Νεοτερα

Αντωνία Λεγάκη για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή (Βίντεο)

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017 | 1:32 π.μ.

Εκπομπή στην ERT Open για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή του ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, τη Δευτέρα 16/01/2017 φιλοξένησε τη μαχόμενη δικηγόρο Αντωνία Λεγάκη που συμμετείχε σε αποστολή Διεθνιστικής Αλληλεγγύης στους λαούς της Μέσης Ανατολής.

Από την πολύτιμη εμπειρία που μετέφερε ξεχωρίζουμε:

·         την περιγραφή του ρόλου της Ρωσίας-Ιράν-Χεζμπολάζ
·        το ρόλο των ΗΠΑ και τις αντιθέσεις ανάμεσα σε τμήματα του αμερικανικού κατεστημένου
·         τη θέση των Κούρδων και τις επιδιώξεις της Τουρκίας
·         την στήριξη-συνεργασία μεταξύ του κράτους του Ισραήλ και του ISIS.
·         την σύμπραξη Παλαιστίνιων και Ισραηλινών αστικών συμφερόντων.
·         τη θέση των προσφύγων και τους νέους όρους εκμετάλλευσης τους.

Ενα βίντεο από την "Ελληνοφρένεια"

Με προσδοκία να σας χαρίσουμε ένα χαμόγελο, κάτι που όλοι το έχουμε ανάγκη στις «μαύρες» εποχές που βιώνουμε, παραθέτουμε ένα βίντεο από την χθεσινή τηλεοπτική εκπομπή της «Ελληνοφρένειας».
Η σατιρική εκπομπή προσέγγισε με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο αρκετά θέματα της πολιτικής επικαιρότητας. Σίγουρα είναι απόλαυση να παρακολουθείς τον «Τσολιάς» να παίρνει συνεντεύξεις από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα καθώς και από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκο Μητσοτάκη.

Μαζί μ’ αυτές τις σκηνές μπολιάσαμε τα «δρώμενα» του Καμμένου, τις δηλώσεις Λεβέντη, τις δραστηριότητες Σώρρα, την «αναγέννηση» του ΠΑΣΟΚ, καθώς και τα τελευταία πεπραγμένα του δημάρχου Αθήνας  Καμίνη.

Μερικές επισημάνσεις για την ταινία "Κουεμάδα", του Τζίλο Ποντεκόρβο

Από Δημήτρης Δαμασκηνός , Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017 | 10:10 μ.μ.

    Η εκπαιδευτικός Δ.Ε. Βίκυ Παπαναγιώτου, που έκανε τη μετάφραση-υποτιτλισμό από τα αγγλικά της ταινίας "Κουεμάδα" του Τζίλο Ποντεκόρβο, την προλόγισε πριν προβληθεί στα πλαίσια του θεματικού αφιερώματος του πολιτιστικού συλλόγου: "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ" την Κυριακή, 15 Ιανουαρίου στα Χανιά, επισημαίνοντας τα εξής: 

    Καλησπέρα σε όλες τις φίλες και φίλους του καλού κινηματογράφου, 

    Σήμερα θα παρακολουθήσουμε την εξαιρετική ταινία Κουεμάδα/Queimada (Burn!), παραγωγής 1969, του Τζίλο Ποντεκόρβο (Tzilo Pontecorvo), η οποία δεν έχει προβληθεί ποτέ στις ελληνικές αίθουσες κινηματογράφου.
    Ας ξεκινήσουμε με λίγα λόγια για την υπόθεση: Ο σερ Γουίλιαμ Γούκερ είναι ένας τυχοδιώκτης που τον υποδύεται ο Μάρλον Μπράντο (Marlon Brando). Είναι μυστικός πράκτορας της βρετανικής κυβέρνησης, απεσταλμένος γύρω στα 1840 σ' ένα μικρό νησί των Αντιλλών, την Κουεμάδα. Το νησί, αποικία των Πορτογάλων, είχε καεί ολοσχερώς, όταν το είχαν καταλάβει οι Πορτογάλοι πριν 300 χρόνια στην προσπάθειά τους να καταστείλουν την εξέγερση των ιθαγενών, γι' αυτό ονομάστηκε "Κουεμάδα", δηλαδή "καμμένη" στα πορτογαλικά. 
    Η αποστολή του Γουόκερ είναι να υποδαυλίσει την επανάσταση εναντίον των Πορτογάλων στηρίζοντας και καθοδηγώντας έναν χωρικό, τον Χοσέ Ντολόρες, που ηγείται της εξέγερσης. Ο απώτερος στόχος του Γουώκερ δεν είναι βέβαια η ανεξαρτησία αυτού του μικρού νησιού της Καραϊβικής μα -μετά την αποτίναξη της πορτογαλικής αποικιοκρατικής διοίκησης- να περάσει ο έλεγχος του νησιού στους Βρεταννούς. 
    Η ταινία είναι βαθύτατα πολιτική και συνεπώς είναι μεγάλες και οι πολιτικές της φιλοδοξίες. Σ' αντίθεση με την προηγούμενη ταινία του "Η μάχη του Αλγερίου", που το θέμα της είναι η αποικιοκρατία και ο αγώνας για την ανεξαρτησία, ταινία στην οποία ο σκηνοθέτης δεν εξετάζει το οικονομικό-κοινωνικό σύστημα που εγκαθιδρύεται και την πολιτική συνείδηση που δημιουργείται ως αποτέλεσμα της επανάστασης, στην "Κουεμάδα" ο Τζίλο Ποντεκόρβο προχωράει τον προβληματισμό του πολύ μακρύτερα, θέτοντας το ερώτημα "μετά την επανάσταση τί;" Ο σκηνοθέτης αναγνωρίζει δηλαδή ότι η άμεση αποικιοκρατία δεν είναι παρά μονάχα ένα είδος ελέγχου. Παρά τη φυσική απουσία του αποικιακού στρατού και των αποικιακών αρχών διοίκησης, στην "ανεξάρτητη" Κουεμάδα η οικονομική και κοινωνική εκμετάλλευση διατηρείται υπηρετώντας ξένα -κυρίως- συμφέροντα και η "ανεξαρτησία" καταντά ένα αδειανό πουκάμισο, είναι μόνο κατ' όνομα. Η νεοαποικιοκρατία που στην ταινία εξυπηρετεί κυρίως τα αγγλικά συμφέροντα, εμφανίζεται σαν ένας πολύ πιο ύπουλος και έξυπνος εχθρός. Άλλωστε στην ταινία ακούγεται η φράση του Μάρξ πως: "ένας άνθρωπος δουλεύει για κάποιον άλλο, ακόμα κι αν ονομάζεται εργάτης, θα παραμείνει σκλάβος".
    Αυτός είναι και ο λόγος που παρά την μεγαλοφυή σκηνοθεσία του Τζίλο Ποντεκόρβο, την εξαιρετική ερμηνεία του Μάρλον Μπράντο και την έξοχη μουσική του Έννιο Μορρικόνε (Ennio Morricone) η ταινία στην κυριολεξία "θάφτηκε", γιατί: 
  1. Πρώτα-πρώτα η εταιρεία παραγωγής United Artists, ανάγκασε τον σκηνοθέτη ν' αλλάξει την ταυτότητα του κατακτητή και από Ισπανό να τον μεταμφιέσει σε Πορτογάλο ύστερα από τις απειλές που δέχτηκε από την ισπανική κυβέρνηση πως θα μποϋκοτάρει τη συγκεκριμένη ταινία, γεγονός που έθετε σε κίνδυνο όλες της τις ταινίες όχι απλά στην ισπανική, μα ευρύτερα στην ισπανόφωνη αγορά της Λατινικής Αμερικής. 
  2. Γι' αυτό η εταιρεία παραγωγής άλλαξε τον αγγλικό τίτλο της ταινίας και από "Burnt" ( = καμμένη) που αναφέρεται στην τραγωδία του ιθαγενούς πληθυσμού, η οποία αποτυπώνεται ανάγλυφα στην ταινία του Ποντεκόρβο, τον μετέτρεψε στην προστακτική "Burn" ( = κάψτε, αυτό ήταν το σύνθημα των εξεγέρσεων στα γκέτο των μαύρων) αντιστρέφοντας πλήρως το νόημα: στην ταινία του Ποντεκόρβο: οι Πορτογάλοι και οι Άγγλοι έκαψαν το νησί στην προσπάθειά τους να καταστείλουν την εξέγερση του μαύρου πληθυσμού και όχι φυσικά οι εξεγερμένοι που σε καμία περίπτωση δεν θα έκαιγαν τα φτωχόσπιτά τους και τη γη απ' την οποία με χίλια βάσανα βιοπορίζονταν. 
  3. Ας σημειωθεί σ' αυτό το σημείο πως την εποχή που γυρίζεται η ταινία διεξάγεται ο πόλεμος του Βιετνάμ. Η ταινία του Ποντεκόρβο θίγει το ζήτημα του ιμπεριαλισμού που ακόμα χειρότερα συνδέεται με τον κληρονομημένο φυλετικό ρατσισμό της λευκής αποικιοκρατίας κι αυτός από μόνος του είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για να πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων η ταινία. Και αν "Η μάχη του Αλγερίου" δείχνει τον αγώνα για ανεξαρτησία, το "Burn" πηγαίνει πολύ παραπέρα, αφού τονίζει πως η νίκη των επαναστατών είναι για λίγο, μιας και δεν έχουν τα μέσα για ν' ασκήσουν την εξουσία. Όπως λέει στο τέλος της ταινίας ο Χοσέ Ντολόρες: "ο πολιτισμός ανήκει στους λευκούς, αλλά μέχρι πότε;" Ο Ποντερκόρβο, άλλωστε, είχε πει πως: "ο τρίτος κόσμος πρέπει να παραγάγει το δικό του πολιτισμό, αφού μια από τις αδυναμίες του πολιτισμού του (τρίτου κόσμου) είναι πως δεν είναι ένα καινούργιο προϊόν απαλλαγμένο από τον δυτικό πολιτισμό των λευκών, αλλά ένα παράγωγο αυτού του πολιτισμού".
  4. Επιπρόσθετα, εκτός από την εταιρεία παραγωγής United Artists που είχε σοβαρές ενδείξεις ότι η ταινία δε θα πήγαινε εισπρακτικά καλά τουλάχιστον στην αγγλική και πορτογαλική αγορά, και οι εταιρείες διανομής είχαν σοβαρούς λόγους να μη θέλουν να δείξουν ιδιαίτερο ζήλο στη διακίνηση της ταινίας εξαιτίας της φύσης του θέματος, με το οποίο δεν ήθελαν βέβαια να ταυτιστούν. Άλλωστε, ήδη όταν είχε βγει στις αίθουσες το 1963 "Η μάχη του Αλγερίου" είχε υπάρξει black out στις Η.Π.Α. στην προώθηση, διανομή και προβολή της ταινίας, με αποτέλεσμα να μείνει άγνωστη στο αμερικανικό κοινό για πάνω από τρεις δεκαετίες. Όσο, όμως, και να θάφτηκε στην εποχή της παραγωγής της η ταινία, επειδή αξίζει, πάντα θα βρίσκει τον τρόπο να έρχεται στην επιφάνεια και να προβάλλεται, ώστε να τη γνωρίζουν και να την απολαμβάνουν οι φίλοι και φίλες του ποιοτικού κινηματογράφου.
    Η ταινία, άλλωστε, μιλά για ένα πολύ επίκαιρο ζήτημα: αναδεικνύει αφενός τη φύση του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού και της κουλτούρας του και αφετέρου απεικονίζει με ιδιαίτερο συναίσθημα την τραγωδία των θυμάτων της νεοαποικιοκρατίας. Τελειώνει δείχνοντας τα θυμωμένα πρόσωπα των μαύρων. Για τον Ποντεκόρβο -πράγματι- οι βίαιες επαναστατικές αλλαγές είναι αναπόφευκτες, μιας και όσο θα υπάρχουν καταπιεστές, θα υπάρχει η διαρκής επανάσταση.
    Όπως και στην ταινία "Η μάχη του Αλγερίου" ο Ποντεκόρβο -εκτός από τον Μάρλον Μπράντο και τον Ρέντο Σαλβατόρι (Rento Salvatori) (= που υποδεύεται τον Σοσιαλδημοκράτη ηγέτη Τέντυ Σάντσες)- δε χρησιμοποιεί επαγγελματίες ηθοποιούς. Ο Μάρκες (Marquez), ένας χωρικός που δεν ειχε δει ποτέ του ταινία πριν γνωρίσει τον Ποντεκόρβο, επιλέχτηκε τελικά γιατί το πρόσωπό του ταίριαζε με τον χαρακτήρα του Χοσέ Ντολόρες, όπως τον είχε φανταστεί ο σκηνοθέτης. Στα γυρίσματα, όμως, φάνηκε σε τέτοιο βαθμό η αδυναμία του Μάρκες να αντιληφθεί το περιεχόμενο της ταινίας και να υποδυθεί το ρόλο του χωρικού που μεταμορφώνεται σε επαναστάτη, ώστε να κάνει τον Μάρλον Μπράντο να δηλώσει -σχολιάζοντα σκωπτικά τις υποκριτικές ικανότητες του συμπρωταγωνιστή του- πως "αν κατάφερνε ο Μάρκες να γυρίσει κάποια ιδιαίτερα απαιτητική σκηνή στην ταινία, θα έκανε ακόμα και τον μεγάλο δάσκαλο της θεατρικής τέχνης, τον Στανισλάφσκι, να σηκωθεί από τον τάφο του", θα γινόταν δηλαδή ένα θαύμα...
    Ωστόσο, παρά τις αδυναμίες της ταινίας το "Burn" έχει ένα έξοχο κινηματογραφικό ύφος. Ο Ποντεκόρβο σκηνοθετεί με την κάμερα στο χέρι. Η εικόνα και ο ήχος είναι τα εργαλεία του σκηνοθέτη, για να αποδώσει κινηματογραφικά τα συναισθήματα των χαρακτήρων και τις αλλαγές στη δράση. Παραδείγματος χάρη στην αρχή της ταινίας η άφιξη του Γουώκερ στο νησί αποτυπώνεται με γαλήνιες, σχεδόν ειδυλλιακές εικόνες: η κάμερα δείχνει ένα καταπράσινο νησί στις Μικρές Αντίλλες. Στην επιστροφή, όμως, του άγγλου πράκτορα μετά από δέκα χρόνια με στόχο την εξόντωση του Χοσέ Ντολόρες υπάρχει ομίχλη. Στις τελευταίες μάλιστα σκηνές -σε πλήρη αντίθεση με τις πρώτες- έχει εξαφανιστεί το χρώμα, μόνο τα πουλιά πετούν ψηλά για να ξεφύγουν από τη φωτιά και τους καπνούς, η οθόνη γεμίζει πτώματα και τα δένδρα είναι μαύρα και καμμένα. 
     Η κάμερα κάνει zoom ( = εστιάζει) πολύ συχνά στην ταινία, κεντράροντας ιδιαίτερα στα μάτια, για να δείξει την αλλαγή στη συνείδηση και τα συναισθήματα των χαρακτήρων. Αυτή την τεχνική με ταυτόχρονο πάγωμα της εικόνας και της μουσικής χρησιμοποιεί ο Ποντεκόρβο, για να δώσει έμφαση στη στιγμή. Για παράδειγμα η εικόνα παγώνει όταν ο Γουίλιαμ Γουόκερ βλέπει τον Χοσέ Ντολόρες (τη στιγμή που σηκώνει μια πέτρα εναντίον του πορτογάλου στρατιώτη) σαν τον μελλοντικό επαναστάτη, στοιχείο που προδιαγράφει τη μοίρα του στην εξέλιξη του έργου. Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιεί και τη μουσική του Έννιο Μορρικόνε, πολλές φορές κόβοντας απότομα ένα μουσικό θέμα για να το συνεχίσει αργότερα, θέλοντας να αποδώσει την ιδιαιτερότητα της στιγμής. 
    Το "Burn" ξεκινάει μ' έναν πυροβολισμό και τους τίτλους να πέφτουν σε μια κομματιασμένη οθόνη με εικόνες από την ταινία που διαδέχονται η μία την άλλη, με τη βία να τονίζεται από το κόκκινο φόντο και τη μουσική. Ξέρουμε τί θα δούμε. Ο Ποντεκόρβο διασφαλίζει μ' αυτόν τον τρόπο από την αρχή ότι το μήνυμα της ταινίας θα γίνει σαφές και θ' ακουστεί. 

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε, 
Ελπίζω να χαρείτε την ταινία που θα προβάλλουμε σήμερα, όσο κι εμείς που την επιλέξαμε.

Βίκυ Παπαναγιώτου, 
μέλος του πολιτιστικού συλλόγου: "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ"


   

Οι Τράπεζες, η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» κι ο ΣΚΑΙ


Του  Σπύρου Στάλια (από seisaxthia-epam.blogspot)

Όλοι ακούμε από την τηλεόραση αλλά και διαβάζουμε συνεχώς σε έγκριτες και έγκυρες εφημερίδες, ότι οι Τράπεζες αδυνατούν να δανείσουν, επειδή οι πολίτες, λόγω της κατάστασης, έχουν «σηκώσει» τις καταθέσεις τους, και ότι κατατίθεται αμέσως αποσύρεται, σε μεγάλο ποσοστό, από τους κατόχους των λογαριασμών.

Έτσι οι τράπεζες πάσχουν από ρευστότητα. Πώς να δώσουν δάνεια;

Περιμένουν με αγωνία να εφαρμοστεί και στη χώρα μας η ποσοτική χαλάρωση του κύριου Ντράγκι και έτσι πάλι οι τράπεζες να ανοίξουν τις πιστωτικές κάνουλες στους επενδυτές.

Πρωταθλητές σε αυτή την είδους πληροφόρηση, είναι η ναυαρχίδα του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα μας, η εφημερίδα ‘Καθημερινή’ και ο ΣΚΑΪ, ο έτερος Καππαδόκης στο χώρο των μήντια.

Ας δούμε τι ακριβώς ισχυρίζονται οι πολιτικοί και οικονομικοί συντάκτες των μέσων αυτών αλλά και άλλων νεοφιλελευθέρων μέσων.

Με εντολή της Τράπεζας Ελλάδος, η κάθε τράπεζα υποχρεούται από κάθε κατάθεση 1 ευρώ να παρακρατά, ας πούμε, 0,10 ευρώ, ή 10% του 1 ευρώ ως υποχρεωτικό κλασματικό αποθεματικό. Αν τώρα διαιρέσουμε το 1 ευρώ με το 0,10, έχουμε τον λεγόμενο πολλαπλασιαστή χρήματος m, που...
ισούται 1/0,10=10. Τι μας λέει ο πολλαπλασιαστής χρήματος. Ότι για κάθε 1 νέο ευρώ που κατατίθεται σε μια τράπεζα, η προσφορά χρήματος (Μ) θα αυξηθεί κατά 10 ευρώ, αφού τα υποχρεωτικά αποθεματικά είναι 10%. Δηλαδή Μ=m x MB, όπου Μ η προσφορά χρήματος, m ο πολλαπλασιαστής χρήματος και ΜΒ η νομισματική βάση της οικονομίας, στην περίπτωση μας το 1 ευρώ που καταθέτουμε.

Συνοψίζω, αν καταθέσουμε 1 ευρώ στην Τράπεζα τότε παράγονται από αυτό το 1 ευρώ, 10 ολοκαίνουργια ευρώ, εφ’ όσον τα υποχρεωτικά κλασματικά αποθεματικά είναι 10%.

Ας δούμε τώρα πως λειτουργεί ο πολλαπλασιαστής στην οικονομία.

Ας υποθέσουμε ότι κάνετε μια κατάθεση στην τράπεζα 100 ευρώ. Η τράπεζα παρακρατά ως υποχρεωτικό αποθεματικό 10 ευρώ, δανείζει τα 90 ευρώ ενώ η προσφορά χρήματος αυξάνεται στην οικονομία κατά 100 ευρώ. Την άλλη μέρα ο δανειολήπτης των 90 ευρώ, εξοφλεί τους πιστωτές του, και ο λήπτης των 90 ευρώ, έρχεται στην τράπεζα και καταθέτει τα 90 ευρώ. Η Τράπεζα με την σειρά της δανείζει από αυτά τα 81 ευρώ, αφού παρακρατά 9 ευρώ, δηλαδή το 10% της κατάθεσης των 90 ευρώ. Η προσφορά του χρήματος την δεύτερη μέρα αυξάνεται κατά 90 και η συνολική προσφορά χρήματος γίνεται 100+190=190 ευρώ.

Η διαδικασία αυτή συνεχίζεται μέχρι ότου τα κλασματικά αποθεματικά μηδενίζονται. Στην περίπτωση του παραδείγματος μας τα κλασματικά αποθεματικά μηδενίζονται σε 94 περιόδους όπου η προσφορά χρήματος αγγίζει τα 1000 ευρώ.

Ο παρακάτω πίνακας περιγράφει τις πέντε πρώτες περιόδους για να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα πως το σύστημα λειτουργεί.


Η ιδέα του πολλαπλασιαστή είναι πολύ απλή, αλλά κρύβει μια πολύ ενδιαφέρουσα μυθολογία που μας αφορά όλους. Τι συμπεράσματα βγάζουμε από την λειτουργία του πολλαπλασιαστή;

1.Η τράπεζα για να δανείσει πρέπει πρώτα να έχει καταθέσεις. Αν δεν έχει καταθέσεις δεν μπορεί να δανείσει. Με άλλα λόγια η τράπεζα δανείζει κάτι που δεν της ανήκει.

2. Ο πολλαπλασιαστής του χρήματος είναι αυτός που αυξάνει την προσφορά χρήματος στην οικονομία, δεδομένου του κλασματικού αποθεματικού που υποχρεωτικά διατηρεί μια τράπεζα. Δηλαδή η αιτιώδης σχέση αρχίζει από την κατάθεση, κλασματικά αποθεματικά, πολλαπλασιαστής, δάνεια, αύξηση της προσφοράς χρήματος.

3. Η επιτυχής λειτουργία των τραπεζών, δηλαδή η επέκταση των ισολογισμών τους, εξαρτάται από την ποσότητα των αποθεματικών τους ή από τα κλασματικά αποθεματικά που υποχρεούνται να παρακρατούν.

4. Εφ’ όσον η Κεντρική Τράπεζα θέτει τα όρια των κλασματικών αποθεματικών, αυτό σημαίνει ότι η Κεντρική Τράπεζα ανά πάσα στιγμή, μπορεί να ελέγχει την προσφορά του χρήματος στην οικονομία. Αυτό το ονομάζουν νομισματική πολιτική.

Όλα τα παραπάνω που περιέγραψα, αν τα αναζητήσετε σε ένα οικονομικό σύγγραμμα που διδάσκεται στα Πανεπιστήμια όλου του κόσμου, αυτή ακριβώς την περιγραφή θα συναντήσετε.

Δυστυχώς τίποτα από τα παραπάνω δεν περιγράφουν την πραγματικότητα και πως τα πράγματα λειτουργούν, και αν δεν με πιστεύετε ρίξτε μια ματιά στο Divorcing Money from Monetary Policy’, ed. of the Federal Reserve Bank of New York, September 2008 και στο CAPITAL REQUIREMENTS AND BANK BEHAVIOUR: THE IMPACT OF THE BASLE ACCORD, BASLE COMMITTEE ON BANKING SUPERVISION WORKING PAPERS No. 1 - April 1999.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα ένα ένα.

Οι τράπεζες ποτέ δεν δανείζουν έχοντας κατά νου πόσα αποθεματικά έχουν ή πόσες καταθέσεις δέχονται. Μια τράπεζα μπορεί να δανείσει χωρίς να έχει ούτε ένα ευρώ κατάθεση. Η τράπεζα δανείζει ένα αξιόπιστο πελάτη. Ποιος είναι αξιόπιστος πελάτης, εξαρτάται από το κατά πόσο το τραπεζικό σύστημα τείνει να γίνει καζίνο, όπως είχε γίνει από το 2002 έως το 2008, που όλοι ήσαν αξιόπιστοι ή σήμερα, που όλοι είναι αναξιόπιστοι γιατί οι τράπεζες δεν έχουν ακόμα ξεκαθαρίσει τους ισολογισμούς τους.

Τέλος πάντων, με βάση αυτόν τον αξιόπιστο πελάτη προσδοκά στη διάρκεια της ζωής του δάνειου να έχει κάποιο κέρδος. Η δημιουργία λοιπόν ενός δανείου, είναι εντελώς ανεξάρτητη από τα πόσα αποθεματικά έχει η τράπεζα.

Όταν η τράπεζα δημιουργήσει ένα δάνειο, τότε σπεύδει να δημιουργήσει και τα αποθεματικά, τα οποία τα βρίσκει δανειζομένη είτε από την διατραπεζική αγορά είτε κατ’ ευθείαν από την Κεντρική Τράπεζα με κάποιο επιτόκιο.

Όσο η διαφορά μεταξύ του επιτοκίου που δανείζει η τράπεζα, και του επιτοκίου που δανείζεται για αποθεματικά, είναι θετικό υπέρ της τράπεζας, η τράπεζα δανείζει.

Επί της ουσίας η τράπεζα όταν δανείζει 100 ευρώ, δημιουργεί αυτό το χρήμα ex nihilo, εκ του μηδενός, και αναγράφει στον ισολογισμό της το δάνειο των 100 ευρώ, ως ενεργητικό της στοιχειό που θα της αποδώσει κέρδος στο μέλλον, και στις υποχρεώσεις αναγράφει 100 ευρώ, ως κατάθεση του λήπτη του δανείου.

Κατά συνέπεια η δυνατότητα μιας τράπεζας να αναπτυχθεί δεν περιορίζεται από το κατά πόσο έχει καταθέσεις ή αποθεματικά. Η τράπεζα αναπτύσσεται αναλόγως της δυνατότητας που έχει να δανείζει.Τα δάνεια δημιουργούν καταθέσεις και όχι οι καταθέσεις δάνεια. Η αιτιότητα είναι αντίστροφη. Η δυνατότητα συνεπώς να δημιουργεί δάνεια και μέσω αυτών καταθέσεις (υποχρεώσεις) είναι άσχετες με τα αποθεματικά της τράπεζας και της καταθέσεις της.

Τι περιορίζει τις τράπεζες να δανειοδοτούν; Οι τράπεζες έχουν δυο περιορισμούς στο να δανειοδοτούν.

1.Τα ενεργητικά της στοιχεία να μην είναι ευκόλως ρευστοποιήσιμα, όποτε έχει κίνδυνο να πτωχεύσει από αυτό και μόνο το γεγονός, δηλαδή αν αιφνιδίως οι καταθέτες ζητήσουν τα χρήματα τους και τα ενεργητικά της στοιχεία να μην ρευστοποιούνται αμέσως. Τότε η τράπεζα πτωχεύει.

2. Να μην έχει επαρκή κεφάλαια έτσι ώστε να μπορεί να αντικαταστήσει κάθε κόκκινο δάνειο στο ενεργητικό της. Και πάλι τότε η τράπεζα πτωχεύει.

Αυτό, προς άρση πάσης αμφιβολίας, από την Τράπεζα των Διεθνών Διακανονισμών (Bank of International Settlement, BIS) που είναι η Κεντρική Τράπεζα των Κεντρικών Τραπεζών. Τον μόνο σημαντικό περιορισμό που θέτει στις τράπεζες ως προς την δυνατότητα τους να δανείζουν έχει να κάνει με την κεφαλαιακή τους επάρκεια. Με άλλα λόγια για τον δανεισμό, θα πρέπει να σχετίζεται η ποιότητα των αξιών που η τράπεζα λαμβάνει για να δανείσει, με την ποσότητα κεφαλαίων που η τράπεζα πρέπει να διακρατά. Αυτό το προαπαιτούμενο εκφράζεται στο ποσό που χρεώνει η τράπεζα τον δανειζόμενο.

Οι ελληνικές τράπεζες πτώχευσαν και από τι δυο αιτίες, και ενώ εμείς τις ξελασπώνουμε με βαριά φορολογία (βαρέλι δίχως πάτο), αυτές μα ζητάνε για το ευχαριστώ και τα σπίτια μας. Οι Έλληνες αυτό το δέχονται. Αυτό αποκαλείται ραγιαδισμός, αλλά είναι άλλη ιστορία.

Το τελευταίο ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσον η Κεντρική Τράπεζα πράγματι ελέγχει την συνολική προσφορά του χρήματος στην οικονομία και την οποία ονομάζουν νομισματική πολιτική.

Σύμφωνα με την ΕΕ η οικονομία αποτελείται επί της ουσίας από τα νοικοκυριά, από το κράτος και τις επιχειρήσεις και από τις τράπεζες. Το κράτος και οι επιχειρήσεις εξομοιώνονται, επειδή το χρήμα είναι ιδιωτικό. Το κράτος είναι ιδιωτικό, με την έννοια ότι δανείζεται όπως μια επιχείρηση ή ένα νοικοκυριό, και επιπροσθέτως φορολογεί.

Τώρα, τα νοικοκυριά προσφέρουν την εργατική τους δύναμη στην διαδικασία της παραγωγής, οι επιχειρήσεις παράγουν, το κράτος φορολογεί και δανείζεται και οι τράπεζες δανείζουν εκ των προτέρων την παραγωγική διαδικασία δηλαδή τις επιχειρήσεις αλλά και το κράτος.

Σχηματικά, αφού ολοκληρωθεί η παραγωγική διαδικασία, οι εργαζόμενοι δαπανούν σύμφωνα με τους μισθούς που εισέπραξαν μείον τους φόρους που κατέβαλαν, το κράτος δαπανά τους φόρους που εισέπραξε και επιστέφει τον δανεισμό στις Τράπεζες, και οι επιχειρήσεις εισπράττουν από την πώληση της παραγωγής στους εργαζόμενους, και επιστρέφουν στις τράπεζες ότι δανείστηκαν στην αρχή της παραγωγικής περιόδου.

Δηλαδή στο τέλος της περιόδου όλη η πίστωση που δημιουργήθηκε στην αρχή της περιόδου κλείνει με την επιστροφή του χρήματος στις τράπεζες, και οι χρεοπιστωτικοί λογαριασμοί, που αφορούν σε στοιχεία του ενεργητικού και του παθητικού της τράπεζας, επίσης εξισώνονται και κλείνουν.

Η συνολική αποταμίευση του ιδιωτικού τομέα εμφανίζεται ως μη εξοφληθέντα δάνεια προς την τράπεζα γιατί το κράτος μπορεί άγρια να φορολογήσει τους πολίτες, για να εξοφλεί τα δάνεια του για να εξισορροπήσει τον προϋπολογισμό του.

Αλλά αυτή η διαδικασία, αυτός ο τρόπος ανάπτυξης, έχει ένα δραματικό τέλος. Ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι δυνατόν να δανείζεται συνεχώς, γιατί σε σύντομο χρόνο δεν θα μπορεί να ικανοποιήσει την αποταμίευση του αφού εάν αποταμιεύει, και σταματά την παραγωγή, αυξάνεται η ανεργία και μπαίνουμε σε κρίση. 

Άρα η κρίση και η ανεργία είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι ο ιδιωτικός τομέας δεν επιθυμεί να αγοράσει οτιδήποτε μπορεί να παραχθεί αλλά αντ' αυτού προτιμά να αποταμιεύει. Δεδομένου ότι το κράτος με την σειρά του προτιμά να έχει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό ή ακόμα και πρωτόγεννη πλεονάσματα, οι φόροι να είναι μεγαλύτεροι από τις δαπάνες του, η κρίση θα βαθαίνει όλο και πιο πολύ. Ήδη εισήλθαμε στο ένατο χρόνο αυτού του γεγονότος.

Κατά συνέπεια η προφορά χρήματος δεν αυξάνεται επειδή ο ιδιωτικός τομέας αρνείται να δανειστεί και αντιστρόφως όταν εξοφλεί τα δάνεια του η προσφορά χρήματος μειώνεται.

Συμπέρασμα: Η Κεντρική Τράπεζα δεν μπορεί να ελέγξει την προσφορά χρήματος.

Άρα ο έλεγχος της προσφοράς του χρήματος είναι αδύνατον να συνιστά νομισματική πολιτική. Νομισματική πολιτική συνιστά μόνο το γεγονός του καθορισμού του ύψους του επιτοκίου στην πώληση αποθεματικών από την Κεντρική Τράπεζα στο τραπεζικό σύστημα. Αυτό όμως είναι άλλη ιστορία.

Οι φράσεις λοιπόν ότι ο τράπεζες δεν δανείζουν γιατί δεν έχουν καταθέσεις, και ακόμα ότι το πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης (Quantitative Easy) θα προμηθεύσει τις τράπεζες με ζεστό τυπωμένο νέο χρήμα και έτσι μετά θα μπορούν να δανείζουν, είναι ως ισχυρισμοί εξαιρετικά επικίνδυνοι και βλακώδεις.

Συνοψίζω, η αλυσίδα της αιτιότητας δεν είναι λογαριασμοί καταθέσεων-αποθεματικά-δάνεια-λογαριασμός καταθέσεων, όπως διδάσκουν τα βιβλία των οικονομικών και μαθαίνουν τα παιδιά για τον πολλαπλασιαστή του χρήματος και τι μας σερβίρει η Καθημερινή, ο Σκάι και άλλοι «αυθεντίες» νεοφιλελεύθεροι δημοσιογράφοι, άλλα δάνεια-αποθεματικά-λογαριασμός καταθέσεων. Με άλλα λόγια τα δάνεια γεννούν αποθεματικά και όχι τα αποθεματικά δάνεια. Τελεία και παύλα.

Δυστυχώς η έλλειψη γνώσης, λίαν επιεικώς, για ένατο χρόνο καθηλώνει την χώρα και τον λαό στην υπανάπτυξη και στη δυστυχία, με βάση τα ιδεολογήματα του ευρώ που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Είναι άδικο ένας ολόκληρος λαός να είναι καταδικασμένος τον 21ο αιώνα σε διαρκή φτώχεια, επειδή η καθεστηκυία τάξη του έχει εγκληματική άγνοια για το πώς η οικονομία δουλεύει. Αν προκύψει κοινωνική έκρηξη το «κάναμε λάθος» δεν θα είναι επαρκής δικαιολογία για το τι πιθανότατα θα επακολουθήσει.

Η επιστροφή στο Εθνικό Νόμισμα είναι η πρώτη αναγκαία συνθήκη που θα πρέπει να ικανοποιηθεί έτσι ώστε το Κράτος να καλύψει το έλλειμμα της ζήτησης και να οδηγηθούμε στην οικονομική ανάπτυξη.

Όσο για την έγκριτη Καθημερινή και τον Σκαϊ, ας σοβαρευτούν!

50.000 πλειστηριασμοί λαϊκής περιουσία φέτος! Να ματαιώσουμε τους εγκληματικούς σχεδιασμούς της ανάλγητης συγκυβέρνησης.


Αυτή η ανάλγητη και αδίστακτη άθλια συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υλοποιεί κατά γράμμα της εντολές που παίρνει από τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και μόνο η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα μπορεί να ανακόψει τους εγκληματικούς, σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, σχεδιασμούς της. Και στην προκειμένη περίπτωση αναφερόμαστε στον προγραμματισμό της να χαρίσει σε κοράκια και τραπεζίτες λαϊκή περιουσία που αποκτήθηκε με ιδρώτα και αίμα.

Η ειδησεογραφία μας λέει ότι για φέτος έχουν προγραμματιστεί 75.000 πλειστηριασμοί. Όπως ενημερωνόμαστε από την ιστοσελίδα που διαθέτει το Κίνημα Δεν Πληρώνω-Ενιαίο Μέτωπο με 31 πλειστηριασμούς στην Αττική συνεχίζεται αμείωτα αυτή την Τετάρτη, 18-1-2017, η επιχείρηση καταλήστευσης της λαϊκής περιουσίας από το κράτος, τους τραπεζίτες και τα λοιπά κοράκια. Στο σφυρί βγαίνουν κατοικίες, οικόπεδα, αγροτεμάχια, καταστήματα και άλλα περιουσιακά στοιχεία συμπολιτών μας.

Συγκεκριμένα, 14 πλειστηριασμοί είναι προγραμματισμένοι στο Ειρηνοδικείο Αθηνών, 2 στο Ειρηνοδικείο Αμαρουσίου, 1 στο Ειρηνοδικείο Αχαρνών (Μενιδίου), 2 στο Ειρηνοδικείο Ιλίου, 2 στο Ειρηνοδικείο Καλλιθέας, 4 στο Ειρηνοδικείο Κορωπίου, 1 στο Ειρηνοδικείο Μαραθώνα, 2 στο Ειρηνοδικείο Νίκαιας, 1 στο Ειρηνοδικείο Σπετσών και 2 στο Ειρηνοδικείο Χαλανδρίου.

Το Κίνημα Δεν Πληρώνω-Ενιαίο Μέτωπο θα δώσει δυναμικό “παρών” όπως 3,5 χρόνια τώρα στα Ειρηνοδικεία και σας καλεί να ενισχύσετε αυτόν τον μεγάλο αγώνα αντίστασης.

Το ραντεβού είναι σταθερό κάθε Τετάρτη 4-5μμ στα Ειρηνοδικεία της χώρας.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ!
ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ!

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,...

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες
περί δημοκρατικής τάξης,
ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,
περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά
το πρόσωπο το φτυσμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι


Την είδηση την συναντάμε πανομοιότυπη σε όλες τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες. Δεν μας λέει κάτι περισσότερο παρά ένα αποτέλεσμα της λειτουργίας του παγκόσμιου καπιταλισμού.Συγκεκριμένα αναφέρεται σε μια έκθεση της οργάνωσης Oxfam που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα και βασίζεται σε στοιχεία από την ελβετική τράπεζα Credit Suisse και το περιοδικό Forbes. Σύμφωνα, λοιπόν, μ' αυτή την έκθεση ο πλούτος οκτώ συνολικά καπιταλιστών ισούται με τον πλούτο του φτωχότερου μισού του πληθυσμού της Γης! Αλήθεια, μπορεί να το συλλάβει κανείς;  

Οι οκτώ πλουτοκράτες που κατονομάζονται στην έκθεση είναι ο Μπιλ Γκέιτς, ο ιδρυτής της βιομηχανίας ρούχων Inditex Αμάνθιο Ορτάγκα, ο βετεράνος επενδυτής Ουόρεν Μπάφετ, ο επιχειρηματίας τηλεπικοινωνιών του Μεξικού Κάρλος Σλιμ, ο διευθυντής της Amazon Τζεφ Μπέζος, ο διευθυντής του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ, ο συνιδρυτής της τεχνολογικής εταιρείας Oracle Λάρι Έλισον και ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ.

Θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος σχολιασμός αυτής της είδησης απ' αυτόν που κάνει με τους στίχους του ο Μαγιακόφσκι;

Ενα βήμα μπρος, πολλά βήματα πίσω (ή εθνικισμός και παραχάραξη σε φόντο κόκκινο)


Ενα θεατρικό έργο που πραγματεύεται τη ζωή και το θάνατο μιας ιστορικής προσωπικότητας οφείλει να σέβεται την αλήθεια. Οταν η προσωπικότητα αυτή είναι του διαμετρήματος ενός επαναστάτη κομμουνιστή που δε λύγισε, όπως ο Νίκος Ζαχαριάδης, τότε οφείλει όχι μόνο να σέβεται την αλήθεια, αλλά και να προωθεί τις επαναστατικές ιδέες, αν θέλει να σταθεί στην πλευρά των καταπιεσμένων, και όχι να κρατιέται μακριά από τους «διχασμούς του παρελθόντος» μέσω μιας δήθεν «αποστασιοποιημένης» οπτικής γωνίας.
Αναφέρομαι στο έργο του Γιώργου Κοτανίδη με τίτλο «ΟΜΠΙΝΤΑ» (που στα ρωσικά) σημαίνει πίκρα και (υποτίθεται ότι) παρουσιάζει τις τέσσερις τελευταίες μέρες πριν από την «αυτοκτονία» του Νίκου Ζαχαριάδη, την 1η Αυγούστου 1973.
Δε θα ήθελα να σχολιάσω την καλλιτεχνική πλευρά του έργου, γιατί πρόκειται για ένα έργο που η πολιτική του ουσία είναι η κυρίαρχη, και δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν πρωταγωνιστής είναι μία ηγετική προσωπικότητα του κομμουνιστικού κινήματος, όπως ο Ζαχαριάδης.

Πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς γι’ αυτή την «αυτοκτονία». Θα μπορούσε να γράψει ότι ο Ζαχαριάδης ενημερωνόταν για τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα και έβλεπε ότι διαφαινόταν η πτώση της χούντας που θα του έδινε τη δυνατότητα να επιστρέψει στην Ελλάδα, επομένως δεν είχε λόγο να αυτοκτονήσει εκείνη την περίοδο (για περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε την έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΑΛΕΠ). Θα μπορούσε να γράψει για τη συνεχή παρακολούθησή του από την αστυνομία (την οποία δεν αμφισβητεί το έργο, ίσα-ίσα την παρουσιάζει με απόλυτη καθαρότητα) και τη δυνατότητα να ελέγχει όλα του τα γραπτά (και να τα παραποιεί) γι' αυτό και δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τη γνησιότητά τους, Θα μπορούσε τέλος να γράψει ότι αυτοί που ήθελαν τη φυσική του εξόντωση δεν ήταν «οι δικοί του» αλλά οι «σοβιετικοί» σοσιαλ-ιμπεριαλιστές και αυτοί που διέλυσαν το ΚΚΕ, βλέποντας ως το χειρότερο εφιάλτη τους έναν Ζαχαριάδη να επιστρέφει στην Ελλάδα και να χαλάει τη «σούπα» της νομιμοφροσύνης που επισφραγίστηκε με την υπογραφή του ίδιου του Φλωράκη στην ιστορική του δήλωση αποκήρυξης της βίαιης κατάληψης της εξουσίας, στον Αρειο Πάγο, στις 2 Οκτώβρη του 1974.

Ο Γιώργος Κοτανίδης, στη συζήτηση που ακολούθησε μετά την παράσταση, υποστήριξε ότι, είτε ο Ζαχαριάδης εξωθήθηκε στην αυτοκτονία είτε τον σκότωσαν, η ουσία είναι η ίδια. Βλέπει δηλαδή την «αυτοκτονία» ως πράξη πολιτικής καταγγελίας (και ταυτόχρονα αδιεξόδου μετά από 17 χρόνια εξορίας) και όχι ως πράξη δειλίας. Ενας ηγέτης, όμως, του διαμετρήματος του Ζαχαριάδη γνώριζε ότι η αυτοκτονία δε θα μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί από τους κομμουνιστές ως πράξη πολιτικής καταγγελίας εκείνη την εποχή (το αντίθετο μάλιστα, θα στιγματιζόταν ότι «έσπασε»).

Ομως, ακόμα κι αν ο Κοτανίδης έδειχνε ότι τον Ζαχαριάδη τον δολοφόνησαν, το αποτέλεσμα της παράστασής του θα ήταν το ίδιο. Γιατί μπορεί ο Κοτανίδης να φαίνεται ότι «δικαιώνει» τον Ζαχαριάδη ως επαναστάτη κομμουνιστή της παλιάς γενιάς, να δίνει κάποια στοιχεία για την αντίστασή του στην αντεπαναστατική στροφή του ΚΚΕ, να παρουσιάζει ένα μέρος του αντιλόγου κατά του οχετού που οι επικριτές του εκστόμισαν εναντίον του (π.χ. αναφορικά με την αποχή του ’46, την εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού, που οι κατακριτές του χαρακτήρισαν τυχοδιωκτισμό, την «προσωπολατρεία» κτλ) και να τον παρουσιάζει ως ασυμβίβαστο επαναστάτη που δεν ξεπουλιέται για την καρέκλα, όμως αυτό δεν το κάνει για να τον δικαιώσει πολιτικά (το αναφέρει ο ίδιος ξεκάθαρα, ότι δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική διάσταση αλλά η τραγική), αλλά για να φτιάξει έναν Ζαχαριάδη που να χωράει στην κουλτούρα της εθνικής «συμφιλίωσης» του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘80. Εναν Ζαχαριάδη «μεγάλο Ελληνα», που εξοντώθηκε από τους σοβιετικούς όχι γιατί αντιστάθηκε στη δεξιά στροφή που συντελέστηκε μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα, όχι γιατί αντιστάθηκε στην απάτη του «ειρηνικού δρόμου προς το σοσιαλισμό» και την αντικατάσταση της επανάστασης από τη συμμετοχή στις εκλογές, όχι γιατί στιγμάτισε την προδοσία της Βάρκιζας (γι' αυτά δε λέει κουβέντα το έργο), αλλά γιατί «οι σοβιετικοί τον εξοντώνουν επειδή ακριβώς θέλει να κρατήσει την ελληνική ανεξαρτησία του» (βλ. συνέντευξη Κοτανίδη)!

Αυτό φαίνεται και στο έργο, όταν τον κατηγορούν ότι «η θεωρία των δύο πόλων ήταν στη γραμμή του εθνικού κομμουνισμού» και ο «Ζαχαριάδης» (όχι ο πραγματικός, αλλά αυτός που κατασκεύασε ο Κοτανίδης) απαντά: «Ναι λοιπόν, ήταν στη γραμμή του εθνικού κομμουνισμού γιατί χωρίς να το θέλει ο κάθε λαός δεν μπορείς να του επιβάλεις απ’ έξω τον κομμουνισμό»! Ομως η θεωρία των δύο πόλων δεν έχει καμία σχέση με κανέναν «εθνικό κομμουνισμό»! Δεν είχε καμία σχέση με αυτό που παρουσίασε ο Κοτανίδης, ότι «η Ελλάδα μπορεί να είναι σοσιαλιστική χώρα και φίλη της Σοβιετικής Ενωσης αλλά ταυτόχρονα πρέπει να είναι φίλη και με την Αγγλία», βάζοντάς τον να κατηγορεί τον Κολιγιάννη ότι είναι εκτός πραγματικότητας, όταν ο τελευταίος τον ρωτάει «πώς μπορούσε η Ελλάδα να είναι σύμμαχος με την ιμπεριαλιστική Αγγλία»;

Η θεωρία των δύο πόλων αφορούσε στη στάση που θα έπρεπε να κρατήσει το ΚΚΕ μέσα στις συνθήκες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με στόχο να ξεφύγει από την πολιτική υποχώρησης στη Βρετανία, με την οποία νοθεύτηκε το ΕΑΜικό κίνημα. Αυτό το υποστήριξε ακόμα κι ο ίδιος ο μετέπειτα επικριτής του Ζαχαριάδη, Κώστας Κολιγιάννης (Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ από το 1956 μέχρι το 1972), στην 3η συνδιάσκεψη του ΚΚΕ το 1950, όπου είπε: «Στη 12η ολομέλεια όλη η προσπάθεια του σ. Ζαχαριάδη ήταν να θυμίσει τον πραγματικό ρόλο της Αγγλίας στην Ελλάδα, ότι η Αγγλία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας, να αποσπάσει το Κόμμα από την ουσιαστική υποταγή στην αγγλική πολιτική, να το συνδέσει με τον άλλο πόλο, τη Σοβιετική Ενωση κτλ να επαναφέρει δηλαδή το Κόμμα στο σωστό δρόμο. Και αυτό πραγματικά το πέτυχε παρά τις σχετικές συγχύσεις, το πέτυχε ολοκληρωτικά» (πρακτικά, εκδ. Σύγχρονη Εποχή,  2010, σελ. 154). Γι’ αυτό και ο Κολιγιάννης, μερικά χρόνια μετά (και στην 6η ολομέλεια του 1956 και στην 7η του 1957), μπορεί να εξαπολύει μύδρους ενάντια στον Ζαχαριάδη, όμως δε λέει κουβέντα για τη θεωρία των δύο πόλων (για την οποία υπάρχει μία σύντομη αναφορά στην εισήγηση του Γκεοργκίου Ντεζ στην 6η ολομέλεια του 1956), αλλά επικεντρώνεται κυρίως στην «προσωπολατρεία», το «σεχταρισμό» και σε δύο ακόμα ζητήματα που έμελλαν να αποτελέσουν βασικά ιδεολογικά εργαλεία για τη δεξιά στροφή που επιβλήθηκε στο ΚΚΕ. Το πρώτο αφορά στο υποτιθέμενο «θεμελιώδες λάθος» της αποχής από τις νόθες εκλογές του 1946 (που ο ίδιος ο Ζαχαριάδης και το ΚΚΕ, στην 3η Συνδιάσκεψή του το 1950, είχε χαρακτηρίσει ως λάθος τακτικής, όχι όμως ουσιώδους σημασίας), που αυτοί που διέλυσαν το ΚΚΕ το παραφούσκωσαν για να δικαιολογήσουν τη μετέπειτα άποψή τους για «πέρασμα στο σοσιαλισμό» μέσω των εκλογών, και το δεύτερο αφορά στο «λάθος» της άποψης για σοσιαλιστική επανάσταση στην Ελλάδα, που αυτοί που διέλυσαν το ΚΚΕ το απέρριπταν μετά βγελυγμίας, αφού δε χωρούσε τους «αστούς συνεπείς δημοκράτες», για τους οποίους μιλούσε ο Κολιγιάννης στην εισήγησή του στην 7η πλατιά ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία διέγραψε τον Ζαχαριάδη από το κόμμα, με τον Κολιγιάννη να υποστηρίζει ότι «έκανε τόση ζημιά που δεν μπορούσαν να κάνουν δεκάδες προβοκάτορες».

Ομως ο «αποστασιοποιημένος» Κοτανίδης δεν ενδιαφέρεται γι' αυτά. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να παρουσιάσει έναν Ζαχαριάδη που υποστηρίζει ακόμα και «το ΟΧΙ που είπε ο Μεταξάς»(!), όταν ο Ζαχαριάδης δεν ισχυρίστηκε ποτέ κάτι τέτοιο. Αλλο πράγμα είναι να δώσουν οι κομμουνιστές χωρίς επιφύλαξη τη στήριξή τους στον πόλεμο που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά κι άλλο ότι το «ΟΧΙ» το είπε ο Μεταξάς. Ο Ζαχαριάδης, με την πολιτική διορατικότητα που τον διέκρινε, είδε ότι ο πόλεμος ενάντια στον ιταλικό φασισμό ήταν ένας πόλεμος εθνικοαπελευθερωτικός και υπέρ της Σοβιετικής Ενωσης και όχι ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Αυτό δεν το έκανε επειδή «το έλεγε η καρδιά του», όταν «ο εχθρός επιτίθεται στην πατρίδα» (όπως τον βάζει να λέει ο Κοτανίδης), αλλά επειδή ήταν επαναστάτης κομμουνιστής. Οταν όμως ο πόλεμος πήρε χαρακτήρα ιμπεριαλιστικό, με την εισβολή στην Αλβανία, με το δεύτερο ανοιχτό του γράμμα, ένα μήνα μετά το πρώτο (το οποίο ο Κοτανίδης αποσιώπησε με… επιμέλεια), ο Ζαχαριάδης ζήτησε το σταμάτημα του πολέμου, αποχώρηση των πολεμικών δυνάμεων της Αγγλίας και ειρήνη με τη μεσολάβηση της Σοβιετικής Ενωσης. Στο τρίτο του γράμμα (το οποίο επίσης «ξέχασε» ο Κοτανίδης), τρεις μήνες μετά από το πρώτο, υποστήριξε ότι η «προσωρινή διοίκηση» του ΚΚΕ (που ήταν αποδεδειγμένα κατασκεύασμα της Ασφάλειας) κατάντησε το πρώτο ανοιχτό γράμμα σοσιαλπατριωτικό ντοκουμέντο. Αυτά όμως δεν ταιριάζουν στο «μεγάλο Ελληνα» που θέλησε να κατασκευάσει ο Κοτανίδης, όπως δεν ταιριάζει το γεγονός ότι ο Ζαχαριάδης είχε περάσει από τις γραμμές του ΚΚ Τουρκίας γιατί ήταν διεθνιστής και επαναστάτης (το γεγονός αυτό επίσης αποσιωπάται από το πρόγραμμα της παράστασης, αν και αναφέρει αρκετά αναλυτικά τη ζωή του από τη γέννησή του μέχρι το 1945). Ο πατριωτισμός του Ζαχαριάδη και του ΚΚΕ δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τον «πατριωτισμό» των μοναρχοφασιστών. Ηταν πατριωτισμός για την Ελλάδα της εργατιάς, της αγροτιάς και των καταπιεσμένων και όχι των καπιταλιστών και των δωσίλογων. Ομως ο Κοτανίδης θα ήθελε να ξαναγραφτεί η Ιστορία «και από τις δύο πλευρές», αφού κατά την άποψή του αποτελεί «ανωριμότητα» και «ρηχότητα» του ελληνικού λαού το ότι επί δεκαετίες  στιγμάτιζε τους δωσίλογους και τους μοναρχοφασίστες ως προδότες!

Αυτό λοιπόν είναι το «διά ταύτα». Οτι ο Ζαχαριάδης είναι κι αυτός ένας «φανατικός Ελληνας» που θα πρέπει να τον κατατάξουμε στους άλλους μεγάλους Ελληνες, όπως ο Βενιζέλος, γιατί όχι και ο Καραμανλής; Οτι ο Ζαχαριάδης εξοντώθηκε από τον «σταλινισμό» και από το σύστημα που υπηρετούσε και όχι από αυτούς που ανέτρεψαν το σύστημα για το οποίο αγωνίστηκε. Οτι η επανάσταση τρώει τα παιδιά της, γι' αυτό σήμερα δε χρειάζονται επαναστάσεις αλλά «εθνική συμφιλίωση»!

Αυτά τα πράγματα δεν είναι καινούργια. Πριν από 32 χρόνια (το Μάη του 1984), ο Μάρκος Βαφειάδης συναντήθηκε με τον πρώην αρχηγό ΓΕΣ Θρασύβουλο Τσακαλώτο και του είπε «στρατηγέ μου κάναμε λάθος» (η συνάντηση κινηματογραφήθηκε από την ιταλική τηλεόραση RAI). Και οι δύο δώσανε τα χέρια και προσκύνησαν τον «μέγα συμφιλιωτή» Ανδρέα Παπανδρέου που ευνούχισε την έννοια της εθνικής αντίστασης για να πετύχει το «σοσιαλισμό» του. Πριν από μερικά χρόνια (το 2009), ο Παντελής Βούλγαρης επιχείρησε ξανά να πλασάρει την «εθνική συμφιλίωση» με το έργο «Ψυχή Βαθιά», στο οποίο έβαλε τον Θανάση Βέγγο να λέει το αμίμητο «Ελληνες να τουφεκάνε Ελληνες;;».

Μακριά λοιπόν από τους «διχασμούς»! Ο ίδιος ο Κοτανίδης απέφυγε όπως ο διάολος το λιβάνι να γειώσει στη σημερινή πραγματικότητα την υπόθεση Ζαχαριάδη και την αντίσταση στους δωσίλογους που και σήμερα μακελεύουν την εργατική τάξη της πατρίδας μας. Το είπε ανοιχτά σε ερώτημα που του έθεσα, προσθέτοντας ότι δεν μπορούμε να κατηγορούμε μονίμως τους άλλους σαν προδότες, ότι φταίει και ο λαός που υιοθέτησε τον αμερικάνικο τρόπο ζωής και πήρε δάνεια για να πάρει δυο και τρία αυτοκίνητα!!! Μόνο ότι  «μαζί τα φάγαμε» δεν μας είπε, αλλά αυτό… εξυπακούεται!

Θα προτείναμε στον κ. Κοτανίδη, ο οποίος μας αποκάλυψε ότι σχεδιάζει ντοκιμαντέρ που θα δίνει απαντήσεις σε πολλά ζητήματα για τον Ζαχαριάδη και τα όσα διαδραματίστηκαν στο κομμουνιστικό κίνημα, να κάνει και ένα θεατρικό έργο για τη σημερινή πολιτική κατάσταση και για το πώς φτάσαμε στο Μνημόνιο. Θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να μάθουμε πώς φταίμε «κι εμείς» που θέλαμε να ζήσουμε με δανεικά. Και να μας αναλύσει πόσο σημαντική είναι η «Ευρώπη» και πόσο ρηχοί ήταν οι περισσότεροι Ελληνες που δεν ψήφισαν το «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα του Ιούλη του 2015, όπως έκανε ο ίδιος, προσυπογράφοντας τη διακήρυξη υπέρ του «ΝΑΙ» μαζί με άλλους 84 «καλλιτέχνες» (http://www.fortunegreece.com/article/ne-stin-ellada-ne-sto-evro-diakirixi-85-diakekrimenon-ellinon/)!

Εκεί καταντάει κανείς όταν εξαφανίζει τις τάξεις, την ταξική πάλη, την εκμετάλλευση και την ταξική καταπίεση και «φιλοσοφεί» με κύριο γνώμονα τον εθνικισμό και την ταξική συμφιλίωση.

ΥΓ1. Θα μπορούσα να αναφέρω πολύ περισσότερα, αλλά τότε δε θα έφτανε μια εφημερίδα. Ενα σημείο που δε θα πρέπει να μείνει ασχολίαστο είναι οι εμφανείς αντιφάσεις του έργου αναφορικά με τη στάση του Ζαχαριάδη προς τη νέα ηγεσία του ΚΚΕ. Από τη μια εμφανίζει τον Ζαχαριάδη να θεωρεί τον Φλωράκη με κατάρτηση και μυαλό, αλλά χωρίς ουσιαστική διαφορά από τον Κολιγιάννη. Τον εμφανίζει (και σωστά) να αρνείται να αναγνωρίσει τη νέα ηγεσία και να συνεργαστεί μαζί της, ταυτόχρονα όμως τον εμφανίζει να εύχεται με όλη του την ψυχή σε αυτούς που φορτώθηκαν το δύσκολο έργο να ξαναστήσουν το κουκουέδικο στα πόδια του (ποιοι άραγε, αν όχι η νέα ηγεσία Φλωράκη;) να πετύχουν απόλυτα, ολοκληρωτικά! Αυτό υποτίθεται ότι το λέει στο γράμμα «από την άλλη μεριά». Αν όμως ήταν έτσι, γιατί δεν πήγε κι ο ίδιος να τους βοηθήσει; Μήπως γιατί το γράμμα είχε… μαγειρευτεί κατάλληλα από τα «παράσιτα» που ο ίδιος ο Ζαχαριάδης σε άλλη επιστολή του (βλ. το επίσης «μαγειρεμένο» γράμμα προς σ. Γιάννη και Εβγένη, που χρησιμοποίησε η μετέπειτα ηγεσία του ΚΚΕ για να παρουσιάσει ένα Ζαχαριάδη υπέρ των «σοβιετικών») προειδοποιούσε;  Ας μην ξεχνάμε ότι όλα τα γράμματα του Ζαχαριάδη ελέγχονταν από την KGB…

ΥΓ2. Οσο για την κριτική του Περισσού στο έργο, τι να πει κανείς; Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί… Τι να παραδεχτεί ο Περισσός, ότι είναι συνυπεύθυνος στην εξόντωση του Ζαχαριάδη ή ότι η «αποκατάστασή» του μετά από μισό αιώνα έγινε μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους, την ίδια στιγμή που ο Περισσός έχει μετατραπεί πλέον σε ένα καθ’ όλα νομιμόφρον αστικό πολιτικό κόμμα; Μήπως έχουν ποτέ ξεκόψει από την ιδεολογική μήτρα που τους γέννησε, που ήταν η κλίκα Κολιγιάννη και σία;

Υ.Γ.3 Η υπεράσπιση του Τσίπρα ως «θεσμού» που τον «τίμησε» με την επίσκεψή του ήταν απόλυτα φυσική από τη μεριά του Κοτανίδη. Τα γιουχαΐσματα στον πρωθυπουργό δεν ταιριάζουν σε ένα… πολιτισμένο λαό που θα πρέπει να σέβεται αυτούς που τον καταδικάζουν στην πείνα και τον μαρασμό!

Εκλογές 1961. Οταν «ψηφίζουν» τα δέντρα…

Της Αργυρώς Καββαρίτη

Στις 16 Ιανουαρίου o Γεωργιος Παπανδρέου καταθέτει πρόταση μομφής κατά του Κων. Καραμανλή για βία και νοθεία στις εκλογές

Η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου καταθέτει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης Καραμανλή, κατηγορώντας την ότι αποκρύπτει τα περί βίας και νοθείας στοιχεία κατά τις εκλογές του 1961 που έχει στη διάθεσή της.

Οταν «ψηφίζουν» τα δέντρα…

Οι εκλογές της 29ης Οκτώβρη διεξήχθησαν με σύστημα ενισχυμένης αναλογικής που για την είσοδο στη δεύτερη κατανομή προέβλεπε ποσοστά 15% για τα αυτοτελή κόμματα, 25% για συνασπισμούς αποτελούμενους από δύο κόμματα και 30% για συνασπισμούς περισσοτέρων από δύο κομμάτων. Οι συνθήκες κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας κάτω από τις οποίες έγιναν οι εκλογές ήταν απερίγραπτες. Ολη δε αυτή την τρομοκρατία την υπέστη κυρίως το ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο Ελλάδος) που ήταν ο συνασπισμός της ΕΔΑ και του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος (ΕΑΚ). «Οι υποψήφιοι του ΠΑΜΕ -γράφει ο Λ. Σπαής 1δεν εμάχοντο εναντίον των υποψηφίων άλλων κομμάτων, αλλά εναντίον του οργανωμένου εκείνου αόρατου υπερκράτους… Ολόκληρος η Χωροφυλακή, πλην εξαιρέσεων, καθώς τα ΤΕΑ και οι πράκτορες της ΚΥΠ, δικοί μας και ξένοι, μεταχειρίσθησαν παν μέσον βίας, νοθείας και τρόμου κατά των οπαδών του ΠΑΜΕ. Σχεδόν όλοι οι υποψήφιοι του ΠΑΜΕ κατ’ επανάληψιν εκακοποιήθησαν. Ουδείς αντιπρόσωπος του ΠΑΜΕ κατά την ημέρα της ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Τo Συριζαίικο τραγελαφικό σούργελο Ελένη Αυλωνίτου σε νέα κατορθώματα

Το ρεσιτάλ «αριστερής» βλακείας που ακούμε όλο αυτό τον καιρό από Κυρίτσηδες, Φίληδες, Κατρούγκαλους και δεν συμμαζεύεται δεν έχει προηγούμενο.
Αυτό όμως το Συριζαίικο τραγελαφικό σούργελο, που ξεπερνά τους πάντες ονομάζεται Ελένη Αυλωνίτου, γράφαμε σε περασμένη ανάρτησή μας σχολιάζοντας τις απίστευτες αρλούμπες που πετάει, όπως: «Αυτοί, που ψήφισαν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, μας οδηγούσαν έξω από το ευρώ...», προς μεγάλη ικανοποίηση των συντελεστών των σατιρικών εκπομπών.

Κάποιες τέτοιες φορές αναρωτιέσαι ποιοι είναι αυτοί οι ψηφοφόροι που έλκονται από τον λόγο και την παρουσία τέτοιων ατόμων. Δεν είναι μόνο  ο ασυνάρτητος λόγος τους αλλά και η γενικότερη παρουσία τους -στην συγκεκριμένη περίπτωση μόνο για τις τηλεοπτικές εμφανίσεις και την κοινοβουλευτική παρουσία της κυρίας αυτής μπορεί να μιλάμε- που μόνο ιλαρότητα προκαλεί.

Τώρα και με τις πρόσφατες δηλώσεις αυτού του άθλιου υποκειμένου δεν μπορούμε να γελάσουμε αλλά μόνο να εξοργιστούμε.
Μόλις λίγες μέρες μετά την κατακραυγή που εισέπραξε η κυβέρνησή της με την απόφαση να χρησιμοποιήσει –να βασανίσει στην ουσία- το 6χρονο παιδί του Μαζιώτη και της Ρούπα για να εκβιάσει τους γονείς του, έρχεται το νούμερο αυτό, με την βουλευτική έδρα, για να πανηγυρίσει για τις κυβερνητικές «επιδόσεις»!  Και ποιες είναι αυτές; Οι συλλήψεις των δυο αυτών μελών του «Επαναστατικού Αγώνα»!

Η «εθνομητέρα» αυτή έχει καταρρίψει κάθε ρεκόρ ηλιθιότητας και γελοιότητας. Την στιγμή που όλα τα γραβατομένα λαμόγια κάνουν πάρτι, την ώρα που ο κόσμος της εργασίας, οι άνεργοι και οι απόμαχοι δουλειάς δεινοπαθούν από την βάρβαρη ανάλγητη κυβερνητική πολιτική αυτή εντοπίζει κυβερνητικά «κατορθώματα». Δεν θα επεκταθούμε παραπέρα. Θα αφήσουμε τον «Τσολιά», να κάνει τον επίλογο της ανάρτησής μας.

Ο Βελόπουλος μας πουλάει τα "χειρόγραφα του Χριστού", ο Λιακόπουλος τις ανακαλύψεις του για τους Νεφελίμ και ο Σώρρας φασιστικό παραλογισμό.

Από giorgis , Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017 | 9:43 μ.μ.

Toυ Γ.Γ.

Στις μέρες μας εξακολουθούμε και ζούμε ένα φαινόμενο που μπορεί να αποκρυσταλλωθεί στη γνωστή ρήση του Hegel «Η λογική γίνεται παραλογισμός». Δίπλα στην ακρίβεια των χειρουργικών εργαλείων και στη νανοτεχνολογία, δίπλα στους υπολογιστές, το διαδίκτυο, και την λεγόμενη «έκρηξη των γνώσεων», oι αστρολόγοι, οι μάγισσες, οι χαρτορίχτρες, τα μέντιουμ, οι καφετζούδες, οι προφήτες, τα «ταρώ» και τα «ευχέλαια», τα μάγια και τα ξόρκια, τα θαύματα και τα τάματα, το κάρμα και το φενγκ σούι, ένα πολυποίκιλο μυστικο-εσωτεριστικό νεφέλωμα ανθεί κυριολεκτικά. Έχουν ραγδαία εισβολή σε εφημερίδες και περιοδικά. Παρελαύνουν καθημερινά σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, σε εκπομπές υψηλής τηλεθέασης, ακόμη και σε δελτία των ειδήσεων, άνθρωποι που «προβλέπουν το μέλλον», «λένε τη μοίρα», μαρτυρούν ότι… «συνάντησαν τα σατανά», «ότι μίλησαν με το Θεό», κ.λπ. Μάλιστα στο διαδίκτυο περισσότεροι είναι οι επισκέπτες σελίδων με αστρολογικές προβλέψεις παρά με επιστημονικό ή πολιτιστικό περιεχόμενο.

Από περασμένη ανάρτησή μας.

Στα παραπάνω να προσθέσουμε αυτό που συναντούμε σε αρκετές Κυριακάτικες εφημερίδες, τις αναφορές δηλαδή στις δραστηριότητες του απατεώνα – φασίστα Άρτεμη Σώρρα.

Σύμφωνα μάλιστα με το ρεπορτάζ της Relnews αν και έχουν εκδοθεί σε βάρος του άφραγκου «μεγιστάνα» αλλεπάλληλες καταδικαστικές αποφάσεις που αφορούν από χρέη μέχρι αρχαιοκαπηλία, αυτός εξακολουθεί να κυκλοφορεί με σωματοφύλακες, να διαθέτει δέκα εργαζόμενους που «κινούνται γύρω του και ακούν ευλαβικά τις οδηγίες του» και να καθοδηγεί τα πάνω από 7.000 εγγεγραμμένα μέλη της οργάνωσης «Ελλήνων Συνέλευσις».

Δεν πρόκειται να μεταφέρουμε τα όσα εξωφρενικά λέει ο, κατά δήλωση του. «Εωσφόρος». που προσδοκά κι αυτός να ζώσει την Ελλάδα, αρκεί τα χαϊβάνια που πιστεύουν τις παπαριές του … να συνεισφέρουν τον χρηματικό τους οβολό. (Μια γεύση από τις εξωφρενικές γελοιότητες που παπαγαλίζει, μπορεί να πάρει κάποιος από εδώ ενώ σύμφωνα με το δημοσίευμα ολόκληρο το βίντεο της συνέντευξης θα αναρτηθεί αύριο στο enikos.gr).

Εμείς θα προσεγγίσουμε το φαινόμενο της αναβίωσης του ανορθολογισμού κάπως πιο ευρύτερα, πάντα με επίκεντρο όμως τον Σώρρα και την οργάνωσή του.

Όπως έλεγε και ο Γκέμπελς όσο πιο τερατώδες είναι το ψέμα τόσο πιο πολλοί το πιστεύουν. Μπορείτε να διανοηθείτε  ότι στην εποχή μας υπάρχουν άνθρωποι που αγοράζουν από το μαγαζί του νέου κομματάρχη και πρώην βουλευτή του ΛΑΟΣ Κυριάκου Βελόπουλου «χειρόγραφες επιστολές του Ιησού Χριστού;». Και όμως συμβαίνει.

Σας είναι εύκολο να αποδεχθείτε ότι ένας άλλος βιβλιοπώλης τηλέμπορας, ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, έχει χιλιάδες άτομα αναγνωστικό κοινό και τα οποία αγοράζουν  τα βιβλία του στα οποία αποδεικνύει την «ύπαρξη των Ελοχίμ, Ελ και Νεφελίμ»; Κι όμως είναι γεγονός αυτό.

Ας μιλήσουμε πιο αναλυτικά για όλη αυτή την κατάσταση.

Πόσος χώρος υπάρχει για πολιτικό, θρησκευτικό, οικονομικό μεσσιανισμό -δηλαδή τη δουλική αναμονή λύτρωσης από εξωτερικούς παράγοντες εκ μέρους ανθρώπων σε απόγνωση- εν έτει 2017 στον ανεπτυγμένο κόσμο;

Αν λάβουμε υπόψη το φαινόμενο των τηλε-ιεροκηρύκων στις ΗΠΑ και των πολιτικών ντελάληδων ψευδοϋποσχέσεων της μικρής οθόνης στην Ελλάδα -από Αδωνη Γεωργιάδη μέχρι Λιακόπουλο, Μιχαλολιάκο και πλέον Σώρρα-, τότε μάλλον το πεδίο δράσης για ψευδομεσσίες με παραληρηματικές ιδέες αντί να συρρικνώνεται μεγαλώνει. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ.

O Μιχαλολιάκος και η «σοβαρή» Χρυσή Αυγή θέλουν ΠΟΛΕΜΟ με όλους τους γειτονικούς λαούς!

Πηγή: Δίκτυο Σπάρτακος

Νομίζουμε ότι δεν υπάρχει πιο αντιπροσωπευτικό κείμενο των ρατσιστικών-επεκτατικών-φιλοπόλεμων απόψεων που συγκροτούν τον πυρήνα της φασιστικής ιδεολογίας της Ναζιστικής δολοφονικής συμμορίας Χρυσή Αυγή, από το κείμενο του Άνεργου Εκατομμυριούχου Φύρερ, Ν. Γ. Μιχαλολιάκου, «Ελλάς και Γεωπολιτική: Μια “στρατηγική” αντίληψη υποταγής».

Εκεί μεταξύ άλλων φαιδρών και εξίσου επικίνδυνων ρατσιστικών αποφθεγμάτων διαβάζουμε:
Η μοναδική Ελλάδα που μπορεί να υπάρξει είναι μια Ελλάδα με δημογραφική άνθιση,
με πλήρη έλεγχο και κυριαρχία στην Κύπρο,
με χωρικά ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια,
με εξασφαλισμένα τα βόρεια σύνορά της και τις οδούς προς την Μεσευρώπη και με πλήρη έλεγχο και κυριαρχία στην Βόρειο Ήπειρο και στα στενά του Οτράντο. 
Μόνο αυτή η Ελλάδα μπορεί να είναι Ελεύθερη και Κυρίαρχη».
ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ, ΤΗΝ ΠΓΔΜ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Επίσης, στην πρόσφατη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου της Χρυσής Αυγής που έγινε στο Π. Φάληρο στις 17/12/16 πάρθηκαν αποφάσεις όπως:
«Απέναντι στην τουρκική απειλή η Χρυσή Αυγή πιστεύει ότι πρέπει η Ελλάς να λάβει ξεκάθαρη θέση με ένα Eλληνικό casus belli, το οποίο θα ψηφιστεί από την Ελληνική Βουλή, απέναντι στις  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Θα πήγαιναν;

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος - Realnews

Σύμφωνα με περσινή έκθεση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, στο λεκανοπέδιο Αττικής:

α) Ο «αόρατος πληθυσμός» που βιώνει συνθήκες στεγαστικής επισφάλειας φτάνει έως και τις 514.000!
β) Οι άνθρωποι που κοιμούνται κυριολεκτικά στον δρόμο, οι άστεγοι, σχεδόν τετραπλασιάστηκαν μέσα σε δύο χρόνια. Από 630 που υπολογίζονταν το 2011, δύο χρόνια μετά -το 2013- έφθασαν τους 2.360.
γ) Οσοι στερούνταν κατοικίας και διαβιούσαν σε προσωρινά καταλύματα ανέρχονταν το 2013 σε 15.436 άτομα...

Τα παραπάνω πιστοποιούν ότι το «ενδιαφέρον» του κράτους απέναντι στην ανημποριά δεν σταματάει στους πρόσφυγες της Μόριας, της Μαλακάσας, του Ελληνικού. Είναι προφανές: Η πολιτική, που μέτρο της αξιολόγησής της από εγχώριους και διεθνείς αξιολογητές είναι η ικανότητά της να σπέρνει τη φτώχεια, όσο «νοιάζεται» για τους ντόπιους, τόσο «νοιάζεται» και για τους ξένους. Και το αντίστροφο. Ο λόγος απλός: Η απανθρωπιά που στοιβάζει ανθρώπους κάτω από χιονισμένες σκηνές ή τους πετάει στις στοές της Αθήνας και στις εισόδους των πολυκατοικιών δεν γνωρίζει φυλή, χρώμα, θρησκεία.

Οσο τώρα για τις εικόνες ντροπής με τους θαμμένους στα χιόνια πρόσφυγες, τα όσα ακούστηκαν από τα χείλη των κυβερνώντων δεν αξίζουν καμία αναφορά. Μια πρόταση έχουμε, μόνο, ειδικά προς αυτούς που περιορίζουν το πρόβλημα στο χιόνι, λες και τις υπόλοιπες ημέρες όλα βαίνουν καλώς: Θα πήγαιναν αυτοί να ζήσουν, όχι σε συνθήκες χιονιού ή βροχής ή λάσπης, αλλά με ξαστεριά και θερμοκρασίες 5, 10 και 15 βαθμών σε σκηνές και σε καταυλισμούς; θα πήγαιναν;

Aρρωστημένα ναζιστικά μυαλά

Της Ε. Χ. 

Το AfD (Alternative Für Deutschland) ένα από τα πιο επικίνδυνα ναζιστικά κόμματα στη Γερμανία χρησιμοποιεί την φωτογραφία του Che στην προεκλογική του αφίσα, αντικαθιστώντας το κόκκινο αστέρι στο μπερέ με το σήμα των ναζιστών! 

Είναι πάγια τακτική των ναζιστών να καπηλεύονται σύμβολα αλλά αυτό ξεπερνά κάθε φαντασία. Τα αρρωστημένα μυαλά αυτών των σκουπιδιών πήραν την φράση του μεγάλου επαναστάτη "patria o mouerte " "πατρίδα ή θάνατος" και την ενσωμάτωσαν στην προεκλογική τους καμπάνια.

Τέτοιες πρακτικές δείχνουν πόσο αδίστακτα και αηδιαστικά μπορούν να γίνουν τα φασιστοειδή καθάρματα προκειμένου να αποκτήσουν εξουσία.
Φυσικά σε αυτή την περίπτωση η ιδεολογία τους πάει περίπατο. Αυτοί βέβαια μπορεί να γλείφουν εκεί που άλλοτε έφτυναν προκειμένου να πραγματοποιήσουν τα χαμερπή σχέδιά τους, εμείς από την άλλη είμαστε μπροστά τους θεματοφύλακες των ιδεών του διεθνούς επαναστατικού κινήματος.

Την πληροφορία αλιεύσαμε από εδώ

Ρόζα Λούξεμπουργκ, Καρλ Λίμπκνεχτ. Αθάνατοι!

Πηγή: "Κόντρα"

 Σήμερα συμπληρώνονται 98 χρόνια από τη δολοφονία της Ρόζα Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, ηγετών του νεοσύστατου Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας και εξεχουσών μορφών του παγκόσμιου επαναστατικού προλεταριακού κινήματος.

Εχοντας συντρίψει την εξέγερση των βερολινέζων εργατών, με τη βοήθεια των αποβρασμάτων των «Φράικορπς», προγόνων των ναζιστικών Ταγμάτων Εφόδου, η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, ηγέτιδα της αστικής αντεπανάστασης, έβαψε τα χέρια της στο αίμα των δυο επαναστατών ηγετών, που τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ αποθηριωμένοι στρατιωτικοί.

Μιλώντας σε συγκέντρωση καταγγελίας στις 19 Γενάρη του 1919, ο Λένιν είπε: «Σήμερα στο Βερολίνο η αστική τάξη και οι σοσιαλπροδότες πανηγυρίζουν. Κατάφεραν να δολοφονήσουν τον Καρλ Λίμπκνεχτ και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ο Εμπερτ και ο Σάιντεμαν, που τέσσερα ολόκληρα χρόνια έσπρωχναν τους εργάτες στο σφαγείο για ληστρικά συμφέροντα, ανέλαβαν τώρα το ρόλο δημίων των προλεταριακών ηγετών. Το παράδειγμα της επανάστασης στη Γερμανία μας πείθει ότι η "δημοκρατία" δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα της αστικής καταλήστευσης και της πιο άγριας βίας».

Και το Μάρτη της ίδιας χρονιάς, στο ιδρυτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναπτύσσοντας τις θέσεις του για την αστική δημοκρατία και τη δικτατορία του προλεταριάτου: «Η δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ αποτελεί γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας, όχι μόνο γιατί βρήκαν τραγικό θάνατο οι καλύτεροι άνθρωποι και ηγέτες της πραγματικά προλεταριακής, της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αλλά και γιατί αποκαλύφθηκε πέρα για πέρα η ταξική ουσία ενός κράτους προηγμένου σε ευρωπαϊκή κλίμακα - μπορούμε να πούμε δίχως υπερβολή σε παγκόσμια κλίμακα. Αν κάτω από μια κυβέρνηση σοσιαλπατριωτών οι αξιωματικοί και οι καπιταλιστές μπόρεσαν να δολοφονήσουν ατιμώρητα κρατούμενους, δηλαδή ανθρώπους που η κρατική εξουσία τους είχε θέσει κάτω από τη φρούρησή της, βγαίνει το συμπέρασμα πως η ρεπουμπλικανική δημοκρατία στην οποία μπόρεσε να συμβεί ένα τέτοιο πράγμα δεν είναι παρά δικτατορία της αστικής τάξης».

Για μια πληρέστερη γνώση του ιστορικού πλαισίου, των ταξικών ανταγωνισμών και των γεγονότων που οδήγησαν στη δολοφονία των δύο κομμουνιστών ηγετών, αλλά και όσων ακολούθησαν στη Γερμανία του Μεσοπολέμου και οδήγησαν στην άνοδο του ναζισμού στην εξουσία, συστήνουμε τη μπροσούρα της Κόντρας «Διδάγματα από το Μεσοπόλεμο». Γιατί η καλύτερη τιμή στους νεκρούς επαναστάτες είναι να διδασκόμαστε από το παράδειγμά τους και από το έργο τους.

Διαβάστε ακόμα:

Σαν σήμερα, 15/01/1919: Δολοφονία της Ρόζα Λούξεμπουργκ

Ρoζα Λουξεμπουργκ, τι σου ’χω φυλαγμενα…

Ο Βίκτωρ Σερζ για τη δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ στο Βερολίνο 

Νίκος Καζαντζάκης: Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ

Τα κεφάλια μέσα για να μην έρθει ο Μητσοτάκης και η επάρατος Δεξιά.

Πηγή: του Μάριου Διονέλλη - "Δρόμος της Αριστεράς"

Ναι, γιατί όχι; Και τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Τζουμάκα και τον Σημίτη ακόμα. Και τον Λαλιώτη και τον Σκανδαλίδη. Και τον Παπούλια, ίσως, ξανά, στην πρώτη γραμμή.

Όλους αυτούς που η γενιά μας θα τους έβαζε στο... χρονοντούλαπο, όχι ως πρόσωπα, ως πολιτικές πρακτικές και ως ιδεολογίες όλους αυτούς θα συναντήσουμε ξανά μπροστά μας. Με αυτά τα πρόσωπα θα αναμετρηθούμε ξανά και ξανά αφού δεν καταφέραμε να τους στείλουμε στο περιθώριο.

Και αφού η «Αριστερά» υπογράφει μνημόνια, βάζει φόρους και κόβει συντάξεις έχουν κάθε δικαίωμα να αισθάνονται δικαιωμένοι και να ετοιμάζονται για ένα νέο γύρο στην πλάτη μας.

Και η Διαμαντοπούλου, και ο Φλωρίδης και ο Χρυσοχοϊδης. Αφού η «Αριστερά» απέτυχε, γιατί να μην πλασάρουν αυτοί τους εαυτούς τους ως την επόμενη λύση; Εξυπνότερος δηλαδή είναι ο Κουρουμπλής που πήγε στην άλλη μπάντα και κάνει ακριβώς τα ίδια; Καλύτερος ο Κοτσακάς που ανέλαβε και πόστο στα κομματικά όργανα; Κορόιδα είναι όλοι οι άλλοι να μείνουν στην απ' έξω;

Το μεγάλο μαγαζί που φτιάχνεται θα ξεκινάει από τον Πάνο Λάμπρου και τον Δρίτσα και θα φτάνει μέχρι τον Βενιζέλο και τον Λοβέρδο. Για να μην έρθει ο Μητσοτάκης και η επάρατος Δεξιά.

Και αν όλο αυτό κάτι σας θυμίζει, ευχαριστούμε αλλά δε θα πάρουμε. Μόνο που αυτή τη φορά δεν έχουμε εναλλακτική. Αυτή είναι η μεγάλη τους νίκη.

Τα κεφάλια μέσα, για δέκα χρόνια τουλάχιστον. Και λίγα λέω.

Και δεύτερη πολιτική δίωξη για το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς στη Θεσσαλονίκη…


Πηγή:  Συντονισμός Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης

Τι κι αν όλος ο κρατικός μηχανισμός μέρες τώρα φαίνεται να ‘χει παραλύσει μπροστά σε λίγα εκατοστά χιόνι… Αστυνομία και δικαστές παράγουν (άλλο) έργο: σκηνοθετούν εγκλήματα, σκιαγραφούν ενόχους και το έργο «Φόβος κι Υποταγή» θα παίζει για πολλά χρόνια ακόμη στον κινηματογράφο της ζωής μας.

Τι κι αν ο τόπος ζέχνει από σκανδαλώδεις παραχωρήσεις του δημόσιου πλούτου και δισεκατομμύρια που με μια υπογραφή οδεύουν προς τις τσέπες τραπεζιτών, μεγαλοεργολάβων, εφοπλιστών… Κυβερνήσεις, Ε.Ε. και ΔΝΤ θα μας μιλούν για δημόσιο χρέος, για επενδύσεις, εξυγίανση, επιχειρηματικότητα και το έργο «Ανάπτυξη» στα «Προσεχώς» του κινηματογράφου της ζωής μας
Τι κι αν οι τράπεζες και τα κοράκια τους, οι μεγαλοσυμβολαιογράφοι, παραβιάζουν κάθε νομότυπη διαδικασία στους πλειστηριασμούς… Κυβέρνηση, θεσμοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί «Όλα για τις τράπεζες» φωνάζουν και δεκάρα δε δίνουν για τη ζωή μας

Και δεύτερη δικογραφία λοιπόν για το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς. Η ανώνυμη και παντελώς αόριστη καταγγελία κατά δύο μελών του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ προφανώς δεν ήταν αρκετή και μια δεύτερη δικογραφία στήνεται, με βάση την αυτεπάγγελτη ανάληψη δράσης της αστυνομίας, που (την επόμενη κιόλας μέρα της ματαίωσης των πλειστηριασμών της 19ης του Οκτώβρη) παίρνει καταθέσεις και συγκεντρώνει στοιχεία για να τα αποστείλει στην εισαγγελία και να διαταχθεί προκαταρκτική εξέταση. Με βάση δε τις καταθέσεις των “τραυματιών” αστυνομικών και των επικεφαλής τους καθώς και της “τρομοκρατημένης” προέδρου των συμβολαιογράφων Θεσνίκης όχι μόνο σκηνοθετούν το έγκλημα αλλά ανακαλύπτεται και ο υποκινητής του εγκλήματος, ο οποίος (μέσα σε λιγότερο από μια ώρα) κατάφερε να παραβεί… το μισό ποινικό κώδικα: διατάραξη οικιακής ειρήνης, παράνομη βία, παρακώλυση συναγωνισμού, απρόκλητη σωματική βλάβη, διατάραξη κοινής ειρήνης (ως υποκινητής και τελών βιαιοπραγίες). Και επειδή η στοχοποίηση δεν είναι αρκετή (κι ο φόβος πρέπει να απλωθεί…), αφήνεται ορθάνοιχτο το παράθυρο για την κατασκευή κι άλλων ενόχων, καθώς καλείται η αστυνομία να κατονομάσει και άλλα πρόσωπα που συμμετείχαν στην τέλεση αυτών των ποινικών αδικημάτων.

Μια δεύτερη πολιτική δίωξη λοιπόν για το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς και μάλιστα με πολύ πιο ξεκάθαρα χαρακτηριστικά και στόχους. Φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή όχι γενικά και αόριστα κάποιων αστυνομικών και δικαστών της Θεσσαλονίκης, αλλά της ίδιας της πολιτικής ηγεσίας, του υπουργείου “Προστασίας ” του Πολίτη και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Σύμφωνα δε και με το λαϊκό, «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος», αφού απέτυχαν, με πρωθυπουργικές υποσχέσεις και “δεσμεύσεις” και λάσπη για το κίνημα, να το ξεφουσκώσουν, έβαλαν μπροστά την παλιά δοκιμασμένη μέθοδο: εκφοβισμός κι υποταγή στην τρομερή εξουσία!

Δεν τον λένε Μαρινάκη, ούτε Μαρινόπουλο αυτόν τον πρώτο διωκόμενο από τους “εγκληματίες”. Δεν είναι επιχειρηματίας, εφοπλιστής ή κάποιος από τους γνωστούς αστέρες της πολιτικής μας ζωής. Ηλία τον φωνάζουν, δάσκαλος είναι σε κάποια από τις εργατικές γειτονιές της πόλης μας και κάθε Τετάρτη, μετά τη δουλειά, μαζί με άλλους ανθρώπους της τάξης του, άνεργους, χαμηλοσυνταξιούχους και νέους (υποψήφιους άνεργους ή μετανάστες) πάνε στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης φραγμό στα σχέδια των Τραπεζών να βάλουν. «Κάτω τα χέρια από τα σπίτια και τη μικρή περιουσία του φτωχού λαού» φωνάζουν και το εννοούν, δεν κάνουν πίσω. Στα σχέδια κυβέρνησης, Ε.Ε. και κεφαλαίου για απελευθέρωση των πλειστηριασμών και αρπαγή της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας, κάθε Τετάρτη κάνουν χαλάστρα!

Είναι επικίνδυνοι λοιπόν και πρέπει πάραυτα να διαλυθούν, πριν ακολουθήσουν κι άλλοι το παράδειγμα τους, συνολικά αυτή την αντιλαϊκή πολιτική αμφισβητήσουν και η καπιταλιστική βαρβαρότητα που έχουν επιβάλλει στη ζωή μας ανατραπεί…
Είναι όμως γελασμένοι. Δεν κατάλαβαν ότι αυτό το χιλιοπαιγμένο έργο το ‘χουμε βαρεθεί κι είμαστε αποφασισμένοι μόνοι μας να γράψουμε το έργο της ζωής μας!
Να τους το ξαναπούμε: Όχι μόνο δεν μας φοβίζουν αλλά μας δυναμώνουν! 

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ.  ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ! 

Και όπως όλο το κίνημα διώκεται, όλοι μαζί θα πάμε 

Τη Δευτέρα 16 Γενάρη 2017, 1μ.μ. στα Δικαστήρια Θεσ/νίκης, να απαιτήσουμε τη διακοπή κάθε προκαταρκτικής εξέτασης και την άρση κάθε δίωξης εναντίον μελών του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ, εναντίον του κινήματος!

Και την Τετάρτη 18 του Γενάρη, στις 3.30μ.μ., στο Ειρηνοδικείο πολλές εκατοντάδες φωνές, περισσότερες από κάθε άλλη φορά, θα ενωθούν σε μία, κάνοντας ξανά το δικαστικό μέγαρο να σείεται με το:

ΚΑΝΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ! 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ!

Ναζίμ Χικμέτ: «Είμαι κομμουνιστής / Είμαι η αγάπη απ’ την κορυφή ως τα νύχια». Δεν νοείται όραμα χωρίς αγάπη, δεν νοείται επανάσταση χωρίς έρωτα.

 Φίλοι κι αδέλφια της ψυχής μου. Εσείς που πέσατε στις φυλακές και στα νησιά της κόλασης, που σας κρατάν αλυσωμένους μες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί πολεμάτε για την ανεξαρτησία, το ψωμί και τη λευτεριά του ελληνικού λαού, δεχτείτε την αγάπη και τον θαυμασμό μου.

Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας έχουνε τους ίδιους θανάσιμα μισητούς εχθρούς: τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες του.

Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, φιλιωμένοι ὁ ένας με τον άλλο, με τη βοήθεια των φιλειρηνικών λαών όλου του κόσμου, θα τσακίσουνε στο τέλος αυτούς τους εχθρούς τους. Αυτό το πιστεύω. Ὁ δικός σας ένδοξος αγώνας είναι μία από τις πιο λαμπρές αποδείξεις ότι θα νικήσει ἡ υπόθεση της ειρήνης, του ψωμιού και της λευτεριάς.

Σας σφίγγω όλους μ᾿ αγάπη στην αγκαλιά μου.

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ 

10/8/1951 Βερολίνο

Ο Ναζίμ Χικμέτ γεννήθηκε από μια  αριστοκρατική οικογένεια στις 15 Γενάρη 1902 στην τουρκοκρατούμενη τότε Θεσσαλονίκη. Από νεανική ηλικία και ενώ θα μπορούσε να ζήσει μια άνετη και πλούσια ζωή  -ο πατέρας του, Χικμέτ Μεχμέτ, ήταν μέλος του Νεοτουρκικού Κομιτάτου και διευθυντής του γραφείου Τύπου του τμήματος του υπουργείου Εξωτερικών της Διοίκησης Θεσσαλονίκης, ενώ ο παππούς του, Μεχμέτ Ναζίμ Πασάς ήταν γνωστός ποιητής, εκπρόσωπος της αυλικής λογοτεχνίας της εποχής του- οι ιδέες και τα μηνύματα της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης τον συγκλονίζουν.

Οι πολιτικές αντιλήψεις του Ναζίμ Χικμέτ ήταν ο λόγος να αποβληθεί από την ναυτική σχολή της Κωνσταντινούπολης όπου φοιτούσε για να δει την έξοδο από το τούρκικό ναυτικό με το πρόσχημα μιας γνωμάτευση ενός υγειονομικού συμβουλίου που τον απάλλαξε για «λόγους υγείας».

Ο Χικμέτ μαζί με τον φίλο του και συναγωνιστή δάσκαλο  Βαλά Νουρετίν βρίσκονται στην ΕΣΣΔ όπου σπουδάζουν στη Σχολή Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών της Μόσχας. Εκτός όμως από την ακαδημαϊκή μόρφωση, ο Ναζίμ Χικμέτ ασχολείται με την μελέτη της μαρξιστικής φιλοσοφίας και ιδεολογίας ενώ η γνωριμία του με τον μεγάλο ποιητή του Οχτώβρη, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση της προσωπικότητα του.

Λογική εξέλιξη της πορείας του νεαρού ποιητή και επαναστάτη ήταν η ένταξη του, το 1923, στο παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας.
Βρισκόμενος στην πατρίδα του το 1924 ο Ναζίμ Χικμέτ αντιμετωπίζει μια ιδιόμορφη κατάσταση. Αν και το Τουρκικό ΚΚ είναι παράνομο η αστική κεμαλική δημοκρατία δεν έχει ακόμα εδραιωθεί και προσπαθεί με «ανοίγματα» και κάποιου είδους φιλελευθεροποίηση να γίνει αποδεκτή από την λαϊκή συνείδηση. Σ’ αυτή την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της Τουρκίας ο Χικμέτ έχει την δυνατότητα να δημοσιεύει τα ποιήματα του σε περιοδικά και εφημερίδες να τα απαγγέλλει στο ραδιόφωνο της Κωνσταντινούπολης να ηχογραφούνται και να κυκλοφορούν σε όλη την Τουρκία, (οι αναλφάβητοι ήταν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της χώρας) γνωρίζοντας πρωτοφανή λαϊκή αποδοχή.

Αυτή η κατάσταση όμως της αλογόκριτης «ευφορίας» δεν κράτησε για πολύ. Το καθεστώς αισθανόμενο ότι οι ανατρεπτικές ιδέες του Χικμέτ είναι κίνδυνος για το ίδιο, εξαπολύει διωγμούς εναντίων του και σχεδόν μετά από κάθε έργο του ακολουθεί δίκη. ενώ παράλληλα οι καθεστωτικοί διανοούμενοι προσπαθούν να τον συκοφαντήσουν ότι δήθεν απαρνήθηκε τις ιδέες του και προσχώρησε στον εθνικισμό, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να τον χαρακτηρίσουν «αγράμματο» και «τρελό».
Κανένα αποτέλεσμα όμως δεν είχαν όλες οι προσπάθειες τους. Όχι μόνο ατσαλώνουν περισσότερο τον κομμουνιστή διανοούμενο αλλά η διάδοση των έργων του αποκτά μεγαλύτερη απήχηση στα φτωχά λαϊκά στρώματα της τουρκικής κοινωνίας.

Το καθεστώς δεν έχει άλλη επιλογή παρά να προσπαθήσει να τον εξοντώσει και έτσι το 1938 τον καταδικάζει σε 40 χρόνια φυλακή. Ο κομμουνιστής διανοούμενος σε όλη τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου, «σεργιανάει» σε πολλές φυλακές της Τουρκίας. Όμως σε καμιά στιγμή δεν λιποψυχάει: «Τρύπησαν την καρδιά μου από δεκαπέντε μεριές./ Θάρρεψαν πως δε θα χτυπάει πια η καρδιά μου από τη λύπη της!/ Η καρδιά μου πάλι χτυπά/ η καρδιά μου πάλι θα χτυπήσει!!».

Το 1950 ξεκινάει απεργία πείνας και το τουρκικό καθεστώς κάτω από την πίεση της παγκόσμιας κατακραυγής, αναγκάζεται να τον απελευθερώσει. Οι πιέσεις όμως σε βάρος του συνεχίζονται με τον Ναζίμ Χικμέτ να φεύγει κρυφά το 1951 για την Ρουμανία και από κει να ταξιδεύει σε πολλές χώρες του κόσμου διαδίδοντας το έργο του.

Στις 3 Ιούνη 1963 ο κομμουνιστής ποιητής φεύγει απ’ την ζωή αφήνοντας όμως πίσω του ένα έργο αθάνατο.

Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε
σου ῾ναι γραφτὸς ο δρόμος
της συντριβής
και δε μπορείς να μας λυγίσεις
σκοτώνοντας τ᾿ αδέλφια μας της μάχης
και να το ξέρεις
θα βγούμε νικητές
κι ας είναι βαριές μας
οι θυσίες.
Μαύρη εσύ θάλασσα γαλήνεψε
τα κύματά σου
κα θα ῾ρθει η μέρα η ποθητή
η μέρα της ειρήνης
της λευτεριάς σου
ω ναι θα ῾ρθει 
η μέρα που θ' αρπάξουμε τις λόγχες
που μες στο αίμα το δικό μας
έχουνε βαφτεί..

Ναζίμ Χικμέτ

__________

Ναζίμ Χικμέτ: «Είμαι κομμουνιστής / Είμαι η αγάπη απ’ την κορυφή ως τα νύχια». Δεν νοείται όραμα χωρίς αγάπη, δεν νοείται επανάσταση χωρίς έρωτα.

Στα ποιήματα του Ναζίμ Χικμέτ δεν υπάρχουν νοήματα που πρέπει να ανακαλύψεις πίσω από τις γραμμές. Οι λέξεις είναι απλές, στέκονται εκεί μπροστά και βροντοφωνάζουν την αλήθεια τους.

Έχοντας βαθιά συναίσθηση της ευθύνης του ποιητή απέναντι στην εποχή του, μιλά για την ελευθερία, για τους αγώνες του ανθρώπου, για την ομορφιά.
Θα καταφέρει να κάνει την τουρκική ποίηση να ακουστεί σε όλο τον κόσμο και θα προσθέσει το όνομά του στην μακροσκελή αλυσίδα των ποιητών της Ανατολής, που πλήρωσαν τη ρωμαλέα φωνή τους με φυλακίσεις, εξορίες ή θάνατο.

Σε μία χώρα, που παρά το δημοκρατικό της μανδύα παρέμενε ακόμα μισοφεουδαρχική, ο Ναζίμ Χικμέτ ζει τις μεγάλες αλλαγές των αρχών του 20ού αιώνα και συνεπαίρνεται από τα ιδανικά της εποχής του. Συγχρωτίζεται με τα λαϊκά στρώματα της Τουρκίας, την εργατική τάξη, που μόλις γεννιέται, και τους ξεκληρισμένους αγρότες.
Συνταράσσεται από την κοινωνική αδικία και τις πολιτικές αυθαιρεσίες. «Μια θρησκεία, ένας νόμος, ένα δίκαιο: η δουλειά του εργάτη», αυτή είναι η θέση του, παρά την αριστοκρατική του καταγωγή. Ο κόσμος γι’ αυτόν είναι ένα ενιαίο σύνολο, η ποίησή του δεν γνωρίζει τάξεις, φυλές, εποχές , είναι το όπλο του στο διαχρονικό αγώνα της ανθρωπότητας για έναν καλύτερο κόσμο. «Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι / Οι άνθρωποι που ποτέ δεν θα χεις δει το πρόσωπό τους».

Για τον Ναζίμ Χικμέτ, η τέχνη πρέπει να συμμετέχει στον επαναστατικό αγώνα, να αφυπνίζει συνειδήσεις. Ο ίδιος γράφει συνέχεια και δημοσιεύει σε έντυπα και περιοδικά ή γυρνάει την πόλη απαγγέλλοντας ποιήματα. Καταγγέλλει τη στενή σχέση φασισμού, καπιταλιστικών συμφερόντων και πολέμου, γράφει για τις απεργίες, για την επανάσταση στη Κούβα, για την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας στην Αιθιοπία. Μέσα από τους στίχους του, μιλάει η ίδια η Επανάσταση, γίνεται ο άγνωστος που φωνάζει «No passaran στις πύλες της Μαδρίτης», το 7χρονο κορίτσι που πεθαίνει στη Χιροσίμα, είναι στην Καλκούτα «ένας άνθρωπος που τον εμποδίζουν να βαδίζει», είναι ο φυλακισμένος σε οποιαδήποτε χώρα, οποιαδήποτε ώρα, που ποθεί την αγαπημένη του και γράφει πίσω από τα κάγκελα τα πιο ερωτικά πολιτικά γράμματα.

Μαζεύει καταδίκες, 61 χρόνια και μία σε θάνατο, μπαινοβγαίνει στις φυλακές, αλλά δεν σωπαίνει: «Το χειρότερο είναι να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του». Εκτίει τελικά 13 χρόνια και μετά από απεργίες πείνας και το ξέσπασμα ενός διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης για την απελευθέρωσή του αποφυλακίζεται.

Θα ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, θα ζήσει στη Μόσχα, θα βρίσκεται στην τιμητική φρουρά πίσω από την σορό του Λένιν. Θα γίνει φίλος με τον Αλέξη Πάρνη, τον Γάννη Ρίτσο και θα εκφράσει τον φιλελληνισμό του με κάθε τρόπο. Θα είναι η μόνη τουρκική φωνή, που παίρνει θέση υπέρ των Ελληνοκυπρίων, καλώντας τους Τουρκοκύπριους να ενωθούν με τους Έλληνες για την απαλλαγή της Κύπρου από τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Στέλνει ραδιοφωνικό μήνυμα στους Έλληνες κατά τη διάρκεια της δίκης του Μπελογιάννη, τους αποκαλεί «φίλους και αδέλφια της ψυχής μου».

Μιλάει για την αληθινή σχέση των δυο χωρών, για την Ελλάδα αυτών που υποφέρουν στις φυλακές, για την Τουρκία αυτών «που σαπίζουν στα μπουντρούμια». Ο κόσμος του δεν γνωρίζει σύνορα, πατρίδα του είναι όλη η γη και ό,τι συμβαίνει πάνω της τον αφορά. «Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται, γιατρέ, δω πέρα / Η άλλη μίση / στην Κίνα βρίσκεται / Με τη στρατιά / που κατεβαίνει το Κίτρινο Ποτάμι / Κι ύστερα, να, γιατρέ, / την πάσα αυγή / Την πάσα αυγή, γιατρέ, / με τα χαράματα / Πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα ντουφεκίζεται».

Το έργο του Ναζίμ  Χικμέτ περιλαμβάνει ποίηση, θέατρο, άρθρα, δημοσιογραφία, κινηματογράφο, στο κέντρο του όμως πάντα θα βρούμε τον άνθρωπο και ό,τι σπουδαίο μπορεί να γεννηθεί από αυτόν. Οι πεποιθήσεις του είναι σαφέστατες: «Είμαι κομμουνιστής / Είμαι η αγάπη απ’ την κορυφή ως τα νύχια». Είναι όμως απολύτως ξεκάθαρο τι εννοεί με την πολιτική του στάση: δεν νοείται όραμα χωρίς αγάπη, δεν νοείται επανάσταση χωρίς έρωτα.

Ο Ναζίμ είναι ένας ασίκης, ερωτευμένος με τη ζωή, με τα τραγούδια των ανθρώπων. Ο λαός τον σέβεται, η εξουσία τον φοβάται, έτσι ακριβώς όπως θέλει η μακραίωνη παράδοση της Ανατολής. Κι αυτός, τόσο στους θαυμαστές του όσο και στους χαφιέδες που τον ακολουθούσαν όπου πήγαινε, είχε ήδη την απάντηση : «Αν δεν καώ εγώ / αν δεν καείς εσύ / αν δεν καούμε εμείς / πώς θα γενούνε / τα σκοτάδια / λάμψη;».

Πηγή: Μαριάνθη Μακροπούλου – Hot Doc

Καθάρματα

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017 | 1:24 μ.μ.

Πηγή: "ΚΟΝΤΡΑ"

Με μπανιαρισμένο το χέρι προσήχθη στον εισαγγελέα το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, Κατερίνα Αθανασοπούλου. Την τραυμάτισαν οι ασφαλίτες καθώς προσπαθούσαν να της πάρουν με τη βία δαχτυλικά αποτυπώματα.

«Δεν συνεργάζεται καθόλου. Ακόμα και για να δώσει αποτυπώματα χρειάστηκαν πέντε για να την κάνουν καλά», έλεγαν τα παπαγαλάκια από τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, παρουσιάζοντας το γεγονός σαν κατόρθωμα των μπάτσων.

Είναι δικαίωμα κάποιου να μη θέλει να δώσει αποτυπώματα. Και οι μπάτσοι συνήθως του «κοτσάρουν» την κατηγορία της απείθειας, ένα όλως ελαφρύ πλημμέλημα.
Δεν προβλέπεται βασανισμός του κρατούμενου προκειμένου να του πάρουν με τη βία αποτυπώματα.

Αυτά, όμως, είναι ψιλά γράμματα για τα καθάρματα της μπατσαρίας και της εξωνημένης δημοσιογραφίας. Οπως φάνηκε, είναι ψιλά γράμματα και για την «πρώτη φορά Αριστερά».

“Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί …”

Γράφει η Ισμήνη

Παρέλαση η μελαγχολία, ο ωχαδελφισμός και η απογοήτευση δημιουργούν νέα κοιμητήρια.

Εχασε τον δρόμο η εποχή της Γώγου με την Μαρία να αναζητά γροθιές να χαράξουν διάβα στ’ αχνάρια του Κεμάλ“με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί …”

Το ακορντεόν του Μάνου με το ούτι του Ναζίμ μελοποιούν Οδυσσέα Ελύτη “Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά”.

Δημοκρατία είναι δυο λύκοι κι ένα πρόβατο που ψηφίζουν για το τι θα φάνε για βραδινό. Ελευθερία είναι ένα καλά οπλισμένο πρόβατο που αμφισβητεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Βενιαμίν Φραγκλίνος.

Καλό Σ/Κ σύντροφοι/σσες

Π. Λαφαζάνης: Ελλειψη συντροφικής αλληλεγγύης και καιροσκοπισμός στο απόγειο τους - Ζ. Κωνσταντοπούλου: Λασπολογεί και συκοφαντεί.

 Του Γ. Γ..

«Να πούμε δυο λόγια για ένα ζήτημα που έφερε στην επικαιρότητα η Ζωή Κωνσταντοπούλου, επικεφαλής της "Πλεύσης Ελευθερίας".
Ως γνωστόν η Ζ. Κωνσταντοπούλου αγαπάει ιδιαίτερα την ερτοπεν μιλά συχνά για το έργο που επιτελεί τούτος ο σταθμός και ακόμη ποιο συχνά βρίσκεται προσκεκλημένη σε διάφορες εκπομπές. Την ευχαριστούμε πολύ γ' αυτό αλλά την δική μας άποψη δεν θα την αλλάξει.
Εμείς ως εκπομπή "Με χωρίς πατρίδα" δεν την αγαπάμε καθόλου, όπως δεν αγαπάμε κανέναν σοσιαλδημοκράτη.  Οπως στο παρελθόν της είχαμε ασκήσει κριτική για τις κατά καιρούς επιλογές της, το ίδιο θα κάνουμε και τώρα.

Στην τελευταία επίσκεψη της στην ερτοπεν, λοιπόν, όπως και στην τηλεόραση του Σκάι, η Ζ. Κωνσταντοπούλου εξαπέλυσε επίθεση στην Δέσποινα Κουτσούμπα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στον σύζυγό της Παναγιώτη Σωτήρη της ΛΑΕ, ότι δρουν οργανωμένα για να υπονομεύσουν την Πλεύση Ελευθερίας  και μάλιστα τους κατηγόρησε ότι προσπάθησαν να εξαγοράσουν στενούς συνεργάτες της.

Προς τούτο έδωσε στην δημοσιότητα μια συζήτηση της Δέσποινας Κουτσούμπα με έναν συνεργάτη της Κωνσταντοπούλου, όπου η Κουτσούμπα ως ενδιάμεσος αναζητάει έναν καθηγητή ορθοφωνίας για να κάνει μαθήματα σε έναν δημοσιογράφο του περιοδικού "Unfollow" που εργάζεται και στην εφημερίδα του Μαρινάκη "Παραπολιτικά".

 Κατόπιν υποσχέθηκε ότι θα βγάλει πολλά στοιχεία που αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς της, αλλά εν τέλει, μάλλον απ' ότι αντιλαμβανόμαστε δεν υπάρχουν στοιχεία οπότε οι καταγγελίες της δεν μπορούν παρά να χαρακτηριστούν κοινές συκοφαντίες.

Πρέπει να πούμε γιατί οι καιροί είναι πονηροί, ότι την Δέσποινα Κουτσούμπα δεν την γνωρίζουμε, δεν την έχουμε συναντήσει, ούτε έχουμε μιλήσει ποτέ μαζί της και ότι με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχουμε καμιά σχέση, όπως άλλωστε δεν έχουμε σχέση με κανένα πολιτικό κόμμα.
Δεν είναι δυνατόν όμως να μην σχολιάσουμε την τακτική της Ζωής Κωνσταντοπούλου να σπέρνει αβάσιμες κατηγορίες και λάσπη ως κοινός συκοφάντης, ούτως ώστε να καλύψει τα κενά της ιδεολογικής ένδειας που διέπει τον πολιτικό φορέα που ίδρυσε. Ενα σοσιαλδημοκρατικό φορέα με φιλελεύθερα στοιχεία που σφύζει από αερολογίες.

Ποιος ξέρει; Ισως η Ζωή να αποδειχθεί το καινούργιο πουλέν του συστήματος. Η ιστορία θα δείξει. 

Τα παραπάνω ακούστηκαν στην συντροφική χθεσινή εκπομπή "Με χωρίς Πατρίδα" που παρουσιάζουν κάθε Παρασκευή στις 11 το βράδυ η Μαρία Παπαγεωργίου και ο Αντρέας Στασινόπουλος στον αυτοδιαχειριζόμενο ρ/σ της ertopen. (Την εκπομπή μπορείτε να ακούσετε εδώ).

Να τονίσουμε ότι αυτός ο ρ/σ είναι μια όαση στην μπάντα των FM καθώς και στα διαδικτυακά ραδιόφωνα. Αυτός είναι και ο λόγος που σκεπτόμαστε σοβαρά να αποδεχθούμε την πρόταση που μας έγινε για να αναλάβουμε σαν "ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ" εκπομπή σ' αυτό το κινηματικό ραδιόφωνο.

Ο πνιγμένος από την ... Κωνσταντοπούλου αρπάζεται

Θα ήταν παράληψη μας να μην αναφερθούμε σε μια αστοχία (μόνο;) που έχει σχέση με το αρχικό θέμα που αναφέραμε και το οποίο διαπιστώσαμε από απόσπασμα συνέντευξης του επικεφαλής της "Λαϊκής Ενότητας", στο Liberal και συναντάμε στην ιστοσελίδα της iskra. 

Είναι γνωστό ότι στις αλλεπάλληλες συνεντεύξεις της η Ζωή Κωνσταντοπούλου έβαλε στο στόχαστρο της τα "λαμόγια της Αριστεράς" ευνοώντας εκτός την Δήμητρα Κουτσούμπα και τον σύζυγο της Παναγιώτη Σωτήρη ο οποίος τυχαίνει να βρίσκεται στο ανώτατο καθοδηγητικό όργανο του πολιτικού μορφώματος του Π. Λαφαζάνη. (Είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της ΛΑΕ). Παρότρυνε μάλιστα τον Π.Λ "να καθαρίσει -σ.σ το κόμμα του- από τέτοια στοιχεία, όπως ο κύριος Σωτήρης"!

Και μπροστά σ' αυτή την κατάσταση η αντίδραση του επικεφαλής της ΛΑΕ υπήρξε εντυπωσιακή! "Αδειάζει" μεγαλοπρεπώς το στέλεχος του, δίνοντας την αίσθηση ότι ασπάζεται τα λεγόμενα της Κωνσταντοπούλου, σφυράει αδιάφορα για την "δολοφονία προσωπικότητας" ενός στενού συνεργάτη του κάνοντας αόριστες εκκλήσεις για συστράτευση των "αντιμνημονικών δυνάμεων":

"Εμείς ως ΛΑΕ δεν έχουμε προχωρήσει σε αντιπαραθέσεις προς καμία άλλη αριστερή ή και αντιμνημονιακή δύναμη. Δεν έχουμε καμία αντιπαράθεση ούτε με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, ούτε με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ούτε με κανέναν άλλο αριστερό ριζοσπαστικό χώρο. Και δεν θεωρούμε ότι πρέπει να έχουμε ως κατεύθυνση τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις διότι είναι άγονες και δεν βοηθούν ιδιαίτερα σε αυτή τη συγκυρία που είναι να αντιμετωπιστεί ο κύριος αντίπαλός μας που είναι οι μνημονιακές, κατά βάση, δυνάμεις".

Ελλειψη συντροφικής αλληλεγγύης και καιροσκοπισμός στο απόγειο τους! Προφανώς ο Παναγιώτης Σωτήρης δεν μπορεί να κάνει γαργάρα για την αντιμετώπιση που εισέπραξε από τον επικεφαλής της ΛΑΕ. Αλλά αυτό είναι δικό του πρόβλημα. 
Το πολιτικό επίγραμμα της υπόθεσης είναι το που σε οδηγεί ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός. Η δημοσκοπική φθορά της ΛΑΕ είναι ραγδαία. Παρουσιάζεται να μην συγκεντρώνει ούτε την μισή εκλογική δύναμη που είχε στις περασμένες εκλογές. Ο μόνος τόπος να αποκτήσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση είναι να προχωρήσει σε εκλογική συνεργασία με όσες θεωρεί "όμορες" πολιτικές δυνάμεις. Απ' ότι φαίνεται για να το κατορθώσει (κάτι για το οποίο αμφιβάλλουμε) δεν διστάζει να "πουλήσει" και στενούς συνεργάτες του. 

Για να είμαστε σωστοί δεοντολογικά, θα πει κάποιος αναγνώστης μας, θα πρέπει να ακούσουμε και την άποψη του Παναγιώτη Λαφαζάνη για όσα του αποδίδουμε. Θα το κάνουμε το επόμενο διάστημα. Θα καλέσουμε τον Π. Λαζαζάνη να δώσει συνέντευξη για τον ιστότοπο και τον διαδικτυακό ρ/σ μας. Εχουμε να τον ρωτήσουμε αρκετά πράγματα. Ελπίζουμε να αποδεχθεί την πρόσκλησή μας.  

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger