εμπνέει.  

Ματαίωση πλειστηριασμών σε Αθήνα - Θεσσαλονίκη (Βίντεο)

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017 | 8:26 μ.μ.

Εικόνες με δυναμικές παρεμβάσεις  πολιτών που ματαίωναν πλειστηριασμούς λαϊκής περιουσίας σε Ειρηνοδικεία, συνήθως παρακολουθούσαμε μόνο στην Θεσσαλονίκη.  Σήμερα παρόμοιο σκηνικό παρουσιάστηκε και στην Αθήνα με τα εξ ίσου θετικά αποτελέσματα όπως συμβαίνει εδώ και καιρό στην συμπρωτεύουσα.

Και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο χαρτογιακάς συμβολαιογράφος που είχε αναλάβει τον άθλιο καθήκον –με το αζημίωτο φυσικά- να εκποιηθεί λαϊκή ιδιοκτησία και να καταλήξει στα νύχια κορακιών, χαρακτηρίζει «τραμπουκισμό» την αντίδραση πολιτών.
Προφανώς θεωρεί ότι ο ίδιος επιτελεί «θεάρεστο» έργο.  Αντί να είναι και ευχαριστημένος που η προκλητική του στάση απέναντι στους πολίτες που συμμετείχαν στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς, δεν είχε την απάντηση που του χρειαζόταν παρουσιάζεται στις τηλεοπτικές κάμερες και σαν παραπονούμενος. Πολύ σωστά πολίτης του απάντησε: «Παίρνουν τα σπίτια του κόσμου, ζητάνε και τα ρέστα».

Σε μια ακόμα περίπτωση μέλη του κινήματος «Δεν Πληρώνω» ματαίωσαν πλειστηριασμό του σπιτιού ενός ανέργου με τέσσερα παιδιά. Παρόμοιο σκηνικό υπήρξε και στην Θεσσαλονίκη.

… «ούτε ένα ευρώ επιπλέον λιτότητα» και άλλα … παραμύθια

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

… «ούτε ένα ευρώ επιπλέον λιτότητα». Αυτό είναι το σύνθημα της επικοινωνιακής εκστρατείας της συγκυβέρνησης με το οποίο κηρύσοουν το «τέλος της λιτότητας»  μέχρι την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης και το κλείσιμο της αξιολόγησης. Και όμως η επιδιωκόμενη συμφωνία σημαίνει «νέα μέτρα» στο 2% του ΑΕΠ, δηλαδή στα 4,2-4,5 δις ευρώ, συνέχιση της μνημονιακής βαρβαρότητας και της ραγδαίας φτωχοποίησης μέχρι την … επόμενη διαπραγμάτευση.  Έτσι οι ψευδαισθήσεις ανακυκλώνονται, η κυβέρνηση θριαμβολογεί, με ευφημισμούς και σχήματα λόγου που αλλοιώνουν την πραγματικότητα, ενώ το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα δείχνει τον μονόδρομο ενός δουλικού συμβιβασμού ότι, δηλαδή, ο λαός είναι καταδικασμένος να καταδυναστεύεται από τα ξένα αφεντικά και τη ντόπια ολιγαρχία.

Αυτές οι πολιτικές δεν έχουν σχέση με κανενός είδους ρεαλισμό, αλλά με την ενίσχυση ενός νεοαποικιακού καθεστώτος υποτέλειας. Σχετικά με το θέμα του χρέους, σε πρόσφατη Έκθεση του, το ΔΝΤ προβλέπει την εκτίναξή του στο 275% του ΑΕΠ έως το 2060 και κατά συνέπεια προτείνει επέκταση των περιόδων χάριτος και λήξεων έως το 2040 και το 2070 αντιστοίχως!

Η «κυβερνώσα Αριστερά» που επαληθεύει την άποψη Ανιέλι ότι υπάρχει ένα είδος «Αριστεράς» πιο χρήσιμο για τους ιμπεριαλιστές και το κεφάλαιο, από τη Δεξιά επαίρεται που οι δυνάστες μας αναγνωρίζουν «τις εξαιρετικές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας» και εκλιπαρούν μια συμφωνία με επίκεντρο τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», δηλαδή δραστικές περικοπές μισθών, συντάξεων, μείωση αφορολόγητου, ισοπέδωση εναπομείναντων εργασιακών δικαιωμάτων, ομαδικές απολύσεις, επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας, στύψιμο των μικροεπαγγελματιών και της φτωχομεσαίας αγροτιάς, δραστικές περικοπές στις δαπάνες για Παιδεία, Υγεία και Πρόνοια. Όλα αυτά θα καλυφθούν με περίβλημα τα «αντισταθμιστικά μέτρα» και το σύνθημα «ούτε ένα ευρώ επιπλέον λιτότητα». που θα λειτουργήσει για την εξαπάτηση του λαού, αλλά και ως είδος … βαζελίνης. Άλλωστε ο υψηλός φίλος της συγκυβέρνησης,  επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντέισελμπλουμ ήταν κατηγορηματικός:  «Εγώ δεν είπα ούτε ένα ευρώ λιτότητα». Και όλα αυτά ενώ μέχρι χθες διαβάζαμε την πρωθυπουργική διαβεβαίωση ότι «δε θα υπάρξουν νέα μέτρα…», και την υπόσχεση «όχι προνομοθέτηση μέτρων».

Το 2019 θα είναι ο χειρότερη χρονιά  για μισθωτούς και – κυρίως- συνταξιούχους με την περικοπή του αφορολόγητου. Ειδικά οι συνταξιούχοι θα χτυπηθούν διπλά αφού όσοι έχουν (μικτά) μηνιαία εισοδήματα 1.200 - 1.300 ευρώ από συντάξεις θα δουν και το εισόδημα τους να μειώνεται δραστικά έως και 30%. Τα αντισταθμιστικά μέτρα δε θα εφαρμοστούν αν δεν πληρωθούν τα νέα μέτρα το 2019 και δεν επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5 % του ΑΕΠ και τότε θα συζητηθεί, τι θα μπορεί να δοθεί. Από την άλλη όλες σχεδόν οι βασικές υποδομές της χώρας (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΔΑΘ, ΕΛΤΑ, ΟΣΕ, Αττικό Μετρό, ΟΑΣΑ, ΣΤΑΣΥ, ΟΣΥ κλπ.), έχουν εκχωρηθεί –με ευθύνη του πολιτικού συστήματος - για 99 χρόνια στο «Υπερταμείο» των ξένων.

*Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, μέλος της ΣΕ του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης», αρθρογράφος στο «ΕΘΝΟΣ» και μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά

Αριστερά της αποκήρυξης της επαναστατικής βίας και ομολογία πίστης και νομιμοφροσύνης στο υπάρχον αστικό σύστημα;


Απόσπασμα από το βιβλίο του   Τ.Α Κατσαρού: «Μια απόφαση μάχομαι μέχρι τέλος»

Iστορικά, ποτέ, καμία εξουσία, δεν αναγνώρισε στους πολιτικούς της αντιπάλους το χαρακτηρισμό «πολιτικοί κρατούμενοι». Πάντα γι’ αυτούς, θεωρούνταν ποινικοί εγκληματίες και τρομοκράτες. Κλέφτες αποκαλούνταν οι ανυπόταχτοι αγωνιστές επί Τουρκοκρατίας, ληστοσυμμορίτες οι κομμουνιστές του ’47 και συμμοριτοπόλεμος ο εμφύλιος. Τρομοκράτες αποκαλούνται σήμερα όλοι όσοι αμφισβητούν έμπρακτα την κυριαρχία της εξουσίας του κεφαλαίου.

Μετά το Σεπτέμβριο του 2001 η Αμερικάνικη αυτοκρατορία-δήλωσε ανοιχτά: «ή μ’ εμάς ή με τους τρομοκράτες», χαρακτηρίζοντας έτσι επίσημα τρομοκράτες ολόκληρους λαούς που πολεμάνε για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση, όπως είναι οι Παλαιστίνιοι και οι Κούρδοι. Αντίθετα, οι Ισραηλινοί έποικοι και οι Τούρκοι στρατηγοί, παρουσιάζονται ως οι νόμιμοι εκφραστές της ασφάλειας και της τάξης των παραπάνω λαών.
Επομένως, μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους, ανάβει το πράσινο φως για ανοιχτές επεμβάσεις σε μουσουλμανικές και άλλες χώρες, με σκοπό την κατάκτηση νέων αγορών. Ό,τι δεν κατάφερε μέχρι σήμερα ο Αμερικάνικος και Ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, επιχειρεί τώρα να το πραγματοποιήσει με πρόσχημα την τρομοκρατία, σκοπεύοντας στην καταλήστευση του πετρελαϊκού πλούτου των χωρών της Μέσης Ανατολής και των γειτονικών εκεί χωρών.

Στις Ευρωπαϊκές χώρες, όπως και στη χώρα μας, το καπιταλιστικό σύστημα, χρησιμοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο τα ηλεκτρονικά συστήματα παρακολούθησης, (ηλεκτρονικό φακέλωμα, σύστημα Έσελον) δημιουργεί δύο κατηγορίες πολιτών: ο κάθε πολίτης χαρακτηρίζεται ή τρομοκράτης ή διώκτης της τρομοκρατίας, ανάλογα με τις επιταγές της «αγοράς» και του τρομοθεάματος. Στην πραγματικότητα ο στόχος της κυρίαρχης τάξης είναι η αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού της κάθε χώρας, δηλαδή το μαζικό λαϊκό κίνημα.

Τι είναι πραγματικά τρομοκρατία; Τρομοκρατία, είναι η βία που στρέφεται μαζικά εναντίον πληθυσμών και κατώτερων οικονομικά κοινωνικών τάξεων. Μπορεί κανείς, κλείνοντας τα μάτια, να αγνοεί την πολιτική πραγματικότητα, δεν μπορεί όμως, εύκολα να την αποφύγει. Δεν μπορεί να ξεφύγει από την πραγματική τρομοκρατία, που δεν είναι άλλη από την κρατική. Δεν μπορεί να ξεφύγει από την οικολογική καταστροφή, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, την ανεργία, την ανασφάλεια και τον εκβιασμό που δέχεται ο εργαζόμενος στην εργασία του, τα αντιασφαλιστικά μέτρα, που στόχο έχουν να προλαβαίνει ο θάνατος τη σύνταξη!

Δεν μπορεί να ξεφύγει από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ με τα «παράπλευρα θύματα», το απεμπλουτισμένο ουράνιο, τις Αμερικάνικες επεμβάσεις σ’ όλο τον πλανήτη και τη συγκατάθεση της Ελληνικής κυβέρνησης να περνούν από τη χώρα μας οι Νατοϊκοί τρομοκράτες, γεγονός που θεωρείται και παραβίαση του Ελληνικού Συντάγματος. Δεν μπορεί να ξεφύγει από το ρατσισμό, το σεξισμό, το μαρασμό των προσωπικών σχέσεων, την τρομοκρατία των ναρκωτικών, τους 3.500 νεκρούς εργάτες που χάθηκαν από το 1970 ως σήμερα στο βωμό του κέρδους, με τα ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας και την εντατικοποίηση της εργασίας, (αυτό που έχει περάσει από τα ΜΜΕ στον κόσμο ως εργατικά ατυχήματα). Δεν μπορεί να ξεφύγει από τα αυτοκινητικά δυστυχήματα που οφείλονται στο άθλιο οδικό δίκτυο, ούτε από το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, όπου καταληστεύτηκαν από ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, περίπου 13 τρις δρχ.

Τρομοκρατία ακόμη είναι οι ειδικοί νόμοι (τρομονόμοι) και τα ειδικά κελιά (λευκά κελιά), που αποτελούν έμμεση προειδοποίηση προς τα κοινωνικά στρώματα, για το τι τους περιμένει σε περίπτωση που αμφισβητήσουν την κυριαρχία του κεφαλαίου.

Τρομοκρατία είναι τέλος, η αστυνομική βία στις διαδηλώσεις, οι δολοφονίες ανυπεράσπιστων μεταναστών στα σύνορα, οι «τυχαίες» τους εκπυρσοκροτήσεις και οι δολοφονίες πολιτών, επειδή δε σταματούν στους αστυνομικούς ελέγχους τους. (Να σημειωθεί ότι κανένας αστυνομικός δεν έκατσε ούτε μέρα στη φυλακή για τα παραπάνω). Αυτή η ωμή αστυνομική βία παρουσιάζεται από τη μεγαλύτερη μερίδα των ΜΜΕ στον κόσμο, σαν απλή παράβαση καθήκοντος!

Πάνω στη λογική της τρομοκράτησης της κοινωνίας λοιπόν, δοκιμάζονται σήμερα, μαζί με την αντοχή των ιδεών και οι αγώνες της αριστερός. Στις αρχές της καινούριας χιλιετίας, φουντώνουν ξανά οι εξεγέρσεις σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Έτσι βιώνουμε σήμερα την παγκοσμιοποιημένη τρομοκρατία του κεφαλαίου και των πολυεθνικών, που στρέφεται ανοιχτά εναντίον των λαών. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, δέχονται τρομερή πίεση οι ιδέες αλλά και η ίδια η αριστερά.

Η πίεση αυτή, δεν έχει σαν σκοπό την εξαφάνιση της αριστεράς. Αρχικά, σκοπεύει στη σταδιακή αποκήρυξη της επαναστατικής βίας, έπειτα στην ομολογία πίστης και νομιμοφροσύνης προς τους υπάρχοντες θεσμούς, με τελικό σκοπό την ενσωμάτωση της στο υπάρχων κοινωνικό σύστημα. Με δυο λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι σήμερα το κεφάλαιο χρειάζεται μια αξιοπρεπή καθεστωτική αριστερά. Στη σημερινή, όμως, κοινωνική πραγματικότητα, η αριστερά ή θα είναι αντικαθεστωτική ή δε θα είναι τίποτα. Με πρόταξη, λοιπόν, την αλληλεγγύη, την ισότητα και τη δημιουργία, η αριστερά καλείται να αποκρούσει την επίθεση που δέχεται, οξύνοντας την ταξική πάλη και δυναμώνοντας την αντι-ιμπεριαλιστική δράση.

Με την παγκοσμιοποίηση και τη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια, οι αποφάσεις για την τύχη κάθε λαού, παίρνονται πλέον μακριά από τη χώρα του, καταργώντας ακόμη κι αυτόν το θεσμό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, τον οποίο, κάποτε, η δυτική αστική τάξη υπερασπιζόταν παθιασμένα έναντι των ανατολικών καθεστώτων. Ο Αμερικάνικος και Ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, ακυρώνει αποφάσεις του ΟΗΕ και αγνοεί το Συμβούλιο Ασφαλείας, καθιστώντας τα στα μάτια των λαών, αναξιόπιστα διακοσμητικά όργανα της κυρίαρχης τάξης. Φτάνουμε, λοιπόν, στο σημείο να περιορίζονται στο ελάχιστο, δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων, από μια παγκόσμια δικτατορία.

Συγκεκριμένα στο θέμα της καταστολής, δημιουργούνται παντού τρομονόμοι. Βιώνουμε σήμερα και στη χώρα μας την προσπάθεια που γίνεται να νομιμοποιηθούν, στη συνείδηση του λαού, τα λευκά κελιά, ο χαφιεδισμός και η ασφαλίτικη λογική παρακολούθησης και ελέγχου, σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Αυτόν τον ρόλο, δεν τον έχει αναλάβει αποκλειστικά η Αστυνομία, αλλά και ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που σήμερα είναι έτοιμος να καταδώσει οτιδήποτε και οποιονδήποτε θεωρεί ύποπτο.

Στο δικαστήριο, ο κατηγορούμενος θα πρέπει να αποδείξει ότι είναι αθώος, κάτι που αποτελεί καθαρά αστυνομική αντίληψη, και δεν ισχύει πια αυτό που ίσχυε μέχρι τώρα, ότι κάθε άνθρωπος είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Όλα αυτά βέβαια, που θυμίζουν λίγο τις παλαιότερες εποχές που στιγμάτισαν αρνητικά τον τόπο μας, σκοπό έχουν να τρομοκρατήσουν το κίνημα αντίστασης που αρχίζει να αναπτύσσεται.

Πολλοί κοινωνιολόγοι και ιστορικοί αναφέρουν σε άρθρα τους ότι η σημερινή πολιτική κατάσταση, μοιάζει πολύ με άλλες παλαιότερες ιστορικές περιόδους. Αν αυτό είναι σωστό, τότε η κατάσταση είναι ιδανική για τη δημιουργία λαϊκών μετώπων και εστιών αντίστασης, με τη μαζικοποίηση της δράσης στους εργασιακούς χώρους και τη δημιουργία και ενίσχυση των πραγματικά ταξικών συνδικάτων, τα οποία θα λειτουργούν αυτόνομα και θα κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση από τα ελεγχόμενα κυβερνητικά.

Ενώ, λοιπόν, η οικονομική κρίση βαθαίνει και οι αντιθέσεις μεταξύ εργατικής τάξης και μεγαλοαστικής μεγαλώνουν, αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα μια καινούρια κατάσταση, όπου η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της, οι άλλες λαϊκές τάξεις, δεν μπορούν να λύσουν κανένα επιμέρους πρόβλημά τους, χωρίς να χρειαστεί να τα λύσουν όλα! Κάτι τέτοιο, όμως μπορεί να επιτευχθεί, κάνοντας συνειδητή την αντίστασή τους, καταργώντας το καπιταλιστικό σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης, οικοδομώντας μια άλλη κοινωνία, που θα στηρίζεται στην αλληλεγγύη λαών και ανθρώπων και στα ιδανικά της κομμουνιστικής αυτοδιεύθυνσης. Ο λαϊκός και επαναστατικός αγώνας, μπαίνει πάντα τροχοπέδη στα σχέδια των ιμπεριαλιστών – καπιταλιστών, που έχουν ως στόχο την υποδούλωση των λαών. Και είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να δώσει οριστικό τέλος στην καπιταλιστική βαρβαρότητα..

Ευελπίστούμε ότι στις σημερινές συνθήκες, όπως αυτές εξελίσσονται, το λαϊκό και επαναστατικό κίνημα, έχοντας διδαχθεί από την ιστορική εμπειρία και από τα λάθη του και ξεπερνώντας τις ιδεοληψίες του παρελθόντος, θα μπει σ’ ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, ώστε αυτή τη φορά, να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια αληθινή επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας!

Για ποιά οικονομική κρίση, δυστυχία και πείνα στην Ελλάδα από τα "μνημόνια" μιλάτε;

Το παρακάτω κείμενο μας το έστειλε η ομογενειακή εφημερίδα της Αμερικής "Καλάμι"

Εξεστιν τοις ΑΝΕΛ-ίοις ασχημονείν

Δωρεάν ταξίδια και (εδώ η 'κονόμα)..."ημερήσια αποζημίωση εκτός έδρας" 100+ ευρώ την ημέρα (γιά εξωτερικό)

Για ποιά οικονομική κρίση, δυστυχία και πείνα στην Ελλάδα από τα "μνημόνια" μιλάτε;

Μπράβο Τέρενς Κουίκ... "Σκίζεις": Παγκόσμιο ρεκόρ, με 9 ταξίδια στο εξωτερικό σε 3 μήνες θητείας (κι έρχονται και άλλα, αφού "λεφτά υπάρχουν").

Σειρά της Αφρικής να υποδεχτεί τον μεγάλο ταξιδευτή, 'Ελληνα υφυπουργό... Μεγάλη η πιθανότητα να τον κρατήσουν εκεί οι ιθαγενείς, ως "φύλαρχο-βασιλιά" ... Να κινδυνεύσει ο υφυπουργός από ανθρωποφάγους, αυτό αποκλείεται. Επειδή, ακόμα και στις ζούγκλες της Αφρικής, γνωρίζουν ότι "οι 'Ελληνες πολιτικοί δεν τρώγονται με τίποτα" (και ειδικά ο Τέρενς).

Επιτέλους, η Ελλάδα έχει έναν υφυπουργό Εξωτερικών, που αυτοπροσδιορίζεται ως "αρμόδιος για τον απόδημο Ελληνισμό", άσχετα αν αυτό δεν αναφέρεται - όπως αναφερόταν σαφέστατα σε αντίστοιχες αποφάσεις για προκατόχους του- στην με αριθμό Π23ΥΦΥΠ-52137 πρωθυπουργική απόφαση (ΦΕΚ αρ. φύλλου 3721, 17 Νοεμβρίου 2016, περί ''αρμοδιοτήτων'' του κ. Κουίκ), αλλά δεν έχει σημασία, επειδή στην Ελλάδα "ότι δηλώσεις είσαι". Σημασία έχει ότι ο Τέρενς διαπρέπει.

Ακούραστος από τα πολλά ταξίδια στο εξωτερικό, αφού η Ελλάδα είναι μία αναπτυγμένη χώρα, με λαό χωρίς οικονομικά προβλήματα και "λεφτά υπάρχουν", συνεχίζει ακάθεκτος, φιλοδοξώντας να ξεπεράσει τα τουριστικά ταξίδια, της επίσης ΑΝΕΛ-ικής Ελ. Κουντουρά, για να "γνωρίσει 'Ελληνες", αυτήν την φορά στην "υποσαχαρική Αφρική", στην... Μποτσουάνα (!!!) και στις γύρω χώρες, αφού "υπάρχουν περιθώρια ενίσχυσης των διμερών πολιτικών και οικονομικών σχέσεων", όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών.
Η ενίσχυση των διμερών οικονομικών σχέσεων που θα προωθήσει ο υφυπουργός, σίγουρα θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε "Μποτσουάνα των Βαλκανίων", αν οι Μποτσουανέζοι κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα, από το περίσσευμα του πλούτου τους.

Μπορεί η (φτωχή) Μποτσουάνα να έχει πληθυσμό 2 εκατομ. και 80-100 'Ελληνες, αλλά τι σημασία έχει; Θα είναι μεγάλη τιμή της να δεχτεί έναν κορυφαίο 'Ελληνα πολιτικό, έναν σπουδαίο, που έχει 7+1 συνεργάτες-υπαλλήλους και 5 αστυνομικούς-σωματοφύλακες (πληρώνονται και υπερωρίες), γεγονός που πιστοποιεί το μεγαλείο του και την "σοβαρότητα" της χρεοκοπημένης χώρας, αν αναλογιστούμε ότι ένας ισόβαθμός του στις ΗΠΑ έχει μόνο 3-4 αστυνομικούς.

Φυσικά, στα συχνά δελτία τύπου του υφυπουργού, στα οποία διαπρέπει, με διθυράμβους θα αναφερθούν τα κατορθώματά του στην Μποτσουάνα και στις γύρω χώρες της "υποσαχαρικής" Αφρικής, για να δακρύζει από συγκίνηση ο Π. Καμμένος και να αισθάνεται υπερήφανος ο Ν. Κοτζιάς...

Το μόνο πρόβλημα που μπορεί να προκύψει είναι, αν κάποια φυλή ιθαγενών στην Μποτσουάνα ή στις γύρω χώρες, αναζητεί βασιλιά ή φύλαρχο. Και -Καμμένος φυλάξει- αν τύχει και βρεθεί στην περιοχή ο υφυπουργός Τέρενς και τον κρατήσουν για φύλαρχο ή βασιλιά, τι θα γίνει μετά η Ελλάδα, τι θα γίνει η πολιτική, τι θα γίνει και η ελληνική διπλωματία; Να κινδυνεύσει ο υφυπουργός από... ανθρωποφάγους, αυτό αποκλείεται. Επειδή, ακόμα και στις ζούγκλες της Αφρικής, γνωρίζουν ότι "οι 'Ελληνες πολιτικοί δεν τρώγονται με τίποτα". Ειδικά ο Τέρενς.

Καλό θα ήταν, πιστεύουμε, να πάρει μαζί του ο υφυπουργός Εξωτερικών, "αρμόδιος για την ΓΓΑΕ", στην Αφρική και τον πολυταξιδευτή δήμαρχο Αμαρουσίου, τον άξιο μαθητή του Μήτσου "Νοvartis" Αβραμό, τον μεγάλο Γιώργο Πατούλη, για να προωθήσει στην Μποτσουάνα και στις γύρω αφρικανικές χώρες, τον ''ιατρικό τουρισμό'', όπως κάνει συχνά με τα ταξίδια του στις ΗΠΑ. Σίγουρα Κουίκ και Πατούλης, θα κάνουν μαζί ''ισχυρή ομάδα'', επειδή έχουν πολλά κοινά, ίδια νοοτροπία και θα ''σκίσουν''. Αν ήταν μαζί και η υπουργίνα Θεανώ (Φωτίου) για να προωθήσει τον ''γαστρονομικό τουρισμό'' με τα γεμιστά της, τότε θα μιλούσαμε για ανεπανάληπτο θρίαμβο.

Ο ακούραστος Τέρενς, αφού "λεφτά υπάρχουν", θα συνεχίσει τα -κρατικοδίαιτα- ταξίδια του (μαζί με συνεργάτες-"γλάστρες", όπως συνηθίζει, επειδή πρέπει και αυτοί να κάνουν τουρισμό) μετά την Αφρική και στην Νότια Αμερική, γύρω από την ζούγκλα του Αμαζονίου, όπου μπορεί να υπάρχουν 'Ελληνες και ευκαιρίες για "επενδύσεις στην Ελλάδα", φτάνοντας μέχρι τον νότιο πόλο. Γιατί, αν δεν ταξιδέψει τώρα ως υφυπουργός με κρατικό χρήμα, αφού "λεφτά υπάρχουν", πότε θα ταξιδέψει; Επίσης, ο υφυπουργός, έχει προγραμματίσει (στο μυαλό του) ταξίδια σε Αυστραλία, Κίνα, Ρωσία, Καναδά και σε 7-8 ακόμα χώρες.....

Το ''ΚΑΛΑΜΙ'' δηλώνει ''θαυμαστής'' του Τέρενς, επειδή ο υφυπουργός είναι αυθεντικός 'Ελληνας πολιτικός, που μιλά και εξαγγέλει χωρίς να... σκέφτεται. Κι επειδή ακόμα και σε "μνημονιακές", πολύ άσχημες εποχές, για τον λαό της Ελλάδας, μας διασκεδάζει με τις συχνές κωμικές εξαγγελίες του, που ουδέποτε γίνονται πράξη, αφού την επόμενη ημέρα τις ''ξεχνά'' και κάνει καινούργιες, για λίγη προβολή και αφορμή για ταξίδια. Και καταδικάζουμε τους πολιτικούς εκείνους, ακόμα και ΑΝΕΛ-ικούς, που χαρακτηρίζουν τον Τέρενς ως ''γραφικό''. Επίσης, καταδικάζουμε και τον ''Βηματοδότη'' (ΒΗΜΑ) που πρόσφατα έγραψε γιά ''Τέρενς και καραγκιοζιλίκια''. Αυτό είναι απαράδεκτο. Σε τι του έφταιξε του ''ΒΗΜΑτος'' ο λαϊκός μας ήρωας, ο Καραγκιόζης, για να τον υποτιμά, ταυτίζοντάς τον με υφυπουργό ελληνικής κυβέρνησης;;;

Είμαστε σίγουροι ότι η ιστορία έχει κρατήσει μία "χρυσή σελίδα" για τον πολυταξιδευτή υφυπουργό, που έκανε Ελλάδα και Ομογένεια ''υπερήφανες'' με το ''παγκόσμιο ρεκόρ ταξιδιών'' σε "μνημονιακές εποχές", όταν παιδάκια κοιμούνται νηστικά στην φορο-υποταγμένη Ελλάδα, για να καλοπερνάνε ταξιδεύοντας με κρατικό χρήμα (χωρίς ουσία, οφέλη, αποτελέσματα για την χώρα), οι ασοβάρευτοι πολιτικοί της.

Γι' αυτό και του υφυπουργού αφιερώνουμε το ποίημα του Κ. Παλαμά ("Γύριζε"):

«Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους / κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους! / Σκλάβος ξανάσκυψε ο Ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι, / και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι.
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι / κι οι χαροκόποι αδιάντροποι και πόρνη η Ρωμιοσύνη!»

ΖΗΤΩ η ΕΛΛΑΣ (και οι ΑΝΕΛ)... Δηλαδή: ''Good night Greece and good Luck''... (ΔΕΝ σώνεσαι με τίποτα).

Αλληλεγγύη στους/ις αντιφασίστες/ριες συλληφθέντες της 21/2 (Γιάννενα)

Tην Τρίτη 21/2,ημέρα της εθνικής απελευθέρωσης των Ιωαννίνων,οι φασίστες αποφάσισαν να κάνουν την εμφάνιση τους στην πόλη καταθέτοντας στεφάνι,μαζί με το βουλευτή της Χρυσής Αυγής Χρήστο Παππά. Στο σημείο της κατάθεσης βρισκόταν και τοπικοί άρχοντες μεταξύ άλλων ο περιφερειάρχης Α. Καχριμάνης, οι βουλευτές του Σύριζα Ιωαννίνων Μερόπη Τζούφη, Γιάννης Καραγιάννης και Γιάννης Στέφος καθώς και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες της πολιτικής σκηνής όπως ο πρόεδρος της βουλής Νίκος Βούτσης και ο υπουργός Σπρίτζης.

Παρά την έντονη παρουσία αστυνομίας και φασιστών,αντιφασίστες και αντιφασίστριες από το ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα των Ιωαννίνων προσέγγισαν το σημείο φωνάζοντας συνθήματα,κάνοντας ξεκάθαρο ότι στα Γιάννενα οι φασίστες δεν έχουν καμία θέση.

Η αστυνομία από την πλευρά της,αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά την άριστη συνεργασία της με τους ναζί της ΧΑ,επιτέθηκε εναντίον των διαδηλωτών πραγματοποιώντας πέντε προσαγωγές,οι τρεις εκ των οποίων έχουν μετατραπεί σε συλλήψεις,ενώ ένας από τους προσαχθέντες τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.Ο ξυλοδαρμός και η προσαγωγή του τελευταίου έγινε στις 11:20π.μ και μεταφέρθηκε αναίσθητος στο αστυνομικό τμήμα Ιωαννίνων,ενώ η μεταφορά του για το πανεπιστημιακό νοσοκομείο έγινε 2 ώρες αργότερα στις 13:20μ.μ φορώντας χειροπέδες ακόμη και πάνω στο φορείο..
Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων επίσης,αποθανατίστηκε υψηλόβαθμος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ με πολιτικά να χτυπά με παλούκι σύντροφο ο οποίος έχει ακινητοποιηθεί από τους υπόλοιπους μπάτσους.

Είναι ξεκάθαρο πλέον,πως η ΧΑ στην προσπάθεια της να ξαναβγεί στο προσκήνιο,έχει στην πλευρά της τόσο τους μπάτσους όσο και την κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ. Δεν είναι κρυφές οι προσπάθειες ένταξης της ΧΑ στο συνταγματικό τόξο από μέλη του Σύριζα,είτε με κοινές εμφανίσεις στο Καστελόριζο,είτε με την ξεκάθαρη προστασία των ναζίδων απ'τα ΜΑΤ,σε περιπτώσεις όπως το Ωραιόκαστρο και η Καβάλα.

Εμείς από τη μεριά μας δεν πρόκειται να αφήσουμε στους δρόμους και στις γειτονιές μας να αλωνίζουν ανενόχλητοι οι φασίστες, ούτε θα τρομοκρατηθούμε απ'τους μπάτσους και τα γκλοπ τους.

Κράτος,αφεντικά,μπάτσοι και φασίστες θα μας βρίσκουν πάντα απέναντί τους.


ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 22/2,11:00 ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
 

Σ' αυτά τα παιδάκια θέλουν να στερήσουν την μόρφωση οι "Ελληναράδες" (Βίντεο)

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017 | 9:03 μ.μ.

Είναι στην κυριολεξία γροθιά στο στομάχι οι εικόνες που προβάλλονται από τα τηλεοπτικά δίκτυα και έχουν προέλευση τις εμπόλεμες ζώνες της Συρίας και του Ιρακ, οι οποίες μας δείχνουν πώς μικρά παιδάκια μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες διασωστών γλύτωσαν την ζωή τους όταν βρέθηκαν καταπλακωμένα από χαλάσματα σε περιοχές που είχαν βομβαρδιστεί.
Και είναι εκατοντάδες χιλιάδες τα παιδιά που βρίσκονται σ’ αυτές τις περιοχές και καθημερινά κινδυνεύει η ζωή τους.

Σοκάρουν στην κυριολεξία οι εικόνες που μας έρχονται από Δαμασκό και Μουσούλη. Δεν θα επαναλάβουμε για τους εγκληματίες που είναι υπεύθυνοι γ’ αυτές τις τραγωδίες.

Θέλουμε όμως να αναρωτηθούμε: Θα μπορεί κάποιος που θέλει να ονομάζεται  άνθρωπος να παρακολουθήσει αυτές τις τηλεοπτικές σκηνές και όταν αυτά τα παιδιά που έζησαν αυτό τον εφιάλτη ‘ρθουν στην χώρα μας σαν προσφυγόπουλα, να προβάλλει αντιρρήσεις στο να μάθουν γράμματα δίπλα στα δικά του παιδιά;

Οργάνωση του αγώνα ενάντια στην πολιτική που χαντακώνει τις ζωές μας

Πηγή: 902.gr

 Δυναμική απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική και τα νέα μέτρα που φέρνει μαζί του το κλείσιμο της «αξιολόγησης», τόσο με τα «προαπαιτούμενα» που περιλαμβάνονται σε αυτήν, όσο και με το νέο πακέτο βάρβαρων μέτρων που συμφώνησε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο χθεσινό Γιούρογκρουπ, έδωσαν Σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα με συλλαλητήρια που διοργάνωσαν την Τρίτη σε όλη τη χώρα.

Η συγκέντρωση έγινε στην Ομόνοια, ενώ ακολούθησε μαχητική πορεία στη Βουλή με τους διαδηλωτές να φωνάζουν συνθήματα όπως «Μέτρα και αντίμετρα τσακίζουν τη ζωή μας οργάνωση και αγώνας η επιλογή μας», «Εργάτη δείξε τη δύναμή σου αγωνίσου τώρα για τη ζωή σου», «Εργάτη μη μειώνεις τις απαιτήσεις στους ταξικούς αγώνες για νέες κατακτήσεις». Διαδήλωσαν την αποφασιστικότητά τους να μην υποταχθούν, να μην δεχθούν τα νέα μέτρα  που έρχονται να προστεθούν σε αυτά που ήδη εφαρμόζονται και έχουν οδηγήσει στη φτώχεια και την εξαθλίωση την εργατική τάξη.

Αναλυτικό ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα 902

Μόνο τα άτομα που πρόσκεινται στον αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο ενοχλούν οι αλλεπάλληλες προκλήσεις των ρατσιστών – φασιστών; 7 τραυματίες μπάτσοι στα Γιάννενα (Βίντεο)

Συνεχίζεται το ξέπλυμα που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ στους υπόδικους εγκληματίες της ναζιστικής συμμορίας. Η παρουσία και η προκλητική συμπεριφορά του υποφυρερίσκου της Χρυσής Αυγής στις εκδηλώσεις για την επέτειο της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων, παραδίπλα απ’ το κυβερνητικό στέλεχος Νίκο Βούτση, δημιούργησε μια εκρηκτική κατάσταση με τις σφοδρές συγκρούσεις που ακολούθησαν να έχουν σαν αποτέλεσμα των τραυματισμό εφτά αστυνομικών και ενός διαδηλωτή.

Η ανοχή, προφανώς με εντολή της πολιτικής ηγεσίας τους, που δείχνουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί στις ρατσιστικές εκδηλώσεις του ναζιστικού μορφώματος δεν μπορεί παρά να συναντάει την λαϊκή απάντηση.

Αλήθεια, μόνο τα άτομα που πρόσκεινται στον αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο ενοχλούν οι αλλεπάλληλες προκλήσεις των ρατσιστών – φασιστών είτε εμφανίζονται σαν χρυσαυγίτες είτε με την ταμπέλα κάποιας «πατριωτικής κίνησης»;  

Για τη χορήγηση αδειών σε Κουφοντίνα - Γουρνά - Κάλεσμα σε συνέλευση Πέμπτη 23/2 στις 7μμ

Συνέλευση για την οργάνωση πανελλαδικής κινητοποίησης για την χορήγηση αδειών στους Δημήτρη Κουφοντίνα και Κώστα Γουρνά.

 Εξήμισι χρόνια μετά την άρνηση χορήγηση άδειας εξόδου από τη φυλακή στον Δημήτρη Κουφοντίνα, για αποκλειστικά φρονηματικούς και εκδικητικούς λόγους,  και μετά την απόρριψη, με παρόμοιο σκεπτικό, της αίτησης άδειας του Κώστα Γουρνά, επείγει η κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στην απόλυτη εξαίρεση δικαιωμάτων, στη δικαστική ασυδοσία και την κρατική καταστολή.

Σας καλούμε την Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου, στις 7μμ, στο Πολυτεχνείο (κτίριο Γκίνη) σε ανοιχτή συνέλευση με πρόταση την οργάνωση Πανελλαδικής Μέρας Δράσης.

ΦΩΝΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ

21 Φλεβάρη 1965 δολοφονείται ο ηγέτης για τα δικαιώματα των αφροαμερικανών Μαλκολμ Χ

Γράφει η Αργυρώ Κραββαρίτη

21/02/1965 Δολοφονείται στη Νέα Υόρκη ο ηγέτης Μάλκολμ Χ (πραγματικό όνομα: Μάλκολμ Λιτλ), ο οποίος υπήρξε μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του αγώνα για τα δικαιώματα των αφροαμερικανών στις ΗΠΑ

O Μάλκομ Χ υπήρξε ο φλογερότερος ηγέτης του κινήματος των μαύρων στις ΗΠΑ στις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Εξέφρασε, ίσως καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, την οργή, τον αγώνα και τις προσδοκίες των Αφροαμερικανών.

Από μικρός στους δρόμους του Χάρλεμ, ζυμώθηκε με τον κόσμο του, έζησε στο πετσί του την παρανομία και εγκληματικότητα, μαζί με την ατμόσφαιρα της τζαζ σκηνής, για να καταλήξει στη φυλακή για ένοπλη ληστεία. Εκεί ασπάστηκε το μουσουλμανισμό, ενώ όταν αποφυλακίστηκε εντάχτηκε στο Έθνος του Ισλάμ εκφράζοντας τον ανυποχώρητο και ασυμβίβαστο αγώνα ενάντια στο ρατσισμό των λευκών. Αργότερα ήρθε σε ρήξη με την ηγεσία των Μαύρων Μουσουλμάνων και, ύστερα από το προσκύνημα του στη Μέκκα, άρχιζε να ενστερνίζεται μια ανθρωπιστική και πιο «ανοιχτή», αλλά πάντα αγωνιστική, αντίληψη για το Ισλάμ. Πέθανε δολοφονημένος κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Χάρλεμ στις 21 Φεβρουαρίου 1965.

Παραθέτουμε ένα εκτενή απόσπασμα από το βιβλίο:
Μάλκομ Χ, αυτοβιογραφία από τον Άλεξ Χάλεϋ, (Εκδόσεις Κουκίδα)  

Δεν θέλουν απλά να υποφέρουμε, θέλουν να μας εξοντώσουν, να μας αφανίσουν

Γράφει ο mitsos175.

Πάλι μας "σώζουν" πάλι μας πηδάνε,
για να χουμε Ευρώ...
Φόρους πολλούς συνέχεια μας ζητάνε,
πάω να τρελαθώ...

Πάλι μας "έσωσαν" που να μη σώσουν... Περίμενα τουλάχιστο μια καινούρια δικαιολογία, μια νέα σαχλαμάρα, για να δικαιολογήσει την άδικη σφαγή μας. Κι αυτοί φέρνουν νέα μέτρα με τις ίδιες όμως παλιές κουταμάρες.

Τουλάχιστον έρχεται η Τρόικα τη σωστή μέρα: Μέρα νηστείας. Έρχονται Καθαρά Δευτέρα, να μας "καθαρίσουν". Ότι σύνταξη κυκλοφορεί, ότι μισθός, επίδομα ή δικαίωμα, ξεχάστε τα! Βάλτε από τώρα τα μαύρα, να τα κλάψετε.

Όλοι οι τοκογλύφοι είναι αισχροί, αλλά τούτοι εδώ το τερμάτισαν. Μας θάβουν προκαταβολικά. "Ρε ζούμε ακόμα!" τους φωνάζουμε. "Όχι για πολύ" μας απαντάνε κι ανοίγουν τη στοματάρα τους, να καταβροχθίσουν, ότι έμεινε από την προηγούμενη λεηλασία.

Όπως ακριβώς το περίμεναν όλοι: Οι τοκογλύφοι διέταξαν κι οι δοσίλογοι τσακίστηκαν να τους υπηρετήσουν. Μόνο ο Μητσοτάκης περίμενε να τον βάλει ο Σόιμπλε και η Μέρκελ Πρωθυπουργό.
Βρε Κούλη, αφού ο Τσίπρας τους φέρνει ότι γουστάρουν, εσένα τι να σε κάνουν; Είσαι κι αντιπαθητικός, ανάθεμα σε. Πήγες μίλησες με τα αφεντικά σου κι αυτά είπαν "Δικός μας ο Κούλης, αλλά... κόπανος". Το παράκανες κι εσύ. Είπαμε να είσαι μνημονιακός, αλλά όχι κι έτσι.

Έλεγαν πχ οι Γερμανοί "θέλουμε να κοπούν οι συντάξεις", έβγαινε ο Κούλης κι έλεγε "όχι μόνο να κοπούν να πληρώσουν κι από πάνω οι συνταξιούχοι, γιατί τόσο καιρό έπαιρναν σύνταξη!" Ζήταγαν οι δανειστές να δουλεύουμε ανασφάλιστοι 24 ώρες την ημέρα, επτά μέρες τη βδομάδα. Ο Κούλης έλεγε, ότι θα κάνει την εβδομάδα με 10 μέρες, για να δουλεύουμε κι αυτές!!! Άσε το άλλο: Απαιτούσαν οι δανειστές προληπτικά μέτρα. "Προληπτικά και αναδρομικά" φώναζε ο Μητσοτάκης. "Ε αι στο διάολο" είπαν στο τέλος, "τούτος μας κόβει τη χαρά, να βρίσκουμε καινούρια βασανιστήρια, να βασανίζουμε τους Έλληνες".

Τι άλλο θα σκεφτούν; Οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί ένας διεστραμμένος, σαδιστικός νους. Ακόμα πιο άσχημο είναι πως θα τα εφαρμόσουν. Γιατί έχουν το ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει να μείνει με κάθε τρόπο στην εξουσία, για να φάει, και τη ΝΔ, που κλαίει με αναφιλητά, γιατί δεν περνάει αυτή τα απάνθρωπα, σχιζοφρενικά μέτρα που φέρνουν.

Ακόμα χειρότερο όμως από τα ψέματα που λένε, χειρότερο κι από αυτά που θα φέρουν, είναι η αυταπάτη ότι κάτι μπορεί να αλλάξει χωρίς Επανάσταση. Μόνο προς το χειρότερο θα πάμε, αν δεν αντισταθούμε στους κανίβαλους νεοφιλελέδες. Δες την "αντιπολίτευση" που υποτίθεται πως είναι διαφορετική από την κυβέρνηση. Δεν θα πω γνωστά, θα σου πω μόνο ένα: Ο Μητσοτάκης δεν μίλησε στο Ηράκλειο, γιατί οι κόλακες νόμιζαν ότι λύσσαξε. Έβγαζε αφρούς, ούρλιαζε, ενώ ήθελε να δαγκώσει δημοσίους υπαλλήλους. Κι όλα αυτά επειδή ζηλεύει τα μέτρα - θάνατο που θα ψηφίσει το άλλο παλιοτόμαρο. Εντάξει, κι επειδή δεν θα πήγαινε κανείς να τον ακούσει...

Δεν θέλουν απλά να υποφέρουμε, θέλουν να μας εξοντώσουν, να μας αφανίσουν. Έχουν βάλει σκοπό το θάνατό μας. Γι αυτό μας θάβουν προκαταβολικά. Όσο για τα μέτρα "αντιστάθμισμα"; Άλλη μια κοροϊδία. Όσα παίρνουν από μας θα τα χαρίσουν στους πλούσιους. Ότι δηλαδή έκαναν μέχρι τώρα, απλά στο εξής θα το λένε έτσι. Θα πονά το ίδιο πάντως. Αν δεν ξεσηκωθούμε, θα μας "σώζουν" μέχρι να χωνέψουν όλους. 

Εργοδοτικός φασισμός και φασιστοειδή

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017 | 9:51 μ.μ.


Της   Ε.Χ.

Νεαρά παιδιά, κορίτσια και αγόρια με έναν καφέ στο χέρι περιμένουν με τις ώρες αν θα τους πάρει κάποιο από τα μαγαζιά των εμπορικών κέντρων και ειδικά του Τhe Μall Athens για μια δύο ώρες, ανάλογα με τις ώρες αιχμής, για δουλειά.
Τόσο πολύ έχει ξεφτιλιστεί η εργατική δύναμη που πλέον ο κάθε εργοδότης έχει την δυνατότητα να επιβάλλει ότι όρους θέλει ανάλογα με την πρωινή στυτική του διάθεση στον άνθρωπο που πουλάει ή μάλλον τις περισσότερες φορές χαρίζει την εργατική του δύναμη.

Κατά τ' άλλα για το κακό μας το χάλι μας φταίνε τα προσφυγοπούλα που θα έρθουν στα σχολειά μας και θα κολλήσουν αρρώστιες τα παιδιά μας, θα λοβιάσουν τον πολιτισμό μας και θα μαγαρίσουν την πίστη μας.
Αυτά φώναζαν σήμερα τα φασιστοειδή που μαζεύτηκαν έξω από το 1ο Δημοτικό στο Ωραιόκαστρο με σκοπό να διώξουν 9 παιδάκια ηλικίας 7-10 χρόνων. Αυτά ούρλιαζαν και πριν από δύο μέρες όταν ίδια φασιστοειδή αλυσοδέθηκαν έξω από το σχολείο για να αποτρέψουν την είσοδο προσφύγων.

Η μαγκιά είναι πολύ εύκολο να πουληθεί στα 7χρονα απ' ότι να πουληθεί στον κάθε καριόλη που εκμεταλλεύεται ή πρόκειται να εκμεταλλευτεί τον κόπο των παιδιών μας. Γι' αυτό τέτοιου είδους ανθρωπάρια θα μείνουν χωμένα στις τρύπες τους βγαίνοντας μόνο για να δείξουν το βρωμερό τους πρόσωπο εκεί που τους παίρνει. Είναι αυτοί, στον αντίποδα αυτού που είπε στους δικαστές του ο Λουντέμης, που θα κάνουν τα δύο πόδια τέσσερα γυρνώντας τον άνθρωπο εκατομμύρια χρόνια πίσω.

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger