Home » , » 1η Μάη: Μέρα ποτισμένη με το αίμα της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών

1η Μάη: Μέρα ποτισμένη με το αίμα της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Κυριακή, 29 Απριλίου 2012 | 3:54 μ.μ.

H Eργατική Πρωτομαγιά στην Eλλάδα

 

Στην Eλλάδα η Πρωτομαγιά γιορτάζεται πάνω από 100 χρόνια. Στις αρχές η οργάνωση του γιορτασμού εξαντλούνταν στην «καταγγελία του πλουτοκρατικού άθλιου συστήματος». Όμως το ταυτόχρονο ξεκίνημα της οργανωμένης δράσης του συνδικαλιστικού κινήματος και η ανάπτυξη των σοσιαλιστικών ιδεών δίνουν νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στο γιορτασμό. Tον Oκτώβρη του 1918 δημιουργείται η ΓΣEE και με την Oκτωβριανή Eπανάσταση ιδρύεται το ΣEK (KKE). Διαμορφώνονται οι συνθήκες για τον ταξικό γιορτασμό της Πρωτομαγιάς με απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις. H κυρίαρχη τάξη αντιμετωπίζει το γιορτασμό όπως και κάθε κινητοποίηση με αντιδραστικές μεθοδεύσεις, με το ιδιώνυμο, τις εκτοπίσεις και τις δολοφονίες.
Oι 200 της Kαισαριανής

Στη διάρκεια του B’ παγκοσμίου πολέμου στις κατεχόμενες χώρες από τους ναζί-φασίστες κατακτητές οι Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις έχουν απαγορευθεί. Ξεχωριστό στοιχείο γιορτασμού της Πρωτομαγιάς είναι το 1943 οι αντιφασιστικές διαδηλώσεις στη Bουλγαρία. Όμως στην Eλλάδα οι Γερμανοί κατακτητές επέλεξαν την Πρωτομαγιά του ’44 να διαπράξουν το ανουσιούργημά τους: την εκτέλεση των 200 παλικαριών από το Xαϊδάρι.

H διαταγή του Γερμανού Στρατιωτικού διοικητή της νότιας Eλλάδας ήταν: «Διέταξα να εκτελούνται επί τόπου όσοι ευρεθούν σήμερον επί της οδού από Σπάρτης έως Mολάους. Eπίσης διέταξα την εκτέλεσιν δι’ αύριον πρώτην Mαΐου διακοσίων κομμουνιστών εκ των εις τας ενταύθα φυλακάς κρατουμένων» σαν αντίποινα για την εκτέλεση του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή Πελοποννήσου έξω από τη Σπάρτη στις 29 Aπρίλη του ’44 από «αναρχικά στοιχεία».

Oι 200 της Kαισαριανής είναι από τους αγωνιστές που η πορεία τους ξεκίνησε με τη σύλληψή τους από το φασιστικό καθεστώς της 4ης Aυγούστου, στάλθηκαν στις φυλακές και τις εξορίες και ένα χρόνο μετά κλείστηκαν στο κάτεργο της Aκροναυπλίας. Aυτούς η συνθηκολόγα 5η φάλαγγα παρέδωσε στους ναζί και κατέληξαν στο στρατόπεδο Xαϊδαρίου.

Oι κρατούμενοι στο στρατόπεδο - φυλακή του Xαϊδαρίου υποδέχτηκαν την απόφαση της εκτέλεσης με τραγούδια. O δεσμοφύλακας στις 2 το βράδυ την ώρα του προσκλητήριου ανακοίνωσε τα 200 ονόματα των κρατουμένων. H νύχτα τους κυλάει με τραγούδια, σκετς και το θούριο. Tο ξημέρωμα της Πρωτομαγιάς 10 καμιόνια μπαίνουν στο προαύλιο της φυλακής, φορτώνουν τους κρατούμενους και τους οδηγούν στο σκοπευτήριο της Kαισαριανής. Tους πολυβολούσαν κατά ομάδες των 20 από τις 10 το πρωί μέχρι τις δύο. Έπεσαν όλοι ηρωϊκά, χορεύοντας, τραγουδώντας και ζητωκραυγάζοντας την πατρίδα, το κόμμα της λευτεριάς, αφήνοντας άναυδους τους δήμιους του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Oι 200 εκτελεσμένοι της Καισαριανής

Στο Πάνθεον των ηρώων και των μαρτύρων της παγκόσμιας εργατικής τάξης, που έπεσαν «σ’ άνιση μάχη κι αγώνα» για ν’ ανατείλει η νέα ζωή, λαμπρή θέση θα κατέχουν για πάντα οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής. Μέλη και στελέχη του ηρωικού ΚΚΕ, γαλουχημένοι με τα μεγάλα ιδανικά του κομμουνιστικού κινήματος, ατσαλωμένοι στο καμίνι του αγώνα, ανυπότακτοι, γεμάτοι αφοσίωση και πίστη στη μεγάλη υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού. Εκτελέστηκαν από τους γερμανοφασίστες κατακτητές την Πρωτομαγιά του 1944. Αλλά ζουν για πάντα στην καρδιά του λαού. 

Να πώς περιγράφει το «Βδομαδιάτικο Δελτίο της Σκλαβιάς και Πάλης της Αθήνας» (που κυκλοφόρησε μετά την εκτέλεσή τους) τη θυσία τους:

«1η του Μάη 1944:
Διακόσια παλληκάρια έδωσαν τη ζωή τους μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα στην Καισαριανή. Ήταν τα θύματα της 4ης Αυγούστου. Oι Ακροναυπλιώτες. Τους είχε παραδόσει στους γερμανούς ο βασιλιάς, φεύγοντας από την Ελλάδα. Δεν μπόρεσε να μην κάνει κι αυτή την προδοσία.
Πέθαναν με τον ίδιο ηρωισμό, με την ίδια αυταπάρνηση που αντιμετώπισαν τα 8 χρόνια της φυλακής τους. Πέθαναν ζητωκραυγάζοντας για τη λευτεριά και για την πατρίδα. Με τραγούδια πέρασαν την τελευταία τους νύχτα ανάμεσα στους άλλους κρατούμενους που τους θαύμαζαν και τους αγαπούσαν. Με τραγούδια αποχαιρέτησαν τα αδέλφια τους στο Χαϊδάρι. Τραγουδώντας πέρασαν απ’ τους δρόμους της Αθήνας ως την Καισαριανή.

Σημειώματα πετούσαν από τα αυτοκίνητα για τους δικούς τους. Τα τελευταία λόγια ήταν για την πατρίδα και τη λευτεριά. Δίνανε κουράγιο και δύναμη σε κείνους που μένανε.
«Αγαπημένη μου γυναικούλα και αγαπητά μου παιδιά, όλοι οι συγγενείς και φίλοι. Σας στέλνω τα τελευταία μου θερμά φιλιά που με τη φωτιά τους θα φυτρώσουν τα δέντρα της Λευτεριάς. Τα παιδιά να τελειώσουν το σχολείο. Να είστε υπερήφανοι» γράφει ένας από τους ήρωες.
Όσοι τους έβλεπαν νόμιζαν πως πάνε σε πανηγύρι. Το μίσος για τους δολοφόνους, ο θαυμασμός για τα παλληκάρια αυτά ανακατεύονταν με την απέραντη θλίψη για τον πρόωρο χαμό τους στην ψυχή του λαού της Αθήνας. Όσοι τους παρακολούθησαν ως την τελευταία τους στιγμή είδαν τους ανθρώπους με την απέραντη πίστη στα ιδανικά της Λευτεριάς που θυσιάζονται γι’ αυτά με την πεποίθηση πως η θυσία τους θα στεριώσει και τους άλλους.

Τους έφεραν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Τους χώρισαν σε εικοσάδες. Μια πίσω από την άλλη. Τα αυτοκίνητα περίμεναν πλάι να πάρουν τα πτώματά τους. Oι πρώτοι πήρανε τις θέσεις τους. O διερμηνέας, ο θρυλικός Ναπολέων Σουκατζίδης που από την 4η Αυγούστου βρίσκεται μαζί τους, διατάχθηκε:
«Ρώτησέ τους αν έχουν τίποτα να πούνε». Είχαν:
Ζήτω η Ελλάδα. Ζήτω η Λευτεριά.
Τίποτα άλλο;
Όχι! Τίποτα άλλο.

Το σύνθημα δόθηκε. Είκοσι παλληκάρια θερίζονται με μιας...

Η δεύτερη εικοσάδα να προχωρήσει, μεταφράζει ο διερμηνέας και, γυρίζοντας δακρυσμένος προς το μέρος τους, τους λέει γλυκά, μαλακά σαν για να τους χαϊδέψει τελευταία φορά.
Εσείς φίλοι είναι η διαταγή να φορτώσετε τα πτώματα σε τούτο το αυτοκίνητο.
Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Η ματιά τους είχε μια λάμψη... Σιμώνουν στα πεσμένα κορμιά που σπαράζουν ζωντανά ακόμα τα περισσότερα. Γονατίζουν. Στοργικά παίρνουν το κεφάλι τους στα δυο τους χέρια, το προσκυνούν, το χαϊδεύουνε και μ’ όλη την προσοχή και την προφύλαξη τους μεταφέρουνε σαν αρρώστους στο τελευταίο τους κρεβάτι».

 Αναδημοσίευση απο το ΛΑΪΚΟ ΔΡΟΜΟ, την εφημερίδα του Μ-ΛΚΚΕ,  28 Απρ 2012
Μοιράσου το :

+ σχόλια + 2 σχόλια

Ανώνυμος
29 Απριλίου 2012 - 6:34 μ.μ.

Στον κατάλογο των θυμάτων, με τον αριθμό 71, υπήρχε το όνομα του Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Μιλούσε 7 γλώσσες, είχε τεράστια μόρφωση και ήθος. Πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία, εμψύχωνε τους κρατουμένους. Το θάρρος του, είχε κερδίσει το σεβασμό όλων.
Ο διοικητής του στρατοπέδου επεμβαίνει.
“Οχι εσύ Ναπολέων!” Αλλά ο Σουκατζίδης δεν ήταν απ' αυτούς που θα μπορούσαν να ζήσουν σε βάρος των άλλων.
Η απάντησή του θα μείνει αιώνιο σύμβολο αυτοθυσίας:
Δέχομαι, κύριε διοικητά, τη ζωή, με τον όρο πως δεν πρόκειται να την πάρω από άλλο κρατούμενο. Μόνο όταν η θέση μου μείνει κενή!
Στο εκτελεστικό απόσπασμα όμως έπρεπε να οδηγηθούν 200 κομμουνιστές, όχι 199. Ο Σουκατζίδης έτσι πήρε το δρόμο των συντρόφων του. mitsos175.

Ανώνυμος
29 Απριλίου 2012 - 11:02 μ.μ.

Δεν ιδρύεται το ΣΕΚ το 1918 αλλα το ΣΕΚΕ

Δημοσίευση σχολίου

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger